Ναμίμπια

• Η Ναμίμπια είναι μια χώρα πολύ ασφαλής. Δεν υπάρχουν επικίνδυνες ζώνες και δεν χρειάζεται να κάνετε εμβόλια. Αυτά και μόνο την καθιστούν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό προορισμό.

• Διαθέτει τουριστικές υποδομές που θα ζήλευαν πολλές χώρες. Μπορεί να ζήσεις ένα σαφάρι 4x4 ή μια ατελείωτη χωμάτινη διαδρομή, το γνωστό και ως αφρικανικό μασάζ, μπορεί να αναμετριέσαι με τα όριά σου, στο τέλος της ημέρας όμως στο λοντζ σε περιμένει ένα δείπνο-γαστριμαργική πανδαισία και ένα αποικιακού στυλ διακοσμημένο δωμάτιο, με σεντόνια που τρίζουν από καθαριότητα.

• Eco paradise. Το 40% της Ναμίμπια έχει επισήμως ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή, ενώ η ακτογραμμή του Ατλαντικού θεωρείται το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Αφρικής και το όγδοο μεγαλύτερο στον κόσμο!

• Έχει μόνο δύο εκατομμύρια κατοίκους. Δεν είναι περίεργο ότι μπορεί να οδηγείς επί ώρες χωρίς να δεις ούτε ένα αυτοκίνητο, έναν άνθρωπο ή έστω κάποιο σημάδι ανθρώπινης ζωής.

• Ναμίμπια στη γλώσσα των Βουσμάνων σημαίνει «Η χώρα όπου δεν υπάρχει τίποτα».

• H περιοχή Σοσουσβλέι είναι η πατρίδα των πιο υψηλών ανάγλυφων αμμόλοφων στον κόσμο που μπορεί να φτάνουν και τα 400 μ.

• Άλλο μοναδικό φαινόμενο που απαντάται εδώ είναι η τοπική ομίχλη πάνω από τις θίνες της άμμου.

• Το επόμενο μέρος που μπορεί να συναντήσει κανείς ομίχλη πάνω από μία έρημο είναι... ο πλανήτης Άρης!

• Siloh Wildlife Sanctuary ονομάζεται το υπέροχο καταφύγιο για την περίθαλψη και προστασία τραυματισμένων ρινόκερων και ελεφάντων που ίδρυσε το 2017 η Αντζελίνα Τζολί προς τιμήν της κόρη της Σιλό (Siloh), η οποία γεννήθηκε στη Ναμίμπια.

• Μόλις το 1990 η Ναμίμπια απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Νότια Αφρική.

Επιπλέον γνώσεις:

Βιβλία:
• «Africa, Sebastiao Salgado», εκδόσεις Taschen.
• «Tippi: My book of Africa», της Τιπί Ντεγκρέ, το κορίτσι των Γάλλων κινηματογραφιστών, που μεγάλωσε στη ζούγκλα της Ναμίμπια σαν θηλυκός Μόγλης, μοιράζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά της για τα ζώα και την Αφρική. Εκδόσεις Amazon.
• «The sheltering desert», του Χένο Μάρτιν.
• «A history of Namibia», της Μάριον Γουάλας.
• «Namibia: The beautiful landscape», του Μάριο Βιδόρ.

 

Η έρημος, η Ακτή των Σκελετών, οι Χίμπα, η άγρια αφρικανική ζωή… και εσείς!

Στο καψαλισμένο τοπίο της ερήμου Ναμίμπ, το χρυσαφένιο φως της αυγής φωτίζει πρώτα τις κορυφές των νεκρών αλωνίδων που τα σκελετωμένα κλαδιά τους δείχνουν τον ουρανό. Στη συνέχεια κατεβαίνει στους κορμούς τους και συνεχίζει όπως κάθε πρωί στα 600 χρόνια της ύπαρξής τους μέχρι να φτάσει στη σκαμμένη από την ανομβρία νεκρή επιφάνεια της «Νεκρής Όασης» (Deadvlei) και τότε, καθώς το φως του ήλιου παραμερίζει το πέπλο της σκιάς και σαρώνει τη λεκάνη της αλλοτινής λίμνης, τα πάντα μοιάζουν να επιταχύνουν. Η αντίθεση ανάμεσα στο ραγισμένο λευκό του της «Νεκρής Όασης» και στις κόκκινες αμμοθίνες που την περιβάλλουν είναι απόλυτη. Υπάρχει πράγματι μια ευδιάκριτη γραμμή, εκεί που τελειώνει το ένα και αρχίζει το άλλο…
Ο ανήσυχος ταξιδευτής θα μαγευτεί δίχως αμφιβολία από τη μαύρη αυτή «καλλονή» με τις άφθονες αποχρώσεις της άμμου. Ηθελημένα θα του κοπεί η ανάσα όταν αντικρίσει το υπαίθριο… ατελιέ της σκληρής ερήμου που ρούφηξε τα πάντα και μας έδωσε τη «Νεκρή Όαση». Θα αποκωδικοποιήσει τον ήχο που κάνει ο αέρας όταν σφυρίζει μέσα από τις θίνες. Θα ζυγίσει μέσα του την παγωμένη δροσιά του Ατλαντικού που φιλά ηδονικά τη φλογισμένη έρημο Ναμίμπ σε μια συνεύρεση μοναδική....
Υπνωτισμένοι από την απόκοσμη ομορφιά, παίρνουμε κιάλια και φωτογραφικές μηχανές για να «αποθηκεύσουμε» για πάντα στον σκληρό δίσκο της μνήμης μας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές αυτού του ταξιδιού, μία από τις αρχαιότερες φυλές του πλανήτη, τους περήφανους Χίμπα, που βάφουν πρόσωπα και μαλλιά με κόκκινο πηλό και που μας τιμούν βάζοντάς μας έστω και για λίγες ώρες μέσα στη ζωή τους, ενώ με τα τζιπ οργώνουμε τις ατέρμονες εκτάσεις του Πάρκου Ετόσα: λιοντάρια, ελέφαντες, τσίτα, γκνου, γαζέλες, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις, φλαμίνγκο μάς γνέφουν αφήνοντάς μας να διασχίσουμε την άγονη γη τους. Ζώα και πουλιά που δεν τα χωρά ο νους.

Και η σουρεάλ περιπέτεια συνεχίζεται… Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανακάλυψαν τη χώρα στις αρχές του 19ου αι. ήταν Γερμανοί ιεραπόστολοι. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί δρόμοι έχουν γερμανικά ονόματα, ενώ δίπλα στις τσίγκινες καλύβες μπορείς να βρεις αυθεντικές βαυαρικές μπιραρίες με λουκάνικα bratwurst και ξινολάχανο.
Οι περισσότεροι ταξιδιώτες δεν γνωρίζουν πολλά για αυτό το νοτιοδυτικό άκρο της Αφρικής. Αν πεις Ναμίμπια, μπορεί να μη θυμούνται ούτε πού βρίσκεται στον χάρτη. Τρίτη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του πλανήτη, περίμενε καρτερικά τη σειρά της, αρκούμενη σε ρόλο κομπάρσου ως συνοδευτικό διήμερο ταξίδι δίπλα στις ναυαρχίδες του τουρισμού: Νότια Αφρική και Μποτσουάνα. Κάπως έτσι πρόλαβε να γλιτώσει από το αδηφάγο στόμα του μαζικού τουρισμού. Στο μεσοδιάστημα γιόρτασε την ανεξαρτησία της, το 1990, ωρίμασε κοινωνικά και οικολογικά.
Και ό,τι της λείπει σε ανθρώπους και νούμερα, τα καλύπτει με τον υπερπληθυσμό των άγριων περήφανων ζώων, τη θερμή φιλοξενία και τα ζεστά χαμόγελα των κατοίκων της. Αν φέτος θέλετε να κάνετε ένα ταξίδι που θα το θυμάστε σε όλη σας τη ζωή, καλώς ήρθατε στη Ναμίμπια!


Την εμπειρία αυτή θα τη ζήσετε με το Versus

Δείτε και άλλες εμπειρίες