Πληροφορίες για: Ρώμη

Μια σύντομη περιγραφή
Η Ρώμη είναι η πρωτεύουσα της Ιταλίας, πρωτεύουσα της περιφέρειας του Λάτιου, της ομώνυμης επαρχίας και μία από τις ιστορικότερες πόλεις της Ευρώπης. Είναι ο πολυπληθέστερος δήμος της Ιταλίας με 2.705.603 κατοίκους (2006). Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πληθυσμό περίπου 3.700.000 κατοίκους καθιστώντας την τον μεγαλύτερο δήμο της Ιταλίας. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο κατατάσσεται έκτη σε πληθυσμό μετά το Παρίσι, το Λονδίνο, το Βερολίνο, τη Μαδρίτη και την Αθήνα. Μέσα στα όρια της βρίσκεται το Βατικανό, ένα ξεχωριστό κρατίδιο που είναι η έδρα της Καθολικής Εκκλησίας και του Πάπα. Η Ρώμη είναι μια πόλη με σπουδαία ιστορία και αξιοσημείωτη προσφορά στην επιστήμη, τον πολιτισμό και τις τέχνες. Γι' αυτό το λόγο, καθώς και για τα πολυάριθμα και εξαιρετικής ομορφιάς μνημεία της, της έχει αποδοθεί η προσωνυμία «η αιώνια πόλη». Το ιστορικό της κέντρο έχει καταχωρηθεί στη λίστα των Μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO από το 1980.


Τεράστια ιστορία
Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ρωμύλος θεμελίωσε τη Ρώμη στον Παλατίνο Λόφο στις 21 Απριλίου 753 π.Χ.. Στη συνέχεια σκότωσε τον δίδυμο αδελφό του Ρέμο και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Άλλος μύθος θέλει τον ευγενή Αινεία από τη Τροία, ο οποίος έφυγε όταν καταστράφηκε η Τροία στον Τρωικό πόλεμο, να είναι ιδρυτής της Ρώμης αλλά αυτός ο μύθος επινοήθηκε από τους Ρωμαίους συγκλητικούς όταν η Ρώμη έγινε αυτοκρατορία και ήθελαν να είναι μια πολιτική συνέχεια μιας άλλης μεγάλης πόλης. Αρχαιολογικά ευρήματα επιβεβαιώνουν την ύπαρξη οικισμών στην περιοχή ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. Η Ρώμη ήταν η πρωτεύουσα διαδοχικά στο Ρωμαϊκό Βασίλειο, τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία και τελικά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στην ακμή της η επιρροή της επεκτεινόταν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και τις ακτές της Μεσογείου, ενώ ο πληθυσμός της υπολογίζεται ότι ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο. Με την μετάβαση στον Χριστιανισμό απέκτησε και θρησκευτική σημασία και καθιερώθηκε ως η έδρα της Καθολικής Εκκλησίας. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η πόλη παρήκμασε και ο πληθυσμός μειώθηκε αισθητά. Στην περίοδο της Αναγέννησης δεν είχε πια την πολιτική ισχύ του παρελθόντος, γνώρισε όμως πολιτιστική και καλλιτεχνική ανάπτυξη λόγω της παρουσίας του Πάπα. Το 1871 έγινε η πρωτεύουσα της ενοποιημένης Ιταλίας. Τον 20ό αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά και σήμερα η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή έχει πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκους.

Πολλά πράγματα γιανα θαυμάσουν οι επισκέπτες
Το ιστορικό κέντρο της Ρώμης είναι ένας ενιαίος αρχαιολογικός χώρος με μνημεία από πολλές διάφορες ιστορικές περιόδους (αρχαιότητα, Μεσαίωνας, Αναγέννηση και μεταγενέστερα). Η UNESCO το έχει ανακηρύξει μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Ως τέτοιο μνημείο αναγνωρίζεται επίσης και το Βατικανό. Ορισμένα από τα σημαντικά μνημεία και αξιοθέατα της Ρώμης είναι τα παρακάτω:

  • Το Κολοσσαίο, επιβλητικό αμφιθέατρο της αρχαιότητας χωρητικότητας 50.000 θεατών.
  • Το Πάνθεον, ναός αφιερωμένος στους θεούς της Αρχαίας Ρώμης, ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτίρια της αρχαιότητας.
  • Η Καπέλα Σιξτίνα με αναγεννησιακές τοιχογραφίες και τη διάσημη οροφή του Μιχαήλ Άγγελου.
  • Η Βασιλική του Αγίου Πέτρου και η πλατεία του Αγίου Πέτρου. Εκεί διεξάγονται οι σπουδαιότερες παπικές λειτουργίες, καθώς χωράει πάνω από 60.000 πιστούς.
  • Η Σκαλινάτα στην Πιάτσα ντι Σπάνια.
  • Το μπαρόκ συντριβάνι Φοντάνα ντι Τρέβι.
  • Η Κρήνη του Σαπιοκάραβου του Μπερνίνι στην Πιάτσα ντι Σπάνια
  • Η Κρήνη του Τρίτωνα του Μπερνίνι στην Πιάτσα Μπαρμπερίνι
  • Καφέ Γκρέκο
Κολοσσαίο

Το Amphitheatrum Flavium ή περισσότερο γνωστό με την ονομασία Colosseum (Κολοσσαίο, το Γιγαντιαίο ήταν ένα αμφιθέατρο στην Ρώμη. Βρίσκεται στη ΝΑ. πλευρά της Ρωμαϊκής Αγοράς. Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τιτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Δομιτιανός, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε. Μπορούσε να χωρέσει 45.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν τεράστιες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η «πύλη της ζώσης σαρκός», από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών. Μετά από σεισμούς και λεηλασίες κατά την διάρκεια των αιώνων είναι σήμερα ερείπιο και ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά αξιοθέατα της σύγχρονης Ρώμης.

Πάνθεον

Το Πάνθεον της Ρώμης είναι αρχαία θρησκευτική κατασκευή η οποία βρίσκεται στην Piazza della Rotonda. Κατασκευάστηκε ύστερα από εντολή του Αγρίππα κατά τον 1ο αιώνα π.Χ. και υπέστη αρκετές καταστροφές από πυρκαγιές, με αποτέλεσμα να ανακατασκευαστεί πλήρως από τον Αδριανό στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. Αρχικά, το Πάνθεον ήταν ναός αφιερωμένος σε όλες τις θεότητες της Αρχαίας Ρώμης. Μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία κατά τον 7ο αιώνα. Αποτελεί το μεγαλύτερο σε μέγεθος ρωμαϊκό μνημείο που να έχει διασωθεί έως σήμερα, σχεδόν άφθαρτο, λόγω της ασταμάτητης χρήσης του έως και σήμερα. Έχει δώσει την ονομασία του σε συνοικία της Ρώμης. Η ονομασία του πάνθεον προέρχεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο πάνθειον, το οποίο σημαίνει «όλων των θεών». Η πλειοψηφία των Ρωμαίων συγγραφέων το αναφέρουν με την ελληνική του ονομασία Πάνθεον. Η εκλατινισμένη εκδοχή του ονόματός του, Pantheum απαντάται στον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο. Το Πάνθεον διέθετε τον μεγαλύτερο θόλο σε όλη την Αρχαιότητα (43,3 μέτρα διαμέτρου στο εσωτερικό του), ο οποίος και παραμένει έως σήμερα ο μεγαλύτερος από béton non-armé. Έπειτα από σχεδόν δύο χιλιετίες, η αξιοσημείωτη αυτή κατασκευή δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι κατάρρευσης, παρά τις αρκετές αφαιρέσεις τμημάτων της διακόσμησής του, καθώς και τις επαναλαμβανόμενες τελουρικές κινήσεις.

Βατικανό

Το Βατικανό είναι ανεξάρτητο κράτος, στη δυτική πλευρά της πόλης της Ρώμης στην Ιταλία και αποτελεί συνέχεια του εκκλησιαστικού (ή και παπικού) κράτους του Μεσαίωνα. Ιδρύθηκε στις 11 Φεβρουαρίου του 1929 με τη Συνθήκη του Λατερανού κατά την διάρκεια του Φασιστικού καθεστώτος του Μουσολίνι. Χαρακτηρίζεται ως το μικρότερο ανεξάρτητο κράτος, ως προς την έκταση του (0,44 τετρ. χλμ.) και τον πληθυσμό του (σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2009)[1] αριθμεί 826 ανθρώπους. Στο Βατικανό εδρεύει η Αγία Έδρα, που αποτελεί το πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Καθολικής Εκκλησίας. Η εκλογή του Πάπα γίνεται από κονκλάβιο καρδιναλίων, οι οποίοι είναι ηλικίας κάτω των 80 ετών. Εθνική εορτή είναι η 13η Μαρτίου, ημερομηνία εκλογής (2013) του νέου Ποντίφικα. Το Βατικανό είναι η μοναδική χώρα στον δυτικό κόσμο, (μαζί με τις Φιλιππίνες παγκοσμίως), όπου απαγορεύεται το διαζύγιο. Το επιβλητικότερο κτίσμα είναι η Βασιλική του Αγίου Πέτρου που κτίστηκε το 4ο αι. και ανοικοδομήθηκε το 16ο αι. Αριστερά της Βασιλικής και εκτός των τειχών βρίσκεται το τευτονικό νεκροταφείο, ενώ εντός των τειχών είναι το ιερό σκευοφυλάκιο και το ανάκτορο της Αγίας Μάρθας. Πίσω από αυτά τα κτίσματα βρίσκονται αντίστοιχα το Δικαστικό μέγαρο και το ανάκτορο του Αγ. Καρόλου και πίσω ακριβώς αυτών το εργαστήριο ψηφιδωτών και ο σιδηροδρομικός σταθμός πίσω δε αυτών ο ραδιοφωνικός σταθμός του Βατικανού όπου και καταλήγουν τα νότια τείχη. Πίσω ακριβώς από την Βασιλική του Αγ. Πέτρου και βόρεια των παραπάνω κτισμάτων βρίσκεται ο ναός του Αγ. Στεφάνου (των Αβησσυνών) και πίσω του το Κυβερνητικό Μέγαρο, όπισθεν του οποίου βρίσκεται το Αιθιοπικό Κολέγιο, καταλήγοντας στο δυτικό τείχος του Λέοντος Δ΄ και το ελικοδρόμιο. Βόρεια των δύο προηγουμένων κτισμάτων ο μεγάλος τριγωνικός κήπος του Βατικανού (έκτασης 1/6 της χώρας) καταλήγοντας στα βόρεια τείχη. Δεξιά και σε κάθετη διάταξη προς τον άξονα της πλατείας και της Βασιλικής του Αγ. Πέτρου δεσπόζει το πελώριο Ανάκτορο του Βατικανού που το βόρειο άκρο του καταλήγει στην Έπαυλη Μπελβεντέρε (ωραία θέα, πανόραμα) και στην είσοδο των βορείων τειχών. Προ του ανακτόρου αυτού και πάντα εντός των τειχών βρίσκονται διάφορα κτίσματα, τα οποία στεγάζουν τις υπηρεσίες της χώρας όπως το ταχυδρομείο, το τηλεφωνείο, το τυπογραφείο, το φαρμακείο. Υπάρχει, επίσης, ο ναός της Αγ. Άννας των Ιπποκόμων (επειδή εκεί εκτός τειχών στάβλιζαν τα άλογα των ευγενών επισκεπτών). Πίσω ακριβώς αυτού του ανακτόρου και από νότια προς βόρεια είναι η πλατεία Nομισματοκοπείου η Ακαδημία Επιστημών η Έπαυλη του Πίου Δ΄ και η ΓαμοΘηκη του Πίου ΙΑ΄. Πίσω δε όλων αυτών ο κήπος του Βατικανού. Τέλος μεταξύ του πελώριου ανακτόρου και της Βασιλικής του Αγ. Πέτρου είναι το παρεκκλήσι της Καπέλα Σιξτίνα.

Πλατείες
  • Πιάτσα ντελ Πόπολο. H Πιάτσα ντελ Πόπολο βρίσκεται μέσα από τη βόρεια πύλη του Αυρηλιανού τείχους, κάποτε Πόρτα Φλαμινία της αρχαίας πόλης και σήμερα Πόρτα ντελ Πόπολο. Αυτό ήταν η αρχή της Βία Φλαμινία, του δρόμου προς το ΄΄Αriminum΄΄ (σύγχρονο Ρίμινι), του σημαντικότερου προς βορρά. Συγχρόνως, πριν την εποχή των σιδηροδρόμων, ήταν για τον ταξιδιώτη η πρώτη όψη της Ρώμης κατά την άφιξή του. Για αιώνες η Πιάτσα ντελ Πόπολο ήταν χώρος για δημόσιες εκτελέσεις, η τελευταία έγινε το 1826.
  • Πιάτσα Ναβόνα. Η Πιάτσα Ναβόνα βρίσκεται στη θέση του Στάδιου του Δομιτιανού, που είχε κατασκευαστεί τον 1ο αιώνα μ.Χ. και ακολουθεί τη μορφή του ανοιχτού χώρου του σταδίου. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι έρχονταν εδώ να παρακολουθήσουν τους αγώνες και έτσι ήταν γνωστό ως ΄΄Τσίρκους Αγκονάλις΄΄. Πιστεύεται ότι με τον καιρό το όνομα άλλαξε σε ΄΄ιν αγκόνε΄΄ σε ΄΄ναβόνε΄΄ και τελικά σε ΄΄ναβόνα΄΄. Καθορισμένη σαν δημόσιος χώρος τα τελευταία χρόνια του 15ου αιώνα, όταν η αγορά της πόλης μεταφέρθηκε εδώ από το Καπιτόλιο, η Πιάτσα Ναβόνα μεταμορφώθηκε σε ένα πολύ σημαντικό υπόδειγμα της μπαρόκ ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής και τέχνης κατά την παπική θητεία του Ιννοκέντιου Ι΄ (1644–1655), και του οποίου το οικογενειακό ανάκτορο, Παλάτσο Πάμφιλι (1644–1650, σήμερα Πρεσβεία της Βραζιλίας) έβλεπε στην πλατεία. Διαθέτει σημαντικά γλυπτά και αρχιτεκτονικά δημιουργήματα.
  • Πιάτσα Βενέτσια. Η βάση της κατασκευής στεγάζει το μουσείο της Ιταλικής Ενοποίησης. Το 2007 προστέθηκε ένας πανοραμικός ανελκυστήρας, επιτρέποντας στους επισκέπτες να ανέβουν στη σκεπή για μια πανοραμική θέα της Ρώμης. Το μνημείο προκάλεσε αντιδράσεις γιατί η κατασκευή του κατέστρεψε για χάρη του μεγάλη περιοχή του Λόφου του Καπιτολίου με μια Μεσαιωνική γειτονιά. Το ίδιο το μνημείο συχνά θεωρείται πομπώδες και τεράστιο. Είναι καθαρά ορατό στο μεγαλύτερο μέρος της πόλης της Ρώμης παρότι στο γενικό του σχήμα είναι σαν κουτί και στερείται θόλου ή πύργου. Το μνημείο είναι επίσης εκτυφλωτικά άσπρο, πράγμα που το κάνει πολύ ξεχωριστό εν μέσω των γενικά καφετιών κτιρίων που το περιβάλλουν και η ογκώδης γεμάτη φύση του του έχει προσδώσει αρκετά προσωνύμια. Οι ξένοι αναφέρονται πολλές φορές στο μνημείο με πολλά παρατσούκλια, όπως ΄΄γαμήλια τούρτα΄΄ ενώ οι Ρωμαίοι συνήθως το λένε ΄΄γραφομηχανή΄΄. Παρ’ όλη αυτή την κριτική, το μνημείο ακόμη προσελκύει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Ο Ιταλός Πρόεδρος Κάρλο Ατζέλιο Τσιάμπι (1999–2006) καλλιέργησε το άνοιγμα του Βιτοριάνο ως δημόσιου φόρουμ και άποψης πάνω από τον πυρήνα της Πόλης. Αυτή η νέα προσβασιμότητα επέτρεψε στους επισκέπτες να εξοικειωθούν με το μνημείο, κάνοντάς το να ανέβει στην υπόληψη, αν όχι και στην κριτική, του κόσμου. Το μνημείο περιέχει τον Τάφο του Αγνωστου Στρατιώτη με μια αιώνια φλόγα, χτισμένο κάτω από το άγαλμα της Ιταλίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ακολουθώντας μια ιδέα του Στρατηγού Τζούλιο Ντουέτ. Η Μαρία Μπέργκαμς (1867–1952) ήταν μια Ιταλίδα, που επιλέχτηκε για να αντιπροσωπεύσει όλες τις Ιταλίδες μητέρες που είχαν χάσει κάποιο γιο κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, χωρίς να γνωρίζουν πού είχε ταφεί. Γεννημένη στη Γκραντίσκα ντ’ Ισόντσο έζησε για πολλά χρόνια στην Τεργέστη. Εκείνη την εποχή τόσο η Γκραντίσκα ντ’ Ισόντσο όσο και η Τεργέστη ήταν τμήμα της Αυστροουγγαρίας, έτσι ο Αντόνιο, το μοναχοπαίδι της, κλήθηκε στον Αυστριακό στρατό. Το 1916 ο Αντόνιο λιποτάκτησε και προσχώρησε στον Ιταλικό Βασιλικό Στρατό, σκοτώθηκε στη μάχη στις 16 Ιουνίου 1916, αλλά ποτέ δε βρέθηκε το σώμα του. Μετά τον πόλεμο, στις 26 Οκτωβρίου 1921 στην Ακουιλέια αυτή επέλεξε ένα από 11 μη αναγνωρισμένα πτώματα μελών των Ιταλικών Ενόπλων Δυνάμεων, των οποίων τα λείψανα είχαν περισυλλεγεί από διάφορες περιοχές του μετώπου. Το επιλεγμένο πτώμα ετάφη στις 4 Νοεμβρίου 1921 στον Τάφο του Αγνώστου Στρατιώτη στο Βιτοριάνο. Τα άλλα 10 λείψανα τάφηκαν στο στρατιωτικό νεκροταφείο της Ακουιλέια. Μετά το θάνατό της η Μπέργκαμς ετάφη στις 4 Νοεμβρίου 1954, την 46η επέτειο της νίκης, στο νεκροταφείο της Ακουιλέια, μαζί με τα σώματα των άλλων δέκα άγνωστων στρατιωτών.
  • Πιάτσα ντελά Ρεπούμπλικα. Το παλαιότερο όνομα της Πιάτσα ντελά Ρεπούμπλικα, Πιάτσα ντελ’ Εσέντρα, που συνηθίζεται πολύ και σήμερα, οφείλεται στη μεγάλη εξέδρα των λουτρών του Διοκλητιανού, που έχει δώσει στην πλατεία το σχήμα της. Το συντριβάνι στην πλατεία έγινε αρχικά κατ’ εντολή του Πάπα Πίου Θ΄ το 1870. Ολοκληρώθηκε το 1888 και αρχικά παρίστανε τέσσερα λιοντάρια από ασβεστόλιθο σχεδιασμένα από τον Αλεσάντρο Γκουεριέρι. Αυτά αντικαταστάθηκαν το 1901 με γλυπτά των Ναιάδων του Μάριο Ρουτέλι από το Παλέρμο, προπάππου του πολιτικού και πρώην δήμαρχου της Ρώμης (1993–2001) Φραντέσκο Ρουτέλι. Οι απεικονιζόμενες νύμφες είναι η Νύμφη των Λιμνών (αναγνωρίσιμη από τον κύκνο που κρατά), η Νύμφη των Ποταμών (απλωμένη σε ένα ποτάμιο τέρας), η Νύμφη των Ωκεανών (ιππεύοντας ένα άλογο που συμβολίζει τη θάλασσα) και η Νύμφη των Υπόγειων Νερών (που ακουμπά πάνω σε ένα μυστηριώδη δράκοντα). Στο κέντρο είναι το σύμπλεγμα Γλαύκος ( 1911/12 ), που συμβολίζει την κυριαρχία του ανθρώπου πάνω στη δύναμη της φύσης και αντικατέστησε ένα προηγούμενο γλυπτό. Τα λουτρά (θέρμες) του Διοκλητιανού ήταν τα επιβλητικότερα από τα δημόσια λουτρά που χτίστηκαν στη Ρώμη από διαδοχικούς αυτοκράτορες. Λειτούργησαν το 306 και ήταν τα μεγαλύτερα και πολυτελέστερα από τα αυτοκρατορικά λουτρά. Χτίστηκαν μεταξύ των ετών 298 και 306 μ.Χ. Τα λουτρά καταλαμβάνουν 120 στρέμματα και, σύμφωνα με ιστορικό της εποχής, μπορούσαν να εξυπηρετούν ταυτόχρονα 3000 άτομα. Πολλές από τις αίθουσες έχουν διατηρηθεί, γιατί διάφορα τμήματα μετατράπηκαν αργότερα σε εκκλησιαστικές ή άλλες χρήσεις.
  • Πιάτσα ντι Σπάνια. Η Σκαλινάτα αποτελεί ένα από τα διασημότερα αξιοθέατα της Ρώμης και εδώ και αιώνες αποτελεί κλασικό τόπο συναντήσεων τόσο για τους κατοίκους όσο και για τους πολυάριθμους τουρίστες. Πρόκειται για μια μεγαλοπρεπή σκάλα που συνδέει την Πιάτσα ντι Σπάνια με ένα πλάτωμα μπροστά στην πρόσοψη της γαλλικής εκκλησίας Τρινιτά ντέι Μόντι. Η θέα της πόλης από το πλάτωμα αυτό είναι πανοραμική και πολύ όμορφη. Τους ανοιξιάτικους μήνες, η Σκαλινάτα στολίζεται με γλάστρες από ανθισμένες αζαλέες. Η Κρήνη του Σαπιοκάραβου βρίσκεται επίσης στην Πιάτσα ντι Σπάνια, στη βάση της διάσημης Σκαλινάτα. Ανήκει στην τεχνοτροπία του μπαρόκ και κατασκευάστηκε το 1627-28. Οφείλει το όνομά της στο πρωτότυπο σχήμα της, αυτό μιας μισοβυθισμένης βάρκας από τα πλαϊνά της οποίας κυλά νερό σε μία λεκάνη.
  • Πιάτσα Μπαρμπερίνι. Στο κέντρο της πολύβουης Πιάτσα Μπαρμπερίνι στη Ρώμη βρίσκεται η Κρήνη του Τρίτωνα του Τζiαν Λορέντσο Μπερνίνι. Δημιουργήθηκε για τον Πάπα Ουρβανό Η΄ το 1642, λίγο μετά την ολοκλήρωση του ανακτόρου του, του Παλάτσο Μπαρμπερίνι, που σήμερα στεγάζει την Έκθεση Αρχαίας Τέχνης. Δελφίνια ισορροπούν πάνω στα κεφάλια τους, στρίβοντας τις ενωμένες ουρές τους για να στηρίξουν ένα τεράστιο όστρακο. Πάνω σε αυτό παρουσιάζεται γονατιστός και σε υπερφυσικό μέγεθος, ο Τρίτων, μια θεότητα της θάλασσας κατά την ελληνορωμαϊκή μυθολογία. Ρίχνει πίσω το κεφάλι φυσώντας ένα πίδακα νερού ψηλά μέσα από ένα κοχύλι. Ανάμεσα στις ουρές των δελφινιών φαίνονται τα κλειδιά του Αγίου Πέτρου, η Τιάρα του Πάπα και το οικόσημο των Μπαρμπερίνι, με τις χαρακτηριστικές μέλισσες. Το σιντριβάνι αυτό από ασβεστόλιθο ήταν από τα πρώτα του διάσημου καλλιτέχνη και φτιάχτηκε για να παρέχει νερό από τo υδραγωγείο της Acqua Felice, το οποίο και ο Ουρβανός αναπαλαίωσε με μια μεγάλη γιορτή. Ήταν η τελευταία παραγγελία που ο Μπερνίνι έλαβε από το μεγάλο του προστάτη. Στην ίδια πλατεία βρίσκεται και η Κρήνη των Μελισσών του ίδιου καλλιτέχνη.
Κυρηνάλιο

To Kυρηνάλιο ( Παλάτσο Κουιρινάλε ) είναι η σημερινή επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας. Βρίσκεται στον Κυρηνάλιο Λόφο, τον ψηλότερο από τους επτά λόφους της Ρώμης. Έχει στεγάσει τριάντα πάπες, τέσσερις βασιλιάδες και έντεκα προέδρους της Ιταλικής Δημοκρατίας. Η σημερινή θέση του ανακτόρου είναι σε χρήση από τη Ρωμαϊκή εποχή, όπως πιστοποιούν οι ανασκαφές στους κήπους. Σ’ αυτό το λόφο οι Ρωμαίοι έχτισαν ναούς για αρκετές θεότητες, από τη Φλόρα στον Κυρήνο, από τον οποίο πήρε το όνομά του ο λόφος. Κατά τη βασιλεία του Κωνσταντίνου χτίστηκε εδώ το τελευταίο σύμπλεγμα Ρωμαϊκών λουτρών, όπως πιστοποιούν τα αγάλματα των δίδυμων Κάστορα και Πολυδεύκη να δαμάζουν τα άλογα, που διακοσμούν την κρήνη στην πλατεία. Ο Κυρηνάλιος, όντας ο ψηλότερος λόφος στη Ρώμη, ήταν περιζήτητος και έγινε δημοφιλές μέρος για τους Ρωμαίους πατρικίους, που έχτισαν τις πολυτελείς επαύλεις τους. Παράδειγμά τους είναι τα ερείπια μιας βίλας στους κήπους του Κυρηναλίου, όπου έχει βρεθεί ένα ψηφιδωτό, τμήμα του αρχαίου δαπέδου. Το ανάκτορο χτίστηκε το 1583 από τον Πάπα Γρηγόριο ΙΓ΄ σαν θερινή παπική κατοικία. Ο Πάπας ήθελε να βρει μια θέση μακριά από την υγρασία και τη μπόχα του Τίβερη και τις ανθυγιεινές συνθήκες του Ανακτόρου του Λατερανού, έτσι ο Κυρηνάλιος Λόφος ήταν ένα από τα καταλληλότερα μέρη στη Ρώμη. Υπήρξε παπική κατοικία και στέγασε τις κεντρικές υπηρεσίες της πολιτικής κυβέρνησης των Παπικών Κτήσεων μέχρι το 1870. Το Σεπτέμβριο του 1870 ότι είχε απομείνει από τις Παπικές Κτήσεις καταλύθηκε. Πέντε μήνες περίπου αργότερα, το 1871, η Ρώμη έγινε η πρωτεύουσα του Βασιλείου της Ιταλίας. Το ανάκτορο έγινε η επίσημη βασιλική κατοικία, αν και μερικοί μονάρχες, κυρίως ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ΄ ( βασίλεψε 1900 – 1946 ), στην πραγματικότητα ζούσαν σε ιδιωτική κατοικία κάπου αλλού, με το Κυρηνάλιο να χρησιμοποιείται ως γραφείο και για κρατικές εκδηλώσεις. Η μοναρχία καταργήθηκε το 1946 και το Ανάκτορο έγινε η επίσημη κατοικία και γραφείο των Προέδρων της Ιταλικής Δημοκρατίας. Πάλι όμως μερικοί διατήρησαν τη συνήθη Ρωμαϊκή κατοικία τους. Για παράδειγμα ο Σάντρο Περτίνι (1978 – 1985) προτίμησε το παλιό του διαμέρισμα κοντά στη Φοντάνα ντι Τρέβι.

Αγιος Ιωάννης Λατερανός

Ο καθεδρικός ναός, όπου ο Πάπας εδρεύει ως Επίσκοπος της Ρώμης, είναι η βασιλική του Αγίου Ιωάννη στο Λατεράνο. Είναι η παλαιότερη από τις τέσσερις μεγάλες βασιλικές της πόλης. Η γη όπου χτίστηκε ο ναός ανήκε πριν στην οικογένεια Λατεράνι. Ο ναός που βλέπουμε σήμερα χρονολογείται πίσω στο 1646 όταν ο Πάπας Ιννοκέντιος Κ΄ ανέθεσε στον αρχιτέκτονα Φραντσέσκο Μπορομίνι (Francesco Borromini) να αποκατασταθεί η βασιλική που ήταν έτοιμη να καταρρεύσει. Η σημερινή νότια πρόσοψη του προστέθηκε αργότερα και σχεδιάστηκε κατά τον 18ο αιώνα από τον Αλεσάντρο Γκαλιλέι (Alessandro Galilei). Στο διπλανό παλάτι του Λατερανού ήταν η επίσημη κατοικία του Πάπα μέχρι να μετακινηθεί στην Αβινιόν το 1309. Όταν μεταφέρθηκε πίσω στη Ρώμη εγκαταστάθηκε στο Βατικανό, αντί στο παλάτι του Λατερανού. Η εκκλησία ωστόσο παρέμεινε ο κύριος καθεδρικός ναός της Ρώμης. Στις δώδεκα κόγχες που σχεδίασε ο Μπορομίνι βρίσκονται τα τεράστια αγάλματα των δώδεκα αποστόλων που δημιουργήθηκαν από επιφανείς καλλιτέχνες σε στυλ ροκοκό συμπεριλαμβανομένων του Φραντζεσκο Μοράτι (Francesco Moratti), Αντζελο ντε Ροσι (Angelo de’ Rossi) και του Πιερ Λε Γκρος του νεότερου (Pierre Le Gros the Younger). Υπάρχουν επίσης έξι παπικοί τάφοι μέσα στον Άγιο Ιωάννη. Περιέχουν τα λείψανα του Αλεξάνδρου Γ΄, του Σέργιου Δ΄, τουΚλήμη Η΄, του Μαρτίνου Ε΄, του Ιννοκέντιου Γ΄ και του Λεόντιου του Η΄. Μετά τον Λεόντιο Η΄, οι πάπες θάβονταν στον ναό του Αγίου Πέτρου. Επίσης, είναι ξεχωριστό το βαπτιστήριο της βασιλικής, που ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Α ' το 315 μ.Χ. και ήταν το πρώτο βαπτιστήριο στη Ρώμη.

Πληροφορίες για τις Χώρες

Ιταλία

Η Ιταλία, επισήμως, Ιταλική Δημοκρατία (Repubblica Italiana), είναι μία ενιαία κοινοβουλευτική δημοκρατία στη Νότια Ευρώπη. Αποτελείται από μία χερσόνησο σε σχήμα μπότας και δύο μεγάλα νησιά στη Μεσόγειο θάλασσα: τη Σικελία και τη Σαρδηνία. Βόρεια συνορεύει με την Ελβετία και την Αυστρία, δυτικά με τη Γαλλία και ανατολικά με τη Σλοβενία, ενώ εξκλάβιο της Ιταλίας αποτελεί και η πόλη Καμπιόνε ντ' Ιτάλια, που βρίσκεται στο έδαφος της Ελβετίας. Οι ανεξάρτητες χώρες του Σαν Μαρίνο και του Βατικανού βρίσκονται εξ ολοκλήρου μέσα σε ιταλικό έδαφος.

Γεωγραφία

Η Ιταλία αποτελείται κυρίως από μία μεγάλη χερσόνησο σε σχήμα μπότας, που εισχωρεί στην Μεσόγειο, ανάμεσα στην Αδριατική θάλασσα, το Ιόνιο πέλαγος και το Τυρρηνικό πέλαγος. Τα Απέννινα όρη διαμορφώνουν τη ραχοκοκαλιά της χερσονήσου, και φτάνουν ως τα βόρεια όπου ενώνονται με τις Άλπεις. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη πεδιάδα του ποταμού Πάδου.
Έχει επίσης 2 μεγάλα νησιά, τη Σικελία και τη Σαρδηνία.
Το ψηλότερο σημείο είναι το Λευκό Όρος με υψόμετρο 4.810 μέτρα, αλλά για την Ιταλία κυρίως γνωστά είναι τα ηφαίστεια του Βεζούβιου κοντά στη Νάπολη και της Αίτνας στη Σικελία.

περισσότερα

Παρόμοιοι Προορισμοί

Με μια ματιά

Ελάχιστες πόλεις δημιουργούν τόσο θαυμασμό όσο η Ρώμη. Σε κάθε γωνιά υπάρχουν αρχαία μνημεία και μεταγενέστερα δείγματα τέχνης, και όταν απλά κουραστείτε, μπορείτε να πιείτε εσπρέσο σε μια από τις πάμπολλες πλατείες της πόλης!

Χάρτης Ταξιδιού Ρώμη