Εμπειρίες

Σιάτλ, η «Διαστημική Βελόνα»

Το Σιάτλ είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα εναλλακτική πόλη των ΗΠΑ και ως τέτοια, δεν θα μπορούσε να μην διαθέτει ένα μοναδικό ορόσημο. Αυτό είναι η περίφημη «Διαστημική Βελόνα» ένα από τα πιο πολυφωτογραφημένα ψηλά κτίρια στον κόσμο. Η Βελόνα κατασκευάστηκε το 1962 για την Παγκόσμια Έκθεση Century 21 καινοτομιών και εμπορίου που διοργάνωσε η πόλη την ίδια χρονιά. Τότε, το μέγα όραμα του δυτικού κόσμου και το θέμα της έκθεσης ήταν η κατάκτηση του διαστήματος οπότε οι διοργανωτές χρειάζονταν μία κατασκευή που να σηματοδοτεί τον «άνθρωπο του 21ου αιώνα στο διάστημα».
Την αρχική ιδέα ενός τέτοιου κτιρίου, είχε ο επιχειρηματίας-ξενοδόχος Έντουαρντ Ε. Κάρλσον, και πρόεδρος διοργάνωσης της Παγκόσμιας Έκθεσης, ύστερα από ένα ταξίδι του στη Στουτγάρδη όπου τον ενέπνευσε ο εκεί πύργος της πόλης. Το πρώτο «σχέδιο» ήταν ένα σκαρίφημα σε χαρτοπετσέτα εστιατορίου της Στουτγάρδης που βρισκόταν απέναντι από τον πύργο. Όταν επέστρεψε στο Σιάτλ έδειξε το σκαρίφημα στις Αρχές της πόλης και εκείνες τον έφεραν σε επαφή με τον ντόπιο αρχιτέκτονα Τζον Γκρέιαμ τζούνιορ. Ο αρχιτέκτονας προσέθεσε στο σκαρίφημα έναν «ιπτάμενο δίσκο» στην κορυφή του πύργου και κάπως έτσι άρχισαν όλα.
Το αποτέλεσμα ήταν ένα εντυπωσιακό φουτουριστικό κτίριο, ύψους 184 μέτρων στο οποίο ανεβαίνεις με ασανσέρ και καταλήγεις στον «ιπτάμενο δίσκο» απ΄όπου απολαμβάνεις μια απόλυτα πανοραμική θέα της πόλης. Ο «δίσκος» έχει εστιατόρια και καθίσματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του. Στην τελευταία μάλιστα ανακαίνισή του, το πάτωμα αντικαταστάθηκε από τζάμι, με αποτέλεσμα να μπορείς να δεις κατακόρυφα ως τη βάση του κτιρίου. Επίσης από τον δίσκο ανεβαίνει μία σκάλα στην περιστρεφόμενη κορυφή του κτιρίου που είναι η μοναδική στον κόσμο και προσφέρει επίσης μία ολική θέα καθώς είναι κατασκευασμένη κι αυτή εξ’ολοκλήρου από τζάμι από το πάτωμα ως την οροφή.
Το Σιάτλ είναι μια βιομηχανική και τεχνολογική πόλη. Εκεί εδράζονται η Microsoft, η Amazon, η Μπόινγκ αλλά και η Starbucks. Εκεί δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1990 το μουσικό κίνημα grunge με τον «βιομηχανικό» ήχο και συγκροτήματα ορόσημα στην παγκόσμια ροκ μουσική όπως οι Nirvana, οι Perl Jam, οι Soundgarden και οι Alice in Chains. Επίσης διαθέτει ισχυρή θεατρική σκηνή, πολύ διάσημη συμφωνική ορχήστρα και είναι η γενέτειρα του Τζίμι Χέντριξ. Και φυσικά αποτελεί τουριστικό κέντρο – στο λιμάνι του Σιάτλ καταφθάνουν 200 κρουαζιερόπλοια κάθε χρόνο. Ως εκ τούτου, η «Διαστημική Βελόνα» είναι κάτι σαν… το κερασάκι στην τούρτα αυτής της συναρπαστικής αμερικανικής πόλης.

περισσότερα

Τα ηφαίστεια και η φύση της Χαβάης

Ολόκληρο το νησιωτικό σύμπλεγμα της Χαβάης, με τα 137 νησιά στον Ειρηνικό Ωκεανό έχει δημιουργηθεί από ηφαίστεια. Ουσιαστικά κάθε νησί είναι και ένα ηφαίστειο που οι πρόποδές του βρίσκονται βαθιά στον πυθμένα της θάλασσας. Αν μετρηθεί από τον πυθμένα το ύψος αυτών των ηφαιστείων, πολλά ξεπερνούν ακόμη και το Έβερεστ. Το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι η έκταση των νησιών ακόμη αυξάνεται, διότι χύνεται λάβα που σταθεροποιείται από το θαλασσινό νερό και σχηματίζει βράχους στις παραλίες… Τα περισσότερα ενεργά ηφαίστεια σήμερα βρίσκονται στον νότο του μεγαλύτερου νησιού του συμπλέγματος, της Χαβάης.
Τα νησιά της Χαβάης είναι μάλλον απομονωμένα μέσα στον Ειρηνικό Ωκεανό. Σύμφωνα με τους γεωλόγους και περιβαλλοντολόγους η όποια ζωή μετοίκησε εκεί από τον αέρα, τα θαλάσσια κύματα (ρεύματα του ωκεανού) και τα φτερά (πουλιά, έντομα και σπόροι που μετέφεραν στα φτερά τους). Αυτή η απομόνωση πάντως, σε συνδυασμό με την ποικιλότητα του περιβάλλοντος (ήπιο τροπικό κλίμα στα πεδινά, βροχές, ψυχρό κλίμα στα μεγάλα υψόμετρα) βοήθησαν στο να αναπτυχθεί στα νησιά μια εκπληκτική ενδημική πανίδα και χλωρίδα. Πολλά είδη σήμερα κινδυνεύουν με εξαφάνιση… αλλά και πολλά είδη που σε άλλες περιοχές τις Γης έχουν εξαφανιστεί, στη Χαβάη εξακολουθούν να αναπτύσσονται. Γι αυτό και βιολόγοι από όλο τον κόσμο εκπονούν επιτόπιες μελέτες και προσπαθούν να σώσουν όσα περισσότερα μπορούν.
Τα παραπάνω έχουν φυσικά ως συνέπεια στα νησιά της Χαβάης να υπάρχουν πολλά και εντυπωσιακά εθνικά προστατευόμενα πάρκα. Αυτά περιλαμβάνουν πεδιάδες, ηφαίστεια, λίμνες, ποτάμια, θάλασσες, χαράδρες… Εν ολίγοις τα 137 νησιά και ατόλες αλλά και τα 8 νησιά που σήμερα κατοικούνται (Χαβάη, Μάουι, Νιχάου, Καουάι, Οάχου, Μολοκάι, Λανάι και Καχοολάβε) είναι κυριολεκτικά ισάριθμοι φυσικοί θησαυροί!
Τα σημαντικότερα από τα πάρκα του νησιωτικού συμπλέγματος είναι: το Εθνικό Πάρκο Χαλεακαλά με το ομώνυμο αδρανές ηφαίστειο που σχημάτισε το ανατολικό Μάουι και το εθνικό πάρκο Ηφαιστείων στη νοτιοανατολική περιοχή του νησιού Χαβάη, το οποίο περιλαμβάνει το ενεργό ηφαίστειο Κίλαουεα και τις ζώνες ριπών του.
Επίσης υπάρχουν τρία ιστορικά εθνικά πάρκα: το Πάρκο Καλαουπάπα στο νησί Μολοκάι, τόπος μιας πρώην αποικίας λεπρών. Το Πάρκο Καλόκο-Χονοκόχαου στο νησί Χαβάη. Και το Πάρκο Πουχονούα ο Χόναουναου, ένα αρχαίο καταφύγιο στη δυτική ακτή του νησιού Χαβάη. Άλλες περιοχές υπό τον έλεγχο της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων περιλαμβάνουν το Εθνικό Ιστορικό Μονοπάτι της Άλα Καχακάι στο νησί Χαβάη και το Μνημείο του Ναυτικού των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ στο νησί Οάχου.
Τέλος υπάρχει το Εθνικό Μνημείο της μαρίνας Παπαχάναου-μοκουάκεα το οποίο καλύπτει περίπου 140.000 τετραγωνικά μίλια υφάλων και κοραλλιογενών νησιών ρηχών και βαθέων υδάτων.

περισσότερα

Χαβάη: Από τον Κουκ στον Ομπάμα

Τι σχέση έχουν τα σάντουιτς με τα ψηλότερα ηφαίστεια στον κόσμο; Τι σχέση έχουν ο Τζον Κουκ και η βασίλισσα Λιλιουοκαλανί με τον Μπαράκ Ομπάμα; Τι σχέση έχει το Περλ Χάρμπορ με την ανεμοβλογιά; Κι όμως έχουν… και η σχέση αυτή, όσο παράδοξη κι αν φαίνεται, στην πραγματικότητα υφαίνει την ηρωική ιστορία της εξωτικής Χαβάης – ή αλλιώς της 50ης πολιτείας των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, οι πρώτοι άνθρωποι πάτησαν το πόδι τους στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Χαβάης το 300 μ.Χ. και ήρθαν από τα Νησιά Μαρκέζας της Πολυνησίας. Ένα δεύτερο κύμα μεταναστών ήρθε από την Ταϊτή το 1000 μ.Χ. και από τη Μπόρα Μπόρα και τη Ραϊατέα τον 11ο αιώνα. Αυτοί οι πρώτοι έποικοι εξαπλώθηκαν σε όλο το σύμπλεγμα που περιλαμβάνει 8 βασικά νησιά και συνολικά 137 ηφαιστειακές νησίδες. Και ζούσαν χωρισμένοι σε φυλές και φατρίες, οι οποίες άλλοτε συνυπήρχαν ειρηνικά κι άλλοτε συγκρούονταν.  Μέχρι, που στο τρίτο και τελευταίο ταξίδι  του το 1778, ο βρετανός εξερευνητής Τζέιμς Κουκ, έμελλε να αλλάξει για πάντα τη ζωή των Χαβανέζων.
Να ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι ο Κουκ δεν έφυγε ζωντανός από τη Χαβάη. Όταν κατέπλευσε το καράβι του, με την ονομασία Resolution, κάποιοι ντόπιοι του έκλεψαν μία λέμβο. Ο Κουκ διέταξε, σύμφωνα με τη συνήθη τακτική, να κρατηθεί ένας όμηρος έως ότου επιστραφεί η κλοπιμαία λέμβος. Το λάθος του θαλασσοπόρου, ήταν ότι επέλεξε να κρατήσει ως όμηρο τον βασιλιά της Χαβάης, Καλανιόπου. Οι ιθαγενείς τον εμπόδισαν και τον ανάγκασαν να υποχωρήσει ως την ακτή. Κι όταν ο Κουκ έστρεψε την πλάτη του για να σπρώξει τις λέμβους στο νερό και να φύγει τον χτύπησαν στο κεφάλι και τον μαχαίρωσαν… στην εξωτική παραλία. Ο Κουκ, προτού πεθάνει, είχε προλάβει να ονομάσει το σύμπλεγμα Νησιά Σάντουιτς, προς τιμήν του εντολέα του, Τζον Μόνταγκιου, δούκα του Σάντουιτς. Ναι, το σάντουιτς πήρε το όνομά του από τον δούκα, διότι έτρωγε σάντουιτς όταν χαρτόπαιζε με τις ώρες στην Αγγλία… αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία.
Παρά το γεγονός πως ο Κουκ κατέληξε «θαμμένος» στα νερά του Ειρηνικού, ήδη το κακό για τα Νησιά Σάντουιτς είχε γίνει. Η Χαβάη με το θαυμάσιο κλίμα και την πλούσια βλάστηση… σύντομα έγινε αγαπημένος προορισμός των ιεραπόστολων, που στην πραγματικότητα ήταν εμπορικοί αντιπρόσωποι του δυτικού κεφαλαίου και καλλιεργητές φυτειών καφέ και τσαγιού. Και φυσικά άρχισαν οι συγκρούσεις με τους ντόπιους. Περιττό να πούμε πως στη Χαβάη ακόμη και σήμερα η λέξη «ιεραπόστολος» χρησιμοποιείται ως βρισιά.
Οι νέοι άποικοι των νησιών ήταν κυρίως Άγγλοι, Γάλλοι και Αμερικανοί. Οι οποίοι για να πάψουν οι σφοδρές συγκρούσεις και να κάνουν ήσυχοι τη δουλειά τους, κατέστησαν τη Χαβάη Βασίλειο το 1810, με βασιλιά έναν από τους φυλάρχους που ήλεγχαν, τον Καμεκαμέχα. Η δυναστεία του Καμεκαμέχα κρατήθηκε στην εξουσία μέχρι το 1872 με αρκετές δυσκολίες και συγκρούσεις, γιατί στο μεταξύ ο ντόπιος πληθυσμός αντιμετώπιζε ασφυκτικές πιέσεις θρησκευτικές, οικονομικές, πολιτισμικές αλλά και καθαρά υγειονομικές. Για παράδειγμα δεν είχαν αντισώματα σε ευρωπαϊκές ασθένειες οπότε ξεκληρίζονταν ολόκληρα χωριά κάθε φορά που ξέσπαγε μία επιδημία. Μόνο το 1850 καταγράφηκε ότι η γρίπη, η ανεμοβλογιά και η ιλαρά εξόντωσαν το 20% των Χαβανέζων.
Έτερη αιτία εξόντωσης ήταν οι εμφύλιες διενέξεις που υπέθαλπαν οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί έποικοι, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα τις δολοφονίες πολιτικών από αντίπαλες ομάδες και την άφιξη κυρίως αμερικανικών αλλά και βρετανικών στρατευμάτων με το πρόσχημα της διατήρησης της ειρήνης και της προστασίας των υπηκόων τους που ζούσαν στα νησιά της Χαβάης. Τελικά το 1891 στην εξουσία ανέβηκε η βασίλισσα Λιλιουοκαλανί, η οποία εκθρονίστηκε το 1893, μόλις ανακοίνωσε ότι ήθελε να αλλάξει το σύνταγμα της χώρας. Συγκεκριμένα, όταν εξέφρασε την επιθυμία να ξαναδώσει εξουσία στους Χαβανέζους (οι οποίοι αποκλείονταν από την πολιτική λόγω φτώχειας), οι Αμερικανοί σχημάτισαν «επιτροπή ασφαλείας για την προστασία των Αμερικανών πολιτών» και συγχρόνως αποβιβάσθηκαν ναύτες από τα πολεμικά πλοία τους που παρατάχθηκαν σε κεντρικά σημεία της πρωτεύουσας. Η βασίλισσα αλλά και όσοι υποστήριζαν την αλλαγή, ανατράπηκαν με πραξικόπημα, το οποίο κατέλυσε τη βασιλεία και έφερε στην εξουσία μια προσωρινή κυβέρνηση που απαρτιζόταν από τα μέλη της κυρίως αμερικανικής «Επιτροπής Ασφάλειας». Τον Ιούλιο του 1898 με πράξη του Κογκρέσου η χώρα που πλέον είχε μετονομαστεί Δημοκρατία της Χαβάης προσαρτήθηκε στις ΗΠΑ ως υπερπόντια κτήση. Εννοείται πως οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν και το 1900, δόθηκε στη Χαβάη το δικαίωμα της περιορισμένης αυτοδιοίκησης.
Τα επόμενα 60 χρόνια οι Χαβανέζοι διεκδικούσαν την ανεξαρτησία τους ή τουλάχιστον το δικαίωμα να αποτελούν ισότιμη πολιτεία των ΗΠΑ και όχι υπερπόντια κτήση. Στις 7 Δεκεμβρίου 1941 εξαπολύθηκε η περίφημη ιαπωνική αεροπορική επίθεση στον αμερικανικό στόλο που βρισκόταν στον όρμο του Περλ Χάρμπορ, με μεγάλες απώλειες για τις ΗΠΑ (υλικές ζημιές και περίπου 2.400 νεκρούς) και αυτό το γεγονός έθεσε τέλος στην ουδετερότητα των ΗΠΑ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Χαβάη απέκτησε τελικά το καθεστώς της πολιτείας το 1959, ως 50ή πολιτεία των ΗΠΑ και το 1993 οι ΗΠΑ, επί προεδρίας Μπιλ Κλίντον, αναγνώρισαν επίσημα με Απολογητική Πράξη το γεγονός ότι είχαν ανατρέψει τη βασίλισσα Λιλιουοκαλανί.
Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα της Χαβάης που υποστηριζόταν ιδιαίτερα από τους ιδιοκτήτες φυτειών έχασε μετά το 1960 την εξουσία και την πήρε το Κόμμα των Δημοκρατικών που την κρατάει σταθερά για 40 χρόνια με εξαίρεση το 1972 και το 1984. Στις προεδρικές εκλογές του 2008 οι ψηφοφόροι της Χαβάης υπερψήφισαν τον Μπαράκ Ομπάμα σε ποσοστό 76%. Ο Ομπάμα είναι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που κατάγεται από τη Χαβάη. Οι σημερινοί Χαβανέζοι, αισθάνονται ακόμη μεγάλη υπερηφάνεια για την εξόντωση του Τζέιμς Κουκ σε εκείνη την εξωτική παραλία…

περισσότερα

Απαγορευμένη Πόλη, το μεγαλύτερο ανάκτορο του κόσμου! Πεκίνο

Είναι κατασκευασμένη από ρύζι… Τα τούβλα φτιάχτηκαν από ρύζι και ασβέστη και το τσιμέντο από ρύζι με γλουτένη και ασπράδια αβγού! Οικοδομήθηκε τον 15ο αιώνα και προφανώς αντέχει ακόμα. Μέχρι να ολοκληρωθεί πέρασαν 14 χρόνια και για το κολοσσιαίο αυτό έργο απασχολήθηκαν 200.000 εργάτες. Η Απαγορευμένη Πόλη εκτείνεται σε 720 τ.χλμ. και βρίσκεται στην καρδιά της παλιάς πόλης του Πεκίνου, την οποία οι Δυτικοί αποκαλούσαν «Ταταρική Πόλη». Περιβάλλεται από τείχος με πύλες ύψους 10 μέτρων και βρέχεται από τάφρο πλάτους 52 μέτρων.
Ο θρύλος λέει ότι διαθέτει 9.999 ½ δωμάτια, καθόσον 10.000 δωμάτια έχει μόνο ο Ουρανός, ενώ στην πραγματικότητα έχουν καταμετρηθεί 800 κτίρια με 8.706 αίθουσες. Μέσα στην Απαγορευμένη Πόλη, πέρα από τον Αυτοκράτορα την οικογένειά του και τους αξιωματούχους, ζούσαν 9.000 παλλακίδες και 100.000 ευνούχοι.
Τα σημαντικότερα οικοδομήματα της Απαγορευμένης Πόλης είναι:
• Η Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά της πλατείας Τιεν Αν Μεν, όπου δεσπόζει και το πελώριο πορτρέτο του Μάο Τσετούνγκ. Από τον εξώστη αυτής της πύλης που χτίστηκε τον 15ο αιώνα και αποτελεί την πρόσβαση προς την αυτοκρατορική πολιτεία, ανακοίνωσε ο κινέζος ηγέτης την 1η Οκτωβρίου του 1949 την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
• Η Πύλη της Μεσημβρίας. Λειτουργεί ως είσοδος στην Αυτοκρατορική Πόλη. Από τον εξώστη αυτής της πύλης ο αυτοκράτορας της Κίνας παρακολουθούσε ανά τους αιώνες τους στρατούς του να αναχωρούν για τους πολέμους.
• Το Ποτάμι του Χρυσού Νερού. Ρέει με κρυστάλλινο νερό στην πρώτη πλακόστρωτη αυλή μετά την Πύλη της Μεσημβρίας, φέρει σχήμα ελικοειδούς τόξου και έχει 5 μαρμάρινες γέφυρες, που αντιπροσωπεύουν τις 5 Κομφουκιανές Αρετές (ευσέβεια, τιμιότητα, συμφωνία, αλήθεια, σοφία)
• Η Αίθουσα της Υπέρτατης Αρμονίας. Εκεί ελάμβαναν χώρα όλες οι σημαντικές εκδηλώσεις των ανακτόρων. Εκεί βρίσκεται ο θρόνος του δράκοντα, όπου καθόταν ο αυτοκράτορας.
• Η Αίθουσα της Μέσης Αρμονίας. Βρίσκεται στο πίσω μέρος της Αίθουσας της Υπέρτατης Αρμονίας και χρησίμευε για την προετοιμασία του αυτοκράτορα προτού προσέλθει στην αίθουσα του θρόνου.
• Η Αίθουσα της Προστατευτικής Αρμονίας. Εκεί ο αυτοκράτορας δεχόταν για επίσημη ακρόαση τους αξιωματούχους και τους μανδαρίνους.
• Το «Παλάτι της Ουράνιας Αγνότητας». Πρόκειται για τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του αυτοκράτορα.
•  Το Παλάτι της Επίγειας Γαλήνης. Βρίσκεται δίπλα στο παλάτι του αυτοκράτορα και στέγαζε τα διαμερίσματα της πρώτης επίσημης συζύγου του.
• Το Παλάτι της Αιώνιας Πηγής. Και αυτό βρίσκεται κοντά στο παλάτι του αυτοκράτορα και στέγαζε τις ευνοούμενες παλλακίδες.
Πέρα από τους συμβολισμούς που κρύβουν οι ονομασίες των διαφόρων διαμερισμάτων και παλατιών της Απαγορευμένης Πόλης, ενδιαφέρον έχει και η επιλογή των χρωμάτων που χρησιμοποιήθηκαν για το κάθε κτίριο. Για παράδειγμα το κίτρινο. Αυτό το χρώμα συμβόλιζε τη βασιλική οικογένεια, εξ ου και το συναντάμε παντού. Στις στέγες, στις διακοσμήσεις ακόμη και στα δάπεδα. Επίσης το κόκκινο, συμβολίζει την ευτυχία και τους καλούς οιωνούς. Άρα και αυτό το συναντάμε παντού, όπως το κίτρινο. Μοναδική εξαίρεση, τουλάχιστον όσον αφορά το χρώμα της στέγης αποτελεί η αυτοκρατορική βιβλιοθήκη. Εκεί η στέγη είναι μαύρη. Ο λόγος; Το μαύρο συμβολίζει το νερό και επελέγη προς αποφυγήν της όποιας πυρκαγιάς θα μπορούσε να καταστρέψει τα βιβλία…
Η Απαγορευμένη Πόλη εγκαινιάστηκε το 1421 και έκτοτε λειτουργούσε ως αυτοκρατορική κατοικία και διοικητικό κέντρο ως το 1911. Στην πραγματικότητα ονομαζόταν Αυτοκρατορική Πόλη και σε αυτήν απαγορευόταν δια θανάτου η είσοδος στον οποιονδήποτε μη εκλεκτό, από τον αυτοκράτορα, κοινό θνητό.
Το 1987, η Απαγορευμένη Πόλη άνοιξε για πρώτη φορά τις πύλες της στα κινηματογραφικά συνεργεία του Μπερνάντο Μπερτολούτσι. Εκεί γυρίστηκε η ταινία των 9 Όσκαρ «Ο τελευταίος Αυτοκράτορας».

περισσότερα

Σινικό Τείχος, η μεγαλύτερη παγκοσμίως ανθρώπινη κατασκευή

Η ονομασία «σινικό» αφορά μόνο την Ελλάδα, καθώς Σίνες ονομάζονταν οι Κινέζοι στα αρχαία ελληνικά. Διεθνώς αποκαλείται Great Wall (=Μέγα Τείχος). Η κατασκευή του Σινικού Τείχους ξεκίνησε σταδιακά από τον 7ο αι. π.Χ. και πρόκειται για κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε σταδιακά, προκειμένου να διαφυλάξει η Κίνα τα τότε βόρεια σύνορά της από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων. Η τωρινή μορφή του οφείλεται κυρίως στη δυναστεία Μινγκ (τέλη του 14ου αι. με αρχές του 17ου αι. μ.Χ.) και καθώς τα σύνορα της Κίνας με τη Μογγολία έχουν πλέον επεκταθεί προς βορρά, το τείχος σήμερα βρίσκεται εντός του κινεζικού εδάφους.
Η μεγαλειώδης αυτή κατασκευή αρχίζει από τη θάλασσα και διασχίζει βουνά, ποτάμια, ερήμους, στέπες και κοιλάδες. Σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση, εκτείνεται σε συνολικό μήκος 8.850 χλμ., αποτελούμενη από 6.259 χλμ. πραγματικού τείχους, 359 χλμ. τάφρου και 2.232 χλμ. φυσικών οχυρώσεων. Αποτελεί έτσι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα στον κόσμο. Κατά άλλη σύγχρονη μέτρηση, το Σινικό Τείχος, με όλες τις διακλαδώσεις του, έχει συνολικό μήκος 21.196 χλμ. Το ύψος του κυμαίνεται από 4,5 έως 12 μέτρα και έχει μέγιστο πάχος 9,8 μέτρα.
Σημαντικό στοιχείο του τείχους είναι το περίπλοκο αμυντικό σύστημά του. Κατ’ αρχάς είναι χωρισμένο σε νότιες και βόρειες γραμμές που ονομάστηκαν αντίστοιχα εσωτερικοί και εξωτερικοί τοίχοι. Το κύριο σώμα αποτελείται από τείχη, πύργους παρακολούθησης και καταφύγια. Κάθε πύργος και καταφύγιο διαθέτει σκάλες και εισόδους ειδικά σχεδιασμένες, έτσι ώστε να προκαλείται σύγχυση στους επιτιθέμενους και να αδυνατούν να εισέλθουν. Το κτίσμα περιλαμβάνει επίσης πύλες, οχυρά και περάσματα κατά μήκος του καθώς και 10.000 παρατηρητήρια. Κάθε πύργος έχει οπτική επαφή με τον προηγούμενο αλλά και με τον επόμενο, ώστε σε περίπτωση επίθεσης να γίνεται ορατή η φρυκτωρία και έτσι να μεταδίδεται το μήνυμα μέχρι το Πεκίνο. Φρυκτωρία ονομάζεται η μετάδοση των μηνυμάτων κινδύνου με πυρσούς από πύργο σε πύργο – το σύστημα αυτό απαντάται για πρώτη φορά στην ιστορία, στην Κρήτη κατά την μινωική εποχή…
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή του Σινικού Τείχους ήταν τα εκάστοτε διαθέσιμα στην κάθε περιοχή. Κοντά στο Πεκίνο το τείχος κατασκευάστηκε από χώμα και ασβεστόλιθο. Επίσης χρησιμοποιήθηκαν τούβλα στα βουνά, πέτρα στα ποτάμια και ψημένη στον ήλιο λάσπη στις στέπες.
Φυσικά η κατασκευή του τείχους, όπως και πλείστων μεγαλειωδών μνημείων της αρχαιότητας (βλ. Πυραμίδες της Αιγύπτου), αποτελεί «συνώνυμο» του θρήνου και της ταλαιπωρίας. Ως χτίστες εργάστηκαν υποχρεωτικά και νυχθημερόν στρατιώτες, χωρικοί, αιχμάλωτοι και κατάδικοι. Ο θρύλος λέει πως θυσιάστηκαν χιλιάδες εργάτες επί το έργον και ότι πολλοί από αυτούς βρίσκονται θαμμένοι μέσα στο κτίσμα.
Στην πραγματικότητα το Σινικό Τείχος δεν εμπόδισε ποτέ αποτελεσματικά τους εισβολείς να εισέλθουν στην Κίνα. Ωστόσο τους δυσκόλεψε και για αιώνες λειτούργησε ως σύμβολο ισχύος του κινεζικού πολιτισμού. Τελικά το 1987 χαρακτηρίστηκε από την UNESCO, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

περισσότερα

Η κυρία… Σαγκάη δεν χρειάζεται συστάσεις

Ένα συναρπαστικό φιλμ νουάρ. Αυτό είναι η πορεία της Σαγκάης, του σημαντικότερου οικονομικού και πολιτιστικού κέντρου της Κίνας και του ισχυρότερου λιμανιού παγκοσμίως. Μία πόλη κινηματογραφική, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας της ανατολικής Κίνας, με σύντομη σχετικά ιστορία αλλά λαμπρή από κάθε άποψη. Έχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες του Χόλιγουντ, όλες κατασκοπικές και όχι τυχαία, αφού υπήρξε μεγάλο κέντρο πολιτικών δολοπλοκιών ήδη από τον 18ο αιώνα μέχρι και την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Η σημαντικότερη πάντως ταινία στην παγκόσμια ιστορία του σινεμά που σχετίζεται με την πανέμορφη αυτή πόλη είναι «Η κυρία απ΄τη Σαγκάη» με την ξανθιά (για μία και μοναδική φορά) Ρίτα Χέιγορθ και τον Όρσον Γουέλς, οποίος και τη σκηνοθέτησε. Μετά από την ταινία αυτή το ζευγάρι χώρισε και ο Γουέλς (ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης όλων των εποχών) μπήκε στη μαύρη λίστα του Χόλιγουντ… Η Σαγκάη αφήνει σημάδια ανεξίτηλα… ακόμη και στα φιλμ.
Ας δούμε όμως ποια είναι η πραγματική ιστορία της. Κατ’ αρχάς η πόλη χωρίζεται σε δύο μέρη με ένα τεχνητό ποτάμι, τον Χουανγκπού, παραπόταμο του Γιανγκτσέ, που δημιουργήθηκε κατ’ εντολή του Λόρδου Τσουνσέν (ενός από τους 4 Λόρδους) στη Περίοδο των Εμπόλεμων Κρατών (1ος αιώνας π.Χ). Το ιστορικό κέντρο της πόλης βρίσκεται στη δυτική όχθη και η κεντρική οικονομική περιοχή με τους τεράστιους σύγχρονους ουρανοξύστες αναπτύσσεται από τη δεκαετία του 1990 στην ανατολική όχθη.
Η Σαγκάη χτίστηκε τον 11ο αιώνα, και για αιώνες παρέμεινε ένα επαρχιακό λιμάνι με περιορισμένη σημασία. Κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξή του αποτέλεσαν οι φεουδάρχες, οι οποίοι δεν επέτρεπαν σε ξένες δυνάμεις να συνάψουν στενή συνεργασία με την περιοχή. Αργότερα σε αυτό εμπόδιο προστέθηκε και η γενικότερη πολιτική αναρχία που επικρατούσε στη χώρα. Η εσωστρέφεια συνεχίστηκε και τον 18ο αιώνα, όταν αναπτυσσόταν ραγδαία το διεθνές εμπόριο σε Ανατολή και Δύση αλλά τον 19ο αιώνα τα πράγματα άλλαξαν. Η παγκόσμια οικονομία ξεπέρασε τις αντιστάσεις της κινεζικής πλουτοκρατίας και η Σαγκάη, λόγω τοποθεσίας αναδείχθηκε σε σπουδαίο λιμάνι. Τότε η πόλη μεγάλωσε και οι ξένες δυνάμεις που εισήλθαν μέσω του εμπορίου στη Σαγκάη άρχισαν να ασκούν πίεση στην αυτοκρατορική κυβέρνηση της Κίνας για εκχωρήσεις. Πράγματι με τη συνθήκη της Ναντζίνγκ το 1843, η Αγγλία απέκτησε δική της ελεύθερη ζώνη μέσα στην πόλη. Ακολούθησαν το 1847 και η Γαλλία και το 1862 οι ΗΠΑ.
Με την έλευση των ξένων όμως προέκυψαν νέες περιπέτειες. Οι δυτικές δυνάμεις φρόντιζαν τα συμφέροντά τους στην περιοχή και άφηναν τους ντόπιους να λιμοκτονούν. Έτσι το 1853 ξέσπασε μεγάλη λαϊκή εξέγερση και το 1860 ακολούθησε άλλη μία. Αμφότερες απέτυχαν και το αποτέλεσμα ήταν οι δυτικοί να εδραιώσουν ακόμη περισσότερο το καθεστώς των ελεύθερων ζωνών. Σε αυτές μάλιστα προστέθηκε πλέον και η Ιαπωνία…
Στις αρχές ακόμα του 20ού αιώνα, η Σαγκάη διαιρέθηκε στον κινεζικό και στον ευρωπαϊκό τομέα. Ο τελευταίος καταλάμβανε τις πιο όμορφες συνοικίες και τα αναπτυγμένα βιομηχανικά προάστια, όπου είχαν ιδρυθεί ήδη τα πρώτα μεγάλα εργοστάσια ξένων κεφαλαιούχων. Εκείνη την εποχή, στο ευρωπαϊκό τμήμα της πόλης, και ειδικά την περίφημη Μπουντ, χτίστηκαν μεγαλειώδης επαύλεις, εντυπωσιακά μέγαρα, πολυτελέστατα ξενοδοχεία, γενικώς αναπτύχθηκε ένας ισχυρός κοσμοπολιτισμός που υπάρχει μέχρι σήμερα ακμαίος. Ωστόσο οι ντόπιοι απαγορευόταν να έχουν οποιαδήποτε πρόσβαση σε όλα αυτά. Μάλιστα στα πάρκα και στα ξενοδοχεία υπήρχαν πινακίδες που έγραφαν «Απαγορεύεται η είσοδος σε Κινέζους και σκυλιά»…
Όπως ήταν φυσικό η απροκάλυπτη αυτή κατοχή τμήματος της Σαγκάης και η απαξιωτική συμπεριφορά των δυτικών απέναντι στους ντόπιοιυς, δυνάμωσε το κίνημα της τοπικής αντίστασης και η πόλη εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα λαϊκά εθνικά επαναστατικά κέντρα της Κίνας. Το 1925, λόγω των ταραχών αποβιβάστηκαν στη Σαγκάη ξένα στρατεύματα (αγγλικά, αμερικάνικα, ιταλικά, γαλλικά και ιαπωνικά) για την τήρηση της τάξης και παρέμειναν μέχρι το 1927. Παράλληλα μοίρες των στόλων τους περιπολούσαν έξω από τις ακτές και στο λιμάνι της, δια παν ενδεχόμενο. Όλα αυτά τα βλέπουμε στις χολιγουντιανές ταινίες. Η επικράτηση του Κινεζικού Εθνικιστικού Κόμματος με τον Τσιανγκ Κάι Σεκ ενίσχυσε ξανά τη θέση της χώρας αλλά το 1932 η Ιαπωνία που ανέκαθεν έτρεφε βλέψεις κατακτητικές στην Κίνα, με αφορμή το φόνο ενός Ιάπωνα από Κινέζο, χωρίς καμιά προειδοποίηση, αποβίβασε στη Σαγκάη στρατιωτικές δυνάμεις για την κατάληψή της. Συνάντησε φυσικά σθεναρή άμυνα και τελικά με την επέμβαση και των ξένων δυνάμεων, που είχαν κατεστημένα συμφέροντα στην περιοχή, διακόπηκαν οι επιχειρήσεις και να αποσύρθηκαν τα στρατεύματα. Το 1936 οι Ιάπωνες επανήλθαν, κατέλαβαν την πόλη και το λιμάνι και εγκατέστησαν στρατιωτική βάση. Η τοπική αντίσταση συνεχίστηκε και το 1945 μετά την ήττα της Ιαπωνίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σαγκάη ελευθερώθηκε. Οι πολιτικοί και κοινωνικοί αγώνες όμως δεν έπαψαν.
Τελικά το 1949 με την προέλαση των κομμουνιστικών στρατευμάτων στην περιοχή, ξέσπασε νέα λαϊκή εξέγερση, που στράφηκε ιδιαίτερα εναντίον των δυτικών που πλέον εγκατέλειψαν την πόλη. Με την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το καθεστώς των εκχωρήσεων καταργήθηκε και τυπικά όλες οι ξένες περιουσίες, βιομηχανίες, κτίσματα, λιμενικές εγκαταστάσεις κτλ. εθνικοποιήθηκαν.
Αυτή είναι πάνω κάτω η ιστορία της κινέζας κυρίας που λέγεται… Σαγκάη. Αυτή είναι όμως και η γοητεία της που σήμερα τη βλέπουμε σε κάθε βόλτα μας εκεί. Ουσιαστικά βλέπουμε μία πόλη-κατασκοπικό φιλμ νουάρ, με πολύ κοσμοπολιτισμό, μεσοπολεμικό και σύγχρονο, με τις ωραιότερες γυναίκες της Κίνας (φημίζονται για το ύψος και τα όμορφα χαρακτηριστικά τους), με απίστευτους ουρανοξύστες που συμβολίζουν τη νέα μεταμοντέρνα ανάπτυξη της πόλης στον 21ο αιώνα αλλά και με πλούσιο παραδοσιακό κινεζικό χρώμα. Με δυο λόγια η Σαγκάη είναι μία κυρία ακαταμάχητη!

περισσότερα

Νησί του Πάσχα - Τα κρυμμένα μυστικά των Μοάι

Θα μπορούσε να λέγεται και Νησί των Χριστουγέννων ή νησί της Πρωτοχρονιάς. Αλλά έτυχε να είναι Κυριακή του Πάσχα του 1722 όταν ο Ολλανδός ναύαρχος Ιάκωβος Ρόγκεβεεν πάτησε ανυποψίαστος το πόδι του στο νησί. Ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που αντίκριζε αυτό το παράξενο νησί στο πιο απομακρυσμένο σημείο του Νότιου Ειρηνικού. Οι «πέτρινοι φύλακες» του νησιού, τα αινιγματικά μονολιθικά αγάλματα που τράβηξαν την προσοχή του κόσμου σε αυτήν τη μικρή κουκκίδα του χάρτη κρατάνε ακόμα καλά κρυμμένα τα μυστικά τους. Τα περίφημα μοάι είναι οι μοναδικοί μάρτυρες ενός πολιτισμού που έσβησε και άφησε πίσω του μερικά από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία σε όλο τον πλανήτη. Αν η πέτρα μπορούσε να μιλήσει, θα μπορούσαν να μας διηγηθούν ποιοι και πότε ακριβώς τα έφτιαξαν, για ποιο λόγο, πώς τα μετακίνησαν και ποιοι τα κατακρήμνισαν από τα βάθρα τους. Σύμφωνα με την επικρατέστερη θεωρία, το νησί κατοικήθηκε γύρω στο 300 μ.Χ. από Πολυνήσιους που έφτασαν από τα νησιά Μαρκέσα. Τα εύφορα εδάφη ευνόησαν την ανάπτυξη του πολιτισμού Ράπα Νούι και οι άνθρωποι ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την αλιεία. Ο απροσπέλαστος Ειρηνικός Ωκεανός κράτησε τους Ράπα Νούι απομονωμένους, αφού οποιαδήποτε επαφή με τον έξω κόσμο ήταν πρακτικώς αδύνατη. Τα πρώτα μοάι κάνουν δειλά την εμφάνισή τους γύρω στο 500 π.Χ. Ο προσανατολισμός τους πάντα προς το εσωτερικό του νησιού και ποτέ προς τη θάλασσα εκφράζει με τον πιο παραστατικό τρόπο την εσωστρέφεια των ανθρώπων του νησιού. Όσο ο πολιτισμός τους εξελισσόταν, εκείνοι αντλούσαν από τους πλούσιους φυσικούς πόρους του νησιού, μέχρι που κάποια στιγμή εξαντλήθηκε μέχρι και το τελευταίο δέντρο, το τελευταίο κλαράκι. Χωρίς δέντρα οι ντόπιοι δεν μπορούσαν να φτιάξουν κανό για να ψαρεύουν ούτε να καλλιεργούν και έτσι το νησί τους μετατράπηκε σε κρανίου τόπος. Τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν εκτός από το να γίνουν Κάι Ταγκάτα… δηλαδή ανθρωποφάγοι… Εκτός από τον κανιβαλισμό, η έλλειψη τροφής οδήγησε αναπόφευκτα σε εσωτερικές συγκρούσεις, θύματα των οποίων έπεσαν και τα περήφανα μοάι. Όταν το 1774 αποβιβάστηκε στο νησί ο κάπτεν Κουκ, τα μοάι ήταν βίαια αναποδογυρισμένα. Η επιδρομή των Περουβιανών δουλεμπόρων το 1862 αποτελείωσε όσους κατοίκους είχαν επιζήσει, ενώ η ευλογιά που ήρθε αργότερα τους εξολόθρευσε ολοκληρωτικά. Τα 887 αγάλματα που είναι διάσπαρτα σε όλο το νησί προέρχονταν από το λατομείο του νησιού και μετά έπαιρναν τη θέση τους πάνω στα «άχου», τις ειδικές πλατφόρμες που τα στήριζαν. Τα περισσότερα μοάι κατασκευάστηκαν μεταξύ του 1.400 και του 1.600 μ.Χ. Η επαφή με τον Δυτικό Κόσμο άνοιξε τον δρόμο για την ανάλυση των μοάι. Από πολλούς κατηγορήθηκαν για τις φαλλικές τους μορφές, αφού άφηναν σεξουαλικά υπονοούμενα για την καταγωγή και τον προορισμό τους πάνω στη Γη. Η αποκατάσταση των άχου και των μοάι, που ξεκίνησε τις τελευταίες δεκαετίες, συνεχίζεται με αμείωτο ενδιαφέρον, αφού το εισόδημα που αποφέρουν στους κατοίκους από τον τουρισμό είναι τεράστιο. 

περισσότερα

Εμπειρία Dia de los Muertos "Γιορτή της Ημέρας των Νεκρών"

Να παρακολουθείς τον απλό κόσμο να διακωμωδεί τον θάνατο με πολλά χρώματα και ήχους. Να ξορκίζει το σκοτάδι με τη γιορτή!
Σύμφωνα με την πίστη των αρχαίων μεξικανικών πολιτισμών, όταν κάποιος πεθάνει, το πνεύμα του συνεχίζει να ζει στο Miktlan – μέρος κατοικίας των ψυχών που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια. Γενναιόδωροι θεοί δημιούργησαν αυτή την ιδανική κατοικία, που δεν έχει τίποτα το τρομακτικό, αλλά αντιθέτως είναι γαλήνια. Εκεί οι ψυχές αναπαύονται ευχάριστα μέχρι την ημέρα που θα επιστρέψουν στις παλιές τους κατοικίες. Κατά την επίσκεψή τους, αν και δεν γίνονται ορατοί, οι συγγενείς τους μπορούν να τους αισθανθούν. Υπάρχουν λοιπόν δύο σημαντικές ημερομηνίες, κατά τις οποίες, σύμφωνα με το ημερολόγιο, οι νεκροί επιστρέφουν και αποτελούν μια χαρούμενη γιορτή. Κλάματα ή πόνος δεν έχουν θέση αυτές τις άγιες μέρες.
Η υπέροχη φιλοξενία των Μεξικανών, που εκφράζεται με την παραμικρή αφορμή, είναι αδιαπραγμάτευτη. Πόσω μάλλον, δε, όταν οι επισκέπτες είναι οι νεκροί συγγενείς τους. Πρέπει να τους υποδεχθούν και να τους ευχαριστήσουν με ό,τι τους αρέσει, όπως για παράδειγμα το φαγητό. Κάθε περιοχή και κάθε χωριό έχει διαφορετικά έθιμα και ιδέες σχετικά με αυτήν τη γιορτή. Αλλά για όλους τους Μεξικανούς υπάρχει ο ίδιος σκοπός: να υποδεχθούν και να φιλοξενήσουν τους νεκρούς τους καλεσμένους και για δύο ημέρες να συζήσουν με αυτούς.
Η 1η Νοεμβρίου ή η Ημέρα των Αγίων Πάντων είναι αφιερωμένη στα νεκρά παιδιά. Τους ετοιμάζουν προσφορές με λουλούδια και άσπρα κεριά. Το λευκό συμβολίζει την αγνότητα των αθώων ψυχών τους. Οι προσφορές στολίζονται με πολύχρωμα παιχνίδια, έτσι ώστε όταν φτάσουν οι ψυχές τους, να μπορούν να παίξουν όπως έκαναν και όταν ήταν στη ζωή.
Στη λίμνη Πατσκουάρο και στα γύρω χωριά οι τελετές και οι παραδόσεις είναι βαθιά συναισθηματικές και διαρκούν όλο το 24ωρο. Ταξιδιώτες από όλη τη χώρα φθάνουν μέχρι εδώ για να χαιρετήσουν τους νεκρούς τους ακόμη μία φορά. Η 2α Νοεμβρίου είναι η Ημέρα των Ψυχών ή η Γιορτή των Νεκρών. Πρόκειται για έναν μεγάλο εορτασμό και δημόσια αργία για όλη τη χώρα. Αφιερωμένη στους νεκρούς πρόγονους, φίλους και συγγενείς, γιορτάζεται με κατάνυξη και συγχρόνως έχει έναν χαρακτήρα ευδαιμονίας.
Η Μορέλια γιορτάζει με τα δικά της έθιμα και τις θρησκευτικές τελετές που καθώς κορυφώνονται μετά το μεσημέρι δημιουργούν την αίσθηση ενός σουρεαλιστικού σκηνικού, αποκομμένου και από την πιο ευφάνταστη πραγματικότητα. Τα παραδοσιακά γλυκά Dulces Morelianos στολίζουν σπίτια, τάφους, αγορές... Σκελετοί από διάφορα υλικά και διακοσμημένοι χαρούμενα εμφανίζονται παντού... Οι Catrinas έχουν την τιμητική τους!

περισσότερα

Μουσική κουλτούρα - Κούβα

Ο χρόνος καταργείται, η ζέστη χαλαρώνει τις αισθήσεις, η μουσική τις ξεσηκώνει και ο ταξιδιώτης δεν έχει άλλη επιλογή. Αφήνεται να παρασυρθεί στο ρυθμό της.
Άλλωστε όπως λένε και οι άνθρωποί της "εδώ είναι Κούβα, και όλα συμβαίνουν με πάθος!"

Η Κούβα έχει να επιδείξει μια πολυποίκιλη και ανθούσα πολιτιστική ζωή.
Το είδος της τέχνης που ξεχωρίζει στο σύγχρονο κουβανέζικο πολιτισμό, ο οποίος εδράζεται στην πλούσια παράδοση της λαϊκής κουλτούρας της χώρας, είναι βέβαια η μουσική. Μία μουσική μοναδική σε χρωματισμούς και συναίσθημα, που τα τελευταία χρόνια έγινε ακόμη πιο δημοφιλής χάρη στις προσπάθειες του χαρισματικού Αμερικάνου κιθαρίστα Ράι Κούντερ.

Ο Κούντερ οργάνωσε το 1997 τις ηχογραφήσεις των θρυλικών Κουβανών μουσικών που είχαν παίξει στην προεπαναστατική Κούβα στο τότε διάσημο στους Αμερικάνους κοσμοπολίτες Buena Vista Social Club.
Το άλμπουμ που κυκλοφόρησε με τον ίδιο τίτλο, συμπεριλαμβάνει κομμάτια που έγιναν πασίγνωστα σε όλο τον κόσμο, όπως το "Ντος Γκαρντένιας" και το "Τσαν Τσαν".
Στο σπουδαίο αυτό δίσκο, που αποτελεί την επιτομή της λαϊκής κουβανέζικης μουσικής, έχει ερμηνεύσει δύο τραγούδια μία από τις πλέον θρυλικές μορφές της  μουσικής λάτιν, ο Κομπάι Σεγούντο, στην ηλικία των 90 ετών.

Ο Σεγούντο, εφευρέτης μεταξύ άλλων του αρμόνικο, μιας ειδικής κιθάρας με 7 χορδές, πέθανε πλήρης ημερών το 2003, αφήνοντας στους νεότερους Κουβανέζους μουσικούς μια μοναδική κληρονομιά, η οποία έχει οπτικά αποτυπωθεί στην ομώνυμη με το άλμπουμ του Κούντερ ταινία ντοκιμαντέρ που γύρισε ο σπουδαίος Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς το 1999.

περισσότερα

Αβάνα, η αιώνια ζωντανή πόλη

Σε αυτή τη χώρα η μουσική αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής των ανθρώπων. Το τραγούδι και ο χορός είναι ο τρόπος έκφρασης των Κουβανών και το μοναδικό μέσο αντιμετώπισης των δυσκολιών. Άλλωστε στο μυαλό όλων η Κούβα είναι συνυφασμένη με μία μελωδία... Την πιο ρυθμική....
Η Αβάνα είναι ένα μικρό βασίλειο φτιαγμένο από λαβύρινθους μικρών δρόμων, με ανοίγματα σε σκιερές πλατείες, γεμάτο μεγαλόπρεπα κτίρια και ταπεινά σπιτάκια.
Ένα ανακάτεμα του ένδοξου και ηρωικού παρελθόντος με το χρωματιστό και φασαριόζικο παρόν.
Κτισμένη από Ισπανούς Κοκινσταδόρες που προσάραξαν στο λιμάνι της πόλης αιώνες πριν, διατηρεί μέχρι και σήμερα έντονα τα σημάδια της εποχής εκείνης.
Οι δρόμοι της παλιάς Αβάνας θα σας εντυπωσιάσουν με τα παλιά αρχοντικά να στέκονται σχεδόν ετοιμόρροπα, διατηρώντας την αίγλη της παλαιάς αριστοκρατίας. Το 1982 το παλαιό κομμάτι της πόλης ανακηρύχθηκε από την UNESCO ως τόπος παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Παρά την κίνηση των παντός είδους τροχοφόρων – από ποδήλατα μέχρι και αμερικανικές κούρσες προηγούμενων δεκαετιών - οι ντόπιοι ξεχύνονται στους δρόμους και περπατούν. Η βόλτα στην πόλη γίνεται μία αξέχαστη εμπειρία.
Οι Κουβανοί είναι ένας ιδιαίτερος λαός. Μπορεί να μην γνωρίζουν να επικοινωνήσουν στη γλώσσα σου, αλλά σίγουρα θα τους καταλάβεις, από το λαμπερό χαμόγελο και από τη "γλώσσα του σώματος". Όλες τους οι κινήσεις είναι ρυθμικές και χορευτικές, κάνοντας την όποια χειρονομία να φάνει σαν τμήμα ενός λάτιν χορού.
Κοριτσάκια με πολύχρωμα φουστάνια και κοκαλάκια στα μαλλιά χορεύουν παντού, ενώ μαμάδες και γιαγιάδες απλώνουν τις καρέκλες τους στη μέση του δρόμου για να αρχίσουν την κουβέντα τους. Μικροπωλητές περιφέρονται στα δρομάκια με τις πραμάτειες τους, ενώ αγόρια σε όλες τις ηλικίες παίζουν μπέιζμπολ με αυτοσχέδια μπαστούνια. Παράλληλα με όλα αυτά ακούγονται από παντού μελωδίες. Μελωδίες που σε κάνουν να θες να πιαστείς από το χέρι και να αρχίσεις να χορεύεις... να νιώσεις όπως αυτοί.
Και όλα αυτά υπό το άγρυπνο βλέμμα του Τσε Γκε Βάρα, που υπάρχει παντού. Σε σημαίες, σε μακό μπλουζάκια ακόμα και σε κούπες.
Λίγο παρακάτω υπαίθριοι πωλητές πούρων σας προσκαλούν να αγοράσετε από την πραμάτεια τους, ενώ περιφερόμενοι ζαχαροπλάστες με ένα ταψί πουλάνε λιχουδιές στους περαστικούς.
Καθώς κάνετε τη βόλτα σας θα βλέπετε παντού υπαίθριες μπάντες. Μουσικοί που ξεδιπλώνουν όλο τους το ταλέντο χωρίς παρτιτούρες, ντόπιοι και ξένοι που κινούνται ρυθμικά στο ρυθμό της μουσικής.
Αυτή είναι η Κούβα, τόπος πολύχρωμος, πολύβουος και χαρούμενος!

περισσότερα

Μαρόκο...Καλώς ήρθατε στο «Βασίλειο της Δύσης»!

Αυτό σημαίνει το αραβικό όνομά του (al-Mamlakahal-Maghribiyyah). Κι όμως το Μαρόκο, μοιάζει περισσότερο με εξωτικό ανατολίτικο παραμύθι. Σουλτάνοι, πολεμιστές, χαρέμια και καραβάνια ξεπροβάλλουν θαρρείς, από κάσμπες (οχυρά), οάσεις, παλάτια, πύργους και τζαμιά. Αναμειγνύονται σε ένα ιδιόμορφο σύμπλεγμα, με ένα κράμα ευρωπαϊκών επιρροών, ισλαμικού και σύγχρονου πολιτισμού… ζυμωμένα μαζί τους ανά τους αιώνες, σε ένα τόπο-πύλη της Δύσης προς την Αφρική.

‘Μαρόκο’ από τη λέξη Marrakesh (το μεσαιωνικό λατινικό όνομα της πρώην πρωτεύουσάς  του Μαρακές), δάνειο από την ‘MurN'Akush’ («Χώρα του Θεού») των Βέρβερων (από την αραβική λέξη Al Barbar εκ του ελληνικού ‘βάρβαρος’).

Και μόνο τόσα ονόματα αντανακλούν την πολύπτυχη ιστορία και κουλτούρα μιας χώρας γεμάτης αντιθέσεις, που ξεσηκώνει τις αισθήσεις.. Παλιό και νέο συγκρούονται αέναα και σαν από θαύμα ισορροπούν. Οι αυτοκρατορικές Φεζ, με την απαράμιλλη μεδίνα της (παλιά πόλη εντός των τειχών), Μεκνές με την θαυμαστή πύλη Μανσούρ, Μαρακές, με την πιο πολυσύχναστη πλατεία στην Αφρική Τζεμάα Ελ Φνα. Αλλά και μια Καζαμπλάνκα, με ευρωπαϊκών προδιαγραφών εμπορικά κέντρα στην παραθαλάσσια La Corniche, δορυφορικά πιάτα αλλά και μιναρέδες. Καβαλάρηδες σε καμήλες και γαϊδούρια (αν φωνάξουν ‘Balak!’ κάντε άκρη), αφοσιωμένοι στα κινητά τους.

Ένα χορταστικό οδοιπορικό- κατάδυση στις πιο σαγηνευτικές γεωγραφικές και πολιτιστικές γωνιές. Από τη μια πολυεπίπεδη εξερεύνηση απ’ άκρη σ’ άκρη κι από την άλλη χαλάρωση στα κρυμμένα στολίδια ‘ριάντ’: παλιά αρχοντόσπιτα που τώρα λειτουργούν ως σύγχρονοι ξενώνες, με µεγάλες, όμορφες εσωτερικές αυλές και οντάδες περιµετρικά. Κάποια προσφέρουν χαµάµ και ταράτσες με θέα, για φαγητό, καφέ με κανέλα, τσάι με μέντα, λαχταριστά σιροπιαστά, τσουρέκι με αμύγδαλο και πορτοκάλι.

περισσότερα

Μαυρίκιος

«Ο Θεός πρώτα έφτιαξε τον Μαυρίκιο και μετά τον Παράδεισο. Και τον έφτιαξε αντιγράφοντας τον Μαυρίκιο»

Ο Μαρκ Τουέιν προσπάθησε να σκιαγραφήσει όσο πιο αντικειμενικά γίνεται αυτήν την πανέμορφη κουκίδα γης, που ανήκει στην Αφρική και λιάζεται στο νοτιοδυτικό Ινδικό Ωκεανό, 900 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά της Μαδαγασκάρης.
Μπλε ωκεανός που ζαλίζει, λευκές παραλίες με ψιλή άμμο που μπερδεύεται στα μαλλιά, φοινικοδάση που αγκαλιάζουν τις απόμερες παραλίες.
Εκεί που σκάει το κύμα, ξεπηδάνε παραμυθένια θέρετρα, που υπόσχονται να σας χαρίσουν τις διακοπές των ονείρων σας. Εσάς, που αναζητάτε διακοπές με υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε έναν απόλυτα χαλαρωτικό παράδεισο.
Ένα νησί απλωμένο νωχελικά στο Αρχιπέλαγος Μασκαρένιας, μέσα σε μια αγκαλιά από κοράλλια - το κοραλλιογενές φράγμα που το περιβάλλει κάνει τη θάλασσα ακίνδυνη και απολαυστική σαν λίμνη.
Νησί εξωτικό, νησί των δυνατών αντιθέσεων. Δαντελένιες παραλίες με ολόλευκη άμμο, που βρέχονται από τα ζεστά και καθαρά νερά του Ινδικού ωκεανού. Επίπεδες εκτάσεις με φυτείες ζαχαροκάλαμου, που εναλλάσσονται με ηφαιστειογενή βουνά και ένα πλήθος λουλουδιών, φυτών και πουλιών που δημιουργούν ένα απίστευτο καλειδοσκόπιο χρωμάτων.
Ένα σταυροδρόμι, στο οποίο σμίγουν οι δρόμοι διαφορετικών πολιτισμών, θρησκειών και εθνικοτήτων, όπως κρεολοί, μαδαγασκαριανοί, ινδομαυρικιανοί και αφρικανοί.
Οι εκλεκτές σπεσιαλιτέ της μαυρικιανής κουζίνας είναι γεμάτες αντιθέσεις.
Μπαχαρικά και αρώματα αναμιγνύονται μεταξύ τους και δημιουργούν κινέζικα, ινδικά, κρεολικά και αραβικά πιάτα.

περισσότερα

Ρεϋνιόν - Απόδραση στις Νότιες Θάλασσες

Το "διαμάντι" του Ινδικού ωκεανού είναι ένα "καλά κρυμμένο μυστικό" της μητροπολιτικής Γαλλίας.Στην εποχή του Ευρώ, η εξωτική διέξοδος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ονομάζεται ΡΕΫΝΙΟΝ. Αν και άγνωστη σε πολλούς ταξιδιώτες, η Γαλλική αυτή κτήση είναι ένα από τα πιο όμορφα και ιδιόμορφα μέρη στον κόσμο, ένα νησί θεαματικών θαυμάτων της φύσης, φοβερών ορεινών σκηνικών και εξαιρετικών παραλιών.
Ένα καταπράσινο νησί με τεράστιο ενδιαφέρον, γεννημένο από την ηφαιστειακή οργή της γης, με μια άγρια ομορφιά και έναν πολύ ιδιαίτερο χαρακτήρα. Οι πόλεις της έχουν την ατμόσφαιρα της παλιάς Γαλλίας.Το τοπίο της είναι απόκοσμο, σαγηνευτικό, σαν να έχει ξεπηδήσει από γκαλερί έργων τέχνης. Η φύση μοιάζει να "κάνει επίδειξη"!
Πανύψηλοι μυτεροί βράχοι, περίεργα σχήματα βουνών, κρατήρες με οργιαστική βλάστηση, πετρωμένα ποτάμια λάβας, ορμητικοί καταρράκτες με κρυστάλλινα νερά, ζούγκλες, βαθύτατες χαράδρες, πανέμορφες παραλίες, κρυφοί όρμοι και απόκρημνοι γκρεμοί, που η δύναμη του ωκεανού δεν κατάφερε ακόμα να απαλύνει. 
Πέρα όμως από το ονειρικό θέαμα, το καλό φαγητό κατέχει περίοπτη θέση στην καθημερινότητα της Ρεϋνιόν, όπως άλλωστε αρμόζει στη γαλλική της καταγωγή. Εξάλλου, κάθε Γάλλος που σέβεται τον εαυτό του επιχειρεί, αργά ή γρήγορα, το "προσκύνημα" στο νησί αυτό του Ινδικού.

Προσανατολισμός
Όλοι οι παραθαλάσσιοι οικισμοί έχουν ονόματα Αγίων.Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Σεν Ντενί, με μουσεία, γκαλερί αλλά και εξαιρετική αρχιτεκτονική, με διατηρητέα κρεολικά σπίτια και τοπικές αγορές.
Η τοπική μουσική ακούγεται παντού. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ανακάτεμα των ρυθμών ρέγκε, σέγκα και μαλόια, με τις καλύτερες στιγμές της γαλλικής, βρετανικής και αμερικανικής ροκ και παραδοσιακής μουσικής.
Η ανατολική ακτή είναι διάσπαρτη από καλλιέργειες ζαχαροκάλαμου και βανίλιας, με πλούσια βλάστηση και καταρράκτες, ενώ οι δυτικές παραλίες είναι ιδανικές για κολύμπι με εξέχουσα το Σεν Ζιλ λε Μπεν, το "Σεν Τροπέ της Ρεϋνιόν", με τη γνωστή ατμόσφαιρα διακοπών, με Resorts, νυχτερινή ζωή και extreme water sports.
Η Ρεϋνιόν προσφέρει θαυμάσιες πεζοπορικές δυνατότητες και διαθέτει άριστη υποδομή, κατά τα πρότυπα των Άλπεων ή των Δολομιτών.
Συγκρίνουν συχνά τη Ρεϋνιόν με τη Χαβάη, επειδή και οι δύο διαθέτουν εξίσου εντυπωσιακά τοπία, ηφαιστειακή δραστηριότητα και ευχάριστο κλίμα.

Φυσικά αμφιθέατρα Cilaos και Salazie
Οι τρεις λεκάνες του νησιού, που λέγονται συνήθως και "φυσικά αμφιθέατρα", προέκυψαν από ηφαίστεια που κατάρρευσαν δημιουργώντας αρχαίους κρατήρες και αποτελούν ιδανικές τοποθεσίες για τους λάτρεις της φύσης. Μαγευτικοί καταρράκτες μέσα σε οργιώδη, τροπική βλάστηση, κοιλάδες "ντυμένες" σε όλες τις αποχρώσεις του πράσινου και βαθιά φαράγγια που αφήνουν άφωνο κάθε επισκέπτη. Γραφικά χωριουδάκια σε υψόμετρα άνω των 1.200 μέτρων, γεμάτα πολύχρωμα λουλούδια και περιτριγυρισμένα από τις υψηλότερες κορυφές του νησιού με τα πυκνά δάση.

περισσότερα

ΔΑΛΑΪ ΛΑΜΑ: Ο βασιλιάς-θεός των Θιβετιανών

Σε ηλικία μόλις δύο ετών ο Λάμο Νταντούπ, γόνος αγροτικής οικογένειας (1935), δέχθηκε στο ταπεινό πατρικό του την επίσκεψη μιας αποστολής υψηλόβαθμων Θιβετιανών ιερέων, τους οποίους οδήγησε εκεί μια προφητεία. Το αγοράκι αναγνώρισε ορισμένα αντικείμενα που ανήκαν σε παλαιότερες ενσαρκώσεις του Δαλάι Λάμα και επαλήθευσε έτσι την προφητεία. Έκτοτε οι Θιβετιανοί θεωρούν ότι είναι η 14η μετενσάρκωση του βασιλιά-θεού τους. Στα τέσσερα χρόνια του ο «μοναχός» πλέον Τενισίν Γκιάτσο ανέβηκε στον θρόνο του λέοντος.
Κατά τον λαμαϊσμό -θιβετιανή εκδοχή του βουδισμού-, ο εκάστοτε Δαλάι Λάμα («Ωκεανός της Σοφίας») αποτελεί μετενσάρκωση του Τσενρεζί, του προστάτη θεού του Θιβέτ. Από το 1642 ο Δαλάι Λάμα, πνευματικός και κοσμικός συνάμα ηγεμόνας των Θιβετιανών, κατοικούσε στο τεράστιο παλάτι-ναό Ποτάλα, στη Λάσα. Το 1950 οι Κινέζοι κατέλαβαν το Θιβέτ, κατέλυσαν βίαια τους πατροπαράδοτους θρησκευτικούς θεσμούς και καθαίρεσαν τον Δαλάι Λάμα. Το 1959, ύστερα από αιματηρή καταστολή των εξεγέρσεων, στη διάρκεια των οποίων χάθηκαν δεκάδες χιλιάδες ζωές και 6.000 ναοί και μοναστήρια, ο Τενισίν Γκιάτσο κατέφυγε σε ένα ορεινό χωριό στην Ινδία, κοντά στην Νταραμσάλα, όπου σχημάτισε μια δημοκρατική εξόριστη κυβέρνηση της κατεχόμενης χώρας του. Ο 14ος Δαλάι Λάμα, Τενισίν Γκιάτσο, δεν εκπροσωπεί μόνο τον ειρηνικό απελευθερωτικό αγώνα των Θιβετιανών. Το 1989 του απονεμήθηκε στο Όσλο το Νόμπελ Ειρήνης. Ο χώρος της κατοικίας του 14ου Δαλάι Λάμα στο παλάτι Ποτάλα διατηρήθηκε στην αρχική του μορφή. Ο ίδιος κατέφυγε στην Ινδία το 1959, εννέα χρόνια μετά την εισβολή των κινεζικών στρατευμάτων στις 17 Νοεμβρίου του 1950. Ένδειξη μεγάλης τιμής είναι τα αγάλματα του 5ου Δαλάι Λάμα και του Βούδα Σακιαμούνι του 17αι., με τον ιδιαίτερα πλούσιο διάκοσμο.

περισσότερα

Μπανγκλαντές

Μια ασιατική Νηρηίδα αναδύεται από το μεγαλύτερο δέλτα ποταμών του κόσμου, με ένα βασιλικό αιλουροειδές στο πλευρό της.
Νύμφη του νερού το Μπαγκλαντές, απλώνεται στις εκβολές των Γάγγη (Πάντμα), Βραχμαπούτρα (Γιαμούνα) και Μέγκνα, μια από τις πιο εύφορες περιοχές του κόσμου. ‘Σπονδυλική στήλη’ της ένα απέραντο υδάτινο σύστημα ποταμών και παραποτάμων που την κατακερματίζουν και πλημμυρίζουν ζωή μια χώρα σχεδόν επίπεδη.. τόσο που το 10% του εδάφους της θα βουλιάξει, αν η στάθμη της θάλασσας ανέβει κατά ένα μέτρο, λόγω κλιματικής αλλαγής. Το νερό, ευλογία και κατάρα.. 
Πάνω στον Τροπικό του Καρκίνου, μοιάζει  μήτρα της Γης; ποτέ το θερμόμετρο δεν έχει δείξει μηδέν βαθμούς ή λιγότερο.. βροχές και πλημμύρες από τους μουσώνες την σαρώνουν. Σε τούτα οφείλονται καταστροφές αλλά και θησαυροί: το μεγαλύτερο δάσος μανγκρόβια στον κόσμο (Σουνταρμπάνς) απέραντες καλλιέργειες τσαγιού, ορυζώνες, εξωτικά φρούτα αλλά και λεοπαρδάλεις κροκόδειλοι, ελέφαντες, πίθηκοι, ελάφια, κόμπρες, δελφίνια, 628 είδη πουλιών και το εθνικό ζώο: η τίγρη της Βεγγάλης.
‘Πλούτος’ του και οι κάτοικοί του: 163 εκατομμύρια, 8η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου (με έκταση μόλις λίγο μεγαλύτερη από την Ελλάδα). Ζεστοί, φιλόξενοι και λάτρεις των.. σέλφις, εργάζονται -συχνά υπό δύσκολες συνθήκες- για μια από τις 11 πλέον αναδυόμενες οικονομίες, που… ντύνει τον πλανήτη (2ος μεγαλύτερος εξαγωγέας ρούχων) και τον προμηθεύει με αγροτικά προϊόντα και ψάρια. Τα τελευταία, τα ψαρεύουν κάποιοι τηρώντας μια παράδοση χιλίων ετών: το ψάρεμα με ενυδρίδες, που σαν.. τσοπανόσκυλα σπρώχνουν ψάρια και γαρίδες στα δίχτυα!
Ο λάτρης της φύσης και της περιπέτειας, εδώ θα νιώσει Ταρζάν και Μόγλης… κι ο εξερευνητής πολιτισμών και τελετουργικών, Ιντιάνα Τζόουνς και Λάρα Κροφτ. Τεμένη, βουδιστικοί και ινδουιστικοί ναοί, πνιγμένοι στη ζούγκλα, με χαρακτηριστικό στοιχείο την τερακότα και επιρροές από άραβες και πέρσες. Το μπάνγκαλοου -το λέει και το όνομά του- γεννήθηκε στην Βεγγάλη.
Εδώ και η μακρύτερη, χωρίς διακοπή, παραλία στον κόσμο. Cox’s Bazar: 125 χλμ. ασημένια αμμουδιά, γλιστρά σαν γοργόνα, στα νερά του Κόλπου της Βεγγάλης. Σερφ στο ηλιοβασίλεμα σαν φλογισμένο όνειρο.. κι αν πας ως το νησάκι Σεν Μάρτινς, θα δεις τις παγόδες της Μιανμάρ, στην απέναντι όχθη και θα αράξεις στην παραλία, όπως οι παλιές ξύλινες βαρκούλες.
Μπαγκλαντές σημαίνει ‘η χώρα των Μπενγκάλι’, από το αρχαίο βασίλειο των Vanga, που με το πέρασμα των αιώνων μετεξελίχθηκε σε πριγκιπάτο, σουλτανάτο, κομμάτι της αυτοκρατορίας των Μογγόλων, πρώτο έδαφος της Βρετανικής Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών, ανατολικό Πακιστάν (με τον διαχωρισμό Ινδίας-Πακιστάν το 1947) και αυτόνομο κράτος μόλις το 1971. Πλούσιος και κοσμοπολίτικος εμπορικός κόμβος, με εξαγωγές μουσελίνας, μεταξιού και ζηλευτή ναυπηγική (που αντέγραψαν οι ευρωπαίοι).

περισσότερα

Το ημερολόγιο των Μάγιας και η καταστροφολογία του 2012

Το πρώτο ημερολόγιο των Μάγιας
1 έτος Τσολκίν = 260 ημέρες
Ο θεμέλιος λίθος του κεντροαμερικάνικου ημερολογιακού συστήματος είναι το Τzolkin των 260 ημερών (προφέρεται τσολ-κιν και προέρχεται από τον όρο των Μάγιας chol-qih ή αλλιώς «μέτρημα ημερών»). Αποτελείται από 13 αριθμούς και 20 σύμβολα ημερών. Κάθε σύμβολο έχει ένα αμφίσημο νόημα με πολλά επίπεδα γλωσσικών λογοπαιγνίων και μεταφυσικών αναφορών, τα οποία προσφέρουν μια πλούσια βάση για τους ιερείς των Μάγιας, ώστε να υφαίνουν τις ερμηνείες τους.

Γιατί οι Μάγιας επέλεξαν τον αριθμό 260
1ος  Λόγος : Ανθρώπινοι κύκλοι
Πρώτον, οι χρονομέτρες των Μάγιας (ιερείς που μετρούν τα ημερήσια ζώδια), λένε ότι οι 260 ημέρες βασίζονται στην περίοδο της ανθρώπινης κύησης ( 9 δικοί μας μήνες κύησης  - 40 εβδομάδες από την τελευταία περίοδο χ 7 ημέρες = 280 περίπου. Οι Μάγιας μετρούσαν από την ημέρα που η γυναίκα αντιλαμβανόταν ότι δεν έχει περίοδο, άρα γι’ αυτούς περίπου 260 ημέρες διαρκούσε η περίοδος της κύησης). Έτσι,  οι μαμμές των Μάγιας χρησιμοποιούν τον κύκλο του τσόλκιν για να υπολογίσουν την ημερομηνία γέννησης ενός παιδιού προσθέτοντας 260 ημέρες στην ημέρα κατά την οποία μια γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει περίοδο. Αυτό αποκαλύπτει τη λειτουργία του τσόλκιν στον τομέα της ανθρώπινης βιολογίας. Επίσης, δείχνει γιατί τα σημαντικά γεγονότα της ζωής συμβαίνουν συχνά γύρω από τα γενέθλια τσόλκιν.
2ος Λόγος : Γήινοι κύκλοι
Δεύτερον, το διάστημα ανάμεσα στη σπορά και στο θερισμό του καλαμποκιού στη Γουατεμάλα είναι 260 μέρες. Σύμφωνα με το μύθο της δημιουργίας των Μάγιας, οι άνθρωποι φτιάχτηκαν από ζυμάρι καλαμποκιούν  συνεπώς, αυτό είναι μια αντανάκλαση της ανθρώπινης κύησης σε γεωργικό επίπεδο.
3ος Λόγος : Ουράνιοι κύκλοι
Οι Μάγιας θεωρούσαν την Αφροδίτη ως τον σημαντικότερο αστέρα, σύντροφο του Ηλίου. Οι αστρολογικές γνώσεις των Μάγιας ήταν εντυπωσιακές και γνώριζαν  ότι η Αφροδίτη έχει ηλιακή ανατολή ως Αυγερινός (Tσάκ Εκ, Chak Ek’),  και ακρονύκτιο ως Αποσπερίτης (Λαμάτ, Lamat). Το γήινο έτος έχει ακριβή διάρκεια 365.24218408 ημέρες, ενώ το έτος της Αφροδίτης 224.69426222 «γήινες» ημέρες. Κατά συνέπεια, οι δύο πλανήτες θα έπρεπε να βρίσκονται σε σύνοδο (ευθυγράμμιση - και άρα θα φαίνεται στο ίδιο σημείο του ουρανού) κάθε 8 γήινα και κάθε 13 έτη της Αφροδίτης.  Με αστρονομική, όμως, παρατήρηση αποκαλύφθηκε ότι η Αφροδίτη βρίσκεται 0.89906378 της ημέρας εμπρός από το σημείο που ευρίσκεται η Γη στο τέλος της οκταετίας. Έτσι, με τη δική μας διάρκεια του έτους χάνουμε 0,899 Χ 24 ώρες, δηλαδή περίπου 21 ώρες αν (ανά;;) 8 χρόνια που είναι η ευθυγράμμιση. Αυτό μπορεί να φαίνεται απλοϊκό, αλλά αν το δούμε σε κλίμακα για παράδειγμα 100 χρόνων, η απόκλιση θα ήταν  11 ημέρες !! Αυτό για τους Μάγιας ήταν πολύ σημαντικό, μια και ,όπως προαναφέραμε, επρόκειτο για το σημαντικότερο αστέρι τους και βάσει αυτού σχεδίαζαν πολλά. Για παράδειγμα  φοβούνταν ιδιαιτέρως την ηλιακή ανατολή της Αφροδίτης και τη θεωρούσαν εξαιρετικά δυσοίωνη , ενώ  κατά περιπτώσεις σχεδίαζαν πολέμους συμφώνα με τη θέση της ( «πόλεμοι των άστρων» του Τικάλ). Παρακολούθησαν, έτσι, για χρόνια την κίνηση της Αφροδίτης και παρατήρησαν το παραπάνω, ότι δηλαδή η Αφροδίτη στον 14ο κύκλο της, μετά από ακριβώς 8 γήινα χρόνια , δεν ήταν ακριβώς στο σημείο που την περίμεναν. Ήταν λίγο πριν εκεί κατά 0,89906378 της ημέρας. Αυτό δεν τους άρεσε καθόλου, γιατί στερούνταν την αρμονία που ήθελαν. Έτσι, έπρεπε να επινοήσουν μια άλλη διάρκεια του χρόνου με την οποία η παραπάνω απόκλιση της Αφροδίτης θα ήταν σαφώς μικρότερη και θα μπορούσαν να την παρακολουθήσουν καλύτερα.
Με τη διάρκεια του έτους σε  260 ημέρες το παραπάνω πρόβλημα λυνόταν κατά πολύ .
Η απόκλιση με το δικό μας χρόνο είναι 0,89906378 / 8  = 0,1124 ημέρες τον κάθε γήινο χρόνο. Σε 8 δικά μας χρόνια έχουν περάσει 11,23 χρόνια Μάγιας  και ,άρα, η απόκλιση στο χρόνο αυτό είναι 0,89906378/11,23 = 0,0800005424 τον κάθε χρόνο Μάγιας, δηλαδή τον κάθε Τζολκίν.
Έτσι, οι Μάγιας μπορούσαν να παρακολουθήσουν ευκολότερα την απόκλιση της Αφροδίτης. Ήξεραν, δηλαδή, ότι στο τέλος του έτους τους η Αφροδίτη θα βρισκόταν μπροστά 0.08 της ημέρας, δηλαδή 125,2 λεπτά ,που σημαίνουν ακριβώς 1 ώρα, 15 λεπτά και 2 δεύτερα. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι οι Έλληνες γνώριζαν τις φάσεις της Αφροδίτης και την ονόμαζαν «Φωσφόρο» ή «Εωσφόρο» και «Έσπερο».  Οι ημέρες του Τζολκίν είχαν ονόματα από 1 έως 20 και αρίθμηση από 1 έως 13, τη λεγομένη «δεκατριάδα» (trecena). Συνεπώς, μία ημερομηνία εκφράζεται με τον αριθμό της δεκατριάδας και το όνομα της ημέρας. 
Οι Μάγιας, προκειμένου να αναπτύξουν μακρύτερες χρονικές μονάδες , ανέπτυξαν επίσης ένα χρονομετρικό σύστημα που ονομάζεται «μεγάλη χρονομέτρηση». Αυτό είναι το ημερολόγιο που τοποθετεί το 2012 ως το τέλος ενός τεράστιου χρονικού κύκλου. Οι Μάγιας είχαν γραμμική αντίληψη του χρόνου, δηλαδή μετρούσαν το χρόνο από μια συγκεκριμένη ημερομηνία του παρελθόντος όπως εμείς μετράμε από τη γέννηση του Χριστού, γεγονός το οποίο θέτουμε ως ημερομηνία 0. Για τους Μάγιας η αντίστοιχη ημερομηνία είναι η  11η Αυγούστου του 3114 π.Χ. (του Γρηγοριανού ημερολογίου). Έτσι, οι  Μάγιας μετρούσαν τις ημέρες από την ημερομηνία αυτή και μετά και συνέτασσαν τις ημέρες στις παρακάτω ομάδες:
            1 ημέρα = 1 κιν (ημέρα)
         20 ημέρες = 1 ουϊνάλ (ασαφής μήνας)
       360 ημέρες = 1 τουν (ασαφές έτος)
    7.200 ημέρες = 1 κατούν (19,7 έτη)
144.000 ημέρες = 1 μπακτούν (394,26 έτη)

 

Όλες οι χρονικές μονάδες προκύπτουν από τον πολλαπλασιασμό της προηγουμένης με το 20, καθότι, ως προελέχθη, το σύστημα αριθμήσεως ήταν εικοσαδικό. Έτσι, για παράδειγμα, στη στήλη 29 που βρέθηκε στη Γουατεμάλα και αναφέρει την ημερομηνία στην ανάρρηση του Τικάλ του Μπαλάμ Ατζάου στο θρόνο (Balam Ajaw: Διακοσμημένο Τζάγκουαρ)   αναγράφεται :
Μπακτούν 8 , Κατούν 12μ Τουν 14, Γουινάλ 8 και Κιν 15 , που σημαίνει 3406 έτη μετά , βέβαια, από το μηδέν που είναι το 3114 π.χ ,υπολογισμός που μας φέρνει στο 292 μ.Χ. Έτσι,λοιπόν, καταλαβαίνουμε ότι ο Ατζάου ανέβηκε στο θρόνο του Τικάλ το 292 μ.Χ. Όπως στη χριστιανική χρονολόγηση το έτος 2010 σημαίνει ότι έχουν διαρρεύσει 2010 έτη από τη γέννηση του Χριστού, η ημερομηνία 8. 12. 14. 8. 15 σημαίνει ότι έχουν παρέλθει 3406 έτη από το 3114 π.Χ.
 

  
 

περισσότερα

Μάγιας - Χαρακτηριστικά, τελετές. συνήθειες, πόλεμοι

Εξωτερικά χαρακτηριστικά των Μάγιας και μυστικά «ομορφιάς»
Οι Μάγιας είχαν στραβά πόδια, αφού, όταν ήταν μικροί, οι μανάδες τους τούς κουβαλούσαν καβάλα στο πίσω μέρος του σώματος τους. Καμάρωναν για το γεγονός ότι ήταν αλλήθωροι. Αυτό γινόταν επειδή  οι μητέρες τους, κατά την παιδική τους ηλικία, τους  κρεμούσαν ένα κουρελάκι που έφτανε μέχρι τη μέση των φρυδιών. Καθώς αυτό κουνιόταν, οι μικροί Μάγιας ύψωναν συνέχεια τα μάτια και έτσι κατέληγαν να μένουν αλλήθωροι. Είχαν πλακουτσωτά κεφάλια και μέτωπα, κατόρθωμα και αυτό των μανάδων τους. Μεγάλη τέχνη…! Τέσσερις με πέντε ημέρες μετά τη γέννα τεντώνανε το μωρό σε ένα μικρό κρεβάτι φτιαγμένο από ραβδάκια και εκεί, μπρούμυτα, του βάζανε το κεφάλι ανάμεσα σε δυο σανίδες, τη μια στο ινίο και την άλλη στο μέτωπο πιέζοντάς το πολύ δυνατά. Το είχαν εκεί να υποφέρει για μερικές μέρες, έτσι ώστε να μείνει το κεφάλι πλακουτσωτό, χαρακτηριστικό που είχαν όλοι τους.  Τρυπούσαν επίσης τα αυτιά των παιδιών, όπως έκαναν και οι γονείς τους.
Οι Ινδιάνες του Γιουκατάν δεν καλλωπίζονταν στο πρόσωπο, γιατί το θεωρούσαν ελαφρότητα. Είχαν τη συνήθεια να πριονίζουν τα δόντια τους , ώστε να τους δίνουν πριονωτή μορφή. Αυτήν τη δουλειά την έκαναν γριές, λιμάροντας τα δόντια με πέτρες και νερό. Οι Ινδιάνες τρυπούσαν τις μύτες τους στο τρυφερό κομμάτι που χωρίζει τα ρουθούνια αναμεταξύ τους και έβαζαν στην τρύπα μια κεχριμπαρένια πέτρα ως στολίδι. Στα  παιδιά τρυπούσαν τ’ αυτιά προκειμένου να φοράνε  κρίκους ή τους τα χαράζανε με βαθιές οδοντώσεις όταν τα προόριζαν για θυσίες. Οι άνδρες δεν είχαν γένια, καθώς, όπως έλεγαν, οι μανάδες τούς έκαιγαν το πρόσωπό τους με ζεματιστά πανιά, όταν ήταν παιδιά, ώστε να αποτρέπουν την τριχοφυία. Όλοι οι άντρες χρησιμοποιούσαν καθρέφτες  οι γυναίκες πάλι όχι. Συνήθιζαν, επίσης, να βάφουν το πρόσωπό τους κόκκινο για να δείχνουν πολύ άσχημοι, κάτι , όμως, για το οποίο καμάρωναν. Τους άρεσε να διακοσμούν το κορμί τους με μελάνι και χάραζαν απαλά τις ζωγραφιές πάνω τους, έτσι ώστε με το αίμα να μένουν σημάδια στο κορμί. Συνήθιζαν, μάλιστα, να χλευάζουν όσους δε διακοσμούσαν το κορμί τους.

Βασικές διατροφικές συνήθειες των Μάγιας
Το καλαμπόκι αποτελούσε τη βασική τροφή των Μάγιας. Το έβαζαν από το βράδυ στον ασβέστη μαζί με νερό. Με αυτόν τον τρόπο το πρωί ήταν μαλακό, μισοψημένο και ξεφλουδισμένο. Το άλεθαν και το έτρωγαν. Για τους οδοιπόρους ήταν μοναδική τροφή, γιατί μπορούσε να διατηρηθεί για  μήνες. Κάποιες φορές το  έλιωναν σε κούπα και το έπιναν ή έβγαζαν από αυτό το ζουμί του (γάλα) και το έπηζαν στη φωτιά. Το ρόφημα αυτό το έπιναν ζεστό για πρωινό, ενώ το περίσσευμά του το έπιναν μέσα στην ημέρα αντί για νερό.  Έτρωγαν  φαγητά μαγειρευτά από όσπρια και κρέας άγριων ή οικόσιτων πουλιών.  Αν δεν είχαν, όμως, κρέας έφτιαχναν σάλτσες με πιπέρι και όσπρια. Οι άντρες συνήθιζαν να τρώνε χωριστά από τις γυναίκες.

Διασκέδαση με κρασί και μιμήσεις
Οι ινδιάνοι του Γιουκατάν ήταν πρόσχαροι άνθρωποι. Έπιναν και γλεντούσαν με πολύ κρασί που έφτιαχναν από μέλι, νερό και μια ρίζα δέντρου. Το κρασί αυτό γινόταν πολύ δυνατό. Ο τρόπος επιστροφής των ανδρών στο σπίτι μετά την οινοποσία ήταν ευθύνη των γυναικών. Η διασκέδασή τους είχε πολλά κωμικά στοιχεία και  βασιζόταν κυρίως στη μίμηση. Οι Ισπανοί πολλές φορές πλήρωναν για να παρακολουθήσουν τέτοιες μιμήσεις.
  Οι γιατροί των Μάγιας και τρόποι ίασης
Υπήρχαν χειρουργοί ή για να το πούμε σωστά, μαγγανευτές, οι οποίοι θεράπευαν με βότανα και πολλές δεισιδαιμονίες. Οι γιατροί θεραπεύανε με αφαιμάξεις που γίνονταν στο μέρος που πονούσε ο ασθενής.

Οι Μάγιας ως έμποροι
Το επάγγελμα στο οποίο έκλιναν περισσότερο οι Μάγιας ήταν αυτό του εμπόρου, καθώς μετέφεραν αλάτι, ρουχισμό και σκλάβους στη χώρα του Ουλούα και του Ταμπάσκο  ανταλλάσσοντάς τα με κακάο και πέτρινες χάντρες, που ήταν και το νόμισμά τους. Με αυτές αγόραζαν συνήθως σκλάβους αλλά και άλλες χάντρες, πιο  καλές και φινετσάτες, τις οποίες φορούσαν οι ηγεμόνες ως κοσμήματα στις εορτές.

Προτερήματα των Μάγιας
Οι Ινδιάνοι είχαν την καλή συνήθεια να βοηθιούνται μεταξύ τους σε όλες τις δουλειές. Στον καιρό της σποράς αυτοί που δεν είχαν δικούς τους ανθρώπους για να σπείρουν, μαζεύονταν ανά 20 άτομα περίπου και επιδίδονταν στη δουλειά. Τόσο έντονα συμμετείχαν, που δεν εγκατέλειπαν μέχρι να τελειώσουν. Στις επισκέψεις τους οι Μάγιας πάντα έφεραν μαζί τους δώρο ανάλογο της κοινωνικής τους  θέσης. Ο οικοδεσπότης ανταπέδιδε με άλλο δώρο.  Επίσης, οι Μάγιας ήταν πολύ ανοιχτοχέρηδες και φιλόξενοι. Όποιος έμπαινε στο σπίτι τους έπρεπε να απολαύσει τη φιλοξενία τους, να φάει και να πιει. Και αν δεν είχαν, έψαχναν στη γειτονιά.

Η σημασία του ονόματος
Τα ονόματα των γονέων περνούσαν  πάντα στους γιους και όχι στις κόρες. Τους γιους και τις κόρες τους, τούς αποκαλούσαν με το όνομα του πατέρα και της μητέρας  αυτό του πατέρα ως κύριο και αυτό της μητέρας ως επώνυμο. Έτσι, ο γιος του Τσελ και της Τσαν λεγόταν Νατσαντσέλ, που σημαίνει «ο γιος της τάδε και του δείνα». Αυτός είναι και ο λόγος που οι Ινδιάνοι έλεγαν πως οι συνονόματοι συγγενεύουν και όσοι έφεραν το ίδιο όνομα συμπεριφέρονταν σαν συγγενείς μεταξύ τους. Γι’ αυτό, όταν κάποιος που προερχόταν από άγνωστη φύτρα, βρισκόταν σε ανάγκη, προσέφευγε στο όνομα. Στην περίπτωση αυτή, αν υπήρχε κάποιος που έφερε το ίδιο όνομα με αυτόν, τον καλοδεχόταν και του συμπεριφερόταν με κάθε φιλευσπλαχνία. Τέλος, καμιά γυναίκα και κανένας άνδρας δεν παντρευόταν κάποιον ή κάποια με το ίδιο όνομα, γιατί θεωρούνταν μεγάλη ατίμωση. 

Η ιεραρχία και η πολεμική των Μάγιας
Οι Μάγιας είχανε πάντα δυο αρχηγούς  ένα μόνιμο, που το αξίωμα του ήταν κληρονομικό , και έναν έκτακτο, που τον διάλεγαν κάθε τρία χρόνια με πολλές τελετές για να διοργανώσει τη γιορτή που γιόρταζαν πανηγυρικά το μήνα Παξ, δηλαδή στις δώδεκα Μαΐου. Αυτόν τον αποκαλούσαν Νακόν. Αυτός ήταν επίσης αρχηγός ενός δεύτερου σώματος στρατού. Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών χρόνων της θητείας του, ο Νακόν δεν μπορούσε να βρεθεί με γυναίκα ούτε και να φάει κρέας. Έχαιρε μεγάλης εκτίμησης και τρεφόταν με ψαρικά και ιγκουάνας. Δεν επιτρεπόταν να μεθύσει αυτήν την περίοδο. Διατηρούσε τα σκεύη και τα συνεργά του ξεχωριστά στο σπίτι του, δεν τον υπηρετούσε γυναίκα και δεν είχε ιδιαίτερες σχέσεις  με το χωριό. Αφού περνούσαν τα τρία χρόνια, μπορούσε να ζήσει και πάλι όπως πριν. Αυτοί οι δυο αρχηγοί επιλαμβάνονταν τα του πολέμου. Σε κάθε χωριό  υπήρχαν επιλεγμένοι άντρες για οπλίτες που, όποτε υπήρχε ανάγκη ,προστρέχανε με τα όπλα τους. Αυτούς τους ονόμαζαν ολκάνες. Σε περιπτώσεις  μεγάλων εχθροπραξιών, όταν οι οπλίτες αυτοί δεν επαρκούσαν, συνέλεγαν επιπλέον άτομα, τα οποία μοιράζονταν μεταξύ τους οι δυο αρχηγοί. Όλοι μαζί , με οδηγό τους  μια ψηλή σημαία, έβγαιναν σιωπηλά από το χωριό για να ριχτούν στους εχθρούς τους. Οι μάχες γίνονταν  με δυνατές κραυγές και ωμότητα.  
Τελετές - ανθρωποθυσίες
Οι ιερείς ήταν οι τσιλάνες. Το λειτούργημα των ιερέων ήταν να εφαρμόζουν πρακτικά τις γνώσεις τους και να τις μεταδίδουν ,να καταδεικνύουν τα προβλήματα υγείας και τον τρόπο ίασής τους, να κηρύσσουν την έναρξη στις διάφορες εορτές, να κάνουν τις θυσίες και να τελούν τα μυστήρια.  Το λειτούργημα των τσιλάνες ήταν να δίνουν στο λαό τις απαντήσεις σε σχέση με τα δαιμόνια. Ο ιερέας είχε ως βοηθούς του τους τσάσες, τέσσερις γέροντες που εκλέγονταν για το σκοπό αυτό . Οι νακόνες είχαν να κάνουν με δυο λειτουργήματα : το ένα ήταν μόνιμο και ελάχιστα τιμητικό , καθώς ήταν αυτοί που «άνοιγαν» τα στήθη των ατόμων που θυσίαζαν. Το άλλο, πολύ τιμητικό, είχε να κάνει με την εκλογή τους στο αξίωμα του δεύτερου αρχηγού.
Για να προσδώσουν επισημότητα και δέος στις γιορτές τους οι Μάγιας θυσίαζαν aνθρώπους.  Ανθρωποθυσίες γίνονταν επίσης και σε περιπτώσεις συμφορών ή αναποδιών, όπου συνεισφέρανε όλοι προκειμένου να αγοραστούν σκλάβοι. Άλλοτε προσέφεραν από ευσέβεια τα παιδιά τους τα οποία μέχρι την ημέρα της εορτής τα πρόσεχαν πολύ.  Οι ανθρωποθυσίες που περιγράφονται είναι ιδιαιτέρως φρικιαστικές, αφού έκοβαν κομμάτια από το σώμα και τρυπούσαν ή έγδερναν σημεία των θυσιαζομένων. Σε περιπτώσεις μεγάλων κακών έκαναν φοβερότερες θυσίες βγάζοντας την καρδιά του θύματος, αφού προηγουμένως είχαν καλύψει το κεφάλι του και είχαν χρωματίσει το κορμί του γαλάζιο. Ανοίγοντας το αριστερό σημείο του στήθους , του έβγαζαν την καρδιά και έβαφαν με το αίμα της το πρόσωπο του δαιμονίου, ενώ παράλληλα όλοι χόρευαν γύρω από το νεκρό σώμα. Άλλες πηγές αναφέρουν ότι στη συνέχεια  επιδίδοντο και σε κανιβαλισμό.
Πρέπει, όμως, να κατανοήσουμε το λόγο που οι Μάγιας έκαναν ανθρωποθυσίες. Ούτε βάρβαροι ήταν ούτε ανθρώπινο σώμα ήθελαν να τρώνε.  Η τελετουργία ήταν επανάληψη του θείου δράματος. Οι Μάγιας πίστευαν ότι οι δημιουργοί-θεοί της δυναστείας τους κατέστρεψαν τους «πρώτους ανθρώπους» που είχαν πέσει θύματα των αμαρτιών και των ελαττωμάτων τους. Και οι ίδιοι οι θεοί ,όμως, καταστράφηκαν στο καταστροφικό-αναγεννητικό έργο τους. Έτσι, με την τελετή της ανθρωποθυσίας πίστευαν ότι επιστρεφόταν στους ίδιους τους θεούς μέρος του εαυτού τους, πλουτίζονταν και ολοκληρώνονταν , κλείνοντας έτσι τον κύκλο της δημιουργίας τους με την ενσωμάτωση του ύψιστου δημιουργού μέσα στα κτίσματά του την ώρα της δημιουργίας. Πέρα από τις καθιερωμένες ημερομηνίες θυσιών, οι άνθρωποι έπρεπε να πληρώσουν το «χρέος» τους και όποτε ο θεός τους το θύμιζε με συμφορές, γιατί είχαν αμαρτήσει ξανά και δεν είχαν πια άλλη λύση πέρα από τη θέωση. Αυτό ήταν για τους Μάγιας η ανθρωποθυσία : μια δημιουργική καταστροφή. Η κατανάλωση κρέατος ήταν απλώς μια θεοφαγία και όχι ανθρωποφαγία. Όταν  το θύμα στη θυσία ήταν άνθρωπος, αποκτούσε τη μορφή των θεοτήτων. Γι ‘ αυτό και πρόσεχαν ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά που έμελλε να θυσιαστούν, καθώς γι’ αυτούς ήταν θεοί. Γι’ αυτόν το λόγο συχνά ήταν τιμή για κάποιον να θυσιαστεί. Υπάρχουν μάλιστα και μαρτυρίες που λένε ότι, όταν έπαιζαν το γνωστό παιχνίδι με την μπάλα , ο νικητής θυσιαζόταν στους θεούς, ενώ σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες ήταν τιμή για το νικητή μαχών να θυσιαστεί. Πρέπει, βέβαια, να τονίσουμε ότι στην ουσία οι πηγές μας για τους Μάγιας προέρχονται από  τους Ισπανούς, μια και μας παραδίδονται ελάχιστες πηγές από τους ίδιους τους Μάγιας. Δεν αποκλείεται έτσι να έχουν φτάσει σε εμάς και υπερβολές από τους Ισπανούς, ίσως στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις δικές τους ιεροσυλίες και ασέλγειες στους λαούς της αμερικανικής ηπείρου. Εξάλλου, ο Χριστιανισμός και ο θρησκευτικός φανατισμός που ακολούθησε  επέφερε και την ολοκληρωτική καταστροφή της φορητής πολιτιστικής κληρονομιάς των Μάγιας με εξαίρεση τεσσάρων ολιγοσέλιδων κωδίκων, οι οποίοι, άγνωστο πώς, διεσώθησαν. Πρόκειται για τους οι κώδικες της Δρέσδης, της Μαδρίτης, των Παρισίων και του Γκρόλιερ (Grolier). Από τους κώδικες αυτούς προέρχονται οι πληροφορίες περί αστρονομίας και ημερολογίων που μας διασώζονται. Μοναδικές άλλες πηγές αποτελούν το βιβλίο Πόπολ Βου (Popol Vuh: Βιβλίο Συμβουλών) και τα βιβλία Τσιλάμ Μπαλάμ (Chilam Balam: Βιβλίο του Προφήτου Μπαλάμ). Το πρώτο χρονολογείται στη Μετακλασική περίοδο, περιλαμβάνει μυθιστορία της φυλής των Κιτσέ (Quiché) και προέρχεται από τα δυτικά υψίπεδα της Γουατεμάλας.

περισσότερα

Το βιβλίο της ζούγκλας...Ινδία...

Τα Χριστούγεννα του 1865 (στις 30/12), όταν η (σημερινή) Ινδία ήταν μέλος της Βρετανικής αυτοκρατορίας, η οικογένεια Κίπλινγκ που τότε ζούσε στη Βομβάη υποδέχθηκε ένα νέο μέλος στην οικογένεια. Ήταν ο Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, ένας από τους πιο σπουδαίους Βρετανούς συγγραφείς, ο πρώτος Βρετανός που κέρδισε ποτέ το βραβείο Νόμπελ (1907).
Ο Κίπλινγκ αναδείχθηκε κορυφαία φιγούρα των βρετανικών γραμμάτων, υπηρετώντας πολλά είδη, από το διήγημα και την ποίηση μέχρι την ταξιδιωτική λογοτεχνία. Ένα από τα κορυφαία έργα του είναι το πασίγνωστο Βιβλίο της Ζούγκλας, μία σειρά ιστοριών που δημοσιεύθηκαν πρώτη φορά το 1893: στις ιστορίες αυτές ο Κίπλινγκ δημιούργησε μία μεγάλη σειρά από χαρακτήρες, που όλοι ήταν ζώα της ζούγκλας, που μιλούσαν και εκφράζονταν με ανθρώπινο τρόπο. Ο πιο διάσημος πάντως χαρακτήρας ήταν ένας πραγματικός άνθρωπος, ο Μόγλης, ένα αγόρι που οι λύκοι της ινδικής ζούγκλας βρήκαν ως βρέφος, παρατημένο από τους ανθρώπους, και το ανέθρεψαν σαν δικό τους παιδί. Μέσα από τις ιστορίες αυτές ο Κίπλινγκ προσπάθησε να περάσει ένα σωρό κανόνες και συμβουλές για τις διαπροσωπικές σχέσεις, για την ασφάλεια, για την οικογένεια και την κοινότητα. Ήταν τέτοια η επιτυχία του βιβλίου, που τα Σώματα Προσκόπων υπό τον ίδιο τον Ρόμπερτ Μπέηντεν-Πάουελ, ο ιδρυτής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Προσκοπικής Κίνησης, ζήτησε την άδεια από τον Κίπλινγκ ώστε το Βιβλίο της Ζούγκλας να χρησιμοποιείται από τους προσκόπους λόγω του ηθικού του τόνου. Άδεια που φυσικά δόθηκε με χαρά. Αν έχετε μάλιστα διαβάσει το Βιβλίο της Ζούγκλας, θα αναγνωρίσετε πως ο αρχηγός των λύκων, ο Ακέλας, έχει δώσει το όνομά του στον αρχηγό κάθε ομάδας προσκόπων, που ονομάζεται ακριβώς «ακέλας»!

περισσότερα

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΚΙΣΤΑΝ…

…δεν μοιάζει με κανένα άλλο που ενδεχομένως έχουμε κάνει στη ζωή μας. Η χώρα παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας, τόσο όσον αφορά την οργάνωση-προετοιμασία του ταξιδιού, όσο και την πραγματοποίησή του. Το ταξίδι στο Πακιστάν απευθύνεται σε έμπειρους ταξιδιώτες, προετοιμασμένους για μια διαφορετική προσέγγιση στον τόπο και τους ανθρώπους του. Οι οδικές διαδρομές είναι δύσκολες ενώ και η ξενοδοχειακή υποδομή της χώρας είναι χαμηλή, πράγμα που σημαίνει πως η διαμονή γίνεται μεν σε επιλεγμένα καταλύματα, κάποια από τα οποία δε στερούνται ανέσεων, ιδιαίτερα στις κοιλάδες της φυλής των Καλάς. Θυμόμαστε επίσης πως στο ταξίδι μας επισκεπτόμαστε τοπικές φυλές η προσέγγιση των οποίων πρέπει να γίνεται με προσοχή και απόλυτο σεβασμό. Δεν ξεχνάμε ακόμα πως το Πακιστάν είναι μία χώρα απρόβλεπτη, όπου η εκτέλεση του προγράμματος υπόκειται πολλές φορές σε αλλαγές με σκοπό την ασφάλεια των ταξιδιωτών: σε μεγάλο μέρος των διαδρομών η συνοδεία οπλισμένου αστυνομικού (ή στρατιωτικού) τμήματος είναι απαραίτητη, καθώς η πολιτική κατάσταση είναι συχνά τεταμένη. Εφόσον κριθεί απαραίτητο, το πρόγραμμα μπορεί να μεταβληθεί, με γνώμονα την ασφάλεια των ταξιδιωτών.

περισσότερα

Βουδισμός στη Βόρεια Ινδία

Για πάνω από τρεις χιλιετίες η Ινδία υπήρξε κοιτίδα και σταυροδρόμι πολλών σημαντικών πολιτισμών και θρησκειών. Μεταξύ αυτών των θρησκειών είναι και ο Βουδισμός, ο οποίος γεννήθηκε στη βόρεια Ινδία (στο σημερινό Νεπάλ), και τις τελευταίες δεκαετίες έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο. Εξαιτίας της εισβολής των κινέζων στο Θιβέτ τη δεκαετία του 1950, χιλιάδες δάσκαλοι του Βουδισμού έχουν βρει καταφύγιο σε πιο φιλικούς τόπους, έτσι ο Βουδισμός έχει εξαπλωθεί σήμερα σε όλες τις ηπείρους.
Ο Βούδας άρχισε να διδάσκει τα πλήθη τον 6ο αιώνα π.Χ. από το αρχαίο βασίλειο της Μαγκάντα. Ανάμεσα στους μαθητές του Βούδα συγκαταλέγονταν βασιλιάδες και αυτοκράτορες, πολλοί από τους οποίους φρόντισαν να εξαπλωθεί το καινούριο φιλοσοφικό ρεύμα σε όλη την Ινδία. Χάρη σε αυτούς τους υποστηρικτές του Βουδισμού, ανεγέρθηκαν μοναδικοί ναοί και μοναστήρια σε όλη την ινδική επικράτεια, πολλά από τα οποία διατηρούν την ιερότητά τους ακόμα και σήμερα, παρά τις καταστροφές που υπέστησαν από επιδρομές μουσουλμάνων ανά τους αιώνες. Στις μέρες μας, χάρη πλέον στην ευκολία των μετακινήσεων, συρρέουν χιλιάδες πιστοί από όλο τον κόσμο στη βόρεια Ινδία για να προσκυνήσουν στους ιστορικούς τόπους, όπως στη Μποντγκάγια, το Σαρνάτ, την Κουσιναγκάρα, τη Ναλάντα και πολλούς άλλους, όπου περπάτησε, έζησε και δίδαξε ο Βούδας.

περισσότερα

Γιορτές Χέμις - Λαντάκ, Ινδία

Κάθε χρόνο, την 10η ημέρα του Τσε-Λου, του σεληνιακού μήνα του Θιβετιανού ημερολογίου, η πολιτεία του Λαντάκ βάζει τα καλά της για να γιορτάσει με τις γιορτές Χέμις. Είναι μία διήμερη φιέστα που τιμά τη γέννηση του Γκουρού Παντμασαμπχάβα, και φιλοξενείται στο μοναστήρι Χέμις, που για αυτές τις δύο ημέρες φορά τα πιο φανταχτερά του χρώματα, και μαζί του οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής που
συγκεντρώνονται εδώ με τις πιο λαμπερές τους φορεσιές. Είναι άλλωστε η μεγαλύτερη βουδιστική γιορτή του Λαντάκ και δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Οι χοροί γύρω από τον κεντρικό ιστό με τη σημαία, τα τύμπανα και τα κύμβαλα ξεσηκώνουν την (καθόλη τη διάρκεια του υπόλοιπου έτους) ερημική τοποθεσία…
Κεντρικό ρόλο στη γιορτή διαδραματίζουν οι χοροί με τις μάσκες, «ο χορός Τσαμ», όπως λέγεται, που αναπαριστά τον θρίαμβο του καλού πάνω στο κακό. Αποτελούν μάλλον την κορύφωση της γιορτής, που παράλληλα συνοδεύονται από ιερά δρώμενα που κρατούν σταθερά την προσήλωση των παρευρισκόμενων θεατών.
Το τέλος της γιορτής σηματοδοτείται από τη στιγμή όπου καταστρέφεται το άγαλμα που αντιπροσωπεύει τις κακές δυνάμεις, με τα κομμάτια του να πετιούνται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, με τη λειτουργία των ιερέων να φέρνει τον εξαγνισμό της ψυχής μετά τον θάνατο.

περισσότερα

Γέλοουστοουν, το πρώτο εθνικό πάρκο στον κόσμο, ΗΠΑ

Αν θεωρούσατε ότι η Ισλανδία διαθέτει τους πιο διάσημους και ψηλούς θερμοπίδακες στον κόσμο, τότε η επίσκεψη στην καρδιά των Βραχωδών Ορέων θα σας προβληματίσει...
Το Γέλοουστοουν, που άνοιξε τις πύλες του το 1872, με νομοθετική πράξη του τότε προέδρου Ulysses S. Grant, φιλοξενεί περίπου 10.000 γεωθερμικά θαύματα, 300 από τους 500 θερμοπίδακες που υπάρχουν σε όλη τη γη και την Μεγάλη Πρισματική Θερμή Πηγή με τα εξωπραγματικά χρώματα (φωτό).
Εδώ το θέαμα είναι μεγαλειώδες. Οι θερμοπίδακες εκρήγνυνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα, με απίστευτη πίεση και σε τεράστιο ύψος, κάνοντας τους επισκέπτες να ξεσπούν σε χειροκροτήματα.
Όλοι αυτοί οι θερμοπίδακες αντλούν ενέργεια από ένα υπερηφαίστειο που κρύβεται κάτω από την επιφάνεια και εξερράγη για τελευταία φορά πριν από 600.000 χρόνια.
Το Γέλοουστοουν αποτελεί επίσης, ιδανικό καταφύγιο για τεράστιες αρκούδες γκρίζλι, βίσωνες, άλκες, λύκους, εκατοντάδες είδη θηλαστικών και πτηνών. Απλωμένο σε μια έκταση 9.000 τετραγωνικών μέτρων, γεμάτο από λίμνες, ποτάμια, καταρράκτες, φαράγγια και αιώνια χιονισμένες οροσειρές, διεκδικεί επάξια μία από τις πρώτες θέσεις ανάμεσα στα μεγαλύτερα φυσικά θαύματα των Ηνωμένων Πολιτειών.

περισσότερα

Κέιπ Τάουν, ένα ταξίδι φετίχ!

Σύμφωνα με τους New York Times είναι ο Νο 1 ταξιδιωτικός προορισμός παγκοσμίως τον οποίο πρέπει να επισκεφθείς. Και όχι άδικα. Το Κέιπ Τάουν είναι μια πανέμορφη πόλη, χτισμένη πάνω στη θάλασσα, με εντυπωσιακή φύση και με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Επίσης φημίζεται για την καταπληκτική κουζίνα της (ψάρια, ψητά κρεατικά, λαχταριστά φρούτα και λαχανικά), για το κρασί της (οι αμπελώνες στη γύρω περιοχή είναι περίφημοι και οι τιμές πολύ λογικές) και για τη διασκέδαση πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ο κόσμος είναι κεφάτος και πολύ ευχάριστος, ίσως σ’ αυτό βοηθάει και το εξαιρετικό κλίμα.
Ας πούμε όμως λίγα λόγια για το μοναδικό αυτό ακρωτήρι της Νοτιονατολικής Αφρικής. Κατ’ αρχάς είναι η πρώτη πόλη που καταλήφθηκε από αποίκους κάτω από τη Σαχάρα. Ιδρύθηκε από τους Ολλανδούς το 1652 ως σταθμός ανεφοδιασμού για τα πλοία τους που μετέβαιναν στην Ανατολική Αφρική, τις Ινδίες και την Άπω Ανατολή. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του εκεί, ο ολλανδός Γιαν βαν Ρίμπεκ, ήταν υπάλληλος της Εταιρείας των Ηνωμένων Ανατολικών Ινδιών και με την ίδρυση της πόλης έγινε και ο κυβερνήτης της. Η ανέγερση των πρώτων κτιρίων (πολλά από τα οποία υπάρχουν ακόμη) υπήρξε δύσκολη υπόθεση, διότι δεν υπήρχαν εργατικά χέρια. Η περιοχή ήταν ακατοίκητη. Έτσι μεταφέρθηκαν σκλάβοι από την Ινδονησία και τη Μαδαγασκάρη. Αρχικώς η πόλη προοριζόταν να λειτουργήσει ως ένα απλό λιμάνι. Ωστόσο λόγω της τοποθεσίας, του ευχάριστου κλίματος και της εύφορης φύσης αναπτύχθηκε και έγινε η μεγαλύτερη στη Νότια Αφρική μέχρι τη δημιουργία του Γιοχάνεσμπουργκ και του Ντέρμπαν.
Το Κέιπ Τάουν πέρα από την εκπληκτική χλωρίδα και πανίδα φημίζεται και για δύο μοναδικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά: το Τραπεζοειδές Όρος που δεσπόζει πάνω από την πόλη (ανεβαίνεις με τελεφερίκ), και το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, περί τα 30 χιλιόμετρα νότια. Εξαιτίας και αυτών των χαρακτηριστικών έγινε τελικά ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στη Νότια Αφρική.
Κατά τα άλλα η πόλη διαθέτει πολλούς σημαντικούς ιστορικούς χώρους και μουσεία που σχετίζονται τόσο με την Αφρική όσο και με την αποικιοκρατία. Κομβικό σημείο είναι το λιμάνι, αλλά και το εξαιρετικό ενυδρείο «Των Δύο Ωκεανών» (Ατλαντικός, Ινδικός). Επίσης έχει απίθανες, ατελείωτες παραλίες, ειδικά από την πλευρά του Ατλαντικού. Σε ειδικές θαλάσσιες εκδρομές μπορεί κανείς να δει φώκιες, πιγκουίνους, φάλαινες, δελφίνια και καρχαρίες. Εννοείται ότι «παίζει» και το σαφάρι στα τεράστια πάρκα όπου προστατεύονται τα άγρια ζώα. Όταν λέμε σαφάρι δεν εννοούμε κυνήγι φυσικά… Εννοούμε βόλτα για να δεις από ασφαλή απόσταση την αληθινή άγρια ζωή.
Όμως η αγριότητα δεν είναι τελικά μονοπώλιο της φύσης. Το Νο 1 σύμβολο της μαύρης ιστορίας του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική βρίσκεται στο Κέιπ Τάουν μπροστά στα μάτια μας: η φυλακή του Νέλσον Μαντέλα, σήμερα είναι μουσείο. Και πριν γίνει φυλακή ήταν το κτίσμα όπου πραγματοποιούνταν το σκλαβοπάζαρο…

περισσότερα

Καταρράκτες Βικτώρια, «Ο καπνός που βροντά»!

Βρίσκονται στα σύνορα μεταξύ Ζάμπια και Ζιμπάμπουε και έχουν δύο ονομασίες. Η πρώτη, η αποικιοκρατική, δόθηκε προς τιμήν της βρετανής βασίλισσας… από τον βρετανό εξερευνητή που τους ανακάλυψε, τον ο Ντέιβιντ Λίβινγκστον, το 1855. Η δεύτερη, δηλαδή «Ο καπνός που βροντά», είναι η τοπική ονομασία των ιθαγενών φυλών και μάλλον περιγράφει άρτια την εικόνα και τον ήχο αυτού του φυσικού θαύματος.
Οι Καταρράκτες Βικτώρια δημιουργούνται από τον ποταμό Ζαμβέζη και είναι οι μεγαλύτεροι της Γης (1908 μέτρα μήκος). Έχουν μέγιστο ύψος 108 μέτρα και όγκο νερού κατά μέσο όρο 1088 κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Το χάσμα στο οποίο πέφτουν ονομάζεται Πρώτο Φαράγγι. Ακολουθούν άλλα επτά με μέγιστο ύψος 120 μέτρα. Πριν από το Πρώτο Φαράγγι στον Ζαμβέζη σχηματίζονται δύο νησιά, εμφανή ακόμα και με πλήρη πλημμύρα: το Μποαρούκα στη δυτική όχθη και το Λίβινγκστον στη μέση. Τα κύρια ρεύματα του καταρράκτη είναι τέσσερα και ονομάζονται: «Καταρράκτες του Διαβόλου» ή «Νερό που Πηδά», «Κύριοι Καταρράκτες» , «Καταρράκτες του Ουράνιου Τόξου» και «Ανατολικός Καταρράκτης». Το ύψος του σύννεφου που σηκώνεται από την πτώση των νερών ανέρχεται στα 400 μέτρα και είναι ορατό από απόσταση 50 χιλιομέτρων.
Στην περιοχή γύρω από τους καταρράκτες, έχουν ανακαλυφθεί ευρήματα από την προϊστορική εποχή, που φτάνουν μέχρι και τον Χόμο Χάμπιλις. Γύρω στο 1900, η αποικιοκρατική Βρετανική Εταιρεία Νοτίου Αφρικής αγόρασε μεταλλευτικά δικαιώματα στην περιοχή και έτσι εγκαταστάθηκαν εκεί οι πρώτοι Ευρωπαίοι. Το 1905 κατασκευάστηκε η γέφυρα στο Δεύτερο Φαράγγι οπότε οι καταρράκτες απέκτησαν φήμη ως αξιοθέατο και η πόλη Βικτώρια έγινε σύντομα τουριστικό κέντρο. Η κίνηση κόπασε για περίπου 20 χρόνια μεταξύ 1960-80 εξαιτίας του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ζιμπάμπουε και μετά επανήλθε δριμύτερη. Το 1989 οι Καταρράκτες Βικτώρια καταχωρίσθηκαν ως μνημείο της UNESCO.

περισσότερα

Φυλές Ασάντι, Γκάνα

Οι Ασάντι είναι μία από τις πιο περήφανες πολεμικές φυλές της Δυτικής Αφρικής. Ζουν στην κεντρική Γκάνα, περίπου 300 χιλιόμετρα μακριά από την ακτή και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της.
Οι Ασάντι ζουν σε μια μεγάλη οικογένεια. Γι΄ αυτούς η έννοια οικογένεια είναι ότι πιο σημαντικό. Η οικογένεια ζει σε διάφορα σπίτια και καλύβες που δημιουργούνται γύρω από μια αυλή. Ο επικεφαλής του νοικοκυριού είναι συνήθως ο μεγαλύτερος αδελφός που ζει εκεί και έχει επιλεγεί από τους ηλικιωμένους. Ονομάζεται "Πατέρας του Σπιτιού" και οι εντολές του τηρούνται από όλους. Τα αγόρια εκπαιδεύονται από τους πατέρες τους από την ηλικία των οκτώ με εννέα χρόνων και μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τα τύμπανα, μια παράδοση της φυλής τους που χρησιμεύει κυρίως για τελετουργικούς σκοπούς. Τα κορίτσια διδάσκονται το μαγείρεμα και τις δουλειές του σπιτιού από τις μητέρες τους. Επίσης απασχολούνται και σε έργα που θεωρούνται αναγκαία στοιχεία για την ομάδα, όπως η μεταφορά του νερού.
Ο γάμος είναι πολύ σημαντικός θεσμός για την κοινωνία των Ασάντι και η πολυγαμία θεωρείται αποδεκτή γι’ αυτούς. Οι άνδρες μπορούν, σε περισσότερες από μία γυναίκες, να εκφράσουν την προθυμία και επιθυμία τους για την ύπαρξη και δημιουργία μιας μεγάλη οικογένειας.
Οι γυναίκες στον πολιτισμό των Ασάντι, δεν έχουν το δικαίωμα να παντρευτούν χωρίς τη συγκατάθεση των γονέων τους και ο βασικός τους ρόλος είναι να φέρουν στον κόσμο παιδιά.
Το διαζύγιο είναι πολύ σπάνιο στην κοινωνία των Ασάντι και είναι καθήκον των γονέων και των δύο πλευρών η διατήρηση και η συνέχεια ενός γάμου.
Στο τελετουργικό της κηδείας όλοι όσοι παρευρίσκονται πρέπει να φορούν τα πιο εντυπωσιακά ρούχα και αξεσουάρ τους για να τιμήσουν τον νεκρό.
Η κυβέρνηση των Ασάντι έχει το σχήμα της πυραμίδας. Υπάρχει ένας βασιλιάς ο οποίος είναι ο επικεφαλής της Συμμαχίας του Συμβουλίου των Ασάντι, μιας ομάδας δημιουργημένης από υψίστης σπουδαιότητας αρχηγούς. Επίσης, υπάρχει το Περιφερειακού Συμβουλίου των Γερόντων.

Η θρησκεία των Ασάντι, είναι ένα μείγμα από πνευματικές και υπερφυσικές δυνάμεις. Πιστεύουν ότι τα φυτά, τα ζώα και τα δέντρα έχουν ψυχή. Επίσης πιστεύουν στις νεράιδες, στις μάγισσες και στα τέρατα των δασών. Υπάρχει μια ποικιλία θρησκευτικών πεποιθήσεων που αφορούν τους προγόνους και τους Μεγάλους Θεούς.
Ο σημαντικότερος θεός της μυθολογίας των Ασάντι είναι ο Νυάμε, ο παντογνώστης και πανίσχυρος θεός ουρανός. Η σύζυγός του είναι η Ασάσε Γιά η οποία εκπροσωπεί τη μητέρα-θεά της γονιμότητας. Σημαντικότεροι γιοι τους, είναι ο Μπία και ο Τάνο, οι οποίοι δεν είναι οι μοναδικοί γιοι του Νυάμε. Από τους πολλούς γιους του, ο καθένας είχε μια ξεχωριστή ιδιότητα. Κάποιος απ’ αυτούς έφερνε τη βροχή ενώ κάποιος άλλος τον ήλιο. Η λατρεία του Νυάμε ήταν αποκλειστικό προνόμιο των φυλετικών βασιλιάδων, ενώ ο απλός λαός επιτρεπόταν να λατρεύει μόνο τους γιους του. Ο Τάνο είναι ένας από τους πιο σημαντικούς θεούς των Ασάντι, ενώ όλοι οι άλλοι θεοί, ειδικά οι ποτάμιοι, θεωρούνται παιδιά του Τάνο. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Ασάντι, πιστεύουν ότι οι θεοί τους, είναι εγγόνια του μεγάλου Νυάμε και λειτουργούν ως αγγελιαφόροι ανάμεσα στους ανθρώπους και το Θεό. Ο Ανάνσι (Αράχνη) είναι ένας πολιτισμικός ήρωας, που αν και δεν παίζει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της μυθολογίας των Ασάντι, εντούτοις είναι κεντρικό πρόσωπο στους λαϊκούς μύθους τους, όπου απεικονίζεται ως κατεργάρης!
Οι Ασάντι ασχολούνται με ένα ευρύ φάσμα τεχνών. Υφαίνουν υφάσματα από βαμβάκι και μετάξι που χρησιμοποιούνται για ενδύματα. Οι γυναίκες μπορούν να επιλέξουν το βαμβάκι ή τα άλλα νήματα, αλλά μόνο οι άνδρες μπορούν να υφάνουν. Οι Ασάντι φημίζονται μεταξύ άλλων για την ξυλογλυπτική τους τέχνη, αλλά και ως κατασκευαστές μασκών και ειδωλίων. Η αγγειοπλαστική είναι μια δεξιότητα που διδάσκεται από τη μητέρα στην κόρη. Η διαδικασία για την δημιουργία κεραμικών, περνάει από πολλές φάσεις, όμως υπάρχουν και πολλά διαθέσιμα χρώματα πηλού για ποικιλία δημιουργιών.

περισσότερα

Βουντού

Το Βουντού ή Βοντούν είναι μια μορφή αφροαμερικανικής λατρείας που αναπτύχθηκε στο Μπενίν και διαπότισε το Τόγκο, τη Νιγηρία και την Γκάνα πριν μεταφυτευτεί στο Νέο Κόσμο, μέσω των Μαύρων σκλάβων που μεταφέρονταν βίαια από την Αφρική σε νησιά της Καραϊβικής και κυρίως στην Αϊτή.
Απογυμνωμένοι στη φρίκη και στην απάνθρωπη μοναξιά της δουλείας, το μόνο πράγμα που συνέδεε τους ξεριζωμένους δεσμώτες με τον τόπο και το παρελθόν τους ήταν το να μένουν γαντζωμένοι, παρά το συστηματικό διωγμό, στα πιστεύω τους.
Από το 17ο αιώνα δοξασίες, κοσμοθεωρίες και τελετουργικές πρακτικές που σχετίζονταν με την πίστη στα πνεύματα είχαν ήδη εξαπλωθεί στο Νέο Κόσμο.
Το βουντού είναι ένα περίπλοκο δόγμα, οι τελετουργίες και οι δοξασίες του οποίου στα μάτια των Δυτικών έχουν αποκτήσει καταχθόνιους συμβολισμούς. 
Οι ακόλουθοι του Βουντού πιστεύουν σε ένα πάνθεο θεοτήτων το οποίο αποκαλούν Λόα (Lwa). Οι θεότητες αυτές είναι κατώτερες του μοναδικού Θεού (Bondyè). Ο Θεός δεν παρεμβαίνει στις ανθρώπινες σχέσεις και αυτός είναι ο λόγος που οι πιστοί δεν επικαλούνται το Θεό στις τελετές τους, αλλά τα πνεύματα Λόα.
Αυτό το θρησκευτικό σύμπλεγμα πιο πολύ χαρακτηρίζεται ως ένα σύμπλεγμα μονοθεϊστικών πρακτικών παρά σαν μία πολυθεϊστική θρησκεία.
Για να το κατανοήσει κανείς θα πρέπει να απεμπολήσει τις προκαταλήψεις.
Δαιμονοποιημένο από το αμερικανικό σινεμά τη δεκαετία του '30, θύμα της εικόνας των θυσιών του και της τελετουργικής του έκστασης, το βουντού ανέκαθεν ταυτιζόταν με τη μαύρη μαγεία.
Παρά τις δοξασίες περί του αντιθέτου, το βουντού δεν υπηρετεί το κακό, δεν έχει καμία σχέση με τη μαγεία, αντιπροσωπεύει την ειρήνη, την αγάπη και τη σύμπνοια.
Η χρήση αλκοόλ και η μετάβαση των πιστών σε έκσταση μέσω ρυθμικών κινήσεων και μουσικής, η ανάδειξη της γυναικείας φιγούρας στις τελετουργίες σε κορυφαίο παράγοντα, οι μάσκες των θεοτήτων, η μαζική μέθεξη, η αυθυποβολή, η επαναλαμβανόμενη χορευτική κίνηση και το αίμα του θυσιαζόμενου ζώου, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά των τελετουργιών βουντού.
Και όλα αυτά με σκοπό την εξύμνηση των θεοτήτων, τον εξευμενισμό των ανθρώπων που προσεύχονται μέσα από την έκσταση, αλλά και για να απαλύνουν τον πόνο των ανθρώπων, να φέρουν βροχή για τη σοδειά, υγεία για τους αρρώστους.
Το βουντού ακολουθείται σήμερα από περισσότερα από 40 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.
Συνυφασμένο με την παραδοσιακή ζωή των κατοίκων του Μπενίν, αναγνωρίστηκε το 1996 ως επίσημη θρησκεία του κράτους.
Εξασκείται επίσης στη Δομινικανική Δημοκρατία, στη Γκάνα και σε μεγάλες πόλεις του Αμερικανικού Νότου, όπως στη Νέα Ορλεάνη, ενώ από το 2003 θεωρείται ως επίσημη θρησκεία της Αϊτής.

περισσότερα

ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ

Η εξερεύνηση των ακτών της Αφρικής και του εσωτερικού της βορείου και της νοτίου Αφρικής το 15ο αιώνα, καθώς και η ανακάλυψη της Αμερικανικής ηπείρου από τους Ευρωπαίους, έδωσαν νέα ώθηση στο πλέον ζοφερό κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας: στη σκλαβιά, που ναι μεν μέχρι τότε υπήρχε, έκτοτε όμως… άνθισε.
Από τις αρχές του 16ου ως το τέλος του 19ου αιώνα πολλά εκατομμύρια Αφρικανών πέρασαν τον ωκεανό.
Οι ιθαγενείς και οι μαύροι σκλάβοι, που άρπαζαν οι έμποροι από την Αφρική και τους μετέφεραν κάτω από άθλιες συνθήκες στην Αμερική όπου τους πουλούσαν σε μεγαλοϊδιοκτήτες για να τους εκμεταλλευτούν στην καλλιέργεια του βαμβακιού, ήταν το καύσιμο που έδινε κίνηση στο παραγωγικό σύστημα. Η φυσική δύναμη των Αφρικανών και η ευάλωτη στους επιθετικούς ξένους δομή των κοινωνιών τους, καθιστούσαν τους κατοίκους της Μαύρης ηπείρου ελκυστική λεία για τους γειτονικούς λαούς.
Μέσα στο 16ο αιώνα τα πορτογαλικά καράβια μετέφεραν στο Νέο Κόσμο πάνω από 125.000 Αφρικανούς (Γιορούμπα από τη Νιγηρία, Μπαντού ή Κόνγκος από το σημερινό Κονγκό, τη Μοζαμβίκη και την Αγκόλα, Αμπακουά από τη Νιγηρία, Αραρά από το Μπενίν - τέως βασίλειο της Δαχομέης κλπ.). Οι Βραζιλιάνικες φυτείες καφέ, οι φυτείες ζάχαρης στην Καραϊβική και τα ορυχεία της Αργεντινής δέχθηκαν χιλιάδες σκλάβους.
Στις αρχές του 17ου αιώνα οι Ισπανικές αρμάδες μετέφεραν δεκάδες χιλιάδες Μαύρους στην Αμερική, αλλά ήρθε n σειρά των Ολλανδών να κυριαρχήσουν στο δουλεμπόριο.
Η οικονομική αποδοτικότητα του δουλεμπορίου στους Πορτογάλους και Ισπανούς γρήγορα υποκίνησε τη διάθεση για ανταγωνισμό και από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη (Ολλανδία, Γαλλία, Αγγλία). Με την επικράτηση των Άγγλων αποικιοκρατών στα τέλη του 17ου αιώνα, το Αγγλικό θαλάσσιο εμπόριο σχεδόν μονοπώλησε τη διακίνηση των Μαύρων στην Αμερικανική ήπειρο.
Οι Άγγλοι ανέπτυξαν το δουλεμπόριο, υιοθετώντας μεθόδους εξαιρετικά αποτελεσματικές. Επινόησαν μια τριγωνική διακίνηση με κορυφές του τριγώνου την Αγγλία, την Αφρική και την Αμερική. Τα πλοία γέμιζαν τα αμπάρια τους από τα λιμάνια της Αγγλίας (κυρίως το Λίβερπουλ) με όπλα, υφάσματα, χάντρες και ψεύτικα κοσμήματα με τα οποία πλήρωναν το ανθρώπινο εμπόρευμα της Αφρικής. Οι κάσικοι της Αφρικής δέχονταν τα εμπορεύματα της Βρετανικής βιομηχανίας και παραχωρούσαν τα φορτία των σκλάβων στους δουλεμπόρους, εξασφαλίζοντας τα όπλα για να οργανώνουν νέα ανθρωποκυνηγητά μέσα στα χωριά.  Όσοι επιζούσαν από την πείνα, τις αρρώστιες και το τσουβάλιασμα της μεταφοράς, εκθέτονταν στην κεντρική πλατεία των αποικιών για να πουληθούν. Τα πλοία ξαναγύριζαν στην Αγγλία φορτωμένα με τροπικά προϊόντα των φυτειών της Αμερικής: ζάχαρη, βαμβάκι, καφέ και κακάο.
Ο απολογισμός του Διατλαντικού Εμπορίου Σκλάβων, υπήρξε τραγικός. Υπολογίζεται ότι από το 1520 ως το 1860, μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι 11 με 12 εκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά από την Αφρική.
Αναρίθμητοι Αφρικανοί πέθαναν στη μεταφορά, θύματα επιδημιών ή υποσιτισμού και αρκετοί αυτοκτονούσαν. Οι σκλάβοι στοιβάζονταν σαν δέματα. Τα πλοία που μετέφεραν σκλάβους ξεχώριζαν από τη μυρωδιά τους. Οι μεταδοτικές ασθένειες και οι ξαφνικοί θάνατοι μπορούσαν να ανατρέψουν τις οικονομικές προσδοκίες του επιχειρηματία-εμπόρου, που πολλές φορές ήταν ο ίδιος ο πλοίαρχος. Για το λόγο αυτό πολλοί πλοίαρχοι φόρτωναν επιπλέον αριθμό σκλάβων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις πιθανές αβαρίες του ταξιδιού.
Το βουντού στην Αϊτή, το καντομπλέ στη Βραζιλία, η σαντερία στην Κούβα και το σάνγκο στο Τρινιδάδ δεν είναι παρά όψεις της παλιάς θρησκείας της φυλής των Γιορούμπα που μεταφέρθηκαν από τους δουλέμπορους ως σκλάβοι στις ακτές της Καραϊβικής.

περισσότερα

Το βύθισμα του Ντανακίλ, Αιθιοπία

Είναι το πιο θερμό μέρος στον πλανήτη, μία καυτή έρημος από θείο, ψαμμίτη και ασβεστόλιθο, που η ζωή δεν είναι πάντα ευπρόσδεκτη. Το Βύθισμα του Ντανακίλ θεωρείται από τις πιο αφιλόξενες εκτάσεις στον κόσμο: εδώ μετρώνται οι υψηλότερες θερμοκρασίες στον πλανήτη με τον υδράργυρο να ξεπερνά τους 50ο C την ημέρα, κι αυτό σε μία έκταση που φτάνει περίπου τα 100.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, περίπου στο μέγεθος της Κούβας ή της Ισλανδίας. Η ζέστη είναι τέτοια που ο μοναδικός ποταμός της περιοχής, ο Αβάς, δεν καταφέρνει ποτέ να εκβάλλει στη θάλασσα, καθώς στεγνώνει σταδιακά περνώντας μέσα από μια σειρά από αλμυρές λίμνες, χωρίς ποτέ να φτάσει στον ωκεανό.
Είναι παράλληλα και από τις περιοχές με το χαμηλότερο υψόμετρο, καθώς κατά τόπους το έδαφος φτάνει και τα 116 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αυτός ο τόσο ιδιαίτερος κόσμος είναι δημιούργημα διαρκούς ηφαιστειακής και τεκτονικής δραστηριότητας. Εδώ στη βορειοανατολική Αφρική συναντώνται τρεις τεκτονικές πλάκες, η αφρικανική και η αραβική κατά κύριο λόγο, που αμφότερες δέχονται την πίεση της ευρασιατικής από τον βορρά. Σ’ αυτή τη δραστηριότητα οφείλεται η ασυνεχής διάβρωση των εδαφών που καθιστά τόσο δύσκολη, έως αδύνατη, τη διαβίωση σ’ αυτή τη γωνιά του πλανήτη. Η ηφαιστειακή δράση είναι αδιάκοπη, σχηματίζοντας στο πέρασμα του χρόνου και μία σειρά από λίμνες από ροές λάβας. Κάποιες από αυτές, όπως η λίμνη Αφρέρα, έχουν αποθέσεις αλατιού στις όχθες τους, στοιχείο που αποτελεί τη μοναδική επαγγελματική δραστηριότητα για τους μόνους (και εξαιρετικά τολμηρούς) κατοίκους της περιοχής, τη φυλή Αφάρ. Αυτό το αλάτι συλλέγεται προσεκτικά, και με καραβάνια μεταφέρεται σε κοντινές αγορές προς πώληση.

Στο Ντανακίλ εντοπίζεται και η μοναδική πραγματική λίμνη λάβας στον κόσμο, στο ενεργό ηφαίστειο Έρτα Άλε, ένα εντυπωσιακό υπερθέαμα που όσο συγκλονιστικό ακούγεται, άλλο τόσο είναι και στην πραγματικότητα.

Σε ένα τόσο αφιλόξενο τόπο η ζωή δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολη. Κι όμως, εκεί που για εμάς μπορεί να φαίνεται μία κόλαση, για τους επιστήμονες είναι ένας σωστός παράδεισος: έρχονται εδώ για προσομοιώσεις της ζωής στον πλανήτη Άρη, για να κατανοήσουν πώς ζουν και αντιδρούν μικροοργανισμοί αστροβιολογικού ενδιαφέροντος και να βρουν απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν μπορεί κανένα εργαστήριο να δώσει.

Για το τέλος, κρατήστε κάτι ακόμα: καθώς τίποτα σ’ αυτόν τον κόσμο δεν είναι παντοτινό, η τεκτονική δραστηριότητα στην Αφρική συνεχίζεται αδιάκοπη, και επιστήμονες σημειώνουν πως η αφρικανική ήπειρος σιγά-σιγά σπάει στα δύο, με ένα ρυθμό εξαιρετικά αργό για τα ανθρώπινα δεδομένα, αλλά μάλλον ασυνήθιστα γρήγορο για τα δεδομένα του πλανήτη μας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, κάποια στιγμή στο (όχι ανθρώπινα άμεσο) μέλλον, η Ερυθρά Θάλασσα θα πλημμυρίσει το Ντανακίλ που από άγονη έρημος, θα μετατραπεί σε τεράστια λίμνη, αλλάζοντας για πάντα την όψη της βορειοανατολικής Αφρικής…

περισσότερα

Οι «φτερωτοί» στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το 327π.Χ., όταν ο στρατός του Μ. Αλεξάνδρου είχε σχεδόν ολοκληρώσει την κατάκτηση της περσικής αυτοκρατορίας, προχώρησε προς τα βορειοανατολικά για να εκπορθήσει και τα τελευταία ορεινά οχυρά της σατραπείας της Σογδιανής.
Εκεί βρέθηκε αντιμέτωπος με ορεσίβιους κατοίκους που είχαν οχυρωθεί στο φρούριο στην κορυφή ενός απόκρημνου βράχου. Ένα οχυρό φαινομενικά απόρθητο… Όταν ο Αλέξανδρος τους πρότεινε μια έντιμη παράδοση, αυτοί αντέτειναν ειρωνικά ότι θα έπρεπε να βρει «φτερωτούς» στρατιώτες για να κατακτήσει την ακρόπολή τους. Αυτή η αλαζονική απάντηση έδωσε στον Αλέξανδρο την ιδέα να οργανώσει την πρώτη στα χρονικά αλπινιστική στρατιωτική επιχείρηση. Περίπου 300 άντρες μέσα στη νύχτα αναρριχήθηκαν από την πιο απότομη πλευρά του βράχου και βρέθηκαν στην κορυφή του κατά τα ξημερώματα. Τότε λοιπόν, ο μακεδονικός στρατός κάλεσε τους έκπληκτους Σογδιανούς να κοιτάξουν ψηλά για να δουν τους «φτερωτούς» στρατιώτες. Το φρούριο παραδόθηκε και το έπαθλο ήταν η όμορφη Ρωξάνη.

περισσότερα

Κέντρο Αποκατάστασης στο Σεπιλόκ

Η επίσκεψη στο Κέντρο Αποκατάστασης στο Σεπιλόκ ξεκινά με τους προσφιλείς μας ουρακοτάγκους. Προσφιλείς, διότι το 96,4% του DNA τους είναι όμοιο με το ανθρώπινο. Το ύψος τους είναι 1,40 μ. και ζυγίζουν έως 70 κιλά. Στο Κέντρο Αποκατάστασης του Σεπιλόκ, η Αστυνομία παραδίδει μωρά ουρακοτάγκων που προορίζονταν για παράνομη εξαγωγή. Στόχος λοιπόν είναι η επανένταξή τους στο τροπικό δάσος ύστερα από μεθοδική εκπαίδευση ώστε να είναι ικανά να συλλέξουν ανεξάρτητα την τροφή τους. Πριν από την ξενάγηση θα δούμε σχετικό βίντεο. Μετά θα περπατήσουμε για 10 λεπτά μέσα στο τροπικό δάσος πάνω σε ξύλινα μονοπάτια για να παρακολουθήσουμε το δεκατιανό τάισμα! Το μενού θα είναι γάλα και μπανάνες.
Εν συνεχεία θα προχωρήσουμε στο επόμενο Κέντρο Αποκατάστασης, της αρκούδας του ήλιου. Αυτή είναι η μικρότερη αρκούδα στον κόσμο, με μέγιστο ύψος 1,50 μ. και βάρος 80 κιλά. Συνήθως είναι μαύρη με κόκκινο ή καφέ σχέδιο στον λαιμό. Άλλο χαρακτηριστικό της είναι η πολύ μακριά γλώσσα (20-25 εκ.) την οποία βγάζει, όπως θα δούμε όλη έξω, για να αρπάξει έντομα ή για να τη βυθίσει στο μέλι. Γλυκιά ζωή!
Συνεχίζουμε με την
Ο κύριος πίθηκος με προβοσκίδα! Κυκλοφορεί σχεδόν αποκλειστικά πάνω στα δέντρα, και τον συναντάμε σε… φωτεινό πορτοκαλί, κοκκινωπό ή κίτρινο χρώμα. Η προβοσκίδα του έχει μήκος περίπου 10 εκ. Οι ειδικοί λένε πως χρησιμεύει για σεξουαλικούς… λόγους. Όσο πιο μακριά είναι, τόσο πιο δυνατά ακούγεται το φωνητικό ερωτικό κάλεσμα! Πάντως οι πίθηκοι την χρησιμοποιούν και για να τρέφονται. Στο Κέντρο Αποκατάστασης των πιθήκων, θα παρακολουθήσουμε και το τάισμα των ασημί σεμνοπίθηκων. Άλλο ένα πανέμορφο είδος που συναντάμε μόνο στο Βόρνεο. Εδώ το χαρακτηριστικό, πέρα από το ασημί τρίχωμα, είναι η γυμνή πολύ μακριά ουρά, που περιστρέφεται γύρω από τα κλαδιά και τους βοηθάει να εκτελέσουν τον εντυπωσιακό χορό τους πάνω στα δέντρα. Και αυτοί σπανίως κατεβαίνουν στο έδαφος.
Επειδή σίγουρα θα θέλετε να φωτογραφίσετε αυτά τα σπάνια ζώα να ξέρετε πως οι φακοί για ζουμάρισμα διαμέτρου 100-400 χιλ., οι βιντεοκάμερες για προσωπική χρήση και ο εξοπλισμός τους, έχουν χρέωση ανά τεμάχιο 10,00 ρινγκίτ (2,17 ευρώ). Οι φακοί διαμέτρου 400 χιλ. και άνω, και κάθε εξοπλισμός παραγωγής φιλμ έχει χρέωση ανά μονάδα 1.000 ρινγκίτ (217,49 ευρώ). Η εξόφληση γίνεται μόνο μετρητοίς.

περισσότερα

Ο ποταμός Κιναμπατανγκάν, Μαλαισία

Ο ποταμός Κιναμπατανγκάν είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στη Μαλαισία, έχει μήκος 560 χιλιόμετρα, ξεχύνεται από τα βουνά του Σαμπάχ νοτιοδυτικά και εκβάλλει στη βόρεια θάλασσα Σουλού. Συγκεντρώνει 10 πρωτεύοντα είδη άγριων ζώων και 4 είδη μαϊμούδων. Σε αυτόν δροσίζονται πέρα από τον ελέφαντα, τον ρινόκερο και τον κροκόδειλο, αρκούδες, ελάφια, αγριόγατες, λεοπαρδάλεις, φίδια και σαύρες. Επίσης στα κλαδιά των γύρω δέντρων, φωλιάζουν 27 είδη νυχτερίδων και 200 είδη πουλιών.

Ο ποταμός είναι φυσικά μια τεράστια προστατευμένη περιοχή. Στις όχθες του θα δούμε έλη μανγκρόβιων δέντρων, με τις ρίζες τους να φυτρώνουν στον υγρό πυθμένα αλλά τμήμα τους να είναι και εμφανές πάνω από την επιφάνεια του νερού. Τα δέντρα αυτά σχηματίζουν μοναδικούς υγροβιότοπους. Επίσης ένα άλλο εντυπωσιακό φαινόμενο, είναι οι λίμνες Κέρατα του Βοδιού που σχηματίζονται κατά μήκος του ποταμού. Εμείς θα πάμε σε μία από αυτές, την Κελενανάπ. Πρόκειται επίσης για πολύτιμο οικοσύστημα. Η ονομασία Κέρατο του Βοδιού οφείλεται στο σχήμα, το οποίο είναι πεταλοειδές ή μοιάζει πράγματι με κέρατο βοδιού. Στην πραγματικότητα αυτές οι λίμνες είναι παραποτάμια τμήματα του Κιναμπατανγκάν, χωρίς πηγή και εκβολή.

Στην περιοχή του Κιναμπατανγκάν θα ξεκινήσουμε και την αναζήτηση του βούκερου! Βούκερος ονομάζεται μία οικογένεια παραδείσιων πουλιών, παμφάγων, με πολύ μεγάλο ράμφος. Το ράμφος πέρα από το ότι είναι χρωματιστό αναλόγως το είδος, π.χ. κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, συχνά καλύπτεται στο πάνω μέρος και από ένα έξτρα κερατοειδές τμήμα. Γενικώς ο βούκερος είναι ένα εξωπραγματικό πουλί, το οποίο ζει μόνο σε τροπικά δάση. Τα είδη του είναι οχτώ και όλα θα τα δούμε στη βόλτα μας. Θα ακολουθήσουμε, συνοδεία οδηγού που θα μας εξηγεί τα πάντα, το ξύλινο Μονοπάτι του Βούκερου μέσα στο Δάσος της Βροχής. Στη βόλτα μας φυσικά θα δούμε και άλλα ζώα… όπως το αγριογούρουνο με μούσι (η φύση έχει μεγάλη φαντασία!), χιμπατζήδες, πιθηκάκια, ελέφαντες κτλ.

περισσότερα

Εμπειρία μας από το ταξίδι στην Περσία

Μια βραδιά στην ωραιότερη, ίσως, πλατεία του κόσμου Ναχς,  Τζαχάν, Ισφαχάν, Ιράν.


Είναι ο μήνας του Ραμαζάν . Οι τελευταίες ακτίνες του ήλιου βάφουν ρόδινο τον κομψό τρούλο του μικρού τεμένους  Λοτφολάχ, αναδεικνύουν τις κομψές, λεπτεπίλεπτες περιελίξεις των ισλαμί ανθισμένων κλώνων που τον στολίζουν. Οι  οικογένειες έχουν καταλάβει κάθε ελεύθερο στρωμένο με  γρασίδι χώρο της πλατείας, έχουν απλώσει τις κουβέρτες , έχουν ανοίξει τα μικρά κατασαρολάκια με κάθε λογής λιχουδιά και ανυπόμονα περιμένουν, κρυφοκοιτάζοντας τα εφοδιασμένα με την κατάλληλη εφαρμογή κινητά τους,  τη δέουσα στιγμή για να ξεκινήσουν το μοναδικό γεύμα της  ημέρας. Τα μαυρομάτικα πιτσιρίκια τσαλαβουτάν στα νερά του σιντριβανιού ενώ γονείς, γιαγιάδες και παππούδες σιγοκουβεντιάζουν στις πρασιές .
Σου χαμογελούν καθώς περιδιαβαίνεις την πλατεία , ανταποδίδεις το χαμόγελο και αμέσως επιμένουν να κάτσεις μαζί τους, σε φιλεύουν από τους μεζέδες τους. Τα πρόσωπα τους φωτίζονται  όταν απαντάς στην κλασσική ερώτηση, «Ποια είναι η χώρα σου ;» «Είμαι Ελληνίδα» «Α, με τους Έλληνες έχουμε κοινή ιστορία, τους αγαπάμε πολύ».

περισσότερα

Τα πολυτιμότερα χαλιά στον κόσμο

Η προέλευση της τέχνης των χαλιών χάνεται μέσα στους αιώνες και η αξία τους γίνεται αντιληπτή μόνον αν εξεταστεί προσεκτικά το υφάδι τους.
Προκαλεί πραγματικά κατάπληξη ο απίστευτος αριθμός κόμπων που απαιτεί η ύφανση ενός χαλιού, έστω και μικρών διαστάσεων, φτιαγμένου σύμφωνα με την αρχαία τεχνική, που μεταβιβάστηκε από γενιά σε γενιά μέσα στους αιώνες.
Αρκεί να σκεφτούμε πως πρόκειται για εκατομμύρια κόμπων, εκτελεσμένων όλων με το χέρι σύμφωνα με ένα σχέδιο τις πιο πολλές φορές περίπλοκο και πλουσιότατο σε ποικιλία χρωματισμών.
Στην Περσία, το χαλί είναι απαραίτητο εξάρτημα του σπιτιού. Ο φτωχός το χρησιμοποιεί για να κοιμηθεί, για να προσευχηθεί, για να φάει, για να υποδεχθεί τον φιλοξενούμενό του.
Είτε στο μέγαρο του πλούσιου είτε στην καλύβα του φτωχού, το χαλί είναι παρόν.
Το χαλί του φτωχού, το κιλίμι (κιλίμ) δεν έχει κόμπους και είναι απλά υφασμένο. Το κιλίμι είναι από τα πιο αρχαία είδη, που το χρησιμοποιούσαν ακόμα και οι Σουμέριοι στα σπίτια τους.
Τα χαλιά παίρνουν συνήθως το όνομα της πόλης ή της περιοχής όπου κατασκευάζονται (Ισφαχάν, Ταμπρίζ, Κασάν, Χαμαντάν κλπ.) και κάθε περιοχή του Ιράν έχει να παρουσιάσει μια διαφορετική ποιότητα.
Ο ισλαμισμός απαγόρευσε στο χαλί την απεικόνιση της ανθρώπινης μορφής και γι΄ αυτό ως τον 19ο αιώνα αυτή εμφανίζεται αρκετά στυλιζαρισμένη. Αργότερα η λαϊκή τέχνη ξαναγύρισε στις αρχαίες παραδόσεις και στα θέματα εμφανίστηκαν και πάλι οι φανταστικές μορφές των βασιλιάδων, των ηρώων και τα μοτίβα των όμορφων κοριτσιών. Ακόμα και σήμερα, η τεχνική για τη χρωματική βαφή του χαλιού, η εκλογή του σχεδίου και η ύφανση δεν διαφέρουν από εκείνες που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Πέρσες.

περισσότερα

Η διαμονή στη Μαυριτανία

Θα πρέπει να γνωρίζουμε πως τα καταλύματα στη Μαυριτανία (εκτός της πρωτεύουσας Νουακσότ) είναι πολύ απλά, με πολύ βασικές ανέσεις. Επιλέγουμε τα καλύτερα διαθέσιμα για τη διαμονή μας, ωστόσο και αυτά ακόμα απέχουν πολύ από ό,τι εννοούμε λέγοντας «ξενοδοχείο» ή από ό,τι έχουμε συνηθίσει ταξιδεύοντας με το Versus Travel. Συνιστάται λοιπόν να έχετε μαζί σας υπνόσακο που σίγουρα θα αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμος.
Γενικά, ο ταξιδιώτης που θα επιλέξει αυτό το ταξίδι έρχεται προετοιμασμένος να εξερευνήσει ανέγγιχτες γωνιές μιας εντελώς ασυνήθιστης χώρας θυσιάζοντας τις ανέσεις και την πολυτέλεια. Η Μαυριτανία είναι μια χώρα που απευθύνεται μόνο σε ταξιδιώτες συνειδητοποιημένους σχετικά με το τι θα συναντήσουν. Ωστόσο όλα αυτά έχουν το αντάλλαγμά τους: Οι πλούσιες, ανεπανάληπτες εμπειρίες που αποκομίζουμε από ένα ταξίδι στη Μαυριτανία αρκούν και με το παραπάνω για να υπερκαλύψουν την έλλειψη των συνηθισμένων ανέσεων.

περισσότερα

EXPLORING PAPUA by VERSUS (Παπούα)

Ας ξεκινήσουμε με ένα στοιχείο συνταρακτικό: Στην Παπούα-Νέα Γουινέα πιστεύεται ότι δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμη όλες οι φυλές. Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη έγινε το 1984.

Το νησί της Παπούα βρίσκεται πάνω από την Αυστραλία και είναι ένα από τα μεγαλύτερα κου κόσμου. Η ιστορία του είναι παράξενη και ταραγμένη. Όπως όλες οι ιστορίες αποικιοκρατίας. Από κει πέρασαν Ολλανδοί, Γερμανοί, Αυστραλοί και Άγγλοι. Όμως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, και ο λόγος που αποτελεί έναν ταξιδιωτικό προορισμό-φετίχ, είναι ότι ακόμα και σήμερα διατηρεί τον άγριο χαρακτήρα του. Κι όταν λέμε «άγριο» μιλάμε για τη φύση και τους ανθρώπους του.

Τα τροπικά δάση της Παπούας-Νέας Γουινέας (που είναι ο προορισμός αυτού του πολύ ιδιαίτερου ταξιδιού που οργανώνει το Versus Travel) παραμένουν παρθένα. Δεν αποψιλώνονται. Πολλά από αυτά, δεν έχουν ακόμη καν πατηθεί. Μέσα σε αυτά κατοικούν άγρια ζώα, παραδείσια πουλιά και «πολύχρωμοι» άνθρωποι. Οι ιθαγενείς. Τους οποίους θα γνωρίσουμε, χάρη στην εκτεταμένη έρευνα του Versus Travel. Οι ιθαγενείς ζουν χωρισμένοι σε φυλές, με τις δικές τους οργανωμένες κοινωνίες και τον δικό τους πολιτισμό. Οι κάτοικοι της Παπούας-Νέας Γουινέας διαβιούν πρωτόγονα και δεν αποτελούν τουριστική ατραξιόν. Επιβάλλουν την παρουσία τους και τη διαφορετικότητά τους και υποδέχονται τους (όχι πολλούς) επισκέπτες του νησιού τηρώντας τα δικά τους πανάρχαια έθιμα και παραδόσεις.

Άρα το ταξίδι μας εκεί, καθίσταται αυτομάτως μια γνήσια εμπειρία, τόσο μοναδική, όσο και η αληθινή ιστορία του ανθρώπινου είδους. Ωστόσο οι εκπλήξεις που μας περιμένουν είναι πολλές! Και πολλές από αυτές συνδέονται με τον δυτικό πολιτισμό, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Για παράδειγμα οι ανθρωπολόγοι έχουν εντοπίσει εκεί, το πρώτο δείγμα καπιταλιστικής κοινωνίας, ήδη από τη λίθινη εποχή. Επίσης τα ξύλινα γλυπτά των ιθαγενών, αποτελούν γνήσια και πανέμορφα δείγματα μοντέρνας τέχνης και εκτίθενται στο ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης. Τα κολιέ από μαργαριτάρια, στολίζουν τους λαιμούς ανδρών και γυναικών εδώ και χιλιάδες χρόνια, πολύ προτού έρθουν στη Δύση. Από την άλλη, μέχρι πρόσφατα, αρκετές φυλές της χώρας επιδίδονταν σε κανιβαλισμό και κυνήγι κεφαλών. Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στα δάση που έχουν δοκιμάσει ανθρώπινη σάρκα και μιλάνε γι αυτό. Οι ημέρες που θα περάσουμε λοιπόν στην Παπούα-Νέα Γουινέα θα είναι ένα διαρκές ταξίδι μπρος-πίσω στον χρόνο, από αυτά που σου αλλάζουν άρδην την κοσμοθεωρία.

Ας μιλήσουμε όμως λίγο για τη χώρα. Η Παπούα-Νέα Γουινέα είναι ένα ανεξάρτητο κράτος (από το 1975) που ανήκει στη Βρετανική Κοινοπολιτεία. Πρωτεύουσα είναι το Πορτ Μόρεσμπι. Ο παλαιότερος λαός είναι οι Πυγμαίοι. Οι εθνικές γλώσσες είναι τρεις: τα αγγλικά, που τα μιλάνε λίγοι, τα χίρι μότου, επίσης λίγοι και τα τοκ πίτζιν, που τα χρησιμοποιούν στη βουλή, στα σχολεία και στις διαφημίσεις. Γενικώς οι γλώσσες (όχι διάλεκτοι) ξεπερνούν τις 750. Κάθε φυλή έχει τη δική της. Υπολογίζονται περίπου 7.000 ομιλητές ανά καθεμία γλώσσα και διάλεκτο. Και οι φυλές ξεπερνούν τις 800! Ως εκ τούτου εθνικό σύνθημα στη χώρα είναι το (και πάλι) επίκαιρο, για την… πολιτισμένη εποχή μας: «Unity in diversity». Σε ελεύθερη μετάφραση «διαφορετικοί και ενωμένοι».

Οι κάτοικοι της Παπούας-Νέας Γουινέας (ξεπερνούν τα 8,7 εκατομμύρια) ασχολούνται με τη γεωργία με πρωτόγονα μέσα, το ψάρεμα και την κτηνοτροφία. Μόνο το 18% ζει στις πόλεις. Στο ταξίδι μας εκεί θα τους δούμε να καλλιεργούν κοκοφοίνικες, αραχίδες, παπάγια, μανιόκα, καουτσούκ, φρούτα του πάθους, καφέ, κακάο... Επίσης, αναπτυγμένη είναι και η αλιεία μαργαριταριών. Το 82% των κατοίκων ασχολούνται με αυτούς τους τομείς αλλά παραδόξως, βάσει του εθνικού Συντάγματος, μόνο το 3% της γης που καλλιεργείται ανήκει στους καλλιεργητές. Το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα είναι 1.294 δολάρια όταν το αντίστοιχο ελληνικό είναι 27.820 δολάρια.

Ωστόσο η χώρα διαθέτει και πλούσια αποθέματα πλουτοπαραγωγικών πόρων όπως ο χρυσός, ο χαλκός, ο άργυρος, το κοβάλτιο, πετρέλαιο (συστηματική εκμετάλλευση από το 2004), φυσικό αέριο κ.α. Ποιοι τα εκμεταλλεύονται αυτά; Οι γνωστές μεγάλες ξένες εταιρείες. Α, και κάτι ακόμη: το οδικό δίκτυο είναι περιορισμένο. Ασφαλτοστρωμένες είναι κυρίως οι πόλεις. Στα βουνά και στις πεδιάδες, κυκλοφορούν τεράστια 4Χ4 σε κακοτράχαλους χωματόδρομους και βασικά οι μετακινήσεις μας θα γίνονται με αεροπλάνο. Ευρέως χρησιμοποιούνται τα μικρά αεροπλάνα των ιεραποστολών. Ειδικά γι αυτά έχουν κατασκευαστεί αεροδιάδρομοι, σε πολλές απομακρυσμένες περιοχές. Ναι, μέσα σε αυτά τα αεροπλάνα, καθώς θα απογειωνόμαστε και θα προσγειωνόμαστε στις ζούγκλες και στις σαβάνες, θα αισθανθούμε λίγο σαν μικροί… Αντουάν ντε Σεντ-Εξυπερί (1900-1944). Αλλά και αυτό είναι ένα κομμάτι της γοητείας του ταξιδιού μας!

Θα συναντήσουμε λοιπόν πολλές ιεραποστολές. Σύμφωνα με την απογραφή του 2000 το 96% των πολιτών της χώρας είναι μέλη της Χριστιανικής Εκκλησίας. Οι περισσότεροι, ωστόσο, στην καθημερινότητά τους, συνδυάζουν τη χριστιανική λατρεία με προχριστιανικές και δικές τους παραδοσιακές πρακτικές. Κατά κύριο λόγο, όπως θα δούμε γνωρίζοντας τους κατοίκους, πιστεύουν στα πνεύματα, στη Δύναμη, στη μαγεία. Στα σπίτια τους, αντί για εικόνες έχουν ζωγραφισμένα και σκαλισμένα κρανία των προγόνων τους. Στα δύσκολα και στα ευχάριστα γεγονότα κάνουν θυσίες ζώων (στις αγροτικές περιοχές, γουρουνιών), για να ζητήσουν εύνοια από τα πνεύματα. Φυσικά οι προλήψεις δίνουν και παίρνουν!

Πέρα από τους ανθρώπους, το άλλο μεγάλο ενδιαφέρον της χώρας, το οποίο στο ταξίδι μας θα εξερευνήσουμε ενδελεχώς, είναι η φύση. Στην Παπούα-Νέα Γουινέα, τα δάση καλύπτονται από βλάστηση ισημερινού τύπου. Ωστόσο, η χλωρίδα σχετίζεται με τις διακυμάνσεις του κλίματος και παρουσιάζει μεγάλη διαφοροποίηση. Για παράδειγμα στα βουνά θα συναντήσουμε τροπικά δάση με αλπικά φυτά! Στις περιοχές που βρέχει λιγότερο, θα δούμε σαβάνες με ψηλές πόες και μεμονωμένα δέντρα. Και βέβαια αναλόγως με τη χλωρίδα πάει και η πανίδα. Αλλά το πιο ενδιαφέρον και εντυπωσιακό είναι ο πλούτος σε παραδείσια πουλιά. Η Παπούα είναι η πατρίδα τους. Είναι ο παράδεισος των bird-watchers! Κι αν δεν είσαι, πηγαίνοντας εκεί, από την πρώτη μέρα, θα γίνεις…

Το κλίμα της χώρας είναι τροπικό, άρα υγρό και θερμό, με μέση θερμοκρασία τους 28ο C. Αλλά επειδή εμείς θα ανεβοκατεβαίνουμε στα βουνά, θα βρούμε και χαμηλότερες θερμοκρασίες.

Γενικώς σε αυτό το νησί, το οποίο θα καλύψουμε αεροπορικώς από νότο προς βορρά και από ανατολή προς δύση, θα δούμε τα πάντα! Δεν θα δούμε πολλά ρούχα, διότι οι κάτοικοι ζωγραφίζουν τα σώματά τους αντί να τα ντύνουν. Δεν θα δούμε τρακτέρ, διότι οι αγρότες χρησιμοποιούν παλαιολιθικού τύπου εργαλεία στα χωράφια.  Δεν θα δούμε μουσεία και συναυλιακούς χώρους, διότι η ξυλογλυπτική και η μουσική είναι τέχνες της καθημερινότητας.

Αυτά τα στοιχεία πιθανώς γοήτευσαν τον μεγάλο συλλέκτη και μεγιστάνα Μάικλ Ροκφέλερ, ο οποίος στα μέσα του προηγούμενου αιώνα έφτασε μέχρι την Παπούα για να ανακαλύψει τον πολιτισμό της και χάθηκε μέσα στα ποτάμια της. Εικάζεται ότι μπορεί να έπεσε θύμα κανιβαλισμού… Αλλά υπάρχει και άλλη μία ιστορία εξερεύνησης, η οποία μάλιστα σώζεται βιντεοσκοπημένη… Το 1930, ο νεαρός αυστραλός Μάικλ Λέι, απελπισμένος από το Κραχ, ξεκίνησε με ένα αεροπλάνο και μία κινηματογραφική κάμερα, για να αποδείξει ότι υπάρχουν κοιτάσματα χρυσού στην, μέχρι τότε ανεξερεύνητη, ενδοχώρα του νησιού και να πείσει τυχόν χρηματοδότες να τον βοηθήσουν να τα εξορύξει. Φτάνοντας εκεί, βρέθηκε σε μία απίστευτη κοιλάδα μέσα στα βουνά, η οποία κατοικούνταν από ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Έβαλε μπροστά την κάμερα και άρχισε το γύρισμα. Ο τίτλος αυτού του αυτοσχέδιου ντοκιμαντέρ είναι «Η πρώτη συνάντηση».

Εμείς θα πάμε σε αυτή την κοιλάδα και θα γνωρίσουμε τους ανθρώπους που την κατοικούν. Κάπως έτσι θα γίνει και η δική μας «συνάντηση» με την Παπούα-Νέα Γουινέα.

Οι πρώτοι άνθρωποι εδώ πριν από 40.000  - 35.000 χρόνια

Πολλοί χώροι που έχουν ραδιοχρονολογηθεί πιστοποιούν την ανθρώπινη παρουσία στην Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα που ήταν τότε ενωμένες σα μια ήπειρος, πριν από 40,000 - 35.000 χρόνια, κατά το Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός του ανθρώπου όπως ονομάζεται η περίοδος αυτή της ιστορίας του. Η κατάκτηση αυτή ήταν κοσμοϊστορικής σημασίας, γιατί απαιτούσε πλωτά μέσα. Παρόλο που ο εγκλωβισμός μεγάλου όγκου του νερού της γης στους παγετώνες είχε οδηγήσει στην πτώση του παγκόσμιου επιπέδου της θάλασσας κατά πολλές δεκάδες μέτρα ακόμα και εκείνη την εποχή, για  να περάσουν οι πρώτοι άνθρωποι από τα κεντρικά νησιά της Ινδονησίας, το Μπαλί μέχρι την Αυστραλία έπρεπε να διασχίσουν οκτώ πορθμούς, ο μεγαλύτερος εκ των οποίων είχε πλάτος τουλάχιστον 80 χιλιομέτρων. Έτσι λοιπόν έχουμε υποψίες πλωτών μέσων 25,000 χρόνια πριν τις βάσιμες μαρτυρίες αυτών οπουδήποτε αλλού στον κόσμο δηλαδή στην μεσόγειο 13,000 χρόνια πριν.

περισσότερα

Ροδέλαιο...Βουλγαρίας

Η Βουλγαρία είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα σε παραγωγή ροδέλαιου. Περίπου ένας τόνος ροδέλαιου εξάγεται ετησίως σε μεγάλες εταιρίες παραγωγής καλλυντικών και αρωμάτων σε Γαλλία, Γερμανία και Ηνωμένες Πολιτείες. Το ροδέλαιο είναι παραδοσιακό προϊόν της χώρας από τον 17ο αιώνα. Η ποικιλία που δίνει το ροδέλαιο καλλιεργείται στην Κοιλάδα των Ρόδων, σε μια έκταση 14.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα τριαντάφυλλα ανθίζουν τον Μάιο και τον Ιούνιο και το γλυκό άρωμά τους καλύπτει όλη την περιοχή. Η συλλογή των ροδοπέταλων γίνεται πολύ νωρίς το πρωί, πριν από το ξημέρωμα, και η απόσταξη με ατμό δίνει ροδέλαιο εξαιρετικής ποιότητας για αρώματα και καλλυντικά. Απαιτούνται περίπου τρεις τόνοι ροδοπέταλων για να φτιαχτεί ένα κιλό ροδέλαιο. Στα τέλη της άνοιξης τουρίστες από όλον τον κόσμο συρρέουν στην Κοιλάδα των Ρόδων για να δουν από κοντά τη συλλογή των ροδοπέταλων και να πάρουν μέρος στις εκδηλώσεις της Γιορτής των Ρόδων. Τα τριαντάφυλλα παίζουν έναν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Καζανλάκ και είναι αναλλοίωτο κομμάτι της ζωής των ντόπιων, καθώς πολλές γενιές τους δραστηριοποιήθηκαν στη συγκεκριμένη βιομηχανία.

περισσότερα

Ο κόκορας των βράχων "COCK OF THE ROCK", Γουιάνα

"Ο κόκορας των βράχων" όπως μεταφράζεται το όνομά του, είναι ένα είδος έξοχα χρωματισμένων πουλιών της τροπικής Νότιας Αμερικής, που ανήκει στην οικογένεια Cotingidae (Passeriformes).
Πρώτη φορά έκανε εκτενή έρευνα το 1970 ο ορνιθολόγος John Latham, ο οποίος μάλιστα ονομάτισε το είδος, από τη συνήθεια του πτηνού να φωλιάζει σε βράχους και έτσι προέκυψε το όνομα:  "Ο κόκορας των βράχων".

Τα πτηνά αυτά είναι αξιοσημείωτα λόγω μίας βασικής φυλετικής διαφοροποίησης: Το αρσενικό διαθέτει ένα κυκλικό λοφίο, που εκτείνεται αρκετά εκατοστά πάνω από το κεφάλι του.
Το αρσενικό έχει επίσης έντονα πορτοκαλί κορμό, σκούρα μαύρη ουρά και γκρι φτερά.
Το θηλυκό από την άλλη είναι εμφανώς πιο σκούρο πορτοκαλί σε όλο του το σώμα – κάποια έχουν καφέ χρώμα - και εμφανώς πιο μακρύ ράμφος και φυσικά δεν έχουν λοφίο.
Τα πτηνά αυτά δεν ξεπερνούν τα 32 εκατοστά και τα 240 γραμμάρια σε βάρος.

Κατά τη διάρκεια κάποιων περιόδων του έτους, τα αρσενικά επιδεικνύουν το έντονα χρωματισμένο λοφίο τους με σκοπό να προσελκύσουν ταίρι. Τα θηλυκά είναι ιδιαιτέρως επιλεκτικά και το μέγεθος του λοφίου παίζει σημαντικό ρόλο για την επιλογή του συντρόφου τους. Έτσι, τα αρσενικά με αργές κινήσεις, αφήνουν το φαντασμαγορικό λοφίο τους να κάνει όλη τη δουλειά και να εντυπωσιάσει τα θηλυκά που ψάχνουν για ταίρι.

περισσότερα

Καταρράκτες Καγιατέρ (Kaieteur) και ο μύθος τους…Γουιάνα

Οι καταρράκτες Καγιατέρ του ποταμού Ποτάρο βρίσκονται στη Γουιάνα μέσα σε ένα από τα μεγαλύτερα και βαθύτερα τροπικά δάση του κόσμου. Είναι από τους πιο ισχυρούς και θεαματικούς καταρράκτες στον πλανήτη. Η μεγαλοπρέπειά τους έγκειται στο γεγονός ότι συνδυάζουν μεγάλο όγκο νερού και μεγάλο ύψος (226 μέτρα).
Είναι πέντε φορές πιο ψηλοί από τους καταρράκτες του Νιαγάρα και δύο φορές ψηλότεροι από τους καταρράκτες Βικτώρια.
Η άγρια ομορφιά και η γραφικότητα του τοπίου κάνουν το μέρος αυτό πραγματικά συναρπαστικό.
Οι καταρράκτες πήραν την ονομασία τους από έναν μύθο των ιθαγενών ινδιάνων της περιοχής. Σύμφωνα με αυτόν, ένας ηλικιωμένος άνδρας που ονομαζόταν Κάι (Kai) και ζούσε σε ένα χωριό κοντά στις πηγές του ποταμού Potaro, κωπηλάτησε με το κανό του όλη τη διαδρομή από τις πηγές μέχρι και τους καταρράκτες, με σκοπό να αυτοθυσιαστεί για να εξευμενίσει τα πνεύματα της φύσης. Δεδομένου ότι οδηγούνταν προς τον θάνατό του και καθώς έπεφτε από τον καταρράκτη, το «Μεγάλο πνεύμα» ή αλλιώς «Μακονάιμα», αναγνωρίζοντας τη θυσία του, τον μεταμόρφωσε σε αθάνατο και τη βάρκα του σε πέτρα, που μέχρι και σήμερα μπορεί να δει κανείς στο κατώτατο τμήμα του καταρράκτη την περίοδο χαμηλών βροχοπτώσεων. Λέγεται ότι ο Κάι ζει σε σπηλιά πίσω από την «κουρτίνα» των υδάτων του καταρράκτη και μάλιστα, σύμφωνα με τους ντόπιους, ο λόγος που μερικές φορές δημιουργείται υδρονέφωση (mist) είναι επειδή ανάβει φωτιά για να μαγειρέψει.
Τo όνομα Καγιατέρ (Kaieteur) δόθηκε στους καταρράκτες από τους πρώτους απόγονους του, με σκοπό να τιμήσουν τη μνήμη του. Οι λέξεις προέρχονται από τη διάλεκτο Patamona: Kai (το όνομα του ηλικιωμένου Ινδιάνου), ti (το κτητικό «του») και wik (σπίτι), δηλαδή: «το σπίτι του Κάι», υποδηλώνοντας ότι οι καταρράκτες, σύμφωνα με τον μύθο, είναι το αιώνιο σπίτι του Κάι.

περισσότερα

O Δαρβίνος, η Εξέλιξη και οι… σπίνοι!

Ο Δαρβίνος έζησε τον 19ο αιώνα στη Βρετανία και συγκαταλέγεται στους κορυφαίους επιστήμονες όλων των εποχών που άλλαξαν την αντίληψή μας για τον κόσμο μαζί με τον Κοπέρνικο, τον Γαλιλαίο, τον Νεύτωνα, τον Αϊνστάιν, κ.α. Υπήρξε μέγας φυσιοδίφης και σπούδασε Ιατρική και Θεολογία. Φυσικά ήταν και εξερευνητής. Το 1831 μετείχε σε μια πενταετή εξερευνητική αποστολή στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στη Δυτική Αφρική και στις ακτές της ανατολικής και δυτικής Νοτίου Αμερικής. Σταθμοί της εξερεύνησής του ήταν τα νησιά Γκαλαπάγκος, η Ταϊτή, η Νέα Ζηλανδία, ο Μαυρίκιος, το ακρωτήρι Κέιπ Τάουν και η Αγία Ελένη (το νησί όπου εξορίστηκε και πέθανε ο Ναπολέοντας). Σε αυτό το ταξίδι ο νεαρός τότε Δαρβίνος συνέλεξε δείγματα πετρωμάτων, φυτών και ζώων και κατέγραψε λεπτομερώς τις παρατηρήσεις του. Όλα αυτά τον οδήγησαν στη συγκρότηση της περίφημης θεωρίας του περί της Εξέλιξης των Ειδών, η οποία δημοσιεύτηκε 20 περίπου χρόνια αργότερα υπό τον τίτλο «Η Καταγωγή των Ειδών» και συντάραξε την υφήλιο!
Τι λέει λοιπόν ο Δαρβίνος για την ύπαρξή μας πάνω στη Γη και πώς κατέληξε σε αυτά τα συμπεράσματα; Εν ολίγοις διατυπώνει πως όλα τα ζώντα είδη (και ο άνθρωπος) δεν «φυτευτήκαν» μέσα σε 7 ημέρες από Θείο Χέρι, αλλά εξελίχθηκαν με την πάροδο του χρόνου από κοινούς προγόνους μέσω της διεργασίας της φυσικής επιλογής. Και τι σημαίνει «φυσική επιλογή»; Το προφανές: η φύση επιλέγει την εξέλιξή μας! Με βάση τις εκάστοτε περιβαλλοντικές συνθήκες ορισμένα είδη είναι ευπροσάρμοστα, επιβιώνουν και πολλαπλασιάζονται ενώ άλλα εξαφανίζονται ή μετακινούνται σε άλλο περιβάλλον όπου μπορούν να προσαρμοστούν καλύτερα. Έτσι λοιπόν κάθε οργανισμός ακολουθεί διαφορετικό δρόμο από τον πρόγονό του και ο δρόμος αυτός καθορίζεται από το περιβάλλον. Το περιβάλλον ορίζει την Εξέλιξη των Ειδών.
Και φυσικά δεν του πήρε 20 χρόνια για να τη γράψει… Την είχε διατυπώσει ήδη τη δεκαετία του 1830 με το που επέστρεψε από την εξερεύνηση. Ωστόσο επειδή αντιλαμβανόταν πόσο ρηξικέλευθη ήταν ήθελε να την τεκμηριώσει με κάθε δυνατή απόδειξη για να μην «μπάζει» από πουθενά. Τελικά αποφάσισε να τη δημοσιεύσει με τον τίτλο «Η Καταγωγή των Ειδών» το 1858, όταν προέκυψε ένας άλλος φυσιοδίφης, φίλος του, ο Άλφρεντ Ράσελ, με παρόμοιες ιδέες… και κινδύνευσε να χάσει την πρωτιά. Ο όρος «εξέλιξη» δεν αναφέρεται πουθενά στο σύγγραμμα για να αποφευχθούν συγκρούσεις με τις θρησκευτικές θεωρίες περί Αδάμ, Εύας κτλ. Φυσικά δεν αποφεύχθηκαν… Αλλά ο Δαρβίνος ήταν πια ήσυχος. Κέρδισε την πρωτιά, δεν ασχολήθηκε καθόλου με τον χαμό που προκάλεσε σε όλο τον κόσμο, και αφοσιώθηκε ως τον θάνατό του στην καλλιέργεια του αγαπημένου του είδους: της ορχιδέας!

περισσότερα

Τα «μαγεμένα νησιά» του Κάρολου Δαρβίνου...Γκαλάπαγκος

Λένε, ότι, όποιος είχε την τύχη να βρεθεί στα νησιά Γκαλάπαγκος, στην καρδιά του Ισημερινού, έζησε πρωτόγνωρες εμπειρίες που θα κουβαλάει για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Διπλά ουράνια τόξα, οργιώδης βλάστηση, γυμνά ηφαίστεια, θαλάσσιοι λέοντες να πιάνουν φιλίες με τους επισκέπτες, γιγαντιαία σαλάχια και εξαιρετικά σπάνια πουλιά, συνθέτουν ένα σκηνικό βγαλμένο από Χολυγουντιανή… υπερπαραγωγή. Ένα αρχιπέλαγος απομονωμένο από τον υπόλοιπο πλανήτη, που σίγουρα θα σας δώσει έμπνευση να σκεφτείτε τον κόσμο διαφορετικά. Ακριβώς όπως έκανε και ο Δαρβίνος, διατυπώνοντας έτσι τη Θεωρία της εξέλιξης των ειδών στον πλανήτη μας.
Δεν είναι τυχαίο συν τοις άλλοις, ότι και ο Ζακ Υβ Κουστώ έκανε μερικές από τις εκπληκτικότερες φωτογραφήσεις του στα «μαγεμένα» αυτά νησιά. Οι πρώτοι ναυτικοί που τα επισκέφτηκαν τα χαρακτήρισαν «μαγικά νησιά». Ένας επίγειος παράδεισος, που αποτελείται από 13 νησιά ηφαιστειακής προέλευσης, 6 μικρότερα νησάκια και 107 βράχους. Το πρώτο νησί σχηματίστηκε πριν από 5 με 10 εκατομμύρια χρόνια και η δημιουργία του ήταν αποτέλεσμα της τεκτονικής δραστηριότητας. Τα νεότερα νησιά Ισαβέλα και Φερναντίνα, διαμορφώνονται ακόμα λόγω της πρόσφατης ηφαιστειακής έκρηξης του 1998.
Ο απόλυτος προορισμός για όσους λατρεύουν τη φύση, αλλά και για κάθε φυσιοδίφη, φωτογράφο. Οι γιγάντιες χελώνες που ζουν εδώ είναι τόσο χαρακτηριστικές, γι΄ αυτό και τα τα νησιά πήραν το όνομά τους από αυτές («galapago» σημαίνει «χελώνα» στα ισπανικά). Εδώ, φιλοξενούνται χιλιάδες ενδημικά είδη που δε συναντώνται πουθενά αλλού. Θαλάσσια iguanas, θαλάσσιοι λέοντες, καθώς και περισσότερα από 100 διαφορετικά είδη σπάνιων πουλιών και εξωτικών δέντρων.
Ένα πραγματικό οικολογικό θαύμα! Οι «κάτοικοι» εδώ είναι οι καφέ πελεκάνοι με το μακρύ ράμφος τους αλλά και όλα τα υπόλοιπα σπάνια είδη πουλιών, κάνοντας όλους εμάς να μοιάζουμε με ενοχλητικούς… «παπαράτσι». Δροσιζόμαστε με μια βουτιά στα νερά του Puerto Ayora, κάνουμε snorkeling στον κόλπο Τορτούγα ή στην ακτή Bachas με τη μανγκρόβια βλάστηση και πιάνουμε φιλίες με τις γιγάντιες χελώνες του Καταφυγίου Ελ Τσάτο!
Το Σεπτέμβριο του 1835 ο Κάρολος Δαρβίνος επισκέφτηκε τα νησιά Γκαλάπαγκος, όπου υπήρχαν σπάνιες προϋποθέσεις για να ολοκληρώσει τη θεωρία του για την καταγωγή και την εξέλιξη των ειδών. Στα απομονωμένα αυτά νησιά του Ειρηνικού, οι ζωντανοί οργανισμοί είχαν ακολουθήσει μια δική τους εξελικτική διαδρομή, με αποτέλεσμα το σύμπλεγμα αυτό να έχει μεταβληθεί σε ένα ζωντανό μουσείο βιολογίας. Τα είδη που υπήρχαν εκεί δε βρίσκονταν πουθενά αλλού στον κόσμο. Εδώ και 40 χρόνια η UΝΕSCΟ έχει συμπεριλάβει τα νησιά στον κατάλογο των μνημείων εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς, ενώ μεριμνά για τη διάσωση του οικοσυστήματος του αρχιπελάγους.

περισσότερα

Τα Κίβι και η παρέα τους - Νότιο Νησί, Νέα Ζηλανδία

ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΖΗΛΑΝΔΙΑΣ

Ο σχηματισμός της Νέας Ζηλανδίας, πριν από περίπου 100 εκατομμύρια χρόνια, είναι αποτέλεσμα της τεκτονικής δραστηριότητας στο σημείο επαφής δύο ηπειρωτικών πλακών. Χάρη σε αυτήν τη μακρόχρονη γεωλογική διεργασία, η περιοχή διαθέτει μια σειρά από ενδημικά είδη πανίδας. Ένα μεγάλο μέρος των εντόμων και ένα τέταρτο όλων των ειδών πουλιών δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο.
Καθώς η Νέα Ζηλανδία αποκόπηκε τόσο νωρίς από άλλες γήινες μάζες, για μεγάλο διάστημα απουσίαζαν τα χερσόβια θηλαστικά. Έτσι τα πουλιά, μη έχοντας να αντιμετωπίσουν φυσικούς εχθρούς, έχασαν την πτητική τους ικανότητα. Οι κίνδυνοι φάνηκαν, όταν εισέβαλαν στο νησί αρουραίοι, σκυλιά, κουνάβια και αλεπούδες, και μετέτρεψαν τον φυσικό βιότοπο των πουλιών (θαμνώδεις και δασικές εκτάσεις) σε βοσκότοπους.
Ο πληθυσμός των κίβι (apteryx australis: πρόκειται για ένα νυκτόβιο πουλί – δρομέα της οικογενείας των απτερυγίδων), εκτιμάται σήμερα στα 50.000 άτομα. Το Κίβι της Νέα Ζηλανδίας, είναι ένα νυκτόβιο πουλί, που περνάει τη μέρα μέσα σε σπηλιές, χωμένες μέσα σε λόχμες.
Πολύ πιο σπάνιο είναι το τακάχε (porphyrio mantelli), που θεωρούσαν πως έχει οριστικά εκλείψει, μέχρι που το επισήμανε ένας επισκέπτης του εθνικού πάρκου Φιόρντλαντ το 1945.
Το καλύτερο παράδειγμα για τη μεγάλη απειλή (και ταυτόχρονα για την εντατική προσπάθεια αποτροπής της), το προσφέρει ο παπαγάλος κακαπό (strigops habroptilus), ή παπαγάλος – κουκουβάγια, τον οποίο επίσης θεωρούσαν πως έχει οριστικά εκλείψει ως το 1974 που ανακάλυψαν μερικά δείγματα στο νησί Στιούαρτ. Το 2005 καταμετρήθηκαν 85 ζώα. Οριστικά, ωστόσο, έχει εκλείψει πράγματι το Μόα, ένα πουλί το οποίο εξόντωσαν οι Μαορί με το συστηματικό κυνήγι.

περισσότερα

Η χαμένη «Ατλαντίδα της Ερήμου»: Η θαμμένη πόλη Ουμπάρ-Ομάν

Στα αρχαία χρόνια, σύμφωνα με παλιές ιστορίες, υπήρξε μια πόλη στο νότιο Ομάν που ήταν το κέντρο του εμπορίου λιβανιού και χτίστηκε περίπου το 5000 π.Χ. από τους Αδίτες και τον βασιλιά τους Σαχάντ. Το Κοράνι αναφέρει πως ο βασιλιάς της Ουμπάρ, είχε παραβιάσει τις προειδοποιήσεις του προφήτη Χαντ και του Αλλάχ και για αυτό ο λαός του τιμωρήθηκε. Ο Αλλάχ προκάλεσε αμμοθύελλα, με αποτέλεσμα η επαρχία να "θαφτεί" μέσα στην άμμο.Η ύπαρξη της πόλης αυτής έχει διαπιστωθεί, από δορυφορικές εικόνες λόγων των ιχνών της  πατημένης άμμου, από τα καραβάνια που περνούσαν από εκεί, ακολουθώντας διαφορετικές διαδρομές. Τις γραμμές αυτές, που είχαν θαφτεί κάτω από νεότερη άμμο, έδειξαν οι δορυφορικές εικόνες, με ένα σημείο συνάντησής τους.  Μόλις στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ένας Βρετανός αρχαιολόγος ανακάλυψε στο σημείο αυτό, στην περιοχή του νοτίου Ομάν, τα ερείπια της αρχαίας  πόλης Ουμπάρ. Το δέντρο που παράγει λιβάνι καλλιεργείται μόνο στην περιοχή του νοτίου Ομάν, της βόρειας Σομαλίας, της Υεμένης και της βορειοδυτικής Ινδίας, λόγω του ιδιαίτερου κλίματος των τόπων αυτών, γεγονός που αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για να ευδοκιμήσει. Πολλές προσπάθειες έχουν γίνει ώστε να αναπτυχθούν τα δέντρα αυτά και σε άλλα μέρη του κόσμου, ωστόσο έχουν αποβεί άκαρπες.

περισσότερα

Ομάν «Δρόμος του Λιβανιού» – Οι χρήσεις του λιβανιού

Αναρωτιόμαστε γιατί το λιβάνι ήταν τόσο πολύτιμο στους αρχαίους χρόνους. Οι χρήσεις του λιβανιού στην αρχαιότητα ήταν αμέτρητες. Οι κόμποι του λιβανιού είτε καίγονταν για την αρωματική τους ιδιότητα, είτε μασιούνταν - το λιβάνι ήταν, δηλαδή, η αρχαία τσίχλα!
Το λιβάνι, επίσης, το κονιορτοποιούσαν σε γουδί και τη σκόνη του την ανακάτευαν με μια ειδική μαύρη χρωστική, το κοχλ, από την οποία δημιουργούσαν την αρχαία μάσκαρα που βλέπουμε στις τοιχογραφίες των Αιγυπτίων.
Η απόσταξη του λιβανιού παρήγαγε ένα πηχτό αρωματικό έλαιο, που από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται για την παραγωγή αρωμάτων, αλλά και ως φαρμακευτική ουσία, αρωματοθεραπευτική, αφού το λιβάνι και τα παράγωγά του ήταν πηγή θεραπειών για πολλές ασθένειες. Η φλούδα του δέντρου χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα από την αγιουρβεδική (ινδική) ιατρική για τη θεραπεία του άσθματος, του βήχα, της αρθρίτιδας, για πυρετούς και γενικότερα για μία σειρά ασθενειών. Η καύση του λιβανιού σε θρησκευτικές τελετές, όπως γίνεται και σήμερα, ήταν ευρύτατα διαδεδομένη και στα αρχαία χρόνια από την Κίνα μέχρι την Ελλάδα. Λέγεται, μάλιστα, πως ο καπνός του λιβανιού παίρνει τις προσευχές μαζί του και τις ανεβάζει στον ουρανό. Η αλήθεια είναι πως λειτουργεί χαλαρωτικά, καθώς αυξάνει την αναπνευστική λειτουργία και χαλαρώνει το διάφραγμα, με αποτέλεσμα να κάνει την αναπνοή πιο βαθιά και να δρα βοηθητικά προς τη διαδικασία της προσευχής και του διαλογισμού. Επίσης, λόγω μιας ελαφριάς αντισηπτικής ικανότητας που έχει, χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον στις εκκλησίες και ως προφύλαξη των πιστών από ασθένειες. Μεγάλη κατανάλωση λιβανιού γινόταν στη Βαβυλώνα, στο Ναό του Μπάαλ, όπου έκαιγαν περισσότερους από δύο τόνους λιβάνι το χρόνο.
Το λιβάνι ήταν στην ημερήσια διάταξη στην Αρχαία Ρώμη. Λέγεται πως όταν πέθανε η γυναίκα του Νέρωνα, αυτός παρήγγειλε τόσο λιβάνι από το σημερινό Ομάν όσο ολόκληρη η παραγωγή εκείνου του έτους. Μετέπειτα χρησιμοποιήθηκε και από τους χριστιανούς στις εκκλησίες. Στην Αρχαία Αίγυπτο κόμποι λιβανιού βρέθηκαν μέσα σε τάφους βασιλέων, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες πως το χρησιμοποιούσαν στην προετοιμασία του νεκρού.

περισσότερα

Ομάν...στη χώρα του λιβανιού και του Σεβάχ του Θαλασσινού…

Το παραμυθένιο σουλτανάτο του Ομάν αποτελεί την παραδοσιακή Αραβία και μία από τις πιο αυθεντικές χώρες στην περιοχή, αφού μέχρι και τη δεκαετία του ’70 ήταν μία από τις απομονωμένες. Αυτό που κάνει ιδιαίτερο αυτόν τον αραβικό προορισμό είναι η πλούσια πολιτιστική κληρονομιά, τα παλαιά κάστρα της ερήμου στο χρώμα της άμμου, οι ατελείωτες αμμώδεις εκτάσεις που καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, οι καταπράσινες οάσεις που εμφανίζονται σαν πράσινες βούλες στο καφέ της άμμου, αλλά και οι αραβικές πόλεις που διατηρούν μέχρι σήμερα το παραδοσιακό τους χρώμα με τις υπαίθριες αγορές, τις ιδιαίτερες οσμές μπαχαρικών και τις ενδυμασίες των ντόπιων.

Ένα ταξίδι που θα σας μεταφέρει σε παλαιές βεδουίνικες νύχτες.

 

ΜΟΥΣΚΑΤ (MUSCAT) Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ

Η πρωτεύουσα του Ομάν, το Μουσκάτ (ή Μάσκατ) είναι μια πόλη-λιμάνι και ένα από τα περισσότερα αναπτυγμένα αστικά κέντρα του αραβικού κόσμου. Περιτριγυρισμένη από βουνά που σαν φυσικό φρούριο την καθιστούσαν σχεδόν απόρθητη από την ξηρά, υπήρξε έδρα μιας πραγματικής ναυτικής αυτοκρατορίας και τα καράβια της, σπρωγμένα από τους μουσώνες, έφταναν στα πιο απόμακρα μέρη.Εδώ θα δούμε το μεγάλο τζαμί - ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά του κόσμου - το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το Εθνολογικό Μουσείο. Επισκεφθείτε τέλος τα σουκς της πόλης με τα χρυσαφικά και τα ασημικά, τα χαλιά και τα κιλίμια, τα μπαχαρικά και τον καφέ.

περισσότερα

Η μεγαλύτερη γέφυρα στον κόσμο! Ν. Κορέα – Μακάο – Χονγκ Κονγκ

Χρειάστηκαν επτά (και κάτι) χρόνια για να ολοκληρωθεί, χρόνος μάλλον ελάχιστος αν αναλογιστεί κανείς την κλίμακα του εγχειρήματος. Η νέα, ολοκαίνουρια γέφυρα που συνδέει την ηπειρωτική Κίνα με το Χονγκ Κονγκ και το Μακάο, έχει μήκος 55 χιλιόμετρα και φυσικά είναι η μεγαλύτερη υπερθαλάσσια γέφυρα στον κόσμο!

Είναι κατασκευασμένη σε σχήμα Υ και οι εκτιμήσεις λένε πως θα μειώσει τον χρόνο μετάβασης από την πόλη Ζουχάι (λίγο έξω από το Μακάο) μέχρι το Χονγκ Κονγκ από τις τρεις ώρες στα 30 λεπτά!

Όχι ένα, ούτε δύο αλλά τέσσερα τεχνητά νησιά χρειάστηκε να δημιουργηθούν για να στηριχθεί επαρκώς η γέφυρα, ενώ στο μήκος της συγκαταλέγονται και τέσσερις σήραγγες (η μία κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας). Για την ολοκλήρωσή της χρειάστηκαν πάνω από ένα εκατομμύριο κυβικά μέτρα τσιμέντου καθώς και 420.000 τόνοι χάλυβα, αρκετοί δηλαδή για να κατασκευαστούν εξήντα νέοι πύργοι του Άιφελ!...

περισσότερα

Σεζάρια Εβόρα, η τραγουδίστρια από το Πράσινο Ακρωτήριο

Διάσημη τραγουδίστρια από το Πράσινο Ακρωτήριο, γνωστή και ως "ξυπόλητη ντίβα", επειδή συνήθιζε να τραγουδά ανυπόδητη, ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.
Η Σεζάρια Εβόρα υπήρξε η καλύτερη πρέσβειρα για τη μουσική και τον πολιτισμό της χώρας της.
Αποκλήθηκε βασίλισσα των μόρνας – των "blues του ωκεανού" - των τραγουδιών της πατρίδας της, που συνδυάζουν τους ρυθμούς της Δυτικής Αφρικής, τα πορτογαλικά φάντο (fado), τα βραζιλιάνικα μοντίνα (modhina), τα αργεντίνικα τάνγκο και τους αγγλικούς ναυτικούς σκοπούς (sea shanty). Το όνομα ίσως προέρχεται από το αγγλικό μοιρολόι (mourn). Παίζονται με πιάνο, cavaquinho (ένα κιθαρόνι με τέσσερις χορδές) και κιθάρα.
Η Σεζάρια Εβόρα (Cesária Évora), γεννήθηκε στις 27 Αυγούστου 1941 στην πόλη Μιντέλο του νησιού Σάο Βισέντε, που ανήκει στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Σε ηλικία επτά ετών έμεινε ορφανή από πατέρα, που ήταν βιολιστής, και η μητέρα της, που εργαζόταν ως μαγείρισσα, αγωνίστηκε μάταια να μεγαλώσει αυτήν και τα έξι αδέλφια της με τα πενιχρά εισοδήματά της. Στα δέκα της, η μικρή Σίζε, όπως ήταν το χαϊδευτικό της, μπήκε σε καθολικό ορφανοτροφείο. Εκεί ήταν που ήρθε σε πρώτη επαφή με τη μουσική, συμμετέχοντας στη χορωδία του ιδρύματος.
Στα 16 της χρόνια συνάντησε έναν ναυτικό, ονόματι Εντουάρντο, ο οποίος τη μύησε στα παραδοσιακά μουσικά στιλ των νησιών του Πράσινου Ακρωτηρίου: τα κολαντέιρα (εύθυμα, σατιρικά τραγούδια σαν τη σάμπα, με στίχους γεμάτους τολμηρά υπονοούμενα) και τα μόρνας (τραγούδια του έρωτα, της προσμονής, της λύπης, της μελαγχολίας, του χωρισμού, της ξενιτιάς, της νοσταλγίας της γλυκιάς, φτωχής πατρίδας).
Στη δεκαετία του '60 ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία, στα οποία σύχναζαν ναυτικοί απ' όλο τον κόσμο, για λίγα εσκούδο ή ένα ποτήρι γκρογκ (τοπικό ποτό).
Τη δεκαετία του '70 η Εβόρα, η τραγουδίστρια με τη βελούδινη φωνή, ήταν πλέον αρκετά γνωστή στο νησί της, χωρίς όμως η επιτυχία της αυτή να βελτιώσει τα οικονομικά της. Έτσι, αποφάσισε να σταματήσει το τραγούδι για να μπορέσει να θρέψει τα δύο παιδιά της, που είχε αποκτήσει εκτός γάμου. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως "σκοτεινά χρόνια".
Τη διεθνή επιτυχία της οφείλει σε δύο συμπατριώτες της, που ζούσαν στην Ευρώπη. Στον Μπάνα, που την προσκάλεσε να τραγουδήσει στην Πορτογαλία και τον Ζοζέ ντα Σίλβα, που την έπεισε να μεταβεί στο Παρίσι για να ηχογραφήσει ένα δίσκο. Το άλμπουμ La Diva Aux Pieds Nus (Η Ξυπόλητη Ντίβα) κυκλοφόρησε το 1988 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία.
Η Σεζάρια Εβόρα εκτοξεύτηκε στο διεθνές μουσικό στερέωμα με το τέταρτο άλμπουμ της Miss Perfumado (1992), με πωλήσεις που ξεπέρασαν τα 300.000 αντίτυπα, χάρις στο τραγούδι Sodade, που  έγινε η πρώτη διεθνής επιτυχία της. Η πορτογαλική λέξη saudade έχει περίπλοκη σημασία, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Σημαίνει γενικά νοσταλγία, μελαγχολία, πόθο και μετάνοια ή ακόμα καλύτερα, χαρμολύπη. Η έκφραση της sodade αποτελεί εσωτερικό στοιχείο στη μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου.
Το 1995 ήταν υποψήφια για Βραβείο Γκράμι στην κατηγορία της World Music με το άλμπουμ Cesaria. Θα το κερδίσει τελικά το 2003 για το άλμπουμ Voz d'Amor.
Τον Μάιο του 2010 υπέστη καρδιακή προσβολή στην Πορτογαλία, όπου βρισκόταν για σειρά συναυλιών και υποβλήθηκε σε εγχείριση ανοιχτής καρδιάς στο Παρίσι.
Έφυγε από τη ζωή στις 17 Δεκεμβρίου 2011, κατόπιν βραχείας νοσηλείας σε εντατική νοσοκομείου της πατρίδας της.

περισσότερα

To μπαομπάμπ στην Μαδαγασκάρη

Το μπαομπάμπ είναι ένα πολύ αλλόκοτο δέντρο, που φύεται στη Μαδαγασκάρη, στην ηπειρωτική Αφρική και την Αυστραλία.
Ανάλογα με το είδος τους, τα δέντρα φτάνουν σε ύψος από 5 έως 30 μέτρα, ενώ η διάμετρος του κορμού τους κυμαίνεται από 7 έως 15 μέτρα.
Το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι ο «πρησμένος» κορμός τους, που στην πραγματικότητα αποτελεί χώρο αποθήκευσης νερού - το δέντρο μπορεί να αποθηκεύσει τουλάχιστον 120.000 λίτρα νερού και να αντέξει και σε πολύ σκληρές συνθήκες ξηρασίας.
Τα κλαδιά στην κορυφή του δένδρου είναι πολύ μικρά σε σχέση με τον κορμό.
Οι καρποί του είναι ξυλώδεις σε μορφή πεπονιού.
Το μπαομπάμπ έχει πολλαπλές χρήσεις:
Το φρούτο περιέχει έξι φορές περισσότερη ποσότητα βιταμίνης C από τα πορτοκάλια και διπλάσια ποσότητα ασβεστίου από το γάλα.
Ο χυμός τους χρησιμοποιείται στην παρασκευή αλκοολούχου ποτού.
Οι σπόροι παράγουν βρώσιμο λάδι και τρώγονται ωμοί ή ψημένοι.
Τα φύλλα τρώγονται ως λαχανικό.
Οι ίνες του φλοιού του δένδρου χρησιμοποιούνται στην κατασκευή σχοινιών.
Η χρήση του όμως δεν περιορίζεται στην κατανάλωση, καθώς χρησιμοποιείται και στην ιατρική και συγκεκριμένα, το φρούτο, τα φύλλα και η φλούδα ωφελούν σε περίπτωση πυρετού και νεφρικών ασθενειών και οι σπόροι του κατά της δυσεντερίας.
Σύμφωνα με έναν αραβικό μύθο, το μπαομπάμπ οφείλει το αλλόκοτο σχήμα του στον ίδιο το Διάβολο, που κάποτε το ξερίζωσε και το ξαναφύτεψε ανάποδα (upside-down tree).

περισσότερα

Το μαγικό χαρτί Ανταϊμόρο - Μαδαγασκάρη

Μία από τις πιο σημαντικές πόλεις είναι η Αμπλαβάο, όχι μόνο για την αποικιακή αρχιτεκτονική της αλλά και για το παραδοσιακό εργοστάσιο χαρτιού Antaimoro. Το χαρτί Antaimoro έχει την ιστορία του. Τον 7ο αιώνα, ένα αραβικό καράβι ναυάγησε στη νοτιοανατολική ακτή της Μαδαγασκάρης. Η φυλή που έμενε εκεί (Αntaimoro) βοήθησε το πλήρωμα του καραβιού. Οι Άραβες, ως μουσουλμάνοι, είχαν μαζί τους το Κοράνι, όμως με την πάροδο του χρόνου άρχισε να φθείρεται. Αυτό τους οδήγησε στην αναζήτηση ενός φυτού που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να αντιγράψουν το αρχαίο τους κείμενο. Το φυτό αυτό βρέθηκε. Ήταν η Avoha, ένα είδος μουριάς, και από τότε το τελικό προϊόν που δημιούργησαν ονομάζεται χαρτί Antaimoro. Το 1936 Γάλλος αγρότης Pierre Mathieu άρχισε την κατασκευή του χαρτιού σε ευρύτερη κλίμακα. Ακόμα και σήμερα λέγεται ότι το χαρτί αυτό έχει μαγική δύναμη, μιας και μέχρι πρόσφατα η μόνη του χρησιμότητα ήταν για την κατασκευή μαγικών βιβλίων από τους θεραπευτές και τους μάγους. Το εργοστάσιο δεν είναι μεγάλο και ο χώρος εργασίας σχεδόν πρωτόγονος για ένα Δυτικό. Παρόλο που η εργασία είναι μηχανική και αρκετά κουραστική, οι ντόπιοι είναι ευγνώμονες που μπορούν και δουλεύουν.

περισσότερα

Μαγαδασκάρη

Η Μαδαγασκάρη, αν και βρίσκεται σε σχετική γεωγραφική εγγύτητα με την Αφρική, αποτελεί ένα ανθρωπολογικό εργαστήρι σύνθεσης Ασιατών και Αφρικανών, με τη βασική πολιτισμική και εθνολογική αναφορά να προέρχεται από τη μακρινή Ινδονησία. Όχι τυχαία, αφού σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των αρχαιολόγων οι πρόγονοι των σημερινών Μαδαγασκαριανών, σπουδαίοι θαλασσοπόροι της εποχής τους, έφτασαν στο νησί πριν από 2.000 χρόνια.
Στο νησί ζουν σήμερα περί τις 20 φυλές αφροασιατικής προέλευσης, που ως επί το πλείστον ακολουθούν τις παραδοσιακές ανιμιστικές παραδόσεις τους με βάση τη λατρεία των προγόνων. Με τέτοια φυλετική ποικιλότητα είναι φυσικό η Μαδαγασκάρη να διαθέτει έναν τεράστιο πλούτο εθίμων και ηθών, που προκαλεί το έντονο ερευνητικό ενδιαφέρον των ανθρωπολόγων από ολόκληρο τον κόσμο. Επίσης η Μαδαγασκάρη είναι παγκοσμίως γνωστή για τη μοναδική άγρια φύση της.
Έχοντας αποκοπεί από την ανατολική ακτή της Αφρικής πριν από εκατομμύρια χρόνια, η πανίδα και η χλωρίδα της εξελίχθηκαν σε απομόνωση με αποτέλεσμα να υπάρχουν πολλά ενδημικά είδη που ζουν αποκλειστικά και μόνο στο νησί αυτό.
Το ζώο -σύμβολο της Μαδαγασκάρης, ο λεμούριος, απαντάται σε ποικίλες μορφές και μεγέθη, ενώ υπάρχουν έξι ενδημικά είδη μπαομπάμπ, το δένδρο - σύμβολο της χώρας.

περισσότερα

Τσάι

Ποιο είναι το πιο διαδεδομένο ρόφημα στον κοσμο, μετά το νερό; 

Σωστά μαντέψατε: το τσάι! Το θαυματουργό αυτό ρόφημα προέρχεται από τα φύλλα του δένδρου τσάι (Camellia sinensis ή Camellia thea).
Σύμφωνα με τις γραφές, το ανακάλυψε το 2737 π.Χ. ο Κινέζος αυτοκράτορας Shen Nung (Σεν Νουνγκ) κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στην αυτοκρατορία του. Την ώρα που ο αυτοκράτορας έβραζε νερό για να ξεδιψάσει ένα απαλό αεράκι παρέσυρε φύλλα από κάποιο γειτονικό θάμνο άγριου τσαγιού και αυτά κατέληξαν στο ξεσκέπαστο τσουκάλι. Πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, τα φύλλα άρχισαν να βράζουν και να χρωματίζουν το νερό. Ο Σεν Νουνγκ μύρισε το γλυκό άρωμα και δοκίμασε το πρώτο τσάι. Από τότε εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο το πίνουν είτε κρύο είτε ζεστό, χειμώνα - καλοκαίρι.
Για τους Ινδούς, η εξάπλωση του τσαγιού οφείλεται στον Bodhi Dharma, τον Ινδό πρίγκιπα που τον 6ο αιώνα π.Χ., πήγε στην Κίνα να διαδώσει τη διδασκαλία του Βούδα. Ορκισμένος να μην κοιμηθεί μέχρι την περάτωση της αποστολής του, κατάφερε να μείνει ξύπνιος χάρη σε μερικά φύλλα ενός τεϊόδεντρου που μασούσε κατά τύχη. Η Ιαπωνία σκηνοθετεί τον ίδιο πρίγκιπα που αυτή τη φορά, υπέκυψε στον ύπνο. Όταν ξύπνησε, εξοργισμένος, έκοψε τα βλέφαρα του και εκεί που έπεσαν φύτρωσε τεϊόδεντρο. Ανακάλυψε τότε τις τονωτικές του ιδιότητες.

Ανεξάρτητα από τις διηγήσεις των θρύλων, το πιο πιθανόν είναι ότι η πρώτη καλλιέργεια αυτού του φυτού προέρχεται από την Κίνα. Στην Ιαπωνία, τα πρώτα τεϊόδεντρα φυτεύτηκαν στην αρχή του 9ου αιώνα, ενώ στην Ινδία η καλλιέργειά του ξεκίνησε στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Το τσάι περιέχει τεΐνη, ένα συστατικό που έχει ιδιότητες ανάλογες με εκείνες της καφεΐνης που περιέχεται στον καφέ. Η τεΐνη διεγείρει τα ανώτερα νευρικά κέντρα, τη λειτουργία της καρδιάς και τη διούρηση, ενώ δεν έχει καμιά θρεπτική αξία. Στον καφέ η καφεΐνη απελευθερώνεται απότομα στον οργανισμό και δρα για περίπου 2-3 ώρες, ενώ στο τσάι απελευθερώνεται σταδιακά και δρα για 6 έως 8 ώρες. Γι' αυτό το λόγο το τσάι διεγείρει χωρίς να εκνευρίζει.
Μακροχρόνιες έρευνες σε διαφορετικές χώρες απέδειξαν τις ευεργετικές ιδιότητες του τσαγιού. Θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι δεν πρόκειται για θεραπευτικές ιδιότητες σε συγκεκριμένες παθήσεις, αλλά για προληπτική δράση.
Οι αντιοξειδωτικές ουσίες που υπάρχουν στο πράσινο τσάι συμβάλλουν αποφασιστικά στη διατήρηση των οστών και βοηθούν στην επιβράδυνση του γήρατος. Επίσης, το πράσινο τσάι βοηθά σημαντικά στην πρόληψη του καρκίνου του προστάτη. Οι έρευνες συνεχίζονται για να διαπιστωθεί γενικότερα η αντικαρκινική δράση της πολυφαινόλης που υπάρχει στο πράσινο τσάι.

Οι ταννίνες - περισσότερο παρούσες στο μαύρο τσάι, όπως και στο κόκκινο κρασί - βοηθούν στην κυκλοφορία του αίματος και στην τόνωση της καρδιάς. Τέλος, το τσάι προσφέρει πολλές βιταμίνες C, Ρ, Β, Ε και άφθονο φθόριο για τα δόντια.
Το τεϊόδεντρο στη φύση μπορεί να φτάσει τα 10-15 μέτρα. Καλλιεργημένο, περιορίζεται στα 1,20 -1,80 μέτρα. Σ΄ αυτό το αειθαλές φυτό, η συγκομιδή μπορεί θεωρητικά να γίνει όλον το χρόνο, αλλά στις φυτείες σε υψόμετρο περιορίζεται από το Μάρτιο μέχρι τον Οκτώβριο. Τα φύλλα του φυτού είναι σκουροπράσινα γυαλιστερά, δερματώδη, λίγο πριονωτά και λογχοειδή.
Το τσάι, το προϊόν δηλαδή που χρησιμεύει για την παρασκευή του γνωστού ομώνυμου αφεψήματος, αποτελείται από τα φύλλα, που συλλέγονται τρυφερά και ανώριμα από τις νεαρές κορυφές των βλαστών και τα οποία κόβονται σε μικρά κομμάτια και αποξηραίνονται. Η συλλογή των φύλλων αρχίζει από το τρίτο έτος της ηλικίας των φυτών. Η συγκομιδή γίνεται σχεδόν παντού με το χέρι, εκτός από την Ιαπωνία και τη Γεωργία όπου έχει μηχανοποιηθεί. Ανάλογα με την εποχή της συγκομιδής, άνοιξη, καλοκαίρι ή φθινόπωρο, το φύλλο τσαγιού, όπως είναι φυσικό, δίνει ένα διαφορετικό τσάι.
Κάθε τύπος τσαγιού έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και κάθε περιοχή παράγει τσάι με ιδιαίτερα γνωρίσματα, ανάλογα με την εποχή που συλλέγεται και τα στοιχεία του περιβάλλοντός της. Η πιο σπουδαία διάκριση γίνεται ανάμεσα στα λεγόμενα πράσινα και στα μαύρα τσάγια. Τα πρώτα επιτυγχάνονται με απλή αποξήρανση, ενώ τα δεύτερα παρασκευάζονται με ειδική τεχνική: τα φύλλα που συλλέγονται αφήνονται να μαραθούν ώστε να χάσουν το μισό από το νερό τους και ακολούθως υποβάλλονται σε μια διαδικασία ζύμωσης, κατά την οποία μετασχηματίζεται η ταννίνη που περιέχουν και αποκτούν το χαρακτηριστικό μελανό χρώμα. H επεξεργασία αυτή γίνεται σε ειδικά ξηραντήρια.

Το πράσινο τσάι καταναλώνεται κυρίως στην Ανατολική Ασία. Οι επιδράσεις του στην πρόληψη του καρκίνου και των καρδιαγγειακών νοσημάτων, στον έλεγχο της χοληστερόλης, καθώς και στην καλή υγεία του συκωτιού, το καθιστούν το δημοφιλέστερο τύπο τσαγιού στην υφήλιο. Σερβίρεται συνήθως με τα χαρακτηριστικά πράσινα φύλλα του ίδιου του δένδρου.
Το μαύρο τσάι καταναλώνεται κυρίως στις Δυτικές χώρες. Δεν έχει την ίδια λειτουργία με το πράσινο τσάι, καθώς η τεχνική επεξεργασία καταστρέφει πολλά από τα ευεργετικά του στοιχεία. Στην Ελλάδα είναι ενδημικό το ιδιαίτερα τονωτικό και χαλαρωτικό τσάι του βουνού (Sideritis clandestina subsp. Clandestina), ενώ στην Κρήτη υπάρχει το βότανο δίκταμο που στη Μινωική εποχή χρησιμοποιείτο για τη θεραπεία παθήσεων κυρίως του στομάχου.

περισσότερα

Σρι Λάνκα - Γιορτές Περαχέρα

Η Εσάλα Παραχέρα που γιορτάζεται στην Κάντυ, είναι ίσως η μεγαλύτερη ετήσια θρησκευτική γιορτή στην Ασία και από τις σημαντικότερες του Βουδισμού. Διαρκεί περίπου 10 ημέρες. Χιλιάδες κόσμου παρελαύνουν χορεύοντας με τυμπανοκρουσίες, συνοδευόμενοι από δεκάδες στολισμένους ελέφαντες, ένας από τους οποίους, ο πιο μεγαλόπρεπος, μεταφέρει την Κιβωτό με το Ιερό Δόντι του Βούδα.
Η  γιορτή Περαχέρα, γίνεται τον μήνα Εσάλα (Ιούλιος - Αύγουστος). Η γιορτή αυτή, που είναι μια πολύ εντυπωσιακή παρέλαση προς τιμήν του Ιερού Δοντιού του Βούδα, κορυφώνεται στην πανσέληνο του Ιουλίου-Αυγούστου. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν συνδυασμό πέντε μεμονωμένων παρελάσεων-λιτανειών.
Οι τέσσερις προέρχονται από τέσσερα ιερά της Κάντυ που είναι αφιερωμένα σε θεότητες που προστατεύουν το νησί και ταυτόχρονα αφοσιωμένες στον Βούδα.
Το πρώτο ιερό ανήκει στον Νάτα, που είναι Μποντισάτβα με ιδιαίτερη σπουδαιότητα για την Κάντυ. Το δεύτερο στον Βισνού, που είναι ο προστάτης της Σρι Λάνκα, αλλά και ο ένας από τους τρεις σπουδαιότερους θεούς του Ινδουισμού. Το τρίτο στον Σκάντα, θεό του πολέμου και της νίκης και το τέταρτο στη θεά Πατίνι, που είναι θεά της αγνότητας. Το πέμπτο ιερό είναι ίδιο το Δόντι του Βούδα.
Στην παρέλαση παίρνουν μέρος χιλιάδες χορευτές, που ανεμίζουν πολύχρωμες σημαίες και τυμπανιστές. Στην κορύφωσή της κατά την πανσέληνο παρελαύνουν έως και 50-60 ελέφαντες, με κυρίαρχο τον Μαλιγκάβα Τάσκερ, που μεταφέρει τιμητικά το Ιερό Δόντι. Είναι στολισμένος από το κεφάλι έως τα νύχια και πατά τιμητικά πάνω σε ένα λευκό χαλί, που στρώνεται μπροστά του.

περισσότερα

Βιέννη – Η αυτοκρατορική πόλη στην καρδιά της Ευρώπης

Τα αυτοκρατορικά παλάτια δεσπόζουν επιβλητικά και μεγαλοπρεπή. Τα μνημεία της πόλης είναι εντυπωσιακά και οι εμπορικοί δρόμοι πάντοτε πολυσύχναστοι. Νότες κλασικής μουσικής πλανώνται συνεχώς στην ατμόσφαιρα και τα παραδοσιακά καφέ αναδύουν βιεννέζικη κουλτούρα. Ναι, είναι η πρωτεύουσα όπου ευδοκιμούν τα πιο υπέροχα ταξιδιωτικά κλισέ. Δικαίως είναι ένα από τα μικρότερα ομόσπονδα κρατίδια της Αυστρίας. Εντούτοις, με πληθυσμό 1.600.000 κατοίκους είναι η μεγαλύτερη πόλη, καθώς και το πολιτικό, πολιτιστικό και οικονομικό κέντρο ολόκληρης της χώρας. Βρίσκεται χτισμένη σε υψόμετρο 170 μέτρων πάνω από το επίπεδο της θάλασσας και καταλαμβάνει έκταση 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Κοιλάδα του Δούναβη, ενώ βόρεια και δυτικά οι δασωμένοι λόφοι του Wienerwald (Δάσος της Βιέννης) στεφανώνουν την πόλη. Ο Δούναβης διαιρεί την πόλη διαγωνίως σε δύο τμήματα. Η πλευρά που ενδιαφέρει πρωτίστως τον επισκέπτη βρίσκεται νότια του ποταμού και πρόκειται για το παλιό κέντρο της Βιέννης, την Innere Stadt, όπου βρίσκονται και τα περισσότερα αξιοθέατα.

περισσότερα

Η απίστευτη ιστορία του κρουασάν

Ξημερώματα μιας μέρας του 1863: ένας Βιεννέζος αρτοποιός μπαίνει στο μαγαζί του για να ετοιμάσει το ψωμί της ημέρας για τη συνοικία του. Έχει σίγουρα πολλή δουλειά, γιατί οι ημέρες αυτές δεν είναι και οι πιο ήρεμες που έχει ζήσει: ο Τούρκος σουλτάνος Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής πολιορκεί τη Βιέννη και η πόλη υποφέρει από έλλειψη τροφίμων. Ωστόσο αυτό το πρωινό κάτι άλλο, και εξίσου ανησυχητικό, τραβάει την προσοχή του: ακούει έναν περίεργο θόρυβο, κάτι σαν τρίξιμο να έρχεται από τα έγκατα της γης. Τρομαγμένος ειδοποιεί τις αρχές και οι φόβοι τους επιβεβαιώνονται. Τούρκοι λαγουμιτζίδες έχουν αρχίσει να σκάβουν κάτω από την πόλη με σκοπό να ανατινάξουν τα τείχη και να καταλάβουν τη Βιέννη, πρώτο βήμα για να ξεχυθούν έπειτα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ευτυχώς όμως, η οξυδέρκεια του Βιεννέζου φούρναρη ήταν αρκετή για να σώσει τη Βιέννη, μαζί της την Αυστρία και ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο. Αμέσως λοιπόν ειδοποιήθηκε ο αυστριακός στρατός που εξολόθρευσε την ομάδα των λαγουμιτζίδων και λίγο αργότερα τα στρατεύματα του Πολωνού ηγεμόνα Γιαν Σομπιέσκι διέλυσαν τις τουρκικές δυνάμεις και ο Σουλεϊμάν αναγκάστηκε να λύσει την πολιορκία. Η Βιέννη είχε σωθεί και εν πολλοίς το όφειλε σε εκείνο τον ανώνυμο Βιεννέζο αρτοποιό.
Για να γιορτάσουν λοιπόν τη νίκη τους, οι φουρνάρηδες της πόλης έφτιαξαν ένα καινούριο γλυκό: πήραν τα ψωμάκια τους, έστριψαν τις άκρες τους προς τη μια μεριά έτσι ώστε να πάρουν το σχήμα της ημισελήνου, το έμβλημα των Οθωμανών δηλαδή, και το ονόμασαν «κίπφελ» (Kipfel). Κάτι δηλαδή σαν το «σας φάγαμε!». Για πολλά χρόνια μάλιστα οι μαθητευόμενοι φουρνάρηδες της Βιέννης έκαναν παρέλαση κάθε Λαμπροτρίτη περνώντας μπροστά από όλους τους φούρνους της πόλης, για να πιουν στην υγειά των αρτοποιών που έσωσαν την πόλη. Το κίπφελ πέρασε έπειτα στη Γαλλία από την (αυστριακή) Μαρία Αντουανέτα,  και εκεί πήρε το όνομα με το οποίο το ξέρουμε και το απολαμβάνουμε όλοι σήμερα: κρουασάν…

περισσότερα

Βιέννη σημαίνει βιεννέζικος καφές

Μαρμάρινα τραπέζια, πολυέλαιοι, καθρέφτες, ξύλινη επένδυση παντού, ρολόι τοίχου ορατό από κάθε γωνιά του χώρου, τραπεζάκι με τις σημερινές εκδόσεις από τον τοπικό και τον διεθνή Τύπο• και βέβαια ο καφές, να σερβίρεται στον δίσκο με ένα ποτήρι νερό και ένα κουταλάκι. Έτσι πρέπει να είναι ένα καθώς πρέπει βιεννέζικο καφέ, έτσι όπως έχει γαλουχηθεί στην κουλτούρα της Βιέννης, και όπως έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο άυλης κληρονομιάς από την UNESCO.
Αυτός ο ιδιαίτερος σχεδιασμός και το στυλ μάς έρχονται από τον 19ο αι. όταν τα βιεννέζικα καφέ άκμαζαν, και συνεχίζει μέχρι σήμερα όχι ως εφέ ή τουριστική ατραξιόν, αλλά ως τρόπος ζωής για τους Βιεννέζους. Τα καφέ άλλωστε θεωρούνται «δημόσια σαλόνια», είναι για κάθε Βιεννέζο χώρος-προέκταση του δικού του καθιστικού: με ένα φλιτζάνι καφέ και μια εφημερίδα, μπορεί κανείς να μετατρέψει το τραπεζάκι του στον δικό του, ιδιωτικό χώρο για ώρες, χωρίς κανένας σερβιτόρος να τους προτρέψει ποτέ να παραγγείλει κάτι περισσότερο. Διόλου τυχαία, η UNESCO περιγράφει τα βιεννέζικα καφέ ως τα μέρη «όπου καταναλώνεται χώρος και χρόνος, αλλά μόνο ο καφές εμφανίζεται στον λογαριασμό»…

περισσότερα

Χάλστατ, βγαλμένο από παραμύθι

Περιτριγυρισμένο από έλατα, μια ρομαντική λίμνη και με μαγευτική θέα στις Άλπεις, αυτό το ονειρικό μέρος θυμίζει εικόνα από καρτ ποστάλ. Χτισμένο αμφιθεατρικά σε μια απότομη όχθη της ομώνυμης λίμνης σε υψόμετρο 508 μέτρων, μοιάζει πραγματικά λες και έχει βγει από σελίδες παραμυθιού! Αποτελεί μία από τις πολυφωτογραφημένες περιοχές του κόσμου και χρονολογείται από την Εποχή του Σιδήρου. Η εκκλησία του Χριστού, μια Ευαγγελική εκκλησία νεο-γοτθικού ρυθμού που χτίστηκε το 1861, δεσπόζει στην κεντρική πλατεία. Η μοναδικότητα του τοπίου του, σε συνδυασμό με την αρχιτεκτονική του γραφικού οικισμού, την λίμνη και τα ψηλά βουνά που την περιβάλλουν, καθώς και την πλούσια ιστορία του -όπως η νεκρόπολη που ανασκάφηκε από το 1846 έως το 1899 με πάνω από 2.000 τάφους με διάφορες σχετικές θεωρίες- το καθιστούν ως ένα ιδιαίτερο μέρος. Η παγοσπηλιά με την υπόγεια λίμνη, το ορυχείο αλατιού, οι ατελείωτες βόλτες στα στενά πολύχρωμα δρομάκια και τέλος, η ρομαντική βαρκάδα στη διάσημη λίμνη, είναι όλα όσα θα μας μείνουν για πάντα αξέχαστα... Η περιοχή φημίζεται για τα φρέσκια ψάρια της κατευθείαν από τη λίμνη, έτσι μπήκαμε στον πειρασμό να δοκιμάσουμε! Φυσικά μείναμε απόλυτα ικανοποιημένοι -παρά τις λίγο τσιμπημένες τιμές- αφού το σκηνικό μάς αποζημίωσε τόσο σε γεύση όσο και σε απίστευτη θέα.

περισσότερα

Εμπειρίες από το ταξίδι μας στην Αυστρία!

Μαγευτικά και μυστηριώδη τοπία, αχανείς κοιλάδες, απέραντο πράσινο, πανέμορφες λίμνες, τρεχούμενα νερά, παραμυθένια κτίρια και «θεϊκές» μελωδίες. Από τα επιβλητικά μπαρόκ παλάτια μέχρι τα κανάλια του Δούναβη και από την κλασική μουσική μέχρι τα βιεννέζικα βαλς, η μεγαλοπρεπής Βιέννη έχει φτιαχτεί έτσι ώστε να μοιάζουν όλα τέλεια... Η διάσημη Κρατική Όπερα, το Κοινοβούλιο με την πλούσια διακοσμημένη πρόσοψη, η εντυπωσιακή Βοτιβκίρχε, τα ανάκτορα Χόφμπουργκ (η κύρια χειμερινή κατοικία των Αψβούργων), ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου, αλλά και τα θερινά ανάκτορα Σενμπρούν, προσδίδουν μια ξεχωριστή αίγλη και μας ταξιδεύουν στον διάκοσμο της αλλοτινής αριστοκρατίας. Πελώριοι κήποι, εντυπωσιακά συντριβάνια και καλά κρυμμένα μυστικά από αυτοκρατορικές οικογένειες, συνδέονται ως δια μαγείας με φημισμένα καφέ, σύγχρονα μπιστρό και στέκια διανοούμενων. Το πνεύμα του Μότσαρτ μας ακολουθεί στο Σάλτσμπουργκ, το… παραμύθι της Αυστρίας που το όνομά του σημαίνει «Κάστρο του Αλατιού». Το βλέμμα μας «κολλάει» στο μωσαϊκό του Altstadt, της Παλιάς Πόλης με τους χαριτωμένους τρούλους και τα καμπαναριά, το εντυπωσιακό κάστρο στην κορυφή του λόφου και τα χιονισμένα βουνά που στέκουν αγέρωχα. Βλέπουμε εκπληκτικά διαμορφωμένους κήπους σε παλάτια και θαυμάζουμε αγάλματα που αναπαριστούν μυθολογικά θέματα περασμένων αιώνων σε βίλες πρώιμου μπαρόκ. Διασχίζουμε την περιοχή των λιμνών, σκαρφαλώνουμε στις Αυστριακές Άλπεις, περνάμε από λίμνες, καταπράσινες κοιλάδες και μπαίνουμε σε τεράστια τούνελ! Περπατάμε στα πολύχρωμα δρομάκια του γραφικότατου Ίνσμπρουκ για να νιώσουμε την μεσαιωνική του αύρα και ανεβαίνουμε στον πύργο της πόλης για να απολαύσουμε θέα που «κόβει την ανάσα». Προσεγγίζουμε το Φίλαχ, μια αγαπημένη πόλη της νότιας Αυστρίας, στις όχθες του ποταμού Ντράου, που αποτελεί σημαντικό σταυροδρόμι των Άλπεων και φυσικά δεν παραλείπουμε το πανέμορφο παραλίμνιο χωριουδάκι Χάλσταττ. Ένα ειδυλλιακό μέρος στη σκιά των Άλπεων γεμάτο παραδοσιακά ξύλινα σπιτάκια, με εικόνες που θυμίζουν κυριολεκτικά ιμπρεσιονιστικό πίνακα ζωγραφικής... 

περισσότερα

Εθνικό Πάρκο Banc d' Arguin

Ανάμεσα στο Νουατχίμπου (την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μαυριτανίας) και στην πρωτεύουσα, βρίσκεται ένας καλά κρυμμένος επίγειος παράδεισος. Ακουμπώντας την ακτή του Ατλαντικού, το πάρκο περιλαμβάνει ένα θέαμα φαντασμαγορικό με αμμόλοφους που χύνονται στα νερά του ωκεανού, παράκτια έλη, μικρά νησιά και ρηχά παράκτια νερά, με ολόχρυσες παραλίες να τα
περιτριγυρίζουν. Η αντίθεση μεταξύ του σκληρού περιβάλλοντος της ερήμου και της μεγάλης βιοποικιλότητας της θαλάσσιας ζώνης έχει δημιουργήσει μία περιοχή τεράστιας φυσικής καλλονής και συνάμα σημαντικής βιολογικής σημασίας.
Μια ευρεία ποικιλία αποδημητικών πουλιών περνά το χειμώνα εκεί, έτσι το εθνικό πάρκο αποτελεί παράδεισο για τους παρατηρητές πτηνών. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παρατηρητήρια στον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα είναι σημαντικός σταθμός για τα αποδημητικά πουλιά μεταξύ Ευρώπης και Νότιας Αφρικής. Το ήπιo κλίμα και η απουσία της ανθρώπινης διαταραχής στην περιοχή κάνουν το πάρκο μια από τις σημαντικότερες περιοχές στον κόσμο για αυτά τα είδη. Ο πληθυσμός πτηνών είναι εξαιρετικά μεγάλος. Μεταξύ 25.000 και 40.000 ζευγαριών που ανήκουν σε 15 σπάνια είδη, εδράζουν εδώ. Τα περισσότερα από αυτά φτιάχνουν της φωλιές τους, στις αμμουδιές των νησιών, δίπλα στον αβαθή ωκεανό. Επίσης εδώ θα συναντήσει κανείς διάφορα είδη χελώνας και δελφινιού – τα οποία μάλιστα ακολουθούν οι ντόπιοι ψαράδες για να προσεγγίσουν κοπάδια των ψαριών- βρίσκονται σε αυτή τη περιοχή. Το πάρκο φιλοξενεί επίσης σημαντικές κοινότητες σπάνιων ψαριών, πουλιών και θαλασσίων θηλαστικών.

περισσότερα

Μαυριτανία

Μαυριτανία, η χώρα που στο μεγαλύτερό της μέρος αποτελείται από έρημο, παρουσιάζει μία πολιτισμική αντίθεση, με τους Αραβο- Βέρβερους στο βορρά και τους Μαύρους Αφρικανούς στο νότο, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της είναι νομάδες.
Στο Μεσαίωνα η Μαυριτανία ήταν η βάση των Αλμοραβίδων, οι οποίοι διέδωσαν τον Ισλαμισμό σε όλη την περιοχή και ήλεγχαν για ένα διάστημα το ισλαμικό κομμάτι της
Ισπανίας. Το 15ο αιώνα Ευρωπαίοι έμποροι άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για τη Μαυριτανία και το 1814 η χώρα τέθηκε υπό Γαλλική κυριαρχία. Τα κσουρ (οχυρωμένοι οικισμοί, πόλεις των καραβανιών) δημιουργήθηκαν μεταξύ του 8ου και του 14ου αιώνα ως ενδιάμεσοι σταθμοί στο δρόμο των καραβανιών ανάμεσα στο Μαρόκο και στα αφρικανικά βασίλεια. Ήκμασαν ως εμπορικά κέντρα αλλά αργότερα ερήμωσαν. Οι πόλεις αυτές συμπεριλήφθηκαν το 1996 στον κατάλογο με τα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Αξιόλογη είναι επίσης η μουσική παράδοση στη χώρα. Τα παραδοσιακά μουσικά όργανα είναι έγχορδα και κρουστά, ενώ οι γυναίκες παίζουν διαφορετικά μουσικά όργανα από τους άνδρες. Κατά παράδοση στη Μαυριτανία υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τρόποι παιξίματος: ο λευκός τρόπος, ο μαύρος και ο μιγαδικός, που απηχούν τις τρεις βασικές εθνοτικές ομάδες.
Στη συνείδηση των Δυτικοευρωπαίων, η Μαυριτανία θεωρείται κάθε άλλο παρά κέντρο
αστικού πολιτισμού. Έτσι, εκπλήσσει το γεγονός ότι πολλές πόλεις τns ερήμου στη χώρα αυτή, υπήρξαν επί αιώνες τόποι καλλιέργειας τns παιδείας και ότι στις Σχολές του Κορανίου περιπλανώμενοι μουσουλμάνοι, κήρυκες, ποιητές και λόγιοι των επιστημών του Δικαίου και τns Ιστορίας μετέδιδαν τις γνώσεις τουs στις τέχνες και στις επιστήμες.
Σημαντική ήταν στο παρελθόν και η παραγωγή και αντιγραφή χειρόγραφων βιβλίων. Υπολογίζεται ότι οι βιβλιοθήκες της χώρας φιλοξενούν περίπου 40.000 ιστορικά χειρόγραφα και αντίγραφα, μεταξύ των οποίων και αντίγραφα τns περιόδου των Αλμοραβιδών (10os αι.) καθώς και πρωτότυπες εκδόσεις, όπως μια Γραμματική του Αβερρόη που βρέθηκε στο Μπουτιλιμίτ.

περισσότερα

Μια εμπειρία μας από το Εθνικό Πάρκο & λίμνες Πλίτβιτσε - Κροατία

Ένα υπέροχο εθνικό πάρκο με πυκνή βλάστηση και 16 λίμνες με κρυστάλλινα νερά που συνδέονται μεταξύ τους με ορμητικούς καταρράκτες και ρυάκια που σμιλεύουν τα ασβαστολιθικά πετρώματα της περιοχής απλώνεται σε 300 τετραγωνικά χλμ ανάμεσα στο Ζάγκρεμπ και το Ζαντάρ κατά μήκος των δαλματικών ακτών και αποτελεί τον πιο δημοφιλή τουριστικό προορισμό της χώρας.
Το πάρκο, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, είναι ανοιχτό όλο το χρόνο και η μαγεία της φύσης του αλλάζει χρώματα ανάλογα με την εποχή. Το πράσινο της άνοιξης και του καλοκαιριού, διαδέχονται τα γήινα χρώματα του φθινοπώρου και το κατάλευκο του χειμώνα και η περιήγηση στα περίπου 18 χιλιόμετρα χωμάτινων μονοπατιών και ξύλινων γεφυρών είναι μια γαλήνια και άκρως συναρπαστική εμπειρία για κάθε λάτρη της παρθένας φύσης.
Ελάφια, αρκούδες, λύκοι και αγριογούρουνα κατοικοεδρεύουν μέσα στην πυκνή βλάστηση και ο επισκέπτης έχει συχνά την ευκαιρία να τα παρατηρήσει από μακριά.
Δωρεάν μεταφορά με βάρκες και μικρά λεωφορεία εντός του πάρκου διευκολύνει την μετακίνηση και μεγιστοποιεί την απόλαυση μέσα στην εκπληκτική φύση σε λιγότερες ώρες.
Οι φωτογραφίες από το πάρκο θα βρουν δικαιωματικά μια θέση στο καλύτερο ταξιδιωτικό άλμπουμ του επισκέπτη και οι εικόνες θα μείνουν στο μυαλό του για πάντα.

περισσότερα

Η ΜΑΥΡΙΤΑΝΙΑ μέσα από τα μάτια του ταξιδιώτη…

«Την Μαυριτανία την αδικείς αν προσπαθήσεις να την περιγράψεις. Την Μαυριτανία πρέπει να την βιώσεις. Χώρα γλυκόπικρη, με τις δυσκολίες και τις ομορφιές της, σαν το τσάι που σου σερβίρουν στις σκηνές για καλωσόρισμα, με το ίδιο ποτήρι να περνά από χέρι σε χέρι σε τρεις γύρους. Το τσάι στον πρώτο γύρο πικρό σαν την ζωή, γλυκό στον δεύτερο σαν τον θάνατο και πιο γλυκό στον τρίτο σαν την αγάπη! Οι άνθρωποι φιλόξενοι, ήρεμοι, φιλικοί έχουν αναπτύξει μια στωικότητα που αγγίζει τη σοφία προκειμένου να αντέξουν τις καθημερινές δυσκολίες.
Κοιμηθήκαμε σε οάσεις, φυσικά σε αχυρένιες καλύβες. Το βράδυ μας «επισκέφθηκαν» τσακάλια όπου φρόντισαν να αφήσουν το επισκεπτήριό τους, τα ίχνη από τις πατημασιές τους
Συναντήσαμε κοιλάδες, φαράγγια μεγάλου βάθους, προϊόντα της διαβρωτικής διεργασίας του ανέμου και του νερού.
Όσο προχωρούσαμε η φύση μάς προετοίμαζε για την μεγάλη συνάντηση. Το πόδι άρχιζε να βουλιάζει στην αρχή ελαφρά στην άμμο. Φθάσαμε στο Cinguetti, την αποκαλούμενη πόλη-φάντασμα καθώς βρίσκεται θαμμένη 2,5μ. μέσα στην άμμο που την κατάπιε.  Την περίοδο της ακμής της ήταν η 7η μεγαλύτερη Ισλαμική πόλη μετά την Μέκκα. Τόπος συνάντησης καραβανιών και προσκυνητών από την Δ. Αφρική, αναπτύχθηκε ως πόλη των γραμμάτων με θεολογικές σχολές, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες μια από τις οποίες επισκεφθήκαμε. Στην είσοδο μας περίμενε ένας θυμόσοφος, προικισμένος με χιούμορ, Μαυριτανός κρατώντας ένα πελώριο ιδιόμορφο ξύλινο κλειδί, που τελούσε χρέη φύλακα, ξεναγού σε άπταιστα γαλλικά, και αναπαλαιωτή. Στη  συγκεκριμένη βιβλιοθήκη φιλοξενούνται 3.000 παλαιά χειρόγραφα, ορισμένα του 15ου αιώνα, παλιά Κοράνια γραμμένα πάνω σε δέρμα αντιλόπης που έχουν συντηρηθεί όχι τόσο χάριν της τεχνογνωσίας όσο του ξηρού κλίματος. Η πόλη τώρα βρίσκεται υπό την αιγίδα της UNESCO που έχει ξεθάψει ένα μικρό τμήμα της για να βλέπει ο επισκέπτης που βρισκόταν παλιά.
Εντύπωση μας έκανε ότι τους διάσπαρτους στην έρημο καταυλισμούς επισκέπτονται περιπλανώμενοι κήρυκες, λόγιοι, ποιητές που διδάσκουν το κοράνι και μεταδίδουν τις γνώσεις τους. Την επομένη έφθασε η πολυπόθητη στιγμή. Μπήκαμε στην έρημο! Μεγάλη η συγκίνηση!...
Σαχάρα στην γλώσσα των Βερβέρων σημαίνει «έκταση με χρώμα ξανθό» που όμως έτσι όπως λούζεται με το φως του ήλιου φαντάζει σαν μια ροζ απεραντοσύνη που σου κόβει την ανάσα. Την αποκαλούμε έρημο όμως με λίγη παρατηρητικότητα παντού γύρω υπάρχουν πατημασιές και ίχνη από αθέατη ζωή. Με την βοήθεια των ντόπιων συνοδών γίναμε και εμείς ιχνηλάτες. Το σούρουπο ο ουρανός λες και πυρπολείται βάφοντας το τοπίο ακόμα πιο ροζ.
Το βράδυ μετά το δείπνο, παρ’όλο το κρύο που φέρνει η νύχτα, καθίσαμε πάνω στην άμμο γύρω από την φωτιά παρέα με τους ξεναγούς και τους συνοδούς μας και αρχίσαμε το τραγούδι. Ένα εκείνοι, ένα εμείς. Σιγά-σιγά όμως η έρημος σου επιβάλλει τους δικούς της κανόνες που ζητά σιωπή, μια εκκωφαντική σιωπή όπου δεν ακούγεται απολύτως τίποτε μόνο το σούρσιμο της άμμου όπως την κυλά και τη ρυτιδιάζει το αεράκι και από μακριά τις κραυγές των τσακαλιών. Αρχίσαμε να μιμούμαστε τις φωνές τους και μας απαντούσαν! Και μετά είναι ο ουρανός, τόσο πεντακάθαρος. Στο απόλυτο σκοτάδι τα άστρα φαντάζουν τόσο χαμηλά που νομίζεις ότι θα τα πιάσεις!
Στην έρημο η ζωή είναι δύσκολη. Τα φάρμακα είναι από δυσεύρετα μέχρι ανύπαρκτα. Ο μέσος όρος ζωής φθάνει τα 40-45έτη για τους άνδρες τα 48 για τις γυναίκες. Οι πρώτες ύλες σπανίζουν γι’αυτό τίποτα δεν χαμένο.  Τα περιττώματα της καμήλας χρησιμεύουν για καύσιμα, αποξηραμένα για δομικό υλικό, σε σβώλους για παιχνίδι των παιδιών. Κι΄όμως πουθενά δεν συναντήσαμε επαίτες. Όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν πουλώντας κάτι όσο απλοικό κι΄αν φαντάζει για το δικό μας δυτικό γούστο. Ένα μαγνητάκι γυρεύαμε για ενθύμιο. Πολυτέλεια, άγνωστο. Αυτοσχεδιάσαμε κολώντας ένα μαγνήτη σε μια πλαστικοποιημένη φωτογραφία.
Επόμενος σταθμός η πόλις Ατάρ, μια περιοχή με βουνά και φαράγγια σχεδόν στο κέντρο της Μαυριτανικής επικράτειας. Είδαμε σπηλιές με τοιχογραφίες 6000 ετών, ένα παλιό κτίριο της λεγεώνας των ξένων, μια απομίμηση του Fort Sagan για τις ανάγκες μιας ταινίας που γυρίστηκε εδώ και το αυθεντικό βρίσκεται στο Αλγέρι, και κτίρια σε καθαρά Μαυριτανική αρχιτεκτονική.
Γι’ αυτό  το ταξίδι χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός, επίγνωση του τι θα συναντήσεις και ομοψυχία στην ομάδα. Μόνο αν είσαι ταξιδευτής έτοιμος να ζήσεις την περιπέτεια, θα την απολαύσεις και αυτή θα σε αποζημιώσει με αξέχαστες εμπειρίες.

από την Αλίκη Παπαηλιού

περισσότερα

ΤΟ «ΧΡΥΣΟ ΤΡΙΓΩΝΟ» ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟΥ

Οι Άγγλοι ανέπτυξαν το δουλεμπόριο υιοθετώντας μεθόδους εξαιρετικά αποτελεσματικές. Επινόησαν μια τριγωνική διακίνηση, με κορυφές του τριγώνου την Αγγλία, την Αφρική και την Αμερική.
Τα πλοία γέμιζαν τα αμπάρια τους από τα λιμάνια της Αγγλίας (κυρίως το Λίβερπουλ) με όπλα, υφάσματα, χάντρες και ψεύτικα κοσμήματα, με τα οποία πλήρωναν το ανθρώπινο εμπόρευμα της Αφρικής.  Οι κάσικοι της Αφρικής δέχονταν τα εμπορεύματα της βρετανικής βιομηχανίας και παραχωρούσαν τα φορτία των σκλάβων στους δουλεμπόρους, εξασφαλίζοντας τα όπλα για να οργανώνουν νέα ανθρωποκυνηγητά μέσα στα χωριά.
Όσοι επιζούσαν από την πείνα, τις αρρώστιες και το τσουβάλιασμα της μεταφοράς, εκθέτονταν στην κεντρική πλατεία των αποικιών για να πωληθούν.
Τα πλοία ξαναγύριζαν στην Αγγλία φορτωμένα με τροπικά προϊόντα των φυτειών της Αμερικής: ζάχαρη, βαμβάκι, καφέ και κακάο.
Ο απολογισμός του Διατλαντικού Εμπορίου Σκλάβων υπήρξε τραγικός. Υπολογίζεται ότι από το 1520 έως το 1860 μεταφέρθηκαν ως σκλάβοι 11 με 12 εκατομμύρια άντρες, γυναίκες και παιδιά από την Αφρική. Αναρίθμητοι Αφρικανοί πέθαναν στη μεταφορά, θύματα επιδημιών ή υποσιτισμού, και αρκετοί αυτοκτονούσαν. Οι σκλάβοι στοιβάζονταν σαν δέματα. Τα πλοία που μετέφεραν σκλάβους ξεχώριζαν από τη μυρωδιά τους. Οι μεταδοτικές ασθένειες και οι ξαφνικοί θάνατοι μπορούσαν να ανατρέψουν τις οικονομικές προσδοκίες του επιχειρηματία - εμπόρου, που πολλές φορές ήταν ο ίδιος ο πλοίαρχος. Για το λόγο αυτό πολλοί πλοίαρχοι φόρτωναν επιπλέον αριθμό σκλάβων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις πιθανές αβαρίες του ταξιδιού.
Το βουντού στην Αϊτή, το καντομπλέ στη Βραζιλία, η σαντερία στην Κούβα και το σάνγκο στο Τρινιδάδ δεν είναι παρά όψεις της παλιάς θρησκείας της Φυλής των Γιορούμπα που μεταφέρθηκαν από τους δουλεμπόρους ως σκλάβοι στις ακτές της Καραϊβικής.

περισσότερα

Το νησί Γκορέ - Σενεγάλη

Σε απόσταση αναπνοής από το Ντακάρ, το λιλιπούτειο Νησί Γκορέ μοιάζει να πλέει μοναχικά στη θάλασσα. Ένα γραφικό, καθαρό χωριουδάκι πνιγμένο στις μπουκαμβίλιες και στα γιασεμιά, με αποικιακού στιλ διώροφα σπίτια βαμμένα με απαλά χρώματα, ένα στρατιωτικό φρούριο ψηλά σε ένα λόφο, ένας μικρός αμμώδης όρμος, μια παραλία με ψαρόβαρκες και εκατοντάδες λεπτόκορμοι φοίνικες: μια εικόνα που θυμίζει περισσότερο σκηνικό ταινίας παρά κατοικημένη περιοχή. Και, όμως, αυτό το κουκλίστικο τοπίο κρύβει ένα θλιβερό παρελθόν: το νησί ήταν επί αιώνες κέντρο δουλεμπορίου. Από το 15ο έως το 19ο αι. το Γκορέ πέρασε διαδοχικά στην Πορτογαλία, την Ολλανδία, την Αγγλία και τη Γαλλία. Οι εμπορικές εταιρίες των χωρών αυτών έστελναν από εδώ κατά χιλιάδες τους Αφρικανούς σκλάβους στην Αϊτή, την Κούβα, τη Λουιζιάνα και τη Βραζιλία. Στα υπόγεια των σπιτιών του στοιβάζονταν εκατοντάδες μαύροι και περίμεναν επί μήνες τα πλοία που θα τους μετέφεραν στο Νέο Κόσμο της φρίκης και της σκλαβιάς. Έναν όροφο πιο πάνω, οι πλούσιοι δουλέμποροι διοργάνωναν χορούς και δείπνα.

περισσότερα

Μάρκο Πόλο

«Δεν είπα ούτε τα μισά απ’ όσα είδα, γιατί δεν θα γινόμουν πιστευτός»…

 

Οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, 1.600 χρόνια, τρεις ήπειροι. Από την Ανατολή στη Δύση και πάλι πίσω. Από την Κίνα, την Ινδία την Περσία και την Αραβία μέχρι την Ελλάδα και την Ιταλία και μετά με υδάτινες διαδρομές στην Αφρική και από εκεί στον Ινδικό Ωκεανό. Αυτός είναι ο διάσημος «δρόμος του μεταξιού», που πήρε το όνομά του από το σημαντικότερο προϊόν το οποίο πρωταγωνιστούσε στις συναλλαγές. Ξεκίνησε από την Κίνα και τη δυναστεία των Χαν, γύρω στο 130 π.Χ., και εγκαταλείφθηκε άδοξα με τη βίαιη εγκατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Κωνσταντινούπολη το 1454, στα μέσα δηλαδή του 15ου αιώνα.
Ο δρόμος αυτός δεν ήταν ποτέ απλώς ένας εμπορικός δρόμος διακίνησης μεταξιού, μπαχαρικών και αγαθών. Ήταν ένα ασύλληπτο δίκτυο ανταλλαγής πολιτισμού και ιδεών. Μέσα από τις διαδρομές του μεταξιού τα ατρόμητα καραβάνια μεταλαμπάδευσαν από τη μία χώρα στην άλλη γνώση και πολιτισμό, γλώσσες, τέχνες, μουσικές, αρχιτεκτονική, επιστήμες, παραδόσεις και, βέβαια, τις τρεις μεγάλες θρησκείες: τον χριστιανισμό, τον βουδισμό και το ισλάμ.
Ατέλειωτα χιλιόμετρα ερήμου, θερμοκρασίες που φλέρταραν με τα άκρα και τον θάνατο, αχανείς εκτάσεις που υπόσχονταν αμμοθύελλες, κακουχίες και επιθέσεις από ληστές. Τα ονόματα των ερήμων σε έκαναν να τρέμεις: «Τάκλα Μακάν» που σημαίνει «εκεί που δεν υπάρχει επιστροφή». Ο μύθος θέλει όσους ξεμάκραιναν από το καραβάνι να χάνουν πρώτα τον προσανατολισμό τους και μετά τα λογικά τους.
Και μετά οάσεις, τρεχούμενα νερά και καταπράσινα βουνά με χίλιους Βούδες που γλύκαιναν τα χιλιόμετρα, ξεδίψαγαν ζώα και ανθρώπους και έδιναν στους ταξιδευτές την ηρεμία να στοχαστούν τα εξωτικά αγαθά και τα πλούτη που τους περίμεναν στο τέρμα της δοκιμασίας. Και όσο φούντωνε η ελπίδα, τόσο γιγαντωνόταν ο μύθος...
Στα χνάρια αυτού του μύθου θα κινηθεί και η δική μας αποστολή επί δεκαεπτά ημέρες. Στον δρόμο μας πόλεις και οάσεις στις οποίες στάθμευαν τα καραβάνια πριν ξαναβγούν στον αδυσώπητο δρόμο της ερήμου, βουνά που φλέγονται, αμμόλοφοι που τραγουδούν, αλαβάστρινες παγόδες, εύφορες κοιλάδες, σπήλαια με χίλια χρώματα, χωριά και ντόπιες αγορές με μύρια χρώματα και αρώματα. Και όλα αυτά κάτω από το βλέμμα του Βούδα και όλων των θεών που φώτιζαν τους τολμηρούς εκείνους εμπόρους να ολοκληρώσουν την αποστολή τους και που θα αξιώσουν και εμάς να ζήσουμε την περιπέτεια αυτή την παλιά.
Μόνο που για το δικό μας καραβάνι του Versus ο δρόμος θα είναι στρωμένος με «μεταξένιες» διαδρομές, καλή παρέα, υπέροχη φιλοξενία, γεύσεις πρωτόγνωρες και με αμοιβή μας στο τέλος την ολοκλήρωση ενός από τα ωραιότερα και πλουσιότερα ταξίδια που θα έχουμε κάνει στη ζωή μας.

περισσότερα

Εμπειρία στην Κίνα: Να διασχίσεις τον παλιό «δρόμο του μεταξιού»

Ένα οδοιπορικό στον «δρόμο του μεταξιού» αποτελεί για τους ταξιδιώτες την εκπλήρωση μιας περιπετειώδους φαντασίας και την εμπειρία μιας συγκλονιστικής πραγματικότητας!

Μέσα από αυτούς τους δρόμους διακινούνταν το μετάξι και τα άλλα προϊόντα της Κίνας και της Ινδίας στην Ανατολή προς τον Δυτικό Κόσµο από τον 1ο αιώνα π.Χ.

Για 1.600 χρόνια οι «δρόμοι του μεταξιού» συνέδεαν την Κίνα µε την Ευρώπη, την Ανατολή µε τη Δύση, διασχίζοντας το κέντρο του ασιατικού οροπεδίου και καλύπτοντας πάνω από 8.000 χιλιόµετρα. Στην πραγματικότητα λειτουργούσαν ως δίαυλος επικοινωνίας λαών και πολιτισµών.

Για μας σήμερα είναι ένα ταξίδι συναρπαστικό, με μυθικές προεκτάσεις, απαιτητικό και κυρίως φορτισμένο με μνήμες που έρχονται από τα βάθη της Ιστορίας. Ένα ταξίδι που θα μας φέρει σε επαφή με φυλές και τόπους μιας πάλαι ποτέ ένδοξης εποχής.

Dreams come true: Στον δικό μας «δρόμο του μεταξιού» του Versus περνάμε από τα οδικά περάσματα που χρησιμοποιούσαν τα καραβάνια των Κινέζων εμπόρων, φορτωμένα με χιλιάδες μέτρα μεταξιού.
Ξεκινάμε από το Ουρούμτσι και το Κασγκάρ, τη σημαντικότερη όαση της κινεζικής Δύσης, σταματάμε στην όαση Ντουνχουάνγκ, «το άκρο του πολιτισμένου κόσμου» για τους Κινέζους, ένα ισχυρό στρατιωτικό οχυρό που την εποχή εκείνη ήταν μία από τις πλουσιότερες πόλεις της Ασίας.
Είναι εδώ που καταλήγει το Σινικό Τείχος, μια και από εκεί και πέρα ανελάμβανε τη φύλαξη της «ουράνιας αυτοκρατορίας» η φοβερή έρημος Τακλαμακάν, το όνομα της οποίας σημαίνει «η έρημος που δεν έχει επιστροφή». Προχωράμε για το Γκουιλίν, τη Γιαγιουγκουάν, τη Ζανχουέ και συνεχίζουμε...

περισσότερα

Ιερουσαλήμ...

Μια πόλη γεμάτη «προσευχές και όνειρα» όπου σε κάθε βήμα συναντάς σημάδια από τις πιο διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες. Κατά κανόνα για τους Έλληνες η Ιερουσαλήμ είναι θρησκευτικό προσκύνημα. Αυτό το χωνευτήρι πολιτισμών και εθνοτήτων κρύβει πολλές εκπλήξεις. Θα πιείτε χαλαρούς καφέδες σε παραδοσιακές γειτονιές – τη μουσουλμανική, τη χριστιανική και την εβραϊκή. Θα περιπλανηθείτε σε αρχαίες οδούς – ο γύρος των τειχών είναι μια καταπληκτική βόλτα. Θα χαθείτε στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, που συμπυκνώνει όλη τη γοητεία της Ανατολής, με τα πέτρινα κτίρια, τα καμπαναριά και τα παζάρια της.
Η Παλιά Πόλη θα σας μαγέψει. Μέσα στα οθωμανικά τείχη ο οικισμός χωρίζεται σε τέσσερις συνοικίες, τη μουσουλμανική, την εβραϊκή, τη χριστιανική και την αρμένικη.  Το Χαράμ με τα δύο επιβλητικά τζαμιά, τον Θόλο του Βράχου (ή τζαμί του Ομάρ) και το τζαμί του Αλ Ακσά δεσπόζει στο χώρο. Αυτός ο θρησκευτικός χώρος απλώνεται στο σημείο όπου μέχρι το 135 π.Χ. βρισκόταν ο μεγάλος ναός των Ιουδαίων. Έτσι, λοιπόν, ακριβώς απέξω, βρίσκεται το Τείχος των Δακρύων, το οποίο κάθε μέρα συγκεντρώνει δεκάδες θρησκευόμενους εβραίους που προσεύχονται. Όσον αφορά το χριστιανισμό, με σημείο εκκίνησης την πύλη των λιονταριών, ανηφορίζει η οδός του Μαρτυρίου (Via Dolorosa) ανάμεσα σε αναρίθμητα μαγαζιά με σουβενίρ αλλά και δεκάδες θρησκευτικά ιδρύματα, τα οποία στο εσωτερικό τους κρύβουν γαλήνιες στοές και πλούσιους κήπους, φτάνει κανείς στον Πανάγιο Τάφο, ένα ναό-Βαβέλ του χριστιανισμού, καθώς είναι μοιρασμένος σε καμιά δεκαριά διαφορετικές εκκλησίες (ο ίδιος ο τάφος, πάντως, ανήκει στη δικαιοδοσία του Ορθόδοξου Πατριαρχείου Ιεροσολύμων). Γύρω από το Χαράμ απλώνονται οι μουσουλμανικές αγορές. Μικρομάγαζα που πουλούν γλυκά από σουσάμι εναλλάσσονται με περίτεχνες θύρες οι οποίες χρονολογούνται από την εποχή των Μαμελούκων.
Ένα κράμα θρησκειών, πολιτισμών, αρωμάτων και χρωμάτων…

περισσότερα

Ποια δυσκολία αντιμετωπίζει ο άνθρωπος στη μελέτη και εξήγηση των αρχαίων πολιτισμών

Σε όλες τις περιοχές της υφηλίου όπου αναπτύχθηκαν πολλοί πολιτισμοί κατά την αρχαιότητα παρουσιάζονται  ανεξήγητα φαινόμενα για τους σημερινούς αναλυτές. Το γεγονός αυτό οφείλεται σε πάρα πολλούς παράγοντες  αλλά κυρίως στην χρονική απόσταση που έχει περάσει  και συνεπώς   την εξαφάνιση σημαντικών στοιχείων, την αδυναμία μας-και συνήθως  την άρνησή μας-να κατανοήσουμε διαφορετικές κοινωνικές δομές, ηθικές και θρησκευτικές αξίες, διαφορετικές από τις ευρωπαϊκές και κυρίως από τον υπέρμετρο εγωισμό μας να πιστεύουμε ότι αποκλειστικά εμείς είμαστε  οι κάτοχοι της αληθείας σε όλα τα επίπεδα, θρησκευτικό, πολιτικό, πολιτιστικό, ηθικό κ.λ.π. Όλα αυτά βέβαια λειτούργησαν και σαν πρόσχημα προκειμένου να αλλάξει η τρομακτική απληστία και κτηνωδία των ευρωπαίων κατακτητών (οι μέθοδοι των Ες Ες είναι σχεδόν ουμανιστικές συγκρινόμενες με τις ισπανικές) με την συνεργασία της καθολικής εκκλησίαςֹ αρκεί να σημειωθεί ότι μόλις τον 20ο αι. η καθολική εκκλησία ανεγνώρισε τους Ινδιάνους ως ανθρώπους και το 1992 ο Πάπας ζήτησε συγνώμη από τους Ινδιάνους για τον καταλυτικό ρόλο της εκκλησίας του στην γενοκτονία τους και την καταστροφή  των πολιτισμών τους σε όλη την αμερικανική ήπειρο. Μια διεισδυτική ματιά στο Περού, και όχι μόνον, θα δείξει ότι η διαδικασία αυτή συνεχίζεται με εναλλαγή εξουσιών και σχετικά πιο ήπιες μεθόδους αλλά με μεγαλύτερη ένταση. 

περισσότερα

Ο πολιτισμός των Νάζκα – Οι γραμμές Νάζκα

Ο πολιτισμός της Νάζκα (300 π.Χ.-800 μ.Χ.- αβέβαιη χρονολόγηση, πιθανή εμφάνιση του πολιτισμού αυτού περί το 900 π.χ.) που  έγινε διάσημος από τις τόσο περίφημες όσο και μυστηριώδεις «Γραμμές της Νάσκα». Σε μία έκταση 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων., μεταξύ των πόλεων Νάσκα και Πάλπα, έχουν χαραχτεί στο έδαφος εκατοντάδες σχήματα, η πλειοψηφία των οποίων είναι γεωμετρικά, όπως τετράγωνα, παραλληλόγραμμα, τρίγωνα, ομόκεντροι κύκλοι και άλλα. Υπάρχουν επίσης πουλιά, αράχνες, πίθηκοι, ψάρια (καρχαρίες, φάλαινες, όρκες), λάμα και σαυροειδή. Σπανιότερες είναι οι ανθρωπόμορφες απεικονίσεις με την πλέον διάσημη, εκείνη του «αστροναύτη», μιας φιγούρας 32μ., που φαίνεται να χαιρετά ενώ φέρει μια συσκευή που μπορεί να ερμηνευτεί ως σκάφανδρο. Η περιοχή είναι εξαιρετικά άνυδρη έρημος, με κοκκινόχρωμη άμμο, λόγω της κάλυψης της επιφάνειας του εδάφους από οξείδιο του σιδήρου, εξ’ ου και το όνομά της «’Έγχρωμη Κοιλάδα» (Pampa Colorada). Επάνω στην επιφάνεια αυτή χαράχτηκαν σε αβαθή αυλάκια οι περίφημες γραμμές και καθίστανται εμφανείς λόγω της χρωματικής αντιθέσεως εδάφους και υποστρώματος. Τα σχήματα αυτά λόγω του μεγάλου μεγέθους τους (το μεγαλύτερο είναι 200 μ. μήκους), είναι ορατά μόνο από τον  αέρα  και δεν υπάρχει φυσική έξαρση του εδάφους στην περιοχή, όρος ή κάτι παρεμφερές, από όπου θα ήταν δυνατός ο σχεδιασμός, η επίβλεψη των εργασιών κατασκευής αλλά και παρατήρησης τους. Οι «Γραμμές της Νάσκα» έγιναν γνωστές χάρη της παρατηρητικότητας επιβατών αερογραμμών κατά τη δεκαετία του 1920 και λόγω του αδιαμφισβήτητου μυστηρίου που παρουσιάζουν, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων και δη με κυρίαρχη τη φυσιογνωμία της Γερμανίδας Μαρίας Ραϊχε (1903-1990), η οποία κατοικούσε στη Νάσκα από το 1948 μέχρι το θάνατό της. Πάντως μέχρι σήμερα καμία θεωρία δεν θεωρείται η επικρατέστερη εκτός εάν πιστέψει κανείς την άποψη του Ελβετού Έρικ φον Ντάινικεν περί αρχαίων αστροναυτών. Εν τούτης το θέμα παραμένει ανοιχτό διότι ανακαλύπτονται και νέα σχήματα. Ανεξαρτήτως των γραμμών, ο πολιτισμός της Νάσκα έχει να επιδείξει εξαιρετική πολυχρωματική κεραμική, άριστη εκμετάλλευση των υπόγειων υδάτων και ένα θαυμάσιο σύστημα υδραγωγείων τα οποία είναι σε χρήση ακόμα και σήμερα. Ατυχώς λίγες ανασκαφικές εργασίες έχουν γίνει στο λατρευτικό κέντρο Καχουάτσι (Cahuachi) και στον οικισμό Μαρκάγια (Marcaya) και τα δύο  του πολιτισμού της Νάσκα, ώστε να αξίζει να τα επισκεφθούμε. Δείπνο και διανυκτέρευση. 

περισσότερα

Γιατί επικράτησαν οι Ίνκας

Για το ευρύ κοινό το προϊσπανικό Περού είναι συνυφασμένο με τον Πολιτισμό των Ίνκας. Οι Ίνκας εμφανίσθηκαν περί το 1.200 μ.Χ. και δημιούργησαν ταχύτατα, από το 1438, μία θαυμαστή αυτοκρατορία, την οποίαν κατέλυσαν οι Ισπανοί το 1535. Ένας από τους λόγους της ταχύτατης ανάπτυξης της αυτοκρατορίας ήταν το γεγονός ότι, αν και ο πόλεμος ήταν κατακτητικός, στους υπό επίθεση πληθυσμούς ετίθετο το δίλημμα,  προ της μάχης, αν ήταν διατεθειμένοι να αποδεχθούν ότι ο θεός-ήλιος των Ίνκας ήταν ανώτερος των ιδικών τους και κατά πόσον θα υπαγόντουσαν στο σύστημα διακυβερνήσεως των Ίνκας ενώ θα αυτοδιοικούντο, ή, σε άλλη  περιπτώση, θα αντιμετώπιζαν τον άριστα οργανωμένο στρατό των Ίνκαςֹ η αυτοκρατορία μεγάλωσε πολύ γρήγορα. Η κοινωνική οργάνωση των Ίνκας εμπεριείχε «σοσιαλιστικά», θα λέγαμε, στοιχεία όπως η απουσία ατομικής ιδιοκτησίας γης, η γη ανήκε και εκαλλιεργείτο από την πατριά (πολλές πατριές απάρτηζαν μία κοινότητα) και το προϊόν χωριζότανε σε τρία, του αυτοκράτορα, του ιερατείου και των καλλιεργητών. Το πρώτο, και εν μέρει το δεύτερο, μετά την κάλυψη των αναγκών της αυλής και του ιερατείου, φυλασσόντουσαν  σε κρατικές αποθήκες και διανέμονταν , σε εποχές σιτοδείας, στους υπηκόους και σαν σταθερό επίδομα στα μέλη της κοινωνίας ανίκανα για εργασία. Επιπροσθέτως, τα δημόσια έργα πραγματοποιόντουσαν με υποχρεωτική εργασία ορισμένου χρόνου όλων των μελών της κοινότητος που σιτιζόντουσαν  κατά το διάστημα αυτό από τις αυτοκρατορικές αποθήκες, το σύστημα αυτό ονομάζονταν μίτα (mita). Οι Ίνκας δεν καινοτόμησαν, απλώς κωδικοποίησαν και επέβαλαν σε μείζονα κλίμακα προηγούμενες επιτυχείς πρακτικές που εφαρμόζονταν σε διάφορες φυλές. Οι Ισπανοί κατήργησαν αυτά τα συστήματα και μοίρασαν την γη μεταξύ τους σε μεγάλες ιδιοκτησίες (encomiendas και μετά haciendas) και μετέτρεψαν τους κατοίκους ουσιαστικώς σε δουλοπάροικους, τους πεόνες ή καμπεσίνος (peones, campesin-os)ֹ οι Ισπανοί διατήρησαν μεν την μίτα ως ρεπαρτιμιέντο (repartimiento)  χωρίς την κρατική σίτιση δε. 

περισσότερα

Ανεξήγητα Φαινόμενα - Σχέση Μάγιας και Ίνκας

Στα φαινόμενα που δύσκολα εξηγούνται, πρέπει να συμπεριληφθεί η κατασκευή κλιμακωτών πυραμίδων στο Περού από τον  πολιτισμό του Καράλ (βλ. ανωτέρω) και τους Μάγια στο Μεξικόֹ ομολογουμένως το ακριβέστατο ημερολόγιο των Μάγια αρχίζει την  11η  Αυγούστου του 3114 π.Χ. αλλά οι πρώτες πυραμίδες τους εμφανίζονται στο Τικάλ της Γουατεμάλας το 470 μ.Χ. Οι δύο πολιτισμοί έχουν χρονική απόκλιση χιλιετηρίδων, μεταξύ τους παρεμβάλλονται δεκάδες χιλιάδων χλμ. αδιάβατου εδάφους, και οι δύο δε δεν είχαν αξιόλογα ζώα για μεταφορά και δεν είχαν επινοήσει καν τον τροχό. Επαφή δε μέσω της  θαλάσσης αποκλείεται καθώς  δεν ήταν θαλασσοπόροι.
Οι κλιμακωτές πυραμίδες έχουν την απαρχή τους στις τετράγωνες και παραλληλόγραμμες πλατφόρμες επί των οποίων διαδοχικώς κτίστηκαν  μικρότερες. Είναι πιθανόν οι πλατφόρμες να προέκυψαν από ισόγεια κτίρια τα οποία «επικτίσθηκαν», πρακτική η οποία εμφανίζεται και στους πολιτισμούς του Μεξικού. Η πλατφόρμα αντικατοπτρίζει την ιδέα ότι το ύψος εντέλλεται γόητρο και διαχωρίζει τον συνήθη από τον εξαίρετο χώροֹ στο πλαίσιο αυτό η ύπαρξη περισσοτέρων από μίας πλατφόρμες παραπέμπει σε πλουραλιστικό πάνθεον και /ή σε ταξική κοινωνία με οργανωμένη δομή εξουσίας. Εφ’ όσον οι Άνδεις είναι οροσειρά, η κάθετος διάκριση του χώρου εμφανίζεται ως τριπλή: τα ισόγεια, ή ουδέτερες πεδιάδες, τα υψίπεδα, ή πλατφόρμες, και οι λάκκοι ή «αρνητικές» πεδιάδες που αναπαριστώνται ως βυθισμένες αυλές. Η διάκριση αυτή εμφανίζεται στην Προκεραμική περίοδο και συνεχίζεται μέχρι την εποχή των Ίνκας, με απόγειο την εποχή του Τιαχουανάκο (300 π.Χ.-1000 μ.Χ.) και ενδεχομένως να καταδεικνύει την πίστη ότι ο άνθρωπος προήλθε από τη γη. Ένα άλλο δύσκολο να εξηγηθεί φαινόμενο, που επιχωριάζει στο Περού, είναι τα κτιριακά συγκροτήματα σε σχήμα «U». Το φαινόμενο αυτό εμφανίζεται κατά πρώτον στο Ελ Παραϊσο (El Paraíso), 140 χλμ. βορείως της Λίμα, κατά την Προκεραμική περίοδο, περί το 2000 π.Χ. Σχεδόν όλοι οι οικισμοί ακολουθούν την ιδία διάταξη και είναι στραμμένοι προς την θάλασσα. Αργότερα διατηρείται η αυτή διάταξη, το σχήμα U, αλλά τα συγκροτήματα στρέφονται προς τις Άνδεις. Ο λόγος της διατάξεως καθώς και η στροφή είναι παντελώς άγνωστα. Όσον αφορά τα ανεξήγητα φαινόμενα την πρώτη θέση κατέχουν οι «Γραμμές της Νάζκα» τις οποίες θα επισκεφθούμε στα πλαίσια του ταξιδίου μας.

περισσότερα

Τι οδήγησε τους ταξιδιώτες να λένε «Περού μόνο με το Versus»

Αυτό το μεγαλείο σάς καλούμε να ανακαλύψουμε μαζί όπως ακριβώς κάνουμε δύο δεκαετίες τώρα. Ένα καλοσχεδιασμένο ταξίδι που κάλυψαν δύο κανάλια της ελληνικής τηλεόρασης και οδηγούν τους ταξιδιώτες στη διαπίστωση «Περού μόνο με το Versus». Δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει παγιώσει αυτήν τη διαπίστωση.
Η πτήση από τη Λίμα στην Αρεκίπα, αλλά και από το Ίκα στη Νάσκα για να αποφύγετε τα χιλιάδες κουραστικά χιλιόμετρα στις Άνδεις (υπάρχουν αρκετές οδικές διαδρομές για να
γνωρίσετε τη χώρα σε βάθος); Το πρόγραμμα με τις εμπεριστατωμένες ξεναγήσεις και τις γενναιόδωρες παροχές, χωρίς να παραλείπει τη Βολιβία, την Αρεκίπα και τον Αμαζόνιο; Η ανεπανάληπτη τιμή, απόκτημα της μεγάλης συμμετοχής σας όλα αυτά τα χρόνια; Οι εξειδικευμένοι αρχηγοί των αποστόλων μας;
Εμείς πιστεύουμε κάτι ανώτερο από όλα αυτά. Ίσως η μεγάλη μας αγάπη για αυτό το μεγαλείο του πολιτισμού των Ίνκας που μας προσέλκυσε από τα πρώτα βήματά μας.
Σας προσκαλούμε σε ένα αλλιώτικο ταξίδι στο Περού, κρατώντας σας πάντα από το χέρι. Κλείστε τα μάτια, αφουγκραστείτε την πέτρα και ακούστε έναν παράξενο ψίθυρο. Όσα δεν κατάφεραν να πουν οι αρχαιολόγοι και οι ιστορικοί τα λένε τα ίδια τα ερείπια της αυτοκρατορίας των Ίνκας: Οι πέτρινοι φύλακες των Άνδεων.

περισσότερα

ΙΝΤΙ ΡΑΪΜΙ – Η γιορτή του Ήλιου!

Ίντι Ράιμι σημαίνει "Γιορτή του Ήλιου", στη γλώσσα κέτσουα.
Ήταν θρησκευτική γιορτή των Ίνκας προς τιμήν του θεού του Ήλιου, Ίντι. Πραγματοποιόταν γύρω στις 24 Ιουνίου και σηματοδοτούσε το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στο Νότιο Ημισφαίριο και το νέο έτος για τους λαούς των Άνδεων.
Στην αυτοκρατορία των Ίνκας, το Ίντι Ράιμι θεωρείτο η πιο σημαντική από τις τέσσερις γιορτές του Κούσκο. Διαρκούσε 9 ημέρες με χορούς και θυσίες ζώων για να εξασφαλιστεί η καλή σοδειά.
Η τελευταία γιορτή παρουσία του Αυτοκράτορα των Ίνκας έγινε το 1535, αφού έπειτα καταργήθηκε από τους Ισπανούς κατακτητές και την Καθολική Εκκλησία. Στα χρόνια που ακολούθησαν, κάποιοι ιθαγενείς συμμετείχαν σε παρόμοιες τελετές, αλλά απαγορεύτηκε εντελώς το 1572 σαν μια παγανιστική γιορτή που ερχόταν αντίθετη με την Καθολική πίστη.
Από το 1944 και κάθε χρόνο στις 24 Ιουνίου λαμβάνει χώρα στο Κούσκο μια μεγαλοπρεπής αναπαράσταση του Ίντι Ράιμι, που προσελκύει πλήθος τουριστών.
Ο αυτοκράτορας Ίνκα με μια παραδοσιακή προσευχή ζητά την ευλογία του Ήλιου, ο οποίος είναι η πηγή της ζωής για όλο το σύμπαν. Στη συνέχεια ο Ίνκα, μεταφερόμενος πάνω σε έναν χρυσό θρόνο, οδηγεί την μεγαλειώδη πομπή από το κέντρο του Κούσκο στον ιερό χώρο του Σαξαχουαμάν, στους λόφους πάνω από την πόλη.
Εκεί γίνεται εικονική αναπαράσταση της αρχαίας τελετής της θυσίας ενός λάμα, το μπάνιο του αυτοκράτορα με τσίτσα, το ιερό ποτό των αρχαίων Ίνκας και η τελετή της Νέας Φωτιάς! Καμιά φωτιά δεν επιτρεπόταν στην πόλη την ημέρα αυτή. Χρησιμοποιώντας έναν ιερό καθρέφτη, συγκέντρωναν τις ακτίνες του Ήλιου και έτσι η Θεϊκή Νέα Φωτιά γεννιόταν και μεταδιδόταν από άκρη σε άκρη σε όλη την πόλη. Η τελετή τελειώνει με την ομιλία του Ίνκα στην αυθεντική γλώσσα των κατοίκων του Κούσκο, τα κέτσουα.

περισσότερα

Μαδρίτη, Βαλένθια, Βαρκελώνη, ποια από τις τρείς προτιμάτε;

Ενας συνδυασμός τριών πόλεων, τριών πρωτευουσών, τριών πολιτισμών. Περνάς από την μία πόλη  στην άλλη και γοητεύεσαι. Ποια να ξεχωρίσεις, ποια να σε κατακτήσει; Περιμένεις στο τέλος αφού τις γνωρίσεις και τις τρείς να βγάλεις τα συμπεράσματα σου και πάλι μένεις μπερδεμένος. Ποια προτιμάς τελικά; Η καθεμία έχει τον λόγο της για να σε κατακτήσει .
Η αρχοντική πρωτεύουσα Μαδρίτη, καστελιάνα στην ψυχή, εκφράζει όλο το δυναμισμό της χώρας. Ο πολιτιστικός της πλούτος είναι τεράστιος αφού εδώ βρίσκονται τα σημαντικότερα μουσεία της χώρας, ενώ δεν υστερεί σε δυναμισμό. Δράση και ζωντάνια στις πλάθας ( πλατείες ) της και στους δρόμους της, στις αβενίδος (λεωφόρους) της, στα εμπορικά της κέντρα που κατακτούν όλες τις ηλικίες, ενώ το γήπεδο της Ρεάλ και η παλαιά πόλη γύρω από την Πλάθα Μαγιόρ ( Κεντρική Πλατεία ) αποτελούν άλλο ένα μαγνήτη.
Η Βαλένθια, άγνωστη και παραμελημένη μέχρι πρόσφατα, μπήκε δυναμικά στον τουριστικό χάρτη με την αναπαλαίωση και πεζοδρόμηση του ιστορικού κέντρου, με την επέκταση και ανάδειξη της μαρίνας της, αλλά κυρίως χάρις στην Πόλη των Τεχνών και των επιστημών   που σχεδίασε ένα διάσημο τέκνο της : ο Σαντιάγκο Καλατράβα , στις εκβολές του Τούρια. Κτήρια που θυμίζουν σκελετούς προϊστορικών ζώων και φανταστικών όντων την κοσμούν.
Στο τέλος είναι η Βαρκελώνη, τόσο μοναδική, τόσο μεσογειακή, τόσο πλούσια σε εικόνες, αποτελεί το όνειρο όλων μας. Την φήμη της στηρίζουν τα πασέο της, τα κτήρια του Γκαουντί, το Μπάριο Γκότικο, το Πουέρτο Ολύμπικο, το Μοντχούικ και το στάδιο Καμπ Νόου της Μπάρτσα. Πλούσια πολιτιστικά με μουσεία των μεγάλων δημιουργών που γεννήθηκαν η έζησαν εδώ: Πικάσο , Μιρό , Νταλί. Η γοητεία της όμως βρίσκεται έξω στις πλατείες , στο βουλεβάρδο, στην Ράμπλα , στις παραθαλάσσιες ζώνες της όπου δεν χορταίνεις να περπατάς και να απολαμβάνεις κάθε στιγμή της μέρας και της νύχτας τρώγοντας και διασκεδάζοντας.
Στιγμές του ταξιδιού
Οι ταξιδιώτες που επιλέγουν αυτό το ταξίδι έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον πλούτο, τις αντιθέσεις, τις ομοιότητες, την ομορφιά της κεντρικής και της Νότιας Ισπανίας. Από τις μεσαιωνικές πόλεις της Καστίλης στα λευκά χωριά του Νότου .
Από τη Μαδρίτη, αρχόντισσα καστελιάνα, ζωντανή,  με το Πράδο  και τα άλλα σημαντικά μουσεία της αλλά και με την έδρα της Ρεάλ.
Από εκεί στον Νότο, με διαδρομές που μας επιτρέπουν να γνωρίσουμε την χώρα σε βάθος,  από τα υψίπεδα της Καστίλης στην πεδιάδα του Γουαδαλκιβίρ, την πεδιάδα της Ανδαλουσίας προς τα Λευκά χωριά και την Ρόντα και προς πόλεις που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να τις συστήσουμε: την Σεβίλλη, την Γρανάδα, την Κόρδοβα, με μνημεία ξακουστά: την Αλάμπρα, το Αλκάθαρ, τη Μεθκίτα, που μας θυμίζουν το ανατολίτικο παρελθόν τους, αλλά και με την γοητεία της  καθημερινότητας τους  που την ζούμε όταν περπατάμε στην Σάντα Κρουζ ή στο Μπάριο Χούδιο ή στο Αλμπαιθίν ή όταν κάνουμε την κρουαζιέρα στον Γουαδαλκιβίρ ή όταν παρακολουθούμε ένα παθιασμένο φλαμένγκο.
Καταλήγουμε στην ολοζώντανη Καταλονία και στο διαμάντι της, τη μεσογειακή Βαρκελώνη, την οποία θα απολαύσουμε με τις πλούσιες ξεναγήσεις μας του εξειδικευμένου στην ισπανική κουλτούρα αρχηγού μας. 

περισσότερα

Βαρκελώνη: Η ανατρεπτική πρωτεύουσα της Καταλονίας

Μοναδική αρχιτεκτονική, ιστορικά μνημεία, καλλιτεχνική κληρονομιά, ποδόσφαιρο, ζωντανές γειτονιές για βόλτες και nightlife αλλά και συναρπαστική γαστρονομία. Η πυκνοκατοικημένη Βαρκελώνη είναι μάλλον η πιο κοσμοπολίτικη ισπανική πόλη. Ισπανική είπαμε; Πρωτεύουσα της Καταλονίας για να είμαστε πολιτικά ορθοί, αφού οι ντόπιοι θεωρούν την περιφέρεια αυτή ξεχωριστή χώρα και μιλούν τη δική τους γλώσσα.
Η μαγεία της Βαρκελώνης σε καταλαμβάνει ήδη όταν την πλησιάζεις με το αεροπλάνο! Είναι η πιο τέλεια δομημένη πόλη στον κόσμο χάρη στον χαρισματικό πολεοδόμο Ιλντεφόνς Σερντά ι Σινιέρ ο οποίος το 1850 σχεδίασε και δόμησε την κεντρική περιοχή Εσάμπλε (δηλαδή επέκταση). Από ψηλά βλέπεις τα οικοδομικά τετράγωνα 113 επί 113 μέτρων χωρισμένα από λεωφόρους 20 μέτρων άριστα τακτοποιημένα με κομμένες γωνίες για τις άμαξες… και καταλαβαίνεις αμέσως ότι μόλις προσγειωθείς θα δεις μπροστά σου κάτι μοναδικό. Και το βλέπεις. Κάθε κτήριο είναι κι ένα έργο τέχνης. Γοτθικό, Νεογοτθικό, Σουρεαλιστικό, Μοντερνιστικό… Το ίδιο και τα πάρκα. Η πόλη είναι ένα ζωντανό μουσείο. Με τη σφραγίδα των άφταστων αρχιτεκτόνων Αντόνι Γκαουντί και Λιουίς Ντομένεκ ι Μοντανέρ. Αλλά και των σπουδαίων ισπανών ζωγράφων που γεννήθηκαν και έζησαν εκεί όπως ο Νταλί, ο Μιρό και ο Πικάσο. Εν ολίγοις την περπατάς και δεν προλαβαίνεις να μετράς τα μνημεία της UNESCO.
Αλλά η Βαρκελώνη δεν είναι απλώς μνημειακή… Είναι μια πόλη ολοζώντανη. Με μεσογειακό ταμπεραμέντο, με κέφι, με άποψη. Είναι μια πόλη πρότυπο όμορφης, δημιουργικής και καλής ζωής. Δεν χορταίνεις τις βόλτες στα περίφημα πασέο της, η Γοτθική Συνοικία σε μεταφέρει στο πλούσιο ιστορικό παρελθόν της, το Πουέρτο Ολύμπικο, με τις άψογα αξιοποιημένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις σου δείχνει ότι οι άνθρωποι εκεί θέλουν να κοιτούν πάντα μπροστά, το πάρκο του κάστρου Μοντχουίκ σου δίνει την ευκαιρία να τη θαυμάσεις ολόκληρη από ύψωμα με μια ματιά, ενώ το φρούριο του 17ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή του (πας με τελεφερίκ) σου μιλάει και για τη σκοτεινή ιστορία της πόλης. Στέγασε για τρεις αιώνες φυλακή και τόπο βασανιστηρίων και εκτελέσεων των Καταλανών. Φυσικά η Βαρκελώνη προσφέρει και αθλητισμό – το στάδιο της Μπαρτσελόνα ή αλλιώς Καμπ Νου για τους ποδοσφαιρόφιλους θεωρείται «ναός»!
Και τέλος, Βαρκελώνη σημαίνει διασκέδαση. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ. Σε κάθε γωνιά της πόλης: στις πλατείες, στα βουλεβάρτα, στη Ράμπλα, στις παραθαλάσσιες ζώνες, στα δρομάκια. Η δε κουζίνα της είναι μαγική: από τις καντίνες μέχρι τα εστιατόρια με τα θαλασσινά. Κι αν σας αρέσει το nightlife εδώ θα βρείτε ό,τι τραβάει η ψυχή σας. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μία πόλη για να μην την ξεχάσει ποτέ;

περισσότερα

Ρόντα: Aνδαλουσιανός έρωτας

Εντυπωσιακοί βράχοι, κτίρια στο χείλος του γκρεµού, ένα φαράγγι που στη θέα του και µόνο προκαλεί δέος, ένας ποταµός που χωρίζει την πόλη στα δύο και µια επιβλητική γέφυρα που ενώνει τις δύο πλευρές της. Βρεθήκαμε στη Ρόντα της Ισπανίας, ένα από τα pueblos blancos (λευκά χωριά) της Ανδαλουσίας. Φημισμένη για τη γέννηση της μοντέρνας ταυρομαχίας και ξακουστή για το φαράγγι «El Tajo», η περιοχή μας έδωσε εμπειρίες που δύσκολα θα μπορέσουμε να ζήσουμε κάπου αλλού... Με μία σύντομη περιήγηση στα γραφικά σοκάκια και τη γέφυρα Puente Nuevο, καταλάβαμε αμέσως γιατί η Ρόντα ενέπνευσε τον Χέμινγουεϊ να γράψει το συγκλονιστικό μυθιστόρημα «Για ποιον χτυπά η καμπάνα». Κάναμε ατελείωτες βόλτες στην πιο γραφική πλατεία, την Plaza Duquesa de Parcent και επισκεφθήκαμε την αρένα ταυρομαχιών Plaza de Toros, μία από τις παλαιότερες και πιο γραφικές της Ισπανίας. Εντυπωσιστήκαμε από την εκκλησία Santa Maria del Mayor - ένα μείγμα γοτθικού και αναγεννησιακού στυλ- τα τείχη της πόλης και τα αραβικά λουτρά. Το σκηνικό στη Ρόντα είναι απλά μαγευτικό...

περισσότερα

Οι μυθικές Πύλες του Ηρακλή

Οι μύθοι γύρω από τη σπηλιά του Αγίου Μιχαήλ στο βράχο του Γιβραλτάρ είναι αμέτρητοι, ωστόσο η κυρίαρχη είναι αυτή που υποστηρίζει ότι η σπηλιά ήταν οι πύλες του Άδη και η είσοδος για τον Κάτω κόσμο. Ακόμη, πως εκεί υπήρξε η μια από τις Ηράκλειες Στήλες, οι οποίες αποτελούν ίσως τις παλαιότερες φρυκτωρίες. Οι αρχαίοι Έλληνες, πίστευαν ότι βρίσκονταν στην Ιβηρική χερσόνησο, στο σημερινό Γιβραλτάρ. Εκεί θεωρούσαν ότι ήταν η άκρη του κόσμου. Οι Ηράκλειες Στήλες, ήταν δύο στύλοι που είχε στήσει ο Ηρακλής όταν πήγε τα μήλα των εσπερίδων στον Ευρυσθέα. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, στο στόμιο του πορθμού που βρίσκονταν οι στήλες υπήρχε μεγάλο νησί δίνοντας αρκετές πληροφορίες για αυτό, κάνοντας μερικούς ερευνητές σήμερα να πιστεύουν ότι ήταν η χαμένη Ατλαντίδα. Τις στήλες λοιπόν αυτές, τις έστησε στις δύο κωμοπόλεις ο ίδιος ο Ηρακλής στις δύο αντικριστές ακτές του σημερινού Γιβραλτάρ. Η μία ήταν στη Αβύλη, στην πλευρά της Αφρικής, και η άλλη στα Γήδειρα στην πλευρά της Ευρώπης. Η επικρατέστερη άποψη για το τι ακριβώς ήταν οι Ηράκλειες Στήλες είναι πως πρόκειται για φάρους που ειδοποιούσαν τα πλοία για το σημείο από το οποίο έπρεπε να στρίψουν, ώστε να μπουν από τον Ατλαντικό Ωκεανό στη Μεσόγειο. Τόσο σημαντικός από άποψη στρατηγικής, χρηστικής και ιστορικής σημασίας ήταν ο ρόλος των Ηράκλειων Στηλών που οι σύγχρονοι Ισπανοί και Πορτογάλοι, μιλώντας περήφανα για την ελληνική επιρροή της εποχής, προβάλουν ως σημαντικό μουσειακό μνημείο τους πύργους αυτούς. Οι αρχαίοι μάλιστα, ονόμαζαν τον πορθμό οι Πύλες του Ηρακλή και πίστευαν ότι ήταν το τέλος της Δύσης, διότι υπήρχε το αχανές του Ατλαντικού...

περισσότερα

Μια εμπειρία από το Γιβραλτάρ

Το ταξίδι μας στο Γιβραλτάρ ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα. Φθάνοντας κιόλας στο αεροδρόμιο, ήρθαμε αντιμέτωποι με το πιο παράξενο θέαμα! Ο διάδρομος προσγείωσης-απογείωσης βρίσκεται στη μέση του πιο πολυσύχναστου δρόμου της χερσονήσου! Σαν αποτέλεσμα, η κυκλοφορία στη λεωφόρο Γουίνστον Τσόρτσιλ διακόπτεται ανά ένα δεκάλεπτο τη φορά, προκειμένου να μπορέσουν τα αεροπλάνα να προσγειωθούν. Έτσι λοιπόν, ανακηρύχθηκε ως το πιο επικίνδυνο αεροδρόμιο της Ευρώπης. Όσο για το πώς κατέληξε το Γιβραλτάρ στην Αγγλία; Η στρατηγική θέση της χερσονήσου έκανε αυτό το κομμάτι περιζήτητο και όπως καθετί περιζήτητο πολλοί το διεκδίκησαν μέσα στα χρόνια. Σήμερα το Γιβραλτάρ αποτελεί υπερπόντιο έδαφος του Ηνωμένου Βασιλείου και αρχηγός κράτους είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ Β’! Το Γιβραλτάρ ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως Κάλπη και μαζί με το απέναντι βράχο της Θέουτα (αρχαία Αβίλη) στην αφρικανική ακτή σχηματίζουν τις Ηράκλειες Στήλες, τις οποίες, σύμφωνα με τη μυθολογία, έχτισε ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τον κήπο των Εσπερίδων. Το σημείο είναι απλά μαγικό. Ο βράχος της Τζιμπεράλτα- όπως ονομάζουν οι Έλληνες ναυτικοί το Γιβραλτάρ- είναι διάσημος για το ύψος του (πιο ψηλός από τον Πύργο του Άιφελ και το Empire State). Η θέα που προσφέρει στον Κόλπο της Αφρικής είναι απλά συγκλονιστική! Μάλιστα, έχει και μόνιμους κατοίκους που δεν είναι άλλοι από τους πιθήκους Μακάκος Μπάρμπαρι. Ο μύθος λέει, ότι όσο υπάρχουν εκεί οι πίθηκοι θα βρίσκονται εκεί και οι Βρετανοί. Όταν φύγουν, θα φύγουν και οι Βρετανοί από το Γιβραλτάρ. Πέραν όμως από το βράχο, περιπλανηθήκαμε στην πόλη -η οποία όντως θυμίζει Αγγλία- και απολαύσαμε ένα υπέροχο γεύμα στη μαρίνα στο Ocean Village, σε ένα από τα ωραιότερα σημεία της πόλης! 

περισσότερα

H Ιστορία του φλαμένκο - Η τέχνη του πάθους

Το φλαμένκο είναι ένα είδος τραγουδιού, κιθάρας και χορού που καθρεπτίζει την πολύπλοκη ψυχή της Ανδαλουσίας. Οι ρίζες του απλώνονται σε δώδεκα αιώνες και σε τέσσερις διαφορετικές κουλτούρες. Άνθισε στα μέσα του 19ου αιώνα, η ιστορία του όμως φθάνει στην εποχή πριν και μετά τη Ρεκονκίστα (Ανακατάληψη), την ιστορική δηλαδή περίοδο κατά την οποία οι Χριστιανοί βασιλιάδες ανακατέλαβαν την Ισπανία από τους Μουσουλμάνους.
Χωρίς τις τέσσερις πηγές του - αραβική, ανδαλουσιανή, σεφαρδιτική (εβραϊκή) και τσιγγάνικη - και τη μοναδική συνύπαρξη και μείξη της κουλτούρας τους, το φλαμένκο δεν θα υπήρχε όπως το ξέρουμε σήμερα. Γιατί όμως αυτή η εκφραστική λαϊκή τέχνη αναπτύχθηκε ειδικά σε αυτή την περιοχή; Η Ιστορία δείχνει μια ασυνήθιστη ανοχή της διαφορετικότητας των πολιτισμών κατά τη διάρκεια της κατοχής της Νότιας Ισπανίας από τους Μουσουλμάνους Άραβες. Χριστιανοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι ζούσαν μαζί για επτά αιώνες και, αν όχι σε απόλυτη αρμονία, τουλάχιστον στις αρχές με πολύ λίγες συγκρούσεις. Κατά τον τελευταίο αιώνα της επανάκτησης των εδαφών από τους Χριστιανούς, τα εναπομείναντα Μουσουλμανικά Βασίλεια έγιναν λιγότερο ανεκτικά προς τον Χριστιανικό πληθυσμό και κάθε φορά που οι Χριστιανοί βασιλείς νικούσαν τους Μουσουλμάνους, υπήρχαν ξεσπάσματα βίας που επισκίαζαν αυτές τις νίκες.
Μέσα σε αυτό το ταραχώδες σκηνικό έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες νομαδικές τσιγγάνικες φυλές της Ισπανίας. Η γλώσσα που μιλούσαν δεν έμοιαζε με καμιά από τις γνωστές λατινικές και οι τρόποι και το ντύσιμό τους ήταν πολύ διαφορετικά από αυτά του τότε Δυτικοευρωπαϊκού κόσμου. Πιθανότατα προήλθαν από την Ινδία και είχαν ξεκινήσει από την περιοχή Punjab γύρω στο 850 μ.Χ.
Για να ελέγξουν τις ξένες επιρροές, οι καθολικοί βασιλείς δημιούργησαν την Ιερή Εξέταση. Όσοι δεν υπάκουαν σε αυστηρούς κοινωνικούς, φυλετικούς και θρησκευτικούς όρους εξορίζονταν, φυλακίζονταν, βασανίζονταν ή δολοφονούνταν. Όσοι συγκρούονταν ή πίστευαν ότι θα διωχθούν από την Ιερά Εξέταση έφευγαν από τη χώρα. Άλλοι κατέφευγαν στις ορεινές απομακρυσμένες και αραιοκατοικημένες περιοχές της Σιέρα Μορένα και της Σιέρα Νεβάδα. Αυτοί οι πρόσφυγες έγιναν γνωστοί με τον αραβικό όρο "φελάγκ μένγκου" (felag mengu) που σημαίνει “φυγάδες χωρικοί”. Στις μικρές νέες κοινότητες των "felag mengu" οι τσιγγάνοι (gitanos), η τέταρτη ισπανική κουλτούρα, βρήκαν "αδελφές ψυχές". Η λέξη φλαμένκο πιθανώς να προέρχεται από τους φελάγκ μένγκου.
Η συγχώνευση των Τσιγγάνων με τους Εβραίους, τους Μουσουλμάνους και τους Ανδαλουσιανούς σε αυτά τα απομακρυσμένα χωριά οδήγησε στην πρώιμη έκφραση του φλαμένκο σχεδόν 350 χρόνια αργότερα. Η διαδικασία αυτή της διασκευής και προσαρμογής συνεχίζεται ακόμη και σήμερα.
Αρχικά το φλαμένκο, ως το τραγούδι των φτωχών και των εξορισμένων, δεν παρουσιαζόταν σε κοινό. Κάπου στα τέλη του 18ου αιώνα άρχισε να παρουσιάζεται σε ντόπιες ταβέρνες με τη συνοδεία κιθάρας και γύρω στο 1850 είχε μπει σε πολλές νέες ταβέρνες - καφέ (cafe cantante). Περισσότερος κόσμος το γνώριζε και είχε χάσει την κακή του φήμη. Οι καλλιτέχνες συνέχισαν να είναι χαμηλής κοινωνικής τάξης, αλλά το φλαμένκο άρχισε να έχει θαυμαστές ανάμεσα στους μορφωμένους και τους πλούσιους. Το φλαμένκο με τη συνοδεία κιθάρας και χορού ήταν πλέον αποδεκτό και πιο προσιτό.
Το σόλο παίξιμο της κιθάρας μετατράπηκε από απλή ανάγκη συνοδείας των τραγουδιστών σε μια τέχνη. Κιθαρίστες όπως οι Πάκο Πένια, Πάκο δε Λουθία και Τοματίνο έχουν γίνει παγκοσμίως γνωστοί.
Στο χορό αυτό που μετράει είναι η γοητευτική κίνηση των ποδιών, γι' αυτό και τα φορέματα με τους φραμπαλάδες έχουν ένα ψηλό σκίσιμο στο μπροστινό τους μέρος.

περισσότερα

ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΗΝ ΑΝΔΑΛΟΥΣΙΑ

Τα Pasos, οι Αδελφότητες και οι Costaleros
Οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας (SemanaSanta) εκφράζουν την πιο βαθιά ριζωμένη παράδοση που εορτάζεται στην Ισπανία. Μία χώρα όπου ο άνεμος της Καθολικής παράδοσης πνέει δυνατά αιώνες τώρα, η Εβδομάδα των Παθών εκφράζει με ένταση τα Πάθη του Χριστού, και σε όλες τις πόλεις της χώρας οι δρόμοι γεμίζουν με χιλιάδες πιστούς που ακολουθούν με κατάνυξη τα λεγόμενα pasos, τους επιταφίους πάνω σε άρματα που αναπαριστούν συγκεκριμένες σκηνές από το Θείο Δράμα. Είναι συγκινητική μάλιστα η προέλευση των pasos: ξεκίνησαν να δημιουργούνται από τον 16ο αι., με σκοπός να «εξηγούν» στους αναλφάβητους πιστούς σκηνές από τη Βίβλο, που οι ίδιοι δεν θα μπορούσαν να διαβάσουν στη Βίβλο. Τα pasosείναι σωστά αριστουργήματα της λαϊκής τέχνης, κάποια μάλιστα είναι ηλικίας πέντε ή έξι αιώνων!
θεωρείται μάλιστα μεγάλη τιμή για έναν πιστό να είναι «costalero», να είναι δηλαδή ένας από αυτούς που σηκώνουν στους ώμους τους τα άρματα. Τα pasosανήκουν σε συγκεκριμένες Αδελφότητες(Cofradíasή Hermandades), που είναι αφιερωμένες στον Ιησού, στην Παναγία ή σε κάποιον άγιο της Καθολικής Εκκλησίας. Όλες έχουν τη δική τους ξεχωριστή φορεσιά και χρώματα, πολλές μάλιστα φορούν τα χαρακτηριστικά μυτερά καπέλα.

Πολλές από αυτές τις αδελφότητες μετρούν αιώνες ζωής, κάποιες άλλες δημιουργήθηκαν πριν λίγα χρόνια, όλες ωστόσο διαμορφώνονται βάση συγκεκριμένης ιεραρχίας και με ειδικά κριτήρια.
Είπαμε πόσο μεγάλη τιμή είναι για κάποιο μέλος της αδελφότητας να γίνει «costalero», φανταστείτε όμως την τιμή να είναι κάποιος «capataz» (καπατάθ), ο επικεφαλής δηλαδή της λιτανείας. Ο καπατάθ είναι επίσης μέλος της αδελφότητας και ο υπεύθυνος για την πορεία του paso, από τη στιγμή που θα βγει από τον ναό μέχρι και τη στιγμή που θα επιστρέψει. Αυτός δίνει τα παραγγέλματα στους costaleros, είτε με ένα σφυράκι που χτυπά πάνω στο paso, είτε απλά με τη φωνή του, ειδικά σε συνθήκες συνωστισμού.
Τα υπόλοιπα μέλη της αδελφότητας που ακολουθούν το paso είναι οι λεγόμενοι Ναθαρένος (Nazarenos), που φέρουν τα χαρακτηριστικά χρώματα της κάθε cofradía. Εκείνοι εξ αυτών που κρατούν (ή σέρνουν) έναν Σταυρό λέγονται Πενιτέντες (Penitentes), αναπαριστούν τους «αμαρτωλούς ναθαρένος» και καθόλη τη διάρκεια της λιτανείας περπατούν ξυπόλητοι, σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα παραμένουν σιωπηλοί μέχρι το τέλος της λιτανείας.
 

περισσότερα

Το Φαράγγι του Χαλκού

Το Φαράγγι του Χαλκού είναι μια ομάδα έξι ξεχωριστών φαραγγιών στο Sierra Madre στο νοτιοδυτικό τμήμα της πολιτείας Chihuahua στο βορειοδυτικό Μεξικό, με μέγεθος 25.000 τετραγωνικά μίλια. Τα φαράγγια σχηματίστηκαν από έξι ποτάμια που αποστραγγίζουν τη δυτική του πλευρά, συγχωνεύονται στο Ρίο Φουέρτε και καταλήγουν στον Κόλπο της Καλιφόρνια. Το φαράγγι έχει πάρει το όνομά του από το χαλκό πράσινου χρώματος που είναι στα τοιχώματα.
Το ορεινό τμήμα του φαραγγιού έχει μέτριες θερμοκρασίες από Οκτώβριο έως Νοέμβριο και Μάρτιο έως Απρίλιο. Το κάτω μέρος των φαραγγιών είναι υγρό και ζεστό και παραμένει έτσι όλο το χρόνο. Κατά τους θερμότερους μήνες, Απρίλιο έως Ιούνιο, η ξηρασία είναι ένα χρόνιο πρόβλημα με λίγες βροχοπτώσεις μέχρι τον Ιούλιο όταν ξεκινά η περίοδος των βροχών.
Η περιοχή του φαραγγιού έχει πολλά είδη πεύκων, βελανιδιών και αγριολούλουδων. Χαμηλά στο φαράγγι ευδοκιμούν φοίνικες  όπου το νερό είναι άφθονο και το κλίμα τροπικό.
Στο φαράγγι λαμβάνουν χώρα πολλές δραστηριότητες, όπως πεζοπορία, αναρρίχηση, ποδηλασία, ιππασία κ.α.

περισσότερα

Φυλή Raramuri

Οι Rarámuri ή Tarahumara είναι μια ομάδα αυτόχθονων ανθρώπων της Αμερικής που ζουν στην πολιτεία Chihuahua του Μεξικού. Είναι γνωστοί για την ικανότητα τους να τρέχουν μεγάλες αποστάσεις. Αρχικά κατοικούσαν στην περιοχή Τσιουάουα και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο Φαράγγι του Χαλκού στη Σιέρα Μάντρε. Η περιοχή του Sierra Madre στην οποία κατοικούν, ονομάζεται και Sierra Tarahumara λόγω της παρουσίας τους. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο πληθυσμός Rarámuri το 2006 κυμαινόταν μεταξύ 50.000 και 70.000 ανθρώπων. Οι περισσότεροι εξακολουθούν να ασκούν έναν παραδοσιακό τρόπο ζωής, συμπεριλαμβανομένου και του να ζουν σε σπηλιές και προεξοχές βράχων. Ασχολούνται με το κυνήγι με βέλη και τόξα, με τις καλλιέργειες κυρίως καλαμποκιού και φασολιών αλλά και με την κτηνοτροφία, εκτρέφοντας βοοειδή, πρόβατα και κατσίκες. Σχεδόν όλοι οι Ραμάρι μεταναστεύουν από το ένα μέρος στο άλλο κατά τη διάρκεια ενός έτους. Η γλώσσα Rarámuri ανήκει στην οικογένεια των Ουτο-Αζτέκων. Στη γλώσσα τους, ο όρος rarámuri αναφέρεται συγκεκριμένα στους άνδρες. Οι γυναίκες αναφέρονται ως mukí.
Η λέξη Tarahumara για τους Rarámuri, σημαίνει "δρομείς με τα πόδια" ή "εκείνους που τρέχουν γρήγορα" σύμφωνα με μερικούς πρώτους εθνογράφους όπως ο Νορβηγός Carl Lumholtz, αν και αυτή η ερμηνεία δεν έχει συμφωνηθεί πλήρως. Λόγω ότι αυτοί οι άνθρωποι ζούν σε διασκορπισμένους οικισμούς,  ανέπτυξαν μια παράδοση μεγάλων αποστάσεων έως και 200 μίλια (320 χλμ.)
Η χρήση των huaraches, μια παραδοσιακή μορφή υποδημάτων τους όταν τρέχουν αποτέλεσε αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Η παράδοση μεγάλων αποστάσεων έχει επίσης τελετουργικές και ανταγωνιστικές πτυχές. Συχνά, οι άντρες κλωτσούν ξύλινες μπάλες καθώς τρέχουν σε διαγωνισμούς και οι γυναίκες χρησιμοποιούν ραβδί και στεφάνες. Οι κούρσες αυτές είναι σαν “σκυταλοδρομίες”, όπου ο ένας δρομέας κλωτσάει μία μπάλα στον επόμενο, ενώ οι συμπαίκτες τρέχουν μπροστά στο επόμενο σημείο. Αυτοί οι αγώνες μπορούν να διαρκέσουν από λίγες ώρες έως και μερικές μέρες χωρίς διάλειμμα.
Η θρησκεία τους είναι ένα είδος γηγενών εθίμων και Ρωμαιοκαθολικισμού. Ενώ έχουν διατηρηθεί τα ιθαγενή θρησκευτικά στοιχεία, υπάρχουν ισπανικά καθολικά τελετουργικά στοιχεία, που δείχνουν «μια πραγματική ένταξη με ζωτικά πολιτιστικά συμφέροντα».
Η μουσική και ο χορός ενσωματώνονται σε μεγάλο βαθμό στην κοινωνική ζωή της Tarahumara. Οι μελωδίες τους είναι γνωστές ως matachín και χορεύονται από χορευτές ντυμένους με πολύχρωμα ενδύματα που μοιάζουν με ρούχα της Βόρειας Αφρικής και συνοδεύονται από κουδουνίστρες (sáuraka). Η διατροφή τους περιλαμβάνει φασόλια, τσίλι, πατάτες, ντομάτες και γλυκοπατάτες, μήλα, βερίκοκα, σύκα και πορτοκάλια. Οι Tarahumaras τρώνε επίσης κρέας, αλλά αυτό αποτελεί λιγότερο από το 5% της διατροφής τους. Τα περισσότερα από τα κρέατα που καταναλώνουν είναι ψάρια, κοτόπουλο και σκίουρους.

περισσότερα

Έρημος Ατακάμα - Βολιβία

Πρόκειται για το πιο ξηρό μέρος στον πλανήτη. Είναι πιο ξηρή και πιο άνυδρη ακόμη και από τη Σαχάρα. Σε κάποιες περιοχές της, τις ονομαζόμενες υπέρξηρες, δεν έχει καταγραφεί ποτέ βροχόπτωση!
Εδώ δεν υπάρχει άμμος. Αντίθετα κυριαρχεί ένα σύμπλεγμα άγονων εδαφών, γυμνών βράχων, αμμοχάλικου και μεταλλευμάτων. Το βλέμμα πλανιέται σαστισμένο στην αγριάδα του τοπίου. Οι γεωλογικές εντάσεις αποτυπωμένες στο χώρο οδηγούν τη φαντασία στον κοσμογονικό χαρακτήρα των Άνδεων. Λόγω της απόλυτης έλλειψης υγρασίας δεν υπάρχει ίχνος ορατής ζωής. Ακόμη και οι κάκτοι δεν τολμούν να πλησιάσουν σε αυτούς τους τόπους, δεν επιβιώνουν ούτε οι μύγες, αφού δεν υπάρχει απολύτως τίποτα για να τραφούν. Βέβαια, οι συγκεκριμένες συνθήκες δεν επικρατούν σε όλη την επικράτεια της ερήμου. Όταν μάλιστα αρχίσει να φυσάει ο βολιβιανός βοριάς, οι κάτοικοι στην περιοχή γνωρίζουν καλά ότι «έρχεται βροχή», που θα ξεσπάσει ραγδαία. Σε γενικές γραμμές, πάντως, ο βοριάς δεν φυσάει συχνά, άρα σπανίως βρέχει. Η θερμοκρασία κυμαίνεται την ημέρα από 0 έως 20 βαθμούς Κελσίου, αλλά τη νύχτα σε μερικές περιοχές πέφτει πολύ κάτω από τους -20 βαθμούς. Ένα από τα πολλά μυστήρια της Ερήμου Ατακάμα είναι ο περίφημος «Γίγαντας της Ατακάμα» (Gigante de Atacama). Πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανθρωπόμορφη αναπαράσταση του κόσμου, που έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών θεωριών για τη σημασία της: για πολλούς αντιπροσωπεύει μάλλον κάποιο ιερό πρόσωπο των Ινδιάνων ή μια θεότητα, ενώ το γεγονός ότι η ύψους 119 μέτρων φιγούρα μοιάζει με αστροναύτη, έχει εγείρει εικασίες για επισκέψεις εξωγήινων.

περισσότερα

Η Θάλασσα του Αλατιού (Salar de Uyuni), Βολιβία

Ένα θαύμα της φύσης φτιαγμένο εξ ολοκλήρου από αλάτι

Πριν από περίπου 40.000 χρόνια η περιοχή του Uyuni καλυπτόταν από τα νερά μιας μεγάλης αλμυρής λίμνης έκτασης 12.000 τετρ. χλμ.
Με το πέρασμα των χρόνων τα νερά εξατμίστηκαν και έτσι απέμεινε στη θέση και στο μέγεθος της προϊστορικής αυτής λίμνης μια ερημική και επίπεδη έκταση αλατιού με πάχος έως και 10 μέτρα, γνωστή ως Salar de Uyuni ή Θάλασσα του Αλατιού.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίπεδη έκταση με αλάτι στον κόσμο, δεδομένου μάλιστα ότι βρίσκεται σε ύψος 3.700 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, έχει και τον τίτλο της υψηλότερης θάλασσας αλατιού.
Σήμερα αποτελεί κέντρο εξαγωγής και επεξεργασίας αλατιού με ετήσια παραγωγή περί τους 20.000 τόνους - οι ειδικοί υπολογίζουν ότι το σύνολό του επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών της ανθρώπινης φυλής για αιώνες. Η Salar de Uyuni βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Βολιβίας και περικλείεται από τις εντυπωσιακές χιονοσκεπείς κορυφές της Κορδιλιέρας de Lipez και της Κορδιλιέρας de Chichas των Άνδεων. Αυτή η τεράστια, λαμπερή θάλασσα αλατιού θα στοιχειώνει τα όνειρά σας για τα επόμενα χρόνια. Το εξωγήινο εκτυφλωτικό λευκό της αλατολίμνης Salar de Uyuni κόβει την ανάσα και μας πάει νοερά σε μακρινά γαλαξιακά τοπία. Οι αντικατοπτρισμοί που προσφέρει το τοπίο είναι μαγευτικοί και το κάνουν να μοιάζει σουρεαλιστικό και  απόκοσμο.
 

περισσότερα

Ο Προστατευόμενος Βιότοπος Φαλαινών του Ελ Βιζκαϊνο

Κάθε χρόνο μεγάλος αριθμός γκρίζων φαλαινών έρχεται στα νερά των παράκτιων λιμνοθαλασσών της προστατευόμενης περιοχής για να ζευγαρώσει και να γεννήσει τα μικρά του. Εδώ ζουν επίσης γαλάζιες και μεγάπτερες φάλαινες, φώκιες, θαλάσσια λιοντάρια και θαλάσσιοι ελέφαντες. Κάποια είδη θαλάσσιων χελωνών συγκεντρώνονται στις ακτές για να γεννήσουν τα αυγά τους και περίπου 200 είδη πουλιών, κάποια από τα ενδημικά, επωάζουν ή και διαχειμάζουν εδώ.
Περίπου στο κέντρο της χερσονήσου Μπάγια Καλιφόρνια και κατά μήκος των ακτών του Ειρηνικού, εκτείνεται ένας μοναδικός θαλάσσιος βιότοπος με τις λίμνες Όγιο ντε Λιέμπρε και Σαν Ιγκνάσιο, καθώς και πολλές λιμνοθάλασσες. Ανάμεσα στον Δεκέμβριο και τον Μάρτιο συγκεντρώνεται εδώ μεγάλος αριθμός γαλάζιων φαλαινών. Καλύπτουν μια απόσταση περίπου 8.000 χλμ., ξεκινώντας από το καλοκαιρινό τους καταφύγιο, την αρκτική θάλασσα Μπέρινγκ, για να ζευγαρώσουν εδώ και να γεννήσουν τα μικρά τους. Σχεδόν οι μισές από τις γαλάζιες φάλαινες του κόσμου γεννιούνται στα νερά της Μπάγια Καλιφόρνια. Πέντε από τα συνολικά επτά είδη θαλάσσιων χελωνών που υπάρχουν σήμερα ζουν εδώ. Οι ακτές είναι τόπος διαχείμασης για χιλιάδες αποδημητικά πουλιά, όπως π.χ. η δακτυλιδόχηνα.
Στα νερά του Ελ Βιζκαΐνο συγκεντρώνονται εκτός από τις γαλάζιες φάλαινες, μεγάπτερες φάλαινες και άλλα θαλάσσια θηλαστικά, όπως ο θαλάσσιος ελέφαντας του βορρά, καθώς επίσης και είδη ερπετών απειλούμενα με εξαφάνιση, όπως η πράσινη χελώνα και η καρέτα- καρέτα.

περισσότερα

Εθνικό Πάρκο Κομόντο, Ινδονησία

Το Εθνικό Πάρκο Κομόντο είναι ένας Εθνικός Δρυμός που βρίσκεται στην Ινδονησία, στα νησιά Kepulauan Nusa Tenggara  ή αλλιώς Μικρές Σούνδες, το σύμπλεγμα των οποίων περιλαμβάνει έξι μεγάλα νησιά (Μπαλί, Λομπόκ, Σουμπάουα, Φλόρες, Τιμόρ, Σούμπα) και δεκάδες μικρότερα.
Ο Δρυμός αυτός από το 1991 έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.
Από τα πιο γνωστά είδη ζώων που κατοικούν στα νησιά, αποτελεί ο βάρανος του Κομόντο, γνωστότερος ως Δράκος του Κομόντο. Το είδος αυτό αποτελεί την μεγαλύτερη εν ζωή σαύρα του πλανήτη.
Για την προστασία του, τα νησιά Παντάρ και Ρίνκα (τα οποία είναι και τα μεγαλύτερα) ανακηρύχθηκαν ήδη από το 1938 προστατευόμενες περιοχές, ενώ το 1965 ο ίδιος χαρακτηρισμός δόθηκε και στο νησί του Κομόντο.
Το Εθνικό Πάρκο του Κομόντο ιδρύθηκε το 1980 και αρχικά περιελάμβανε περίπου 75.000 εκτάρια. Το 1984 τα όρια του επεκτάθηκαν και στο νησί Φλόρες.
Σήμερα η προστατευόμενη περιοχή περιλαμβάνει εκτός από τα 4 αυτά, άλλα 25 μικρότερα νησιά, καλύπτοντας συνολικά μια έκταση 1.733 τετραγωνικών χιλιομέτρων.
Στα χρόνια που πέρασαν από την έναρξη της λειτουργίας του, ο σκοπός του πάρκου έχει αναβαθμιστεί, προσφέροντας προστασία εκτός από τους Δράκους και σε άλλα ζώα της περιοχής.

To 1989 το BBC παρουσίσε μία σειρά εκπομπών (που αργότερα κυκλοφόρησαν και σε βιβλίο) με τίτλο «Last chance to see» (στην ελληνική έκδοση: «Τουρίστες στον πλανήτη Γη»). Ήταν απότοκο μίας σειράς ταξιδιών του βιολόγου Μάρκ Κάρουαρνταϊν και του συγγραφέα Ντάγκλας Άνταμς σε διάφορα σημεία του πλανήτη, αναζητώντας σπάνια είδη ζώων υπό εξαφάνιση. Το κεφάλαιο για τον Δράκο του Κομόντο, δια χειρός Ντάγκλας Άνταμς, είναι ό,τι πιο απολαυστικό έχει γραφτεί ποτέ για αυτό το εξαιρετικά σπάνιο ερπετό! Αναζητήστε το!

περισσότερα

Εμπειρία ζωής το ταξίδι στη Μεγαλιθική Ινδονησία

Το ταξίδι στη Μεγαλιθική Ινδονησία δεν είναι ένα απλό ταξίδι, είναι εμπειρία ζωής και ένας απαιτητικός ταξιδιώτης που θέλει να κερδίσει το μέγιστο από την εμπειρία αυτή ξέρει ότι το VERSUS TRAVEL μπορεί να του το εξασφαλίσει.
Η επαφή με τις φυλές των ιθαγενών είναι μια εμπειρία πρωτόγνωρη και μοναδική και για αυτό πρέπει να την αναλάβει κάποιος με βαθιά γνώση της περιοχής και τα κατάλληλα προσόντα. Είναι άδικο για έναν ταξιδιώτη που σέβεται τον εαυτό να επιλέξει ένα πακέτο διακοπών που δεν θα του επιτρέψει να γευτεί αυτή την μοναδική εμπειρία στο μέγιστο δυνατό βαθμό.
Με ένα πρόγραμμα προσεγμένο στην κάθε του λεπτομέρεια που προσφέρει ουσιαστική επαφή με τις κοινότητες των ιθαγενών, την τοπική κουζίνα, τα έθιμα και τις παροδόσεις αλλά και δυνατότητες άμεσης επαφής με το μαγευτικό περιβάλον της περιοχής, ο ταξιδιώτης λαμβάνει ένα ολοκληρωμένο και ουσιώδες βίωμα που πραγματικά θα τον συγκλονίσει.
Αποκορύφωμα αυτού του ταξιδιού είναι η κρουαζιέρα στο Αρχιπέλαγος Φλόρες. Δύο ημέρες σε ξύλινο ιστιοφόρο να πλέουμε σε καταγάλανα νερά, ανάμεσα σε πολύχρωμους κοραλλιογενείς ύφαλους και λευκές αμμουδιές. Κάπου εκεί, στα καταπράσινα νησιά πνιγμένα στην τροπική βλάστηση ο Δράκος Κομόντο, η μεγαλύτερη σαύρα στον κόσμο. Είναι πλάσμα μοναδικό, επιβλητικό, ιδιαίτερο που θα σας μεταφέρει σε άλλες εποχές και θα ξυπνήσει μέσα σας αρχέγονα ένστικτα.

περισσότερα

Τα εκπληκτικά φαράγγια του βόρειου Μεξικού και η χερσόνησος της κάτω Καλιφόρνια

Μια φανταστική περιπέτεια στα εκπληκτικά φαράγγια του Βόρειου Μεξικού.
Ένα ταξίδι τελείως διαφορετικό από τα συνηθισμένα, που απευθύνεται σε ταξιδιώτες που θέλουν να συνδυάσουν το περίφημο τρένο Chihuahua al Pacifico
από την θάλασσα του Κορτές η Κόλπο Καλιφόρνιας μέσα από το Φαράγγι του Χαλκού και ως την  Sierra Tarahumara , με επισκέψεις σε χωριά και πόλεις που δεν βλέπει κανείς σε οποιαδήποτε άλλα προγράμματα .
Το Φαράγγι του Χαλκού στα απότομα , τραχιά βουνά της Σιέρα Μάδρε είναι 4 φορές μεγαλύτερο από το Γράντ  Κάνιον και τόπος διαμονής των Ινδιάνων Ταραχουμάρα .
Το ταξίδι με το τρένο θεωρείτε από τα πιο θεαματικά του δυτικού ημισφαιρίου , καθώς περνάει μέσα από 86 τούνελ και 37 γέφυρες .
Η Χερσόνησος της Κάτω Καλιφόρνιας, η μεγαλύτερη της Βόρειας Αμερικής , είναι η Μεξικάνικη έκδοση των Γκαλαπάγκος: πλούσια φυσική ιστορία και παρθένα ομορφιά, ο παράδεισος του φυσιοδίφη. Πέρα από τις πανέμορφες παραλίες , τα θέρετρα και την αποικιακή αρχιτεκτονική της, η Χερσόνησος αποτελεί τόπο της ετήσιας μετανάστευσης των γκρίζων φαλαινών από τα κρύα νερά του Αρκτικού στα θέρμα της Κάτω Καλιφόρνιας και έτσι αποτελεί έναν από τους καλύτερους τόπους παρατήρησης φαλαινών παγκοσμίως.     

περισσότερα

Χονγκ Κονγκ: η «Νέα Υόρκη» της Ασίας

Την 1η Ιουλίου 1997 έβρεχε καταρρακτωδώς και ο πρίγκιπας Κάρολος στεκόταν όρθιος, με το ά-σπρο πηλήκιο του Βασιλικού Ναυτικού να στάζει, ενώ η βασιλική θαλαμηγός «Britannia» περίμενε για να τον μεταφέρει. Η τηλεόραση έδειχνε συνεχώς τα οχήματα του κινεζικού στρατού που είχαν παραταχθεί στα σύνορα της βρετανικής αποικίας. Οι Κινέζοι στρατιώτες στέκονταν περήφανοι πάνω στα ανοιχτά φορτηγά, με τα βρεγμένα κράνη τους να λάμπουν. Λίγο πριν η ανύψωση της κινεζικής σημαίας, ακριβώς τα μεσάνυχτα της 30ής Ιουνίου 1997 σηματοδοτούσε το τέλος ενάμιση αιώνα αποικιοκρατίας. Το Χονγκ Κονγκ βρισκόταν στο μεταίχμιο δύο εποχών. Ολόκληρη η υφήλιος ανησυχούσε. Όμως οι Κινέζοι ήταν πολύ έξυπνοι για να μην αξιοποιήσουν σωστά ένα τέτοιο γεγονός.
Ό,τι και αν έκαναν, δεν θα άλλαζε τίποτα. Η πόλη δεν θα γινόταν κάποια άλλη μόνο και μόνο επειδή φόρεσε καινούργιο κόκκινο φουστάνι με κίτρινα αστεράκια.

Απόδειξη: Έχουν ήδη περάσει 17 χρόνια και κάθε χρόνο εξακολουθούν να φτάνουν εδώ περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια τουρίστες. Παρ’ όλα αυτά η πόλη διατηρεί τη γοητεία της αναλλοίωτη, όπως και τις μικρές της απολαύσεις: τη μυρωδιά από τα αρωματικά στικ, το πάθος των Κινέζων για το παιχνίδι ματζονγκ, τις βιτρίνες με τους νεφρίτες, τα φίλντισι, τα μαργαριτάρια, τα μετάξια και τα ηλεκτρονικά, το πάρκο όπου παρέες Κινέζων κάνουν ασκήσεις τάι τσι και ηλικιωμένες γυναίκες ταΐζουν με ζωντανές ακρίδες τα ωδικά πτηνά τους μέσα στα κλουβιά από μπαμπού, το Λάβερς Ροκ, το Βράχο των Ερωτευμένων, εκεί όπου τα νεαρά κορίτσια αφήνουν αρωματικά στικ και κεριά πάνω σε μικρούς βωμούς με την ελπίδα να βρουν τον έρωτα.
Η πόλη αυτή είχε πάντα πολλές ιδιαιτερότητες που προσέλκυαν ετερόκλητους ανθρώπους. Πρώτα ήταν το εμπόριο του οπίου το 19ο αιώνα, το οποίο ήταν ουσιαστικά και η αιτία της ίδρυσής της. Μετά ήρθαν ο μεταπολεμικός τουρισμός, μαζί με τα πλωτά εστιατόρια, όπου μπορούσες να διαλέ-ξεις το ψάρι που θα έτρωγες απευθείας μέσα από το νερό. Το Χονγκ Κονγκ δεν ήταν ποτέ Λονδίνο, Παρίσι ή Ρώμη. Ήταν όμως η μεγαλύτερη Τσάιναταουν στον κόσμο, γεμάτη με όλα όσα οι επισκέπτες δεν είχαν ξαναδεί στη ζωή τους.
Τι πειράζει που δεν διαθέτει αξιοθέατα, όπως το Μπιγκ Μπεν, ο Πύργος του Άιφελ ή το Κολοσσαίο; Το Χονγκ Κονγκ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την παράδοση. Κατά τον ενάμιση αιώνα της ιστορίας του το απασχολούσε περισσότερο το εφήμερο κέρδος παρά τα μνημεία για το αύριο. Δεν υπήρχε ζήτηση για θέατρα, βιβλιοθήκες και μεγάλα μουσεία και έτσι ο πολιτισμός του χτίστηκε πάνω σε ξε-νοδοχεία, αποθήκες, εστιατόρια, τράπεζες και εμπορικά κέντρα.
Οι κάτοικοί του λένε: «Αν δεν ήσουν εδώ τον περασμένο μήνα, δεν θα αναγνωρίσεις τον τόπο». Και ισχύει απόλυτα. Ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να κατεδαφίζουν ακατάπαυστα και να αναμορφώνουν συνεχώς κομμάτια γης. Στο κέντρο του Χονγκ Κονγκ έχει αρχίσει εδώ και δεκαετίες να δημιουργείται ολόκληρο δάσος από ουρανοξύστες με γραφεία, γεγονός που προσδίδει στον ορίζοντα απερίγραπτη ποικιλία. Το κτίριο της Hong Kong Bank ορθώνεται επιβλητικό με εμφανή το δομικό σκελετό του. Η Bank of China, σχεδιασμένη από το σπουδαίο Ι. Μ. Πέι, μοιάζει με ακόντιο που έχει εκτο-ξευτεί στον ουρανό. Το Lippo Building θυμίζει τον κύβο του Ρούμπικ. Ολόκληρο το τοπίο της πόλης φέρνει στο νου φουτουριστική ταινία.

Την έλλειψη παράδοσης και μνημείων την αντισταθμίζει το Χονγκ Κονγκ με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του. Ένα χαρακτήρα που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ψυχή αυτής της πόλης, στους κατοίκους της. Περίπου επτά εκατομμύρια άνθρωποι που κινούνται βιαστικά, ντυμένοι με ακριβά κοστούμια ή μίνι φούστες, μιλώντας στα κινητά τους, δίνουν στην πόλη απίστευτη ζωντάνια.
Στη Νέα Υόρκη οι δουλειές διεκπεραιώνονται στο λεπτό, εδώ στο δευτερόλεπτο. Οι επαγγελματικές συζητήσεις κυριαρχούν στα υπερπολυτελή ξενοδοχεία, ενώ οι χαρτοφύλακες ανοιγοκλείνουν ασταμάτητα κατά τη διάρκεια των γευμάτων. Οι αριθμομηχανές είναι διαρκώς στο on και τα κινητά τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα. Όπου και αν σταθείς το πρώτο θέαμα που αντικρίζεις είναι οι πάσης φύσεως αγορές: εμπορικά κέντρα, υπαίθρια παζάρια, νυχτερινές αγορές, μαγαζιά μέχρι και στα στενά δρομάκια, όπου το εμπόριο και το παζάρι είναι ένας ασταμάτητος αγώνας επιβίωσης. Καταστήματα φορτωμένα με κοσμήματα, πανάκριβα γκάτζετ, ηλεκτρονικές μηχανές, αντικείμενα κινεζικής τέχνης, μοντέλα υψηλής ραπτικής και αντίκες που προορίζονται να καλύψουν όλες τις προτιμήσεις της εστέτ πελατείας τους. Τα μισά από τα χρήματα που ξοδεύουν οι τουρίστες στο Χονγκ Κονγκ πάνε στα ψώνια. Εδώ η μανία των αγορών όχι μόνο συγχωρείται, επιβάλλεται. Όσοι έρχονται πρώτη φορά εδώ εντυπωσιάζονται τόσο πολύ από τις τιμές και την ποικιλία, που ψωνίζουν ασταμάτητα. Ψωνίζουν ακόμη και εκείνοι που διαπιστώνουν ότι το Χονγκ Κονγκ δεν είναι πλέον ο παράδεισος, όπου τα πάντα προσφέρονται μισοτιμής, όπως πριν από 20-30 χρόνια, ειδικά στα προϊόντα προηγμένης τεχνολογίας, των οποίων η γκάμα που διατίθεται εδώ δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο. Ακόμη και για όποιον δεν θέλει να αγοράσει τίποτα, το Χονγκ Κονγκ έχει πολλά αξιοθέατα και οι βιτρίνες συγκαταλέγονται σε αυτά. Δεν χρειάζεται να αγοράσεις τίποτα. Μπορείς απλώς να χαζεύεις.
«Αρωματισμένο λιμάνι», «χρυσή ακτή», «μικρός δράκος», «ακατάπαυστη φιλοπονία», «η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ», «μια χώρα, δύο συστήματα», το Χονγκ Κονγκ έχει και άλλα ονόματα, πλήθος χαρακτηρισμούς και επίθετα. Η πιο πολύχρωμη πόλη της Άπω Ανατολής, το βασίλειο των υδρατμών, η πιο φωτισμένη με νέον πόλη τις νύχτες, γεμάτη μυστικοπάθεια, πέρασε την 1η Ιουλίου 1997 με μια θεαματική τελετή, στην κυριαρχία της Κίνας. Αντικαταστάθηκε το παλιό σήμα των αστυνομικών και η μορφή της βασίλισσας Ελισάβετ δεν υπάρχει πια στα γραμματόσημα και τα νομίσματα. Το βασιλικό έμβλημα πάνω στα ταχυδρομικά κουτιά καλύφθηκε με πράσινη μπογιά. Ο Βρετανός κυβερνήτης παραχώρησε τη θέση του στον Κινέζο που διορίζεται από το Πεκίνο. Στο καινούργιο αεροδρόμιο Chek Lap Kok όλες οι ταμπέλες είναι στα Κινέζικα και η αγγλική μετάφραση από κάτω, σε αντίθεση με την παλιά τακτική όπου τα Αγγλικά προηγούνταν.

περισσότερα

Ένας σοφός που τον έλεγαν Κομφούκιο...

Ο Κομφούκιος έζησε στην Κίνα από το 551 έως το 479 π.Χ. Οι αντιλήψεις του για την πολιτική και την κοινωνική ζωή έγιναν ο κανόνας που ενέπνεε για αιώνες την ισχυρή γραφειοκρατική τάξη της αυτοκρατορίας στη δομή της διοίκησης και της ηθικής του κράτους. Ο Κομφούκιος δεν ίδρυσε ούτε μία καθ’ εαυτό θρησκεία, ούτε ένα καθ’ εαυτό φιλοσοφικό σύστημα. Όπως ο λίγο μεταγενέστερός του Σωκράτης, ο Κομφούκιος δίδαξε απλώς έναν τρόπο του σκέπτεσθαι. Είναι επίσης ο θεωρητικός που χάλκευσε τα δεσμά των  γυναικών της Κίνας. Σύμφωνα με την Κοσμολογία του, η οικουμένη λειτουργεί με βάση την τριαδική ενότητα Ουρανός - Γη - Άνθρωπος, που συνδέονται άρρηκτα μεταξύ τους. Οι άνθρωποι πρέπει να μιμούνται τη συμπεριφορά των δύο άλλων στοιχείων της τριαδικής ενότητας. Η ανθρώπινη τάξη πρέπει να θεμελιώνεται στα εξής πρότυπα:

Α. Ουρανός και Γη είναι ζωοδότες. Χάρη στη λειτουργία τους ανανεώνεται και ολοκληρώνεται η ζωή. Η ζωή προσφέρεται από τους γονείς στα παιδιά και επομένως τα παιδιά πρέπει να λατρεύουν τους ζωοδότες γονείς και τους γονείς των γονιών τους και όλους τους προγόνους τους, μια και χάρη σε αυτούς εξασφαλίστηκε η συνέχεια της  ιερής ζωής. Έτσι εισάγεται η ιδέα της προγονολατρείας και η αναγωγή της οικογένειας σε συνδετικό κύτταρο της διαδοχής των γενεών. Καθώς ο Κομφουκιανισμός δεν έχει ναούς και ιερατείο, το σπίτι αποκτά την ιδιότητα του ναού και οι γονείς την ιδιότητα του ιερατείου.
Β. Στον τρόπο λειτουργίας του κόσμου τα πάντα είναι σχετικά. Όμως, η σχετικότητα Ουρανού και Γης δεν λειτουργεί με ίσους όρους, γιατί ο Ουρανός εκεί ψηλά είναι ανώτερος, ενώ η Γη εδώ χαμηλά είναι κατώτερη.

Έτσι οι συσχετισμοί της ζωής των ανθρώπων συνοψίζονται στις εξής πέντε βασικές σχέσεις:
 Σχέση άντρα - γυναίκας (συζυγική).
 Γονιών - παιδιών.
 Ηλικιωμένων - νέων.
 Εξουσιαστή - υπηκόου.
 Φίλου - φίλου.

Από τις σχέσεις αυτές, οι τέσσερις πρώτες δεν είναι ισότιμες, τις διακρίνει η ιεραρχία.

Γ. Στην όλη της λειτουργία οικουμένης κυριαρχεί η αρμονία και όχι η σύγκρουση. Για να μεταφερθεί η αρμονία του σύμπαντος στις ανθρώπινες σχέσεις συντάχθηκε ένας εξαντλητικός οδηγός καλής συμπεριφοράς, που οφείλει να τηρεί κάθε ηθικό άτομο, με συμβουλές και οδηγίες για κάθε πράξη, λόγο και κίνηση του ανθρώπου από τη νηπιακή του ηλικία έως την ημέρα του θανάτου του. Η ανισοτιμία γυναικείου - αντρικού φύλου δικαιολογείται από τον Κομφουκιανισμό με την ταύτιση του αρσενικού στοιχείου (γιανγκ) με τον «ανώτερο Ουρανό» και του θηλυκού στοιχείου (γιν) με την «κατώτερη Γη». Το γιανγκ είναι ενεργητικό, δυνατό, λαμπερό, όπως ο Ουρανός. Το γιν είναι παθητικό, αδύνατο, σκοτεινό όπως η Γη. Για τα αρσενικά πλάσματα, η σωστή πορεία στη ζωή είναι Το σενγκ-τάο, δηλαδή ο σοφός δρόμος, ενώ για τα θηλυκά το φου-τάο δηλαδή ο συζυγικός δρόμος (τρεις υπακοές: στον πατέρα, το σύζυγο και το γιο].

Ο Κομφούκιος δεν ίδρυσε την πρώτη θρησκεία της Κίνας. Προηγουμένως υπήρχε ο Ταοϊσμός, δημιούργημα του φιλοσόφου Λάο-Τσε, που έζησε τον 6ο π.Χ. αι. και κινείται μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας. Ο Κομφουκιανισμός υιοθέτησε πολλά στοιχεία από τον Ταοϊσμό, όπως το γιανγκ-γιν, την αρμονία στη φύση κ.ά. Ωστόσο όχι μόνον απέφυγε τη θέση του Ταοϊσμού για την ισοτιμία θηλυκού - αρσενικού, αλλά και διαστρέβλωσε τη σχέση γιανγκ - γιν, που θεωρούσε ισότιμα τα δύο στοιχεία, εισάγοντας τη σχέση ανώτερου - κατώτερου. Ο Ταοϊσμός πρεσβεύει ότι η ευτυχία του ατόμου και η εξασφάλιση της αθανασίας περνούν μέσα από ένα μυστηριακό δρόμο της Φύσης, το δρόμο Ταό. Όποιος θέλει να γνωρίσει το Τάο ακολουθεί τη Φύση. Το θηλυκό στοιχείο παίζει καθοριστικό ρόλο στην αρμονία του κόσμου, εξισορροπώντας τις καταστροφικές τάσεις του αρσενικού.

Η επιβολή του Κομφουκιανισμού δεν εξαφάνισε τον Ταοϊσμό. Αρχικά ο Κομφουκιανισμός κυριάρχησε στην Κίνα για περισσότερα από 300 χρόνια και στη συνέχεια εμφανίστηκε ο Βουδισμός, που εισήχθη το 70-50 π.Χ. και κυριάρχησε στη Κίνα για επτά αιώνες. Στη συνέχεια ο Κομφουκιανισμός αφυπνίζεται και με τη μορφή του νεο-Κομφουκιανισμού, κερδίζει βαθμιαία έδαφος, μέχρι που γίνεται η επίσημη θρησκεία του κράτους, χωρίς όμως την εξάλειψη του Βουδισμού.

περισσότερα

Εθνικό Πάρκο Mesa Verde, ΗΠΑ

Το Εθνικό Πάρκο Mesa Verde είναι ένας ανακηρυγμένος εθνικός δρυμός των Ηνωμένων Πολιτειών, και μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Βρίσκεται στην κομητεία Μοντεζούμα, της πολιτείας Κολοράντο, και στην επικράτειά του περικλείει έναν από τους καλύτερα σωζόμενους αρχαιολογικούς χώρους των Ανασάζι. Το πάρκο καταλαμβάβει μία έκταση περίπου 53.000 στρεμμάτων κοντά στο περίφημο Four Corners (το σημείο στον χάρτη όπου συναντώνται τα σύνορα 4 πολιτειών Γιούτα, Αριζόνα, Κολοράντο, Νέο Μεξικό). Με περισσότερες από 5.000 τοποθεσίες και 600 σημεία με κατοικίες σκαλισμένες στα βράχια, είναι ο μεγαλύτερος αρχαιολογικός χώρος των ΗΠΑ. Ανάμεσα σ’ αυτά είναι και το σήμα-κατατεθέν του Mesa Verde, το λεγόμενο Cliff Palace, που θεωρείται η μεγαλύτερη σκαλιστή σε βράχο κατοικία στη χώρα.
Η περιοχή όπου σήμερα εκτείνεται το Mesa Verde (=πράσινο τραπέζι, στα ισπανικά) κατοικήθηκε ήδη από την 8η π.Χ. χιλιετία από νομαδικές φυλές Παλαιο-Ινδιάνων. Τα πρώτα καταφύγια στους βράχους ήταν απλές κοιλότητες αποτελούσαν ημι-μόνιμες κατοικίες που, σύμφωνα με την αξιολόγηση των ευρημάτων άρχισαν να δημιουργούνται πριν την 1η χιλιετία π.Χ. Οι σκαλιστές κατοικίες για τις οποίες φημίζεται το Πάρκο ξεκίνησαν να φτιάχνονται κάπου μετά το 650 μ.Χ και κυρίως τον 12ο αιώνα.
Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής ασχολούνταν με το κυνήγι αλλά και τις καλλιέργειες, κυρίως με καλαμπόκι και φασόλια. Το 1285, μετά από μια μακρά περίοδο κοινωνικής αλλά και περιβαλλοντικής αστάθειας, που προκλήθηκε από μία σειρά σοβαρών και παρατεταμένων ξηρασιών, ο ντόπιος πληθυσμός άρχισε να εγκαταλείπει την περιοχή κατευθυνόμενος προς το νότο, σε εκτάσεις της Αριζόνα και του Νέου Μεξικού.

περισσότερα

«If you don't know what it is, it's jazz!» ... Τζαζ

Όσοι έχετε δει την ταινία-αριστούργημα του Τζουζέπε Τορνατόρε «Ο θρύλος του 1900», θα θυμάστε τη σκηνή όπου μια χιλιομετρική ουρά υποψήφιων εργατών περιμένουν να περάσουν από συνέντευξη για να πιάσουν δουλειά στο νεότευκτο υπερωκεάνειο «Virginia». Ξυλουργοί, μαραγκοί, τεχνίτες, μάγειροι, όλοι περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να δώσουν τα στοιχεία τους και ελπίζουν σε μια νέα ζωή. Όταν έρχεται η σειρά του άνεργου μουσικού Μαξ Τούνεϊ, εκείνος χωρίς να πει κουβέντα βγάζει την κορνέτα του από τη θήκη της και αρχίζει να παίζει μια μελωδία, που αναγκάζει δεκάδες ανθρώπους να παρατήσουν ό,τι κάνουν και αποσβολωμένοι να κάθονται να τον ακούν. Όταν τελειώσει, μέσα σε ένα χείμαρρο από χειροκροτήματα, ο υπεύθυνος προσωπικού του Virginia, τον ρωτάει ενθουσιασμένος: «τι ήταν αυτό;». «Δεν ξέρω», έκανε ο Τούνεϊ, σηκώνοντας τους ώμους, για να πάρει την ακόμα πιο ενθουσιώδη απάντηση του νέου του αφεντικού: «Αν δεν ξέρεις τι είναι, τότε είναι τζαζ!»
Αυτό ακριβώς είναι η τζαζ, η μουσική που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ για να κατακτήσει τον κόσμο. Χωρίς να είναι κάτι απόλυτα συγκεκριμένο, και την ίδια ώρα με το να είναι τα πάντα όσα θέλει με την ψυχή του να πει ο μουσικός που παρασύρεται από τη μελωδία, αλλά κι ο ακροατής που άθελά του βρίσκει το ιδανικό όχημα για να ντύσει μ’ αυτή την ακανόνιστη μουσική τα φτερά της ψυχής του.
Η τζαζ είναι αυτοσχεδιασμός, είναι η ζωή που συμβαίνει τώρα, είναι η στιγμή που ζεις και δεν επαναλαμβάνεται, είναι η έμπνευση που έρχεται χωρίς τυμπανοκρουσίες και δεν επαναλαμβάνεται στην ίδια μορφή ούτε και από τον ίδιο τον δημιουργό της.

περισσότερα

Εμπειρία: Συναντώντας ορεσίβιους γορίλες στην Ουγκάντα

Αν ρωτήσετε κάποιον άνθρωπο που έτυχε να συναντήσει από κοντά γορίλα, τόσο κοντά που τα βλέμματά τους να διασταυρωθούν... μάλλον θα σας πει ότι «αυτή ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή στη ζωής του»!
Με μόνο 700-800 ορεσίβιους γορίλες να έχουν απομείνει στον πλανήτη, καταλαβαίνετε ότι μια τόσο στενή επαφή μαζί τους αποτελεί σπάνια στιγμή. Από τότε που ο σερ Ντέιβιντ Ατένμπορο μάς σύστησε στο ντοκιμαντέρ «Life on Earth», στο BBC, την πρώτη οικογένεια γοριλών, με την οποία εμφανιζόταν να αγκαλιάζεται και να παίζει επί ώρες, οι ορεσίβιοι γορίλες της Αφρικής έγιναν ο απόλυτος ecotourism προορισμός.

Dreams come true: Τους γορίλες θα συναντήσουμε την 8η ημέρα του ταξιδιού μας στο Εθνικό Πάρκο Μπουίντι στην Ουγκάντα. Οι ειδικοί ιχνηλάτες θα μας οδηγήσουν στις οικογένειες των γοριλών που ζουν προστατευμένες βαθιά μέσα στο ζεστό και υγρό δάσος στις πλαγιές του ηφαιστείου. Η πεζοπορία, ανάλογα με τις συνθήκες, μπορεί να κρατήσει ώρες και όσο περπατάμε να νιώθουμε μια ανησυχία, μήπως τελικά δεν μπορέσουμε να τους εντοπίσουμε...
Όταν όμως τελικά τα καταφέρουμε να βρεθούμε μπροστά τους σε απίστευτα κοντινή απόσταση και ο γιγάντιος γορίλας μας κοιτάξει μέσα στα μάτια... αυτή θα είναι μια στιγμή που θα την κουβαλάμε μαζί μας για πάντα...

περισσότερα

Αράλη: η λίμνη που έγινε έρημος, Ουζμπεκιστάν

Στην αριστερή πλευρά της δορυφορικής φωτογραφίας βλέπουμε μία εικόνα από το παρελθόν: είναι η λίμνη Αράλη εν έτει 1989, όταν η έκτασή της ξεπερνούσε την αντίστοιχη της Ελλάδας, τα νερά της φρόντιζαν για το 20% περίπου της συνολικής αλιείας στη Σοβιετική Ένωση και 40.000 άνθρωποι ζούσαν και εργάζονταν στις πόλεις περιμετρικά της λίμνης.
Στη δεξιά πλευρά της φωτογραφίας, βλέπουμε μία εικόνα από το παρόν: η Αράλη εν έτει 2014 με τη λίμνη να έχει χάσει το 90% της έκτασής της, με την αλατότητα των υδάτων της να έχει εκτοξευθεί στα ύψη σκοτώνοντας κάθε μορφή ζωής στα νερά της. Όσο βέβαια για την οικονομική δραστηριότητα που κάποτε εξαρτόταν από την Αράλη, ούτε λόγος πια.
Τα πρώτα βήματα της καταστροφής έγιναν τη δεκαετία του ’60 όταν η σοβιετική κυβέρνηση αποφάσισε την εκτροπή των δύο κύριων ποταμών που υδροδοτούσαν την Αράλη, του Άμου Ντάρυα και του Συρ Ντάρυα. Κατασκευάστηκε μία σειρά από κανάλια μήκους χιλιάδων μιλίων, με δεκάδες φράγματα και δεξαμενές προκειμένου τα νερά τους να κατευθυνθούν προς την έρημο και να αρδεύσουν αχανείς εκτάσεις. Το σχέδιο απέδωσε αρχικά, όμως μακροπρόθεσμα η Φύση είχε άλλα σχέδια. Οι ποταμοί αποξηράνθηκαν και η Αράλη έγινε μία σκιά του παλιού, μεγαλειώδους εαυτού της.
Ωστόσο, θα μπορούσε να πει κανείς πως από τη δορυφορική φωτογραφία λείπει και ένα τρίτο κομμάτι, από (ένα πιο αισιόδοξο ίσως) μέλλον: ένα φιλόδοξο σχέδιο του ΟΗΕ και της UNESCO βρίσκεται ήδη σε εφαρμογή με σκοπό να υδροδοτήσει εκ νέου την άλλοτε περήφανη Αράλη. Το μέλλον θα δείξει αν η Φύση συγχωρέσει στον άνθρωπο το παλιό του λάθος…

περισσότερα

Βραχώδη Όρη

Τα Βραχώδη Όρη (Rocky Mountains) είναι η μεγάλη οροσειρά της δυτικής Βόρειας Αμερικής, που εκτείνεται σχεδόν κατά μήκος του Ειρηνικού ωκεανού με κατεύθυνση προς νότο (Αλάσκα, Καναδάς, ΗΠΑ) και καταλήγει στο Μεξικό.
Η υψηλότερη κορυφή  της οροσειράς αυτής είναι το Elbert, που φθάνει τα 4.400 μέτρα επάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και βρίσκεται στο Κολοράντο. Η δημιουργία τους, πριν από 70 εκατομμύρια χρόνια, οφείλεται στην τεκτονική των πλακών: η υποβύθιση της πλάκας του Ειρηνικού κάτω από την Βορειοαμερικανική πλάκα, ανάγκασε τα βουνά να φθάσουν σε αυτά τα ύψη.
Σύμφωνα με τον γεωλογικό χρόνο, είναι σχετικά νέα βουνά, όπως οι Άλπεις και τα Ιμαλάια.
Τα Βραχώδη όρη εξακολουθούν να μεγαλώνουν καθ΄ ύψος, ενώ ο άνεμος και οι ατμοσφαιρικές κατακρημνίσεις τα διαβρώνουν. Οι κορυφογραμμές τους μοιάζουν με κοφτερά πριόνια, επειδή η αιολική διάβρωση δεν έχει ακόμα "στρογγυλέψει" τις άκρες τους.
Αποτελούνται από μια σειρά από ηφαιστειογενείς και γρανιτώδεις σχηματισμούς, οι οποίοι διαιρούνται σε τρία γεωγραφικά τμήματα: τα Βόρεια Βραχώδη όρη, τα Κεντρικά Βραχώδη όρη και τα Νότια Βραχώδη όρη.
Από γεωλογική άποψη αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο με τα βουνά της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής, οι γεωγράφοι όμως τα διαχωρίζουν για ευκολότερη μελέτη.

περισσότερα

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΣΕΤΣΕΝΙΑΣ

Η Δημοκρατία της Τσετσενίας βρίσκεται στη βόρεια πλαγιά του Μεγάλου Καυκάσου και στην παρακείμενη πεδιάδα Tersko -Sunzhenskaya. Τα τελευταία χρόνια, η Τσετσενική Δημοκρατία έχει γίνει γνωστή σε όλο τον κόσμο, καθώς οι μάχες στην επικράτειά της, ο βομβαρδισμός της πρωτεύουσας και πλουσιότερης πόλης στον Βόρειο Καύκασο, οι θάνατοι χιλιάδων ανθρώπων, προσφύγων, ομήρων, απαγωγών και όλα αυτά τα ακραία φαινόμενα, υπήρξαν στο επίκεντρο.
Η Αυτόνομη Περιφέρεια της Τσετσενίας δημιουργήθηκε το 1922 και στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με την Αυτόνομη Περιφέρεια Ινγκού στην Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Τσετσενίας- Ινγκού. Το 1991 οι Τσετσένοι ηγέτες ανακοίνωσαν τη δημιουργία μιας κυρίαρχης και ανεξάρτητης Τσετσενικής Δημοκρατίας, χωρισμένης από την Ινγκουσετία και γενικά από τη Ρωσία. Ωστόσο, σύμφωνα με το Σύνταγμα που ισχύει στη Ρωσία, η Τσετσενία αποτελεί συστατικό στοιχείο της Ρωσικής Ομοσπονδίας. 

περισσότερα

Ο Καναδάς από άκρη σε άκρη

Βρετανική οργάνωση, γαλλική ζωντάνια, ελβετική ακρίβεια, αμερικανική άνεση. Ο φιλόξενος και πολιτισμένος Καναδάς αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα για το πώς μπορεί να λειτουργεί ένα δίκαιο κράτος ως προς τη φύση και τους ανθρώπους του και γι’ αυτό είναι και ένα από τα πιο αγαπημένα μας καλοκαιρινά ταξίδια.

Για τους Έλληνες ο Καναδάς ήταν τόπος μετανάστευσης, που λόγω του κρύου κλίματος δέχθηκε τους πιο τολμηρούς. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αυστραλία ήταν οι πιο «εξωτικοί» προορισμοί, καθώς ο Βορράς της Αμερικής θύμιζε περισσότερο Ευρώπη. Είναι αλήθεια αυτό που λένε για τους Καναδούς, ότι είναι Άγγλοι, με γαλλική συμπεριφορά και αμερικανικό μισθό, σε μια πραγματικά αχανή χώρα. Εκεί όπου οι αυτόχθονες Ινδιάνοι είναι η μειονότητα και οι μετανάστες από διάφορα μέρη του κόσμου η πλειονότητα.
Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χώρα στον πλανήτη μετά τη Ρωσία, έχει μόνο 35 εκατομμύρια κατοίκους, και μάλιστα σε μια νότια ζώνη κατά μήκος των συνόρων με τις ΗΠΑ που δεν ξεπερνά τα 100 χιλιόμετρα πλάτους, γιατί πιο βόρεια το χιόνι δεν λιώνει... Δεν είναι, όμως, ίδια με τον γείτονά της προς τον Νότο, παρότι έχουν την ίδια γλώσσα, το ίδιο σύστημα διακυβέρνησης και σχεδόν την ίδια νοοτροπία.
Οι Καναδοί προσέχουν και διατηρούν τις ευρωπαϊκές τους ρίζες και δεν οπλοφορούν. Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που ζήτησε δημοσίως συγνώμη στους αυτόχθονες για την εποικιστική της πολιτική, η μόνη χώρα που έχει χαρίσει δάνεια προς χώρες του Τρίτου Κόσμου χωρίς να ζητήσει αποπληρωμή και η μόνη χώρα που διατηρεί το κοινωνικό κράτος αλώβητο χάρη στην υψηλή φορολογία. Έχει την πολυτέλεια να το κάνει, γιατί είναι μεγάλη και πλούσια σε πόρους.
Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, για άλλο ένα ταξίδι εξερεύνησης του Versus, της μεγαλύτερης χώρας ανάμεσα σε δύο ωκεανούς. Όπως σας έχουμε συνηθίσει... Πρωτόγνωροι προορισμοί, χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα και στην πληρότητα: από άκρη σε άκρη. Από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό, μέσα από πεδιάδες, λίμνες, ποτάμια, παγετώνες και μαγευτικά βουνά, θα ανακαλύψουμε μία από τις πιο ειρηνικές, πολιτισμένες και φημισμένες για τη διαφορετικότητά τους χώρες στον κόσμο. Είναι ένα ταξίδι αστικών και φυσικών τοπίων που λειτουργούν σε αρμονία και ηρεμούν τον ταξιδιώτη χωρίς να τον κουράζουν. Ο Καναδάς έχει λευκό και κόκκινο στη σημαία του, αλλά γαλάζιο και πράσινο χρώμα στα τοπία του...

περισσότερα

Από την Κριμαία στον Καύκασο

Ανάμεσα στη Μαύρη Θάλασσα και τη Θάλασσα του Αζόφ, νότια της Ουκρανίας, ξεπροβάλει η Χερσόνησος της Κριμαίας, ένα από τα ελάχιστα μέρη του πλανήτη όπου η ιστορία αποτυπώνεται ζωντανά σε κάθε μία από τις πόλεις της. Ο δεσμός με την Ελλάδα είναι κάτι παραπάνω από αειθαλής, γι’ αυτό και κατά το μεσαίωνα ήταν γνωστή ως η Ταυρική χερσόνησος των αρχαίων Ελλήνων! Την ονόμασαν έτσι γιατί, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την όργωσε ο Ηρακλής με ένα γιγάντιο ταύρο. Εδώ, κατέληξε η Ιφιγένεια και εδώ ήρθε ο Ορέστης, κυνηγημένος από τις Ερινύες, να βρει την αδερφή του. Κατά τον 7ο π.Χ. αιώνα, πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες προκάλεσαν τον Δεύτερο Αποικισμό και οι Μιλήσιοι έφθασαν στην Ταυρική. Δημιούργησαν αξιόλογες αποικίες, ονόματα των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα. Το ελληνικό πνεύμα κυριαρχεί έντονα και το μόνο σίγουρο είναι πως νιώθουμε δέος μπροστά σε αυτήν την «χαμένη πατρίδα». Ακόμα και σήμερα, στην ευρύτερη περιοχή ζουν περίπου 7.000 Έλληνες.
Η χερσόνησος της Κριμαίας, υπήρξε για πολλούς αιώνες σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών. Γεωπολιτικά διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο και αποτέλεσε «μήλο της έριδος» για λαούς που ζήτησαν κατά καιρούς να την κυριεύσουν. Από εδώ πέρασαν Έλληνες, Σκύθες, Ρωμαίοι, Γότθοι, Βενετοί, Γενοβέζοι, Βυζαντινοί, Οθωμανοί. Εδώ, κρίθηκε η μορφή του μεταπολεμικού κόσμου με τη Διάσκεψη της Γιάλτας. Εδώ, δημιούργησε ο Άντον Τσέχωφ μερικά από τα αριστουργήματά του, όπως ο «Βυσσινόκηπος». Σήμερα, μεταξύ άλλων, ξεχωρίζει για τα ιαματικά νερά της και τις εξαιρετικές ποικιλίες κρασιών.
Η εγκατάσταση των Ελλήνων στον Καύκασο, είναι ένα φαινόμενο που πρωτοεμφανίζεται στους αρχαίους χρόνους. Οι ελληνικές αποικίες στην Κριμαία και την ανατολική Μαύρη Θάλασσα, ιδρύθηκαν πολύ πριν οι περιοχές αυτές περιέλθουν στη σφαίρα επιρροής των Ρώσων. Μάλιστα, ο μύθος λέει, ότι στα βουνά του Καυκάσου εξόρισαν τον Προμηθέα οι θεοί του Ολύμπου, για να τον τιμωρήσουν που έκανε δώρο στους ανθρώπους την τέχνη της φωτιάς.
Τα κύματα σκάνε με δύναμη στην πεζοδρομημένη προκυμαία της Γιάλτας. Στο βάθος ένα πελώριο ομοίωμα αρχαιοελληνικής τριήρους που σερβίρει σάντουιτς και καφέδες. Η Γιάλτα ανακαλύφθηκε από τους αρχαίους Έλληνες όταν, έπειτα από πολλές μέρες στη θάλασσα, βρήκαν στεριά και αναφώνησαν
«Γιαλός, γιαλός!», από την αλλοίωση του οποίου προέκυψε η «Γιάλτα».
Το σκληρό πρόσωπο της Ιστορίας αντηχεί παντού, μέσα από μια περιοχή που αναγεννιέται καθημερινά από τις στάχτες της. Αγάλματα του Λένιν, στάμπες του Πούτιν, ρωσικές σημαίες, πρώην βετεράνοι, γούνες και άνθρωποι που ζουν σε μια χερσόνησο σιωπηρά υπό αμφισβήτηση. Πώς είναι η Κριμαία σήμερα; Το αρχαιοελληνικό παρελθόν της περιοχής μαζί με το ρωσικό- σοβιετικό της πόλης, συνθέτουν τελικά την εικόνα και τον χαρακτήρα μιας πόλης με τη δική της ξεχωριστή οντότητα στο χάρτη.
Το «Ελληνικό Σχέδιο» της Μεγάλης Αικατερίνης
Η Κριμαία, το 1783 πέρασε στη ρωσίδα αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β’ τη Μεγάλη. Και εδώ, η Ρωσία έχασε το 1856 τον Κριμαϊκό πόλεμο, όταν αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τις συνδυασμένες δυνάμεις της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν μετά το θάνατο του Στάλιν, ανέλαβε την ηγεσία του ΚΚΣΕ ο Ουκρανός Νικήτα Χρουτσώφ, θεώρησε καλό να δωρίσει την περιοχή στην πατρίδα του, την Ουκρανία, το 1954. Το γεγονός δεν είχε ιδιαίτερη σημασία στο πλαίσιο της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά, όταν κατέρρευσε η αυτοκρατορία, το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια. Ένα από τα βασικά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι Έλληνες στη Ρωσία σχετιζόταν με την πανσλαβιστική ιδεολογία, η οποία αποσκοπούσε στον εκσλαβισμό του ελληνικού στοιχείου με κάθε τρόπο. Η πολιτική αυτή ακολουθήθηκε από τις ρωσικές αρχές, όταν εγκαταλείφθηκε το «Ελληνικό Σχέδιο» της Μεγάλης Αικατερίνης, που προέβλεπε την ανασύσταση της ελληνικής αυτοκρατορίας του Βυζαντίου, υπό ρωσικό έλεγχο βέβαια, και στη θέση του ακολουθήθηκε το πανσλαβιστικό ιδεώδες.
Το χρονικό ενός δημοψηφίσματος
Ήταν Φεβρουάριος του 2014. Ενώ η κρίση στην Ουκρανία επικρατούσε, φιλορώσοι στρατιωτικοί -οι λεγόμενοι «little green men»- με κινήσεις αστραπή, έκαναν κατάληψη σε κυβερνητικά κτίρια της περιοχής. Ένα μήνα μετά, οι κάτοικοι της Κριμαίας κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε δημοψήφισμα για την ένωσή τους με τη Ρωσία ή τη συνέχιση του ίδιου καθεστώτος, δηλαδή την παραμονή τους στην Ουκρανία με αυξημένη αυτονομία. Μέχρι τότε,  η Κριμαία ήταν μια ρωσόφωνη περιοχή, στην οποία συμβίωναν Ρώσοι, Ουκρανοί, Έλληνες και Τάταροι. Η Κριμαία «δόθηκε» στη Σοβιετική Ουκρανία με εντολή του Νικίτα Χρουστσόφ το 1954 και εκεί παρέμεινε μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Ξεχωριστό ρόλο έπαιζε πάντα η πόλη της Σεβαστούπολης, έδρα του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Στο δημοψήφισμα που ακολούθησε, ψήφισε το 86,3% των ψηφοφόρων και απεφάνθησαν κατά 96,77% υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία, αν και η διενέργεια του δημοψηφίσματος, όσο και το αποτέλεσμά του, καταδικάστηκε από τη διεθνή κοινότητα. Η Κριμαία, σήμερα, είναι μέρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας αλλά, αυτό το αναγνωρίζει μόνο η Μόσχα και, φυσικά, η τοπική κυβέρνηση της Κριμαίας. Από τότε, η χερσόνησος ζει σε ένα ιδιότυπο καθεστώς: για τη διεθνή κοινότητα θεωρείται ακόμη ουκρανικό έδαφος, ενώ η ίδια η Κριμαία λειτουργεί με βάση τους ρωσικούς νόμους και το Σύνταγμα.

περισσότερα

Γκραντ Κάνυον

Σε απόσταση αναπνοής από το Λας Βέγκας, το θαύμα της φύσης και των νερών του ποταμού Colorado. Το μεγαλύτερο φαράγγι του πλανήτη, στο κέντρο μιας γειτονιάς με καυτές ερήμους, βραχώδεις κοιλάδες, κρυφά υπόγεια περάσματα, μύθους των ινδιάνων και καταυλισμούς των περιθωριακών πληθυσμών αυτής της χώρας. Το Γκράν Κάνυον συγκινεί με την απεραντοσύνη του, το βάθος του, τα χρώματά του  που αλλάζουν μέσα στην ημέρα και όλα τα μυστικά που κρύβει πίσω από την σκόνη των τουριστικών λεωφορείων. Αν οι πόλεις του κόσμου δεν μας συγκινούν τόσο πολύ πια, η δύναμη και η απεραντοσύνη της φύσης δεν αφήνει κανένα αδιάφορο.
Το Grand Canyon, αυτό το μεγαλόπρεπο σκηνικό µε τις αλλεπάλληλες χαράδρες, τα απόκρημνα τοιχώματα και τους θεόρατους βράχους µε τις αλλόκοτες µορφές, διαµορφώθηκε από τη διάβρωση που προκάλεσαν ο άνεμος και τα νερά του ποταμού Κολοράντο στη γη της Αριζόνας. Ο Ισπανός Λόπεθ ντε Κάρδενας ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που το 1540 αντίκρισε το μεγαλειώδες πανόραμα του Γκραν Κάνυον, ωστόσο, η ακριβής χαρτογράφηση της περιοχής πραγµατοποιήθηκε μόλις στα μέσα του 19ου αιώνα. 
Το Grand Canyon βρίσκεται στο βορειοδυτικό τµήµα της Αριζόνας και αποτελεί το µεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο φαράγγι του πλανήτη µας. Εκτείνεται σε µήκος 446 χιλιοµέτρων, πλάτος από 5,5 έως 30 χιλιόµετρα και το βάθος του φτάνει ακόµα και τα 1.500 µέτρα. Το διασχίζει ο ποταµός Κολοράντο, που ξεκινά από τα Βραχώδη Όρη και χύνεται στον Κόλπο του Μεξικού. Το Grand Canyon κρύβει στις πλαγιές του σχεδόν δύο δισεκατοµµύρια χρόνια γεωλογικής ιστορίας της περιοχής και υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας από την Προϊστορική Περίοδο. Στα αλλεπάλληλα γεωλογικά στρώµατα που διακρίνονται στα τοιχώµατα ξετυλίγεται η ιστορία του στερεού φλοιού της γης. Αποτελεί ένα από τα αξεπέραστα µνηµεία της φύσης που δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο· όχι τυχαία λοιπόν, το 1919 ανακηρύχθηκε Εθνικός Δρυµός των ΗΠΑ και το 1979 Μνημείο Παγκόσµιας Πολιτιστικής Κληρονοµιάς της UNESCO.
Η εκδρομή στο Γκραν Κάνυον της Αριζόνας έχει ειδικά χαρακτηριστικά και αφορούν το πώς θα κινηθούμε κατά τη συγκεκριμένη εκείνη ημέρα. Το Γκραν Κάνυον είναι ένα εθνικό πάρκο και η εκμετάλλευσή του έχει παραχωρηθεί στη φυλή των Ινδιάνων Hualapai, οι οποίοι προσπορίζονται τα έσοδα και φροντίζουν έτσι ώστε το πάρκο να παραμένει αυθεντικό χωρίς αλλοιώσεις και εκφυλισμό από την τουριστική εκμετάλλευση. Η διαδρομή µας θα µας φέρει αρχικά στο Φράγµα Hoover. Θα περάσουμε τη γέφυρα και θα μπούμε στην πολιτεία της Αριζόνα. Με τις φωτογραφικές και τα βίντεο στο χέρι θα αποθεώσουμε το υπερθέαμα αυτό: το τεράστιο φράγµα µε τη Λίµνη Mead και στο βάθος ο απρόβλεπτος ποταµός Κολοράντο, που έχει δέσει την ιστορία του µε το µεγαλύτερο γεωλογικό φαινόµενο του πλανήτη µας. Από το παρατηρητήριο (lookout), που βρίσκεται στα οχυρωµατικά έργα που έγιναν κατά το Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο, η θέα είναι πραγµατικά εκπληκτική. 
Κατά την άφιξή µας στο δυτικό άκρο του Πάρκου (West Rim) µας υποδέχονται οι Ινδιάνοι της φυλής των Χουαλαπάι, µε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κουλτούρας τους και της ιστορίας τους. Στο δυτικό µέρος του Γκραν Κάνυον υπάρχουν 3 τοµείς: το Eagle Point, το Guano Point και το Χουαλαπάι Ραντς. Στο Eagle Point βρίσκεται το περίφηµο Grand Canyon Skywalk, ένα τεράστιο γυάλινο «Μπαλκόνι» πάνω από τη χαράδρα, µία εναέρια γυάλινη γέφυρα σε ύψος 1.350 µέτρων πάνω από το κενό! Εδώ µπορείτε να περπατήσετε για να θαυµάσετε τη θέα και να γευματίσετε. 

περισσότερα

Το Βασίλειο του Δράκου Κεραυνού...Μπουτάν

Σε μια σχεδόν  άγνωστη γωνιά του πλανήτη, στις βαθιές πτυχές των Ιμαλαΐων, Το ορεινό βασίλειο του Μπουτάν δεν είναι μια συνηθισμένη Χώρα.
Πολύ λίγα έχουν ακουστεί για το Μπουτάν και για τους περισσότερους ανθρώπους είναι ένα κρυφό βασίλειο που περιβάλλεται από μυστήριο. Συχνά αναφέρεται ως η τελευταία Shangri-la, και είναι μια χώρα εξαιρετικών ανθρώπων, με αξιοσημείωτο τοπίο, φυσικά θαύματα με περήφανο και ζωντανό πολιτισμό. Ένα μοναδικό και σπάνιο μέρος που λίγοι άνθρωποι έχουν το προνόμιο να επισκεφθούν.
Ανάμεσα σε χιονισμένες βουνοκορφές αλπικά λιβάδια,  ποτάμια με ορμητικά νερά που σκαλίζουν  φαράγγια και συναρπαστική άγρια φύση με πυκνά κωνοφόρα δάση, οι μόλις 700 χιλ. κάτοικοι του, αδιάρρηκτα συνδεδεμένοι με την βουδιστική  κουλτούρα, ζουν και δουλεύουν ακούραστα ακολουθώντας ένα  πρωτοποριακό όραμα.
Την Ακαθάριστη Εθνική Ευτυχία, μια «ολιστική» αναπτυξιακή προσέγγιση  βασισμένη στο Βουδιστική φιλοσοφία  και  αξίες, που προσμετρά  την ποιότητα της ζωής με βάση την πνευματική και ψυχική ευημερία του λαού της, κατορθώνοντας παράλληλα  τη διαφύλαξη του φυσικού περιβάλλοντος, της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς  και του μοναδικού τρόπου ζωής του λαού του. Ένας σπάνιος  ειρηνικός τόπος που κάνει τα πιστεύω του τρόπο ζωής Θα μπορούσε να είναι  η Γη της Αρμονίας  ή της ατέρμονης Ευτυχίας.

περισσότερα

Τα φεστιβάλ του Μπουτάν

«Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΦΥΣΗ ΣΤΟ ΜΠΟΥΤΑΝ»
με τα φεστιβάλ Μονγκάρ Τσέτσου στο Μονγκάρ και Τρασιγκάνγκ Τσέτσου στο Τρασιγκάνγκ

Τα ανοιξιάτικα και  φθινοπωρινά χρώματα προσδίδουν μία άλλη διάσταση στο ταξίδι μας στο Βασίλειο του Δράκου Κεραυνού. Το κύριο χαρακτηριστικό στις γιορτές του Μονγκάρ είναι οι μασκοφορεμένοι χορευτές που εκτελούν τους λυτρωτικούς –κατά την τοπική παράδοση- χορούς. Παρόμοιο είναι και το σκηνικό στο Τσέτσου του Τρασιγκάνγκ. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως σύμφωνα με τις παραδόσεις των Τσέτσου, η ευεργετική επίδραση των γιορτών δεν αφορά μόνο τους συμμετέχοντες αλλά και τους παρευρισκόμενους: όλοι γίνονται κοινωνοί της φώτισης.

 

Θεωρείστε το εαυτό σας τυχερό που το ταξίδι συμπίπτει χρονικά με την εποχή των φεστιβάλ στο Ανατολικό και κεντρικό Μπουτάν.
Τα φεστιβάλ του Μπουτάν είναι από τα πιο αυθεντικά και εντυπωσιακά του κόσμου. Ευτυχώς το δίνοντας τη δυνατότητα στον ταξιδιώτη να φυλακίσει εικόνες μοναδικές από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ του Μπουτάν, όπως το θεαματικό Φεστιβάλ Thimpu και το περίφημο Φεστιβάλ Tangbi σε αγροτική περιοχή κοντά στην Bumthang, όπου μοναχοί εκτελούν τον χορό Cham.
Στο Μπουτάν οι θρησκευτικές γιορτές διαρκούν τρεις έως πέντε μέρες και είναι αφιερωμένες στον Guru Rinpoche αλλά και σε άλλες θεότητες. Ονομάζονται tsechus, γίνονται στα dzongs (οχυρά-μοναστήρια)  και περιλαμβάνουν τελετουργικούς χορούς μεταμφιεσμένων που φοράνε κίτρινα ρούχα και μάσκες ζώων. Οι γιορτές είναι η μοναδική περίπτωση που επιτρέπεται στους ξένους να μπουν στα ιερά αυτά κτίρια. 
Στις θρησκευτικές αυτές γιορτές οι κάτοικοι θέλουν να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα, να συμφιλιωθούν με τους θεούς και να ζητήσουν μια καλή συγκομιδή. Λαμβάνουν χώρα στις αυλές των dzongs. Εκεί άνδρες, γυναίκες και παιδιά φορούν τα καλύτερά τους ρούχα και προσέρχονται στο προαύλιο του ναού. Οι δε μοναχοί προετοιμάζονται εβδομάδες πριν γι’ αυτό το φεστιβάλ με νηστεία, προσευχή και διαλογισμό. Η όψη του μοναστηριού είναι εορταστική και χαρούμενη, ενώ μεθυστικές μυρωδιές από τους αγρούς και τα θυμιάματα αναδίδονται στην ατμόσφαιρα. Οι χοροί με μάσκες εναλλάσσονται με ιερά θεατρικά δρώμενα και παραδοσιακούς χορούς.
Οι μοναχοί εκτελούν τις χορογραφίες τους και τις θρησκευτικές τελετές τους φορώντας λαμπερές, ζωηρόχρωμες, μεταξωτές ενδυμασίες και τρομακτικές μάσκες, μεταμφιεσμένοι σε δαίμονες, και υπό τη συνοδεία ταμπούρλων χορεύουν άλλοτε σιγά και ρυθμικά και άλλοτε στριφογυρνώντας σαν δαιμονισμένοι − ένα πραγματικό highlight αυτού του ταξιδιού. Στις περισσότερες τοπικές γιορτές οι ντόπιοι φορούν έντονα χρωματιστά μεταξωτά ενδύματα, ενώ όλοι οι θεατές κάθονται οκλαδόν.
Κάθε χορός αφιερωμένος σε μία από τις εννέα μορφές του Guru Rinpoche, στη γη, στη σοδιά, στη βροχή, στα κακά πνεύματα, στους σάτυρους, στη γονιμότητα, στα πουλιά, στη ζωή και έχει τη δική του αμφίεση, δικές του μάσκες και ξεχωριστή μουσική.
Στο Μπουτάν πιστεύουν ότι η παρακολούθηση των μυστικιστικών αυτών χορών είναι απαραίτητη για να φτάσει κανείς στη φώτιση.

περισσότερα

ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΝΕΣΤΟ «ΤΣΕ» ΓΚΕΒΑΡΑ

ΕΝΑ ΕΙΔΙΚΟ ΘΕΜΑΤΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΓΙΑ ΤΑ 25 ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ VERSUS
Το γραφείο που έχει ταυτίσει το όνομά του με την Κούβα διαμορφώνει και σας προτείνει ένα επαναστατικό ταξίδι με ειδικές επισκέψεις μόνο για εμάς

Το ταξίδι μας θα ξεκινήσει από την πρωτεύουσα της Κούβας, όπου πέραν της αρχιτεκτονικής και της ιστορίας της πόλης, θα εστιάσουμε στην Επανάσταση, επισκεπτόμενοι από το σπίτι του Τσε μέχρι το Μουσείο της Επανάστασης. Από το οδοιπορικό μας δε θα λείψει η επαρχία του Πινάρ ντελ Ρίο, όπου θα αναλύσουμε την ιδιαίτερη σχέση του Τσε με τη συγκεκριμένη επαρχία, θα επισκεφθούμε τη σπηλιά του, θα μιλήσουμε για τα στρατόπεδα προετοιμασίας του, αλλά δε θα παραλείψουμε να περιηγηθούμε στη μοναδική φύση της Κοιλάδας του 
Βινιάλες και να θαυμάσουμε τον επίμονα παραδοσιακό τρόπο ζωής της δυτικής Κούβας.
Ξεκινώντας την περιοδεία μας προς τη σπάνια επισκέψιμη ανατολική Κόυβα, θα διανυκτερεύσουμε στην ιστορική Σάντα Κλάρα, κι αφού επισκεφθούμε το Μαυσωλείο του Τσε και των συντρόφων του, θα γνωρίσουμε από κοντά και το ιστορικό τραίνο η ανατροπή του οποίου οδήγησε στην τελική νίκη και τη φυγή του Μπατίστα. Σειρά έχει το άγνωστο διαμάντι του Καμαγουέι, μια εκπληκτική αποικιακή πόλη με ελάχιστο τουρισμό που θα μας φιλοξενήσει για ένα βράδυ, πριν καταλήξουμε στην πρώτη πρωτεύουσα της Κούβας, το ιστορικό Σαντιάγο. Εκεί θα γνωρίσουμε το χώρο όπου ξεκίνησε η Επανάσταση στο στρατόπεδο Μονκάδα, ενώ για τους πιο περιπετειώδεις η επόμενη ημέρα θα είναι αφιερωμένη στη Σιέρα Μαέστρα και το μυθικό αρχηγείο των ανταρτών στην ανατολική οροσειρά.

Ο δρόμος της επιστροφής προς την Αβάνα θα έχει αρκετές εκπλήξεις: τη γενέτειρα του ηγέτη της κουβανικής Επανάστασης στο Μπιράν, δυο σπάνια αποικιακά διαμάντια όπως η Χιμπάρα και το Σάνκτι Σπίριτους, ενώ δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε τον Κόλπο των Χοίρων, εκεί όπου ταπεινώθηκε η CIA και συνετελέσθη η μοναδική ήττα των Αμερικανών στην αμερικάνικη ήπειρο.


Μετά από μια ελεύθερη ημέρα στην Αβάνα, έχει φθάσει η ώρα να μεταβούμε στη Βολιβία, εκεί όπου μας περιμένει η μυστηριώδης και άκρως ινδιάνικη Λα Πας, απ' όπου θα πετάξουμε για την κοσμοπολίτικη Σάντα Κρους. Από εκεί, θα ξεκινήσει το οδοιπορικό μας στις δύσβατες περιοχές που σφράγισαν δυο  διαφορετικές φάσεις της ζωής του Τσε: τη Σαμαϊπάτα με το μυστηριώδη αρχαιολογικό χώρο που εντυπωσίασε τον Τσε στα νιάτα του κατά το ταξίδι με τη μοτοσικλέτα και τη Vallegrande, εκεί όπου ετάφη με πλήρη μυστικότητα ο Τσε. Το ταξίδι μας δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη: μετά από μια μικρή Οδύσσεια στα απόκρυφα βουνά όπου ο Τσε πολέμησε με τους συντρόφους του, θα φτάσουμε στην Higuera, το χώρο σύλληψης, κράτησης κι εκτέλεσης του Τσε, σε ένα στοιχειωμένο μικροσκοπικό χωριό που έμελλε να γράψει το τέλος της ιστορίας του διασημότερου επαναστάτη της σύγχρονης ιστορίας.

Ένα ταξίδι στη Βολιβία βέβαια θα ήταν κρίμα να τελειώσει χωρίς την επίσκεψη σε ένα από τα μαγικότερα σημεία του πλανήτη: την έρημο του αλατιού στο Ουγιούνι, με τα απόκοσμα, μαγικά, σουρεαλιστικά της τοπία, ένα πραγματικό τοτέμ για κάθε ταξιδιώτη.

Γεμάτοι από εικόνες και συναισθήματα επιστρέφουμε στη Λα Πας για να ξεκινήσουμε το δρόμο της επιστροφής για την Ελλάδα, έχοντας ολοκληρώσει ένα μοναδικό οδοιπορικό που δεν έχει επαναληφθεί από ελληνικό ταξιδιωτικό γραφείο.

περισσότερα

Η λατρεία του Μαξιμόν

Ο Μαξιμόν (Maximon) είναι μια λαϊκή θεότητα που λατρεύεται στα υψίπεδα της Δυτικής Γουατεμάλας.
Η λατρεία του αντικατοπτρίζει το φαινόμενο του θρησκευτικού συγκρητισμού, της διήθησης δηλαδή στοιχείων μιας θρησκείας σε μια άλλη - και στη δεδομένη περίπτωση της θρησκείας των Μάγιας και του Χριστιανικού Καθολικισμού. Ο Μαξιμόν είναι διασταύρωση του Αγίου Συμεών και του Μαάμ, Θεού της προ-αποικιακής θρησκείας, αλλά και τιμητικού τίτλου των Μάγιας.

Ο Μαξιμόν δεν αναγνωρίζεται από την Καθολική Εκκλησία, το γεγονός όμως αυτό ελάχιστα εμποδίζει τους αυτόχθονες να συνδιαλέγονται με το ξύλινο άγαλμα που έχουν κατασκευάσει και πολυτελώς ενδύσει με δυτικά ρούχα, συμπεριλαμβανομένης γραβάτας και καπέλου. Ο κομψός μυστακοφόρος κύριος με το  κοστούμι και το σομπρέρο είναι πάντα αναγνωρίσιμος, γιατί μονίμως «καπνίζει» ένα τσιγάρο ή ένα μεγάλο πούρο και οι χώροι λατρείας του είναι γεμάτοι με αναμμένα κεριά, μπουκάλια αλκοολούχων ποτών και άλλες προσφορές από τους πιστούς. Το άγαλμα του θεού φυλάσσεται από μια ομάδα ανδρών που αναλαμβάνουν εκ περιτροπής τη στέγασή του. Ο Μαξιμόν είναι… δημοκρατικών απόψεων, καθώς δεν διαθέτει σταθερό κατάλυμα, αλλά φιλοξενείται σε διαφορετική ιδιωτική κατοικία κάθε χρόνο, ώστε όλες οι ενδιαφερόμενες οικογένειες να επωφεληθούν των προσφορών. Μια που ο Μαξιμόν αποτελεί απομεινάρι μιας παλιάς πίστης αλλά και φιγούρα που λατρεύεται από πολλούς καθολικούς, οι βωμοί του είναι γεμάτοι με όλα τα είδη αντικρουόμενων εικόνων, όπως εικόνες της Παναγίας, αλλά και ταριχευμένων ζώων που κρέμονται από το χαμηλό ταβάνι. Κάποιοι ιθαγενείς μάλιστα πιστεύουν ότι μέσα στο ξύλινο ομοίωμα του Μαξιμόν φυλάσσεται το άγαλμα ενός θεού Ινδιάνου, κρατώντας έτσι τη γηγενή καρδιά κάτω από την ιβηρική επιδερμίδα των μιγάδων.

Στο Σαντιάγκο ντε Ατιτλάν τα ρούχα του αγάλματος του Μαξιμόν πλένονται μία εβδομάδα πριν από  το Πάσχα και το νερό αυτό διανέμεται ως αγίασμα σε τοπικά καταστήματα, καθώς πιστεύεται ότι όταν σκορπιστεί γύρω από το κατώφλι της πόρτας τους θα δελεάσει πελάτες να μπουν και να αγοράσουν κάτι. 

περισσότερα

Ο "Άρχοντας του Σιπάν", Βόρειο Περού

Ο "Άρχοντας του Σιπάν", ο "Τουταγχαμών" της Αμερικής

Το 1987 οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στο Σιπάν - μια μικρή πόλη που βρίσκεται περίπου στο μέσον της κοιλάδας Λαμπαγιέκε, στη βόρεια ακτή του Περού - τον ασύλητο τάφο ενός ηγεμόνα του πολιτισμού των Μοτσίκα, που τον ονόμασαν ο "Άρχοντας του Σιπάν" (The Lord of Sipan). Πέθανε γύρω στο 250 π.Χ., ήταν 45-50 ετών και είχε ύψος 1,60 m. Μαζί του ήταν θαμμένα άλλα οκτώ άτομα (δύο άνδρες, τρεις νέες γυναίκες ένα παιδί και δύο φύλακες), ένας σκύλος και αρκετά λάμα. Ο τάφος περιείχε περί τα 1.000 χρυσά αντικείμενα με πολύτιμους λίθους καθώς και εκατοντάδες άλλα ευρήματα. Αποτελεί τον πλουσιότερο τάφο της Αμερικής που έχει ανακαλυφθεί ως τώρα. Ο πολιτισμός των Μοτσίκα (1ος–7ος αιώνας μ.Χ.) ξεδιπλώνεται στις πλαγιές των Άνδεων και στις κοιλάδες της άγονης και στενής παράκτιας ζώνης του Βόρειου Περού. Με την αγροκαλλιέργεια και την αλιεία συντηρούσαν μια πολυπληθή και αυστηρά διαστρωμένη κοινωνία, που κατασκεύαζε αρδευτικά κανάλια, πυραμίδες, παλάτια και ναούς. Αν και δεν είχαν σύστημα γραφής, οι Μοτσίκα απαθανάτισαν καλλιτεχνικά τις δραστηριότητές τους σε όμορφα γλυπτά και αγγεία με πολυάριθμες διακοσμητικές λεπτομέρειες και αναπαραστάσεις μυθολογικές, θρησκευτικές, ιστορικές και καθημερινής ζωής, περίτεχνα υφαντά, ζωηρόχρωμες τοιχογραφίες και θαυμάσια αντικείμενα από χρυσό, ασήμι και χαλκό. Στην αρχιτεκτονική, τα σπουδαιότερα μνημεία των Mοτσίκα είναι οι μεγάλες πυραμίδες με αναβαθμίδες, φτιαγμένες από πλίνθους ξεραμένους στον ήλιο, που υψώνονται σε ανοικτές πεδιάδες ή σε κορυφές λόφων πάνω σε τεράστιες βάσεις. Οι τάφοι των Mοτσίκα είναι ορθογώνιοι, επενδεδυμένοι με αντόμπες και με ειδικές κόγχες για τις προσφορές.

περισσότερα

Ο πολιτισμός της Νάσκα στο Βόρειο Περού

Ο πολιτισμός της Νάσκα (300 π.Χ.-800 μ.Χ. - αβέβαιη χρονολόγηση, πιθανή εμφάνιση του πολιτισμού αυτού περί το 900 π.Χ.), που έγινε διάσημος από τις περίφημες και μυστηριώδεις "Γραμμές της Νάσκα". Σε μία έκταση 80 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μεταξύ των πόλεων Νάσκα και Πάλπα, έχουν χαραχθεί στο έδαφος εκατοντάδες σχήματα, η πλειοψηφία των οποίων είναι γεωμετρικά (τετράγωνα, παραλληλόγραμμα, τρίγωνα, ομόκεντροι κύκλοι κ.ά.). Υπάρχουν επίσης πουλιά, αράχνες, πίθηκοι, ψάρια (καρχαρίες, φάλαινες, όρκες), λάμα και σαυροειδή. Σπανιότερες είναι οι ανθρωπόμορφες απεικονίσεις με την πλέον διάσημη εκείνη του "αστροναύτη", μιας φιγούρας 32 μέτρων, που φαίνεται να χαιρετά ενώ φέρει μια συσκευή που μπορεί να ερμηνευτεί ως σκάφανδρο.
Η περιοχή είναι μια εξαιρετικά άνυδρη έρημος, με κοκκινόχρωμη άμμο, λόγω της κάλυψης της επιφάνειας του εδάφους από οξείδιο του σιδήρου, εξ ου και το όνομά της "’Έγχρωμη Κοιλάδα" (Pampa Colorada). Επάνω στην επιφάνεια αυτή χαράχθηκαν σε αβαθή αυλάκια οι περίφημες γραμμές, οι οποίες καθίστανται εμφανείς λόγω της χρωματικής αντίθεσης εδάφους και υποστρώματος. Τα σχήματα αυτά λόγω του μεγάλου μεγέθους τους (το μεγαλύτερο έχει μήκος περίπου 200 μέτρα), είναι ορατά μόνο από τον αέρα και δεν υπάρχει φυσική έξαρση του εδάφους στην περιοχή (βουνό ή κάτι παρεμφερές), από όπου θα ήταν δυνατός ο σχεδιασμός, η επίβλεψη των εργασιών κατασκευής αλλά και παρατήρησής τους.
Οι "Γραμμές της Νάσκα" έγιναν γνωστές χάρη στην παρατηρητικότητα επιβατών αερογραμμών κατά τη δεκαετία του 1920 και λόγω του αδιαμφισβήτητου μυστηρίου που παρουσιάζουν, προσέλκυσαν το ενδιαφέρον πολλών επιστημόνων, με κυρίαρχη τη φυσιογνωμία της Γερμανίδας Μαρίας Ράιχε (1903-1990), η οποία κατοικούσε στη Νάσκα από το 1948 μέχρι το θάνατό της. Πάντως μέχρι σήμερα καμία θεωρία δεν θεωρείται η επικρατέστερη, εκτός εάν πιστέψει κανείς την άποψη του Ελβετού Έρικ φον Νταίνικεν περί αρχαίων αστροναυτών. Έτσι, το θέμα παραμένει ανοικτό, διότι ανακαλύπτονται και νέα σχήματα.
Ανεξαρτήτως των γραμμών, ο πολιτισμός της Νάσκα έχει να επιδείξει εξαιρετική πολυχρωματική κεραμική, άριστη εκμετάλλευση των υπόγειων υδάτων και ένα θαυμάσιο σύστημα υδραγωγείων, τα οποία είναι σε χρήση ακόμα και σήμερα.

περισσότερα

Η σφαγή της Καχαμάρκα, Βόρειο Περού

Η ιστορία της πόλης της Καχαμάρκα στο Βόρειο Περού είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μάχη - ουσιαστικά σφαγή - της Καχαμάρκα (Νοέμβριος 1532), όπου οι 168 στρατιώτες του Πιζάρο παγίδευσαν τον αυτοκράτορα των Ίνκας Αταχουάλπα (Atahualpa), ο οποίος επέστρεφε από το Κίτο του σημερινού Εκουαδόρ, επί κεφαλής 80.000 ανδρών, νικηφόρος μετά τον εμφύλιο πόλεμο κατά του ετεροθαλούς αδελφού του Χουάσκαρ (Huascar). Ο Αταχουάλπα συνελήφθη μετά από απάτη των Ισπανών, εκρατήθη για λύτρα τα οποία απεδόθησαν και μετά από ακόμα μια απάτη, δολοφονήθηκε. Είναι απορίας άξιο το πώς 168 στρατιώτες κατετρόπωσαν μία τεράστια δύναμη η οποία, σημειωτέον, είχε μόλις βγει  νικηφόρος από πολεμική αναμέτρηση. Πρέπει όμως να ληφθούν υπ’ όψιν πολλοί σοβαροί παράγοντες:
 Δεν έγινε μάχη σε ανοικτό πεδίο, αλλά επρόκειτο για ενέδρα που στήθηκε κατά ανύποπτων ανδρών στην πλατεία της Καχαμάρκα, όπου τα στρατεύματα των Ίνκας δεν μπορούσαν αναπτυχθούν.
 Οι Ίνκας αντιμετώπισαν για πρώτη φορά τα άγνωστα σε αυτούς πυροβόλα όπλα καθώς και παράξενα ζώα - άλογα και σκύλους
 Εστερούντο αξιόλογου ατομικού αμυντικού οπλισμού (πανοπλίες, σιδερένια κράνη) και μάχονταν κυρίως με ξύλινα και λίθινα όπλα, καθώς δεν γνώριζαν την κατεργασία του σιδήρου
 Επιπροσθέτως, οι Ίνκας μάχονταν όλοι μαζί, διότι ελάχιστες μονάδες τους διέθεταν εκηβόλα όπλα (δηλαδή όπλα που είχαν τη δυνατότητα να κτυπήσουν τον αντίπαλο από μακρυά, π.χ. τόξα) και αυτοί ήταν οι "Πολεμιστές των Νεφών". 
 Τέλος πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν ο μύθος του θεού-ήρωα Βιρακόχα (Viracocha), ο οποίος είχε ανοικτόχρωμο δέρμα και είχε πάει στη θάλασσα, υποσχόμενος ότι θα επέστρεφε.

περισσότερα

Νησί του Πάσχα, ένας τόπος αέναου μυστηρίου στο Περού

Είναι μια ηφαιστειογενής, μικροσκοπική κουκκίδα στεριάς μέσα στην απεραντοσύνη του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Υπάρχουν ορισμένοι τόποι πάνω στη Γη που αποπνέουν μια έντονη ατμόσφαιρα μυστηρίου και μια διάχυτη αίσθηση ιερότητας, εξάπτουν δημιουργικά τη φαντασία του ανθρώπου, προκαλούν δέος και φαίνονται να προσφέρουν επαφή με μια αδιόρατη ενεργειακή ποιότητα που ξεφεύγει από τα λόγια. Συχνά τέτοιοι τόποι χαρακτηρίστηκαν, διαχρονικά, ως «τόποι δύναμης» καθώς μπορούσαν να επηρεάζουν τους ανθρώπους με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Παραδοσιακά, τέτοιοι τόποι δύναμης συνδέθηκαν με την παρουσία αρχαίων μνημείων σε αυτά και, όπως φαίνεται, ένας τέτοιος τόπος είναι και το περίφημο Νησί του Πάσχα. Το Νησί αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά αινίγματα και πλήθος υποθέσεων έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς σχετικά με τον πολιτισμό που κάποτε υπήρχε πάνω σε αυτό. Τα 887 μυστηριώδη πέτρινα αγάλματα που βρίσκονται εκεί αποτελούν επίσης ένα μεγάλο μυστήριο, καθώς δεν είναι γνωστό το πώς ακριβώς κατασκευάστηκαν, τι αναπαριστούν και κυρίως το πώς τοποθετήθηκαν στη θέση τους.
Οι κάτοικοί του το αποκαλούσαν σε παλαιότερες εποχές «Τε Πίτο Ο Τε Χένουα», που σημαίνει «Ομφαλός της Γης». Σήμερα το ονομάζουν Ράπα Νούι. Καλύπτει μια έκταση περίπου 170 τετρ. χλμ. και έχει μέγιστο υψόμετρο 540 μ. Βρίσκεται περίπου 3.800 χλμ. δυτικά της Χιλής (στην οποία και ανήκει) και 3.100 χλμ. ανατολικά της Ταϊτής. Το κλίμα του νησιού χαρακτηρίζεται ως υποτροπικό και υπάρχουν δύο κλιματολογικές περίοδοι, η υγρή και η ξηρή. Το έδαφός του είναι άγονο και διαβρωμένο, η βλάστηση λιγοστή, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως κάποτε διέθετε πλούσια βλάστηση.

περισσότερα

Στους δρόμους των Ίνκας

Ο Μπίνγκαμ είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες και το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύ-ρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής. Τον Ιούλιο του 1911 ξεκίνησε από το Κού-σκο η περουβιανή αποστολή του Γέιλ (Yale Peruvian expedition), την οποία στελέχωναν ένας για-τρός, ένας τοπογράφος, ένας γεωλόγος, ένας μηχανικός, ένας ντόπιος οδηγός, ο ίδιος ο Μπίνγκαμ και ένας παλιός συμφοιτητής του. Στόχος τους να ανακαλύψουν τις χαμένες πόλεις των Ίνκας που ανέφεραν στα κείμενά τους ο Αντόνιο ντε λα Καλάντσα και ο Αντόλφ Μπανταλιέ. Μέχρι να φτάσουν την κορυφή που οι Ινδιάνοι ονόμαζαν Μάτσου Πίτσου, πέρασαν μέσα από αδιάβατες ζούγκλες. Από την κορυφή αυτή όμως, μπόρεσαν να δουν την παράξενη πόλη, στην οποία πιθα-νότατα κατέφυγαν οι Ίνκας όταν το Κούσκο καταλήφθηκε από τους Ισπανούς. Τη στιγμή της ανακάλυψής του το Μάτσου Πίτσου βρισκόταν στις ίδιες συνθήκες στις οποίες το είχαν αφήσει οι κάτοικοί του πριν από περίπου 400 χρόνια. Η πέτρινη πόλη είχε μετατραπεί σε ζούγκλα. Έως τον Απρίλιο του 1912 ο Μπίνγκαμ εργαζόταν στο Μάτσου Πίτσου καθαρίζοντάς το και μελετώντας το. Ύστερα έγραψε και δημοσίευσε ένα άρθρο στο National Geographic με τίτλο «Στον θαυμαστό κό-σμο του Περού» (In the Wonderland of Peru), περιλαμβάνοντας όλο το χρονικό της ανακάλυψης και πληροφορίες για τα ευρήματά του.

περισσότερα

Λας Βέγκας - Η λαμπερή πρωτεύουσα του τζόγου!

Ό,τι είναι για τους Βεδουίνους η όαση, είναι για την Νεβάδα το Las Vegas. Η υπέρλαμπρη μητρόπολη, το φαντασμαγορικό Λας Βέγκας, αποτελεί την πιο θεαματική πόλη του κόσμου, την παγκόσμια πρωτεύουσα του τζόγου και της διασκέδασης. Μια παιχνιδούπολη σε μεγάλη κλίμακα και για μεγάλα παιδιά. Ένα υπέροχο πλαστικό όνειρο, με κλιματισμό, καζίνο, πισίνες, γκουρμέ γεύσεις, πολύ αλκοόλ και λίγα ρούχα. Η νέα Disneyland των ενηλίκων Αμερικανών υπόσχεται να πραγματοποιήσει τα όνειρα και τα απωθημένα των επισκεπτών της, σε τιμή ευκαιρίας και σε χρόνο ρεκόρ.
Εδώ θρησκεία είναι η τύχη και ο χρόνος μετράται από τις περιστροφές της ρουλέτας. Μια εκκεντρική πόλη, με πρωταγωνιστικό ρόλο, που κλέβει την παράσταση σε πολλές κινηματογραφικές παράγωγες, το Λας Βέγκας είναι η πόλη της αμαρτίας και των πειρασμών!
Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ, το πιο φωτεινό σημείο του πλανήτη.
Πόλη – φαινόμενο! Μέσα στις αίθουσες παιχνιδιών δεν υπάρχουν ρολόγια ούτε εποχές. Υπάρχουν μόνο φώτα, η πρόκληση της τύχης και η ελευθερία του να κάνεις ό,τι θες, όποτε θες!
Επιπλέον, στο Λας Βέγκας τίποτα δεν έχει αλλοιωθεί από τον τουρισμό, γιατί το Λας Βέγκας κατασκευάστηκε αποκλειστικά για τους τουρίστες.

Προσανατολισμός
Το βράδυ η πόλη λαμπυρίζει εκτυφλωτικά και υπόσχεται κάθε είδους διασκέδαση. Τα ξενοδοχεία της είναι σαν φιγουρίνι όλων των διαφορετικών πόλεων η πολιτισμών της γης : Αίγυπτος και αρχαία Ρώμη , σύγχρονο Παρίσι και Πολυνησία , Νέα Υόρκη και Ινδία μαζί. Για παράδειγμα το Caesar’s Palace, ένα από τα πρώτα και πιο αυθεντικά καζίνο της πόλης με αρχαία ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, το Luxor, το σήμα κατατεθέν της πόλης με μια πανύψηλη πυραμίδα από μαύρο γυαλί στην πρόσοψή του, το Treasure Island, το Mirage κ.ά. Τυχερά παιχνίδια, μουσικοχορευτικά shows και εκπληκτικά υπερθεάματα είναι το τρίπτυχο που καθορίζει αυτή τη μοναδική πόλη. Κάθε σημείο της είναι και μια έκπληξη και τα 24 παρεκκλήσια, όπου μπορεί κανείς να παντρευτεί ανά πάσα στιγμή, το πιστοποιούν.
Αν υπήρχε αδελφική της πόλη στον κόσμο, αυτή θα ήταν το Dubai, χωρίς όμως τα καζίνο και τις κελεμπίες.
 

περισσότερα

Αμαζόνιος ο πνεύμονας της Γης

Ο Αμαζόνιος υδροδοτεί το απέραντο τροπικό δάσος της Νοτιοαμερικανικής ηπείρου, μεταφέροντας συνολικά το ένα πέμπτο (1/5) του γλυκού νερού που κυκλοφορεί πάνω στη γη. Από τις εκβολές του στον Ατλαντικό μέχρι τις πηγές του στις Περουβιανές Άνδεις κοντά στον Ειρηνικό, ενώνει φυλές και πολιτισμούς, αλλάζει ταυτότητα και κατεύθυνση, μαγεύει και συναρπάζει. Ζωτική αρτηρία μιας ολόκληρης ηπείρου, ο Αμαζόνιος χαρίζει τα αγαθά του στους Ινδιάνους του Περού, στους υλοτόμους της Κολομβίας και στους αγρότες της Βραζιλίας.
Είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή ζωής στον πλανήτη, ένας ποταμός – γίγαντας με περισσότερους από 1000 παραπόταμους.  Έχει μήκος 6.570 km (δεύτερος μετά το Νείλο) και είναι ο μεγαλύτερος ποταμός του κόσμου από άποψη υδάτινου όγκου. Τα αμέτρητα ποτάμια που κυλούν σαν φίδια μέσα στη λεκάνη του Αμαζονίου χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα μαύρα, τα λευκά και τα καθαρά. Και οι τρεις αυτοί όροι είναι στην ουσία ευφημισμοί, αφού τα νερό έχουν απλώς διαφορετικές αποχρώσεις του καφέ.  Παρ΄ όλα αυτά είναι ενδεικτικοί των διαφορών και κυρίως της προέλευσης των ποταμών.
Τα ποτάμια με "λευκό" νερό, όπως ο Rio Solimoes και ο Rio Madeira είναι γεμάτα από ιζήματα που προέρχονται από τη γεωλογικά νεαρή οροσειρά των Άνδεων.  Το "μαύρο νερό" του Rio Negro και άλλων ποταμών που ρέουν από το Βορρά προέρχονται από τα δάση των πεδιάδων της βορείου Αμαζονίας, τα οποία έχουν αμμώδες έδαφος. Ρέουν πιο αργά και είναι πιο ζεστά από τον Rio Solimoes.
Τα φυτά που σαπίζουν μέσα στο νερό, τους δίνουν αυτό το σκούρο χρώμα και τα κάνουν πιο όξινα, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν λιγότερα έντομα και επομένως από αυτά μεταδίδονται λιγότερες ασθένειες (ελονοσία). Οι παραλίες κατά μήκος του Rio Negro είναι αμμώδεις ενώ αυτές του Solimoes λασπώδεις. Από την άλλη πλευρά οι παραπόταμοι του Solimoes προσελκύουν περισσότερα άγρια ζώα απ΄ ότι αυτοί του Negro.
Τέλος τα ποτάμια με καθαρό νερό όπως ο Rio Taρajόs που πηγάζει από τη κεντρική Βραζιλία περνούν μέσα από παλιότερους γεωλογικούς σχηματισμούς και επομένως δεν περιέχουν ούτε ιζήματα ούτε οργανικές ύλες.
Η Λεκάνη του Αμαζονίου απλώνεται σε εννέα χώρες της Νότιας Αμερικής και καλύπτει μια έκταση μεγαλύτερη των 3.000 χιλιόμετρα από δύση προς ανατολή και 2.000 χιλιόμετρα από βορρά προς νότο. Το μεγαλύτερο τμήμα της είναι καλυμμένο από πυκνά τροπικά δάση. Σ΄ ολόκληρη την περιοχή του Αμαζονίου βρίσκουν καταφύγιο δεκάδες χιλιάδες είδη του ζωικού  βασιλείου. Η άγρια φύση κάνει αισθητή την παρουσία της κάθε στιγμή. Εδώ η ανθρώπινη παρουσία είναι σπάνια, αλλά η ανάμνησή της πολύ δυνατή.
Σ΄ αυτό το μοναδικό ναό της φύσης, ένα άλλο είδος του ζωικού βασιλείου έκανε την εμφάνισή του τα τελευταία χρόνια. Ο λευκός Homo Sapiens, το πιο καταστροφικό είδος στον πλανήτη, αφού μέσα σε μερικές δεκαετίες κατέστρεψε όλα όσα τα άλλα είδη του δάσους κατόρθωσαν να διατηρήσουν για εκατομμύρια χρόνια.
Η συνεχιζόμενη καταστροφή του τεράστιου αυτού πνεύμονα οξυγόνου από την εκτεταμένη εκμετάλλευση της ξυλείας και τη μετατροπή περιοχών σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις, θέτει σε κίνδυνο την οικολογική ισορροπία του πλανήτη.

περισσότερα

Κονκισταδόρες (Conquistadores)

Ισπανοί εξερευνητές που συμμετείχαν στην πολιτική και στρατιωτική επιχείρηση (conquista) του 16oυ αιώνα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κυριαρχία της χώρας τους στην Κεντρική και Νότια Αμερική, εκτός από τη Βραζιλία, η οποία κατελήφθη από την Πορτογαλία.
"Κονκισταδόρες" στα Ισπανικά σημαίνει κατακτητές. Ακόμα και σήμερα οι κρίσεις των ιστορικών σχετικά με τη δράση των κονκισταδόρ είναι αντικρουόμενες. Ορισμένοι εστιάζουν κυρίως στο θάρρος και στη γενναιότητά τους, ενώ άλλοι υπογραμμίζουν την ωμότητά τους απέναντι στους ιθαγενείς και το θρησκευτικό τους φανατισμό. Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που τονίζουν ιδιαίτερα τη δίψα του πλούτου που τους εμψύχωνε. Ωστόσο, είναι εκείνοι που προσέφεραν στην Ισπανία την πιο εκτεταμένη αποικιακή αυτοκρατορία. Ήταν πράγματι τολμηροί και γενναίοι, σκληροί προς τους εχθρούς, διψασμένοι για περιπέτειες, αλλά και βαθιά θρησκευόμενοι. Στην πλειονότητά τους ήταν άνθρωποι σκληροί και αμόρφωτοι, αλλά ικανοί πολεμιστές. Οι ηγέτες τους ήταν συχνά γόνοι αριστοκρατικών οικογενειών, ωστόσο ανάμεσά τους υπήρχαν και άνθρωποι ταπεινής καταγωγής, στους οποίους η ανακάλυψη του Χριστόφορου Κολόμβου αποτελούσε ισχυρό πόλο έλξης. Αυτοί ήταν και οι σπουδαιότεροι αρχηγοί της κατάκτησης. Πράγματι, μεταξύ των πρώτων που ανακάλυψαν και κατέκτησαν το Νέο Κόσμο υπάρχουν λίγα ονόματα μελών επιφανών οικογενειών, ενώ οι περισσότεροι ήταν λαϊκής καταγωγής: ο Φρανσίσκο Πισάρο (ο κατακτητής του Περού), ο Φερνάντο Κορτές (ο στρατιωτικός ηγέτης που υπέταξε το Μεξικό), ο Βάσκο Νουνιέθ ντε Μπαλμπόα (με το όνομα του οποίου είναι συνδεδεμένο το άνοιγμα του δρόμου προς τον Ειρηνικό), ο Ντιέγκο ντε Αλμάγκρο (ο οποίος συνέβαλε στην κατάκτηση του Περού), ο Πέντρο ντε Βαλντίβια (ο ιδρυτής της Χιλιανής πόλης Σαντιάγο και της Κονσεψιόν), ο Γκαρθία ντε Παρέδες (που κατέλαβε τη Βενεζουέλα), ο Μπελαλκάσαρ (κατακτητής του Ισημερινού και της Κολομβίας), οι Πέντρο ντε Αλβαράδο, Αλόνσο ντε Οχέδα, Σεμπαστιάν ντε, Φερνάντο ντε Σότο, Νικολάς ντε Eρέντια.
Οι κονκισταδόρες – οι οποίοι κατάγονταν κυρίως από την Παλαιά και Νέα Καστίλη, την Εστρεμαδούρα και την Ανδαλουσία – έδρασαν μεταξύ των ετών 1500 και 1580, περίοδος η οποία οροθετεί την Ισπανική κατάκτηση. Η τελευταία, αρχικά είχε τη μορφή μιας μεγάλης στρατιωτικής επιχείρησης, η οποία όμως διεξήχθη με τόσο σκληρές μεθόδους, που προκάλεσε την κατακραυγή ακόμα και των συγχρόνων τους, οι καταδικαστικές εκφράσεις των οποίων είχαν ιδιαίτερη ηθική αξία.
Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο είχε και ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας των επιχειρήσεων, οι οποίες είχαν σκοπό τον εύκολο πλουτισμό, όχι μόνο των πρωταγωνιστών της κατάκτησης, αλλά και των χρηματοδοτών τους, κράτους και ιδιωτών (ανάμεσα στους οποίους ήταν συχνά η βασιλική οικογένεια και οι ανώτεροι αξιωματούχοι του παλατιού). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη συστηματική λεηλασία όλου του πλούτου των αμερικανικών πληθυσμών, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εργάζονται σκληρά και υπό συνθήκες δουλείας, στην υπηρεσία των κατακτητών.

Μία από τις πιο γοητευτικές χώρες της Νότιας Αμερικής, το Περού, φέρει μέχρι σήμερα τη σφραγίδα των αρχαίων Ινδιάνικων πολιτισμών και των Ισπανών κατακτητών του. Οι αρχαίες πόλεις και τα μουσεία τους με εκθέματα από όλους τους προκολομβιανούς πολιτισμούς (Τσαβίν, Μοτσίκα, Τσιμού, Ίνκας κλπ.), τα επιβλητικά βουνά, τα κατάλευκα λάμα, οι παραδοσιακές μουσικές, τα χειροτεχνήματα της περουβιάνικης λαϊκής παράδοσης, τα περίφημα υφαντά με τα γεωμετρικά σχέδια, τα πολυποίκιλτα υφάσματα, τα έντονα χρώματα και κυρίως οι γελαστοί άνθρωποι που κρατούν παραδόσεις απαράλλακτες για αιώνες, μας φέρνουν σε επαφή με τον υπέροχο, μυστηριώδη κόσμο του Περού.

περισσότερα

Σαν Φρανσίσκο - Ρομαντικό και φιλελεύθερο!

Ρομαντικό, αυθεντικό, φιλελεύθερο και ολοζώντανο, το Σαν Φρανσίσκο είναι αυτά και πολλά περισσότερα! Είναι σαν αδελφάκι με το Λος Άντζελες, από την ίδια μητέρα αλλά διαφορετικό πατέρα. Ευρωπαϊκός αέρας, νέες τεχνολογίες, εναλλακτικές ιδέες, προοδευτική πολιτική.Η ανάπτυξή του οφείλεται στην εξαιρετική γεωγραφική του θέση, το κλίμα, αλλά και στα κοιτάσματα του χρυσού που ανακαλύφθηκαν στη Σιέρα Νεβάδα στα μέσα του 19ου αιώνα.
Οι περισσότεροι από 40 λόφοι από τους οποίους ξεπροβάλλει, του χαρίζουν μια αυθεντικότητα. Τα εναπομείναντα σπίτια βικτωριανής εποχής με φόντο τα μοντέρνα κτίρια, του χαρίζουν μια μυστηριώδη, ρομαντική ατμόσφαιρα.
Πόλη πρωτοποριακή, γεμάτη ενθουσιασμό, νέες ιδέες, καινοτομίες και φιλοδοξίες που γεννιούνται ασταμάτητα.
To Σαν Φρανσίσκο είναι μια πόλη που περπατιέται και την ερωτεύεσαι ολόκληρη. Η μορφολογία του κόλπου αρκεί για να την κάνει μοναδική: παντού θάλασσα, τρείς πελώριες γέφυρες, λιμάνι, δάσος, πανεπιστήμιο, φυλακή, hippies, hipsters και τουρίστες. Εδώ γεννήθηκε η Αpple, το AirBNB, το Couch surfing, το κίνημα free books το Facebook. Τυχαίο;

περισσότερα

Τα τέσσερα νησιά της Χαβάης

Ήταν το τελευταίο σύνορο της επέκτασης του ευρωπαϊκού κόσμου προς τα δυτικά και τα τελευταία νησιά προς ενσωμάτωση για το νεαρό σε ηλικία μέγα έθνος, μια και το νησιωτικό σύμπλεγμα της Χαβάης έγινε η 50ή πολιτεία των ΗΠΑ το 1899.

Περιοχές με διαφορετική κουλτούρα από τις άλλες, λόγω του απέραντου ωκεανού που τις περιβάλλει, λόγω των μεγάλων αποστάσεων από την υπόλοιπη χώρα, λόγω των ηφαιστείων, και κυρίως λόγω της ιδιοσυγκρασίας των κατοίκων τους, που με θάρρος και επιμονή έφτασαν μέχρι εκεί. Ακόμα και μετά την οργιώδη αστική και τουριστική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών η φυσική ομορφιά παραμένει και είναι μαγνήτης επισκεπτών από ολόκληρο τον κόσμο.

Αν για τους νεαρούς Αμερικανούς ή Αυστραλούς τα νησιά του Ειρηνικού είναι η εκδρομή του τέλους του λυκείου, για εμάς είναι ένα ταξίδι μεγάλο και μοναδικό.
Από το Σηάτλ έως τη Χονολουλού, από την παραλία Γουακίκι μέχρι το ηφαίστειο Κιλαουέα, και από τον Τζέιμς Κουκ μέχρι τον Μπαράκ Ομπάμα, το ταξίδι στις πολιτείες του Ειρηνικού θα σας αποζημιώσει και με το παραπάνω.

Αφεθείτε στις επιλογές του Versus Travel και απολαύστε μια μοναδική εκδρομή για τους κυνηγούς των άκρων του πλανήτη. Για τους εραστές του διαφορετικού και των γεμάτων προγραμμάτων με εκδρομές-εμπειρίες και όχι ελεύθερες ημέρες.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τα τέσσερα νησιά της Χαβάης και ταυτόχρονα το απομακρυσμένο Σηάτλ, με απλόχερες ξεναγήσεις στα σημαντικότερα αξιοθέατα, αυτά για τα οποία αξίζει να κάνουμε σε μίλια τον γύρο του κόσμου για να τα δούμε.

περισσότερα

Λος Άντζελες - Η πόλη των Αγγέλων

Συνδυάστε την περιπέτεια με την απόλυτη χαλάρωση στη μεγαλύτερη πόλη της Καλιφόρνιας, την κοσμοπολίτικη και λαμπερή "Πόλη των Αγγέλων".
Το Λος Άντζελες βρίσκεται στις δυτικές πολιτείες και είναι πληθυσμιακά η δεύτερη μεγαλύτερη και η πιο εκτεταμένη πόλη των ΗΠΑ. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα οικονομικά, πολιτιστικά, επιστημονικά και ψυχαγωγικά κέντρα του κόσμου.
Δεν μοιάζει με καμιά άλλη πόλη, ακριβώς γιατί δεν είναι πόλη. Είναι ένα συνονθύλευμα πόλεων που καταλαμβάνει την Κεντρική Καλιφόρνια, και εκτείνεται μέχρι τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Αποτελεί την πιο διδακτική επίσκεψη στον πλανήτη για το πώς μπορεί να καταλήξει μια πόλη να είναι προσανατολισμένη στο αυτοκίνητο και στην κατανάλωση – τους δομικούς λίθους δηλαδή του αμερικάνικου ονείρου.
Οι δρόμοι της , καταλαμβάνουν μεγαλύτερη έκταση από όλα τα υπόλοιπα συστατικά της μαζί. Ο καλύτερος φίλος σου εκεί είναι το GPS και όλοι φαίνεται να έχουν από ένα. Η πόλη των Αγγέλων σαν σύνολο είναι χαοτική  και δύσκολη, αλλά κατά τόπους καταπληκτική, με όλες αυτές τις γειτονιές και περιοχές που έχουν υμνηθεί από την κινηματογραφική βιομηχανία. Από το Malibu και την Santa Monica, μέχρι το Hollywood και το Beverly Hills, νιώθεις ότι έχεις υπάρξει εκεί, έστω και σε κάποια άλλη ζωή.
Είναι μια πόλη γεμάτη φως και ζωντάνια. Ένας γκλάμουρ προορισμός, που δικαίως αποκαλείται η "Μέκκα της showbiz"! Η πόλη των σταρ και των Όσκαρ.
Αυτό που την κάνει διαφορετική από άλλες πόλεις είναι πως δεν συγκρίνεται, δύσκολα περιγράφεται και σίγουρα δεν ξεχνιέται!
Το πράσινο, οι ατέλειωτοι φοίνικες, οι τεράστιοι δρόμοι, ο ζεστός ήλιος, οι πανέμορφες παραλίες του Ειρηνικού ωκεανού (που δεν μοιάζουν σε τίποτα με αυτές της Ευρώπης), τα καλαίσθητα κτίρια, η έντονη νυχτερινή και πολιτιστική ζωή και οι φιλόξενοι άνθρωποι, κάνουν το Λος Άντζελες έναν από τους ομορφότερους προορισμούς της γης!

περισσότερα

Φυλές Νότιας Αγκόλας

Αγκόλα, ο κρυμμένος θησαυρός της Αφρικής.. Ο «μαύρος» Φοίνικας που αναδύεται μέσα από τις στάχτες ενός ατέλειωτου εμφυλίου, λιγότερο από 20 χρόνια μετά τη λήξη του.
Ακατέργαστος φυσικός πλούτος και φιλόξενοι άνθρωποι. Ανέγγιχτες φυλές και πλούσια πολιτιστική κληρονομιά.
Μια πολλά υποσχόμενη τουριστική δύναμη, που μπαίνει δυναμικά στο παιχνίδι με ισχυρό «χαρτί» τις εκπληκτικές εναλλαγές στο φυσικό και λαογραφικό περιβάλλον της.  Τις κρυφές ομορφιές της θα εξερευνήσουμε μένοντας σε κατασκηνώσεις και οικισμούς ιθαγενών, αποκωδικοποιώντας τους κόσμους τους.
Στο Versus Travel αναζητούμε τέτοιου είδους ταξίδια, επιδιώκουμε να γνωρίζουμε νέους προορισμούς. Δεν θέλουμε να μένουμε στην επιφανειακή προσέγγιση μίας χώρας αλλά να τη γνωρίζουμε σε βάθος.
Έτσι λοιπόν και στην Αγκόλα. Δεν περιοριζόμαστε στις μεγαλουπόλεις και απλά να κάνουμε εκδρομές μονοήμερες εκδρομές στην ενδοχώρα, σε μία επιδερμική δηλαδή προσέγγιση της χώρας. Αντίθετα, εισχωρούμε στην ενδοχώρα, γνωρίζουμε τοπικές φυλές στην καθημερινότητά τους και διανυκτερεύουμε σε camps που δεν μας περιμένουν απλά στην ενδοχώρα αλλά στήνονται αποκλειστικά για εμάς! Καθώς πολλές φυλές από αυτές που θέλουμε να γνωρίσουμε είναι νομαδικές, παρατηρούμε την κίνησή τους και επιδιώκουμε να κατασκηνώσουμε όσο περισσότερο κοντά τους, για μία επαφή με την πραγματική ψυχή της Αγκόλα…

περισσότερα

Δυτικές ΗΠΑ

Μεταξύ της απεραντοσύνης του Ειρηνικού ωκεανού και των αχανών εκτάσεων των ΗΠΑ, βρίσκεται η πολιτεία των ονειροπόλων μεταναστών, των ριψοκίνδυνων επενδυτών, και των ανήσυχων ταξιδιωτών. Πολυκινηματογραφημένη, πολυαγορασμένη, και πάντα πρωτοπόρα στις τάσεις κάθε εποχής, η Καλιφόρνια είναι το αντικείμενο λατρείας των φιλελεύθερων πνευμάτων του κόσμου μας. Δεν παρέχει λίγο απ’ όλα, αλλά τα πάντα όλα, σε όσους το επιθυμούν και προσπαθήσουν να μοιραστούν το πνεύμα της.
Για κάποιους είναι η πολιτεία-παράδειγμα ενός καλύτερου κόσμου, με την ιδεολογία του Σαν Φρανσίσκο. Για άλλους είναι η προσωποποίηση της τερατώδους ανάπτυξης και του καπιταλισμού, με τα ατελείωτα προάστια του Λος άντζελες. Για άλλους τέλος, είναι το μοντέλο διατήρησης της φύσης, με την ανάδειξη της κομητείας Μόντερεϊ και Μαρίν. Από τα πολύβουα πάντως αστικά συγκροτήματα μέχρι την ησυχία της ερήμου, από τη Σίλικον Βάλλεϋ μέχρι τα καζίνο του Βέγκας, και από τις παραλίες του Κάρμελ μέχρι το Γκραντ Κάνυον, αυτό το ταξίδι θα σας εντυπωσιάσει.
Αν για τους Ευρωπαίους, Αμερική σημαίνει Νέα Υόρκη, για τους Ασιάτες σημαίνει Λος Άντζελες. Η εκτεταμένη περιήγηση μας συνδιάζει και τις δύο ακτές των Ηνωμένων Πολιτειών, δίνοντας μια γεμάτη εικόνα των πιο προοδευτικών αστικών συγκροτημάτων του πλανήτη. Η ποικιλία των τοπίων, η ομορφιά της φύσης, το μέγεθος των πόλεων, και η εφευρετικότητα των κατοίκων, συναρπάζουν και καταπλήσσουν τον κάθε επισκέπτη. Το ταξίδι στις Δυτικές ΗΠΑ θα το θυμάστε για πάντα, γιατί δεν είναι μόνο η διαφορετικότητα των τοπίων που θα σας εντυπωσιάσει, αλλά και η ένταση της ανθρώπινης επιμονής, που μέσα σε λιγότερο από δύο αιώνες, μετάλλαξε της περιοχή από άγρια δύση, σε κέντρο του δυτικού κόσμου.

περισσότερα

Αγκόλα

Πήρε το όνομά της από τον τίτλο ‘ngola’ των βασιλέων του Ντόνγκο (Κονγκό).  Συγκεντρώνει όλα τα τοπία της Μαύρης Ηπείρου: έρημος, σαβάνα, βουνά, τροπικό δάσος, θεόρατα μπάομπαμπ. Παρθένα οικοσυστήματα, 1650 χλμ παραδεισένιων ακτών, φαράγγια, καταρράκτες (Καλέντουλα - οι δεύτεροι μεγαλύτεροι Αφρική). Τροπική ζώνη αλλά και κλιματικές ‘εκπλήξεις’ λόγω του ψυχρού θαλάσσιου ρεύματος Μπενγκουέλα, των ορεινών όγκων και της ερήμου Ναμίμπ.
Την πολυπολιτισμική κουλτούρα της σφράγισαν πέντε αιώνες πορτογαλικής αποικιοκρατίας (από το 1484 - με μια επταετή ‘ολλανδική’ παρένθεση), ο καθολικισμός, οι αφρικανικές δοξασίες των Μπάντου, το εμπόριο σκλάβων προς Βραζιλία (οι ρίζες της καποέιρα είναι εδώ, υποστηρίζουν).

Πλούσια σε νερό (από τα μεγαλύτερα αποθέματα στον κόσμο!), με στυλοβάτες το πετρέλαιο (παρά τις ουρές στα βενζινάδικα είναι 2η μεγαλύτερη παραγωγός στην υποσαχάρια Αφρική – ο θύλακας Καμπίντα λέγεται «Κουβέιτ της Αφρικής») και τα διαμάντια, συγκαταλέγεται στις πιο αναπτυσσόμενες χώρες του κόσμου. Οι σακατεμένες υποδομές ανακατασκευάζονται άρδην (με κινεζικές κυρίως επενδύσεις): δρόμοι, σιδηρόδρομοι, λιμάνια. Ταλανίζεται όμως από τρανταχτές κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες (τα ¾ του πληθυσμού ζει με σχεδόν 2 δολάρια τη μέρα), θνησιμότητα, αναλφαβητισμό, κυρίως εξ’ αιτίας των σχεδόν 40 ετών εμφυλίου πολέμου. Άρχισε το 1961, γιγαντώθηκε (με ανάμειξη των μεγάλων ‘ψυχροπολεμικών’ δυνάμεων) μετά την βιαστική αποχώρηση των πορτογάλων και την ανεξαρτησία της χώρας το 1975, και έληξε το 2002, αφήνοντας πίσω του οικονομικά συντρίμμια, εκατοντάδες ναρκοπέδια (που της δίνουν θλιβερή πρωτιά στους θανάτους από νάρκες και έκαναν την πριγκίπισσα Νταϊάνα να φτάσει ως εκεί), πολιτική διαφθορά και ποτάμια προσφύγων που κατέφυγαν στην πρωτεύουσα Λουάντα, στήνοντας παραγκουπόλεις (μουσέκες).

Μια μικρή.. Βαβέλ με επίσημη γλώσσα την πορτογαλική, η Αγκόλα κρύβει ζωντανούς αφρικανικούς θρύλους στις νοτιοδυτικές περιοχές (επαρχίες Χουίλα, Ναμίμπε και Κουνένε), όπου ζουν απομακρυσμένες φυλές. Ο νομαδικός ή ημι-νομαδικός τρόπος ζωής και η  ξηρασία που απώθησε τους αποίκους, τους επέτρεψαν να διαφυλάξουν τις παραδόσεις τους, τα παράξενα αισθητικά πρότυπά τους, τα μυστηριώδη τελετουργικά τους. Και σ’ αυτό το ταξίδι  μας οδηγούν οι ίδιοι.. στους καταυλισμούς, στην καθημερινότητα, στα ήθη τους.

περισσότερα

Τι θα κάνουμε στο Μπρουνέι

ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ - ΧΩΡΙΟ ΜΕ ΠΑΣΣΑΛΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ - ΒΑΡΚΑΔΑ ΣΤΗ ΖΟΥΓΚΛΑ
Πρωτεύουσα του σουλτανάτου είναι η Μπαντάρ Σερί Μπεγκάουαν, που στο παρελθόν ονομαζόταν Πόλη του Μπρουνέι (η ονομασία της άλλαξε στις 3/10/1970). Το πρώτο μέρος του ονόματος της πόλης (Μπαντάρ), προέρχεται από την περσική γλώσσα και σημαίνει "λιμάνι", ενώ το δεύτερο συνθετικό της (Σερί Μπεγκάουαν) προέρχεται από τις σανσκριτικές λέξεις Σρι Μπάγκουαν και σημαίνει "ευλογημένο".  Κατά τη διάρκεια της ξενάγησής μας θα γνωρίσουμε τα πιο σημαντικά αξιοθέατα του Σουλτανάτου του Μπρουνέι. Πρώτος σταθμός μας η ανοιχτή αγορά, όπου οι κάτοικοι κάνουν τις καθημερινές συναλλαγές και τα ψώνια τους. Κι αφού αρχίσουμε να ζούμε στον παλμό της ζωής των κατοίκων, θα γνωρίσουμε την ιστορία και την τέχνη τους στο Μουσείο του Μπρουνέι. Μέσα στο μοντέρνο του κτίριο στεγάζονται θαυμάσιες συλλογές ισλαμικής τέχνης, παρουσιάζονται η παραγωγή και η επεξεργασία του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, που αποτελούν τις κύριες πλουτοπαραγωγικές πηγές του Σουλτανάτου, ο πλούτος της χλωρίδας του με την τεχνική του διοράματος, αρχαιολογικά ευρήματα και η ιστορία του Μπρουνέι από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα, τα ήθη και έθιμα του λαού του και μία εκπληκτική συλλογή όπλων, ανάμεσα στα οποία τα φημισμένα κανόνια του Μπρουνέι. Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε το Κτίριο των Βασιλικών Εμβλημάτων, που άνοιξε τις πύλες του στις 30/9/1992, για να θαυμάσουμε βασιλικά διάσημα, βασιλικές άμαξες, χρυσά και ασημένια όπλα, κοσμήματα, κορώνες του βασιλικού ζεύγους, τον θρόνο που χρησιμοποιεί ο σουλτάνος στις επίσημες τελετές, πολύτιμα δώρα ξένων ηγετών, αλλά και τη ζωή του σημερινού μονάρχη από τη γέννησή του μέχρι σήμερα, καθώς και τη συνταγματική ιστορία και το πολίτευμα της χώρας. Ακολούθως θα επισκεφθούμε ένα από τα πιο σημαντικά ισλαμικά μνημεία σε ολόκληρη την περιοχή: το μουσουλμανικό τέμενος Τζέιμ Ασρ Χασανάλ Μπολκιάχ, γνωστό και ως Τέμενος Κιαρόνγκ, ένα τεράστιο μαρμάρινο οικοδόμημα, που οικοδομήθηκε ως ανάμνηση της 25ης επετείου της ανάρρησης του σουλτάνου Χασανάλ Μπολκιάχ στον θρόνο και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 14/7/1994. Συνεχίζοντας την περιήγησή μας, θα φθάσουμε στο Κάμπονγκ Άγιερ, το μεγαλύτερο πλωτό χωριό στον κόσμο, που οι Ευρωπαίοι αποκαλούν "Βενετία της Ανατολής". Τριάντα χιλιάδες άνθρωποι ζουν μέσα σε σπίτια που στέκουν πάνω σε πασσάλους στη θάλασσα και στριμώχνονται σ’ έναν λαβύρινθο από ξύλινες διαβάσεις, που συνδέουν τις κατοικίες τους με την αγορά, τα σχολεία, τα τζαμιά, τα νοσοκομεία, τα αστυνομικά τμήματα και την πυροσβεστική. Κι αφού επισκεφθούμε ένα πλωτό σπίτι και πιούμε τσάι με τοπικά γλυκίσματα, θα κάνουμε μια βαρκάδα στο δάσος που περιβάλει την πόλη για να αναζητήσουμε πιθηκάκια και άλλα ζώα.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ: :
Περιπλάνηση αργά το βράδυ στη φωταγωγημένη πολιτεία για να θαυμάσουμε το τζαμί Τζέιμ Ασρ Χασανάλ Μπολκιάχ με τους 29 θόλους του από χρυσάφι 24 καρατίων που λάμπουν σαν αστέρια μέσα στη νύχτα, αλλά και στη νυχτερινή αγορά με τις προκλητικές λιχουδιές της τοπικής κουζίνας, όπου οι κάτοικοι αγοράζουν το βραδινό τους. Μια φωτογραφία στο φωταγωγημένο, κομψό τζαμί του σουλτάνου Ομάρ Αλί Σαϊφουντιέν, που πήρε το όνομά του από τον 28ο σουλτάνο του Μπρουνέι, θα μας θυμίζει για πάντα την ομορφιά της πόλης αυτής.

 

περισσότερα

Μπρουνέι, το μυστηριώδες σουλτανάτο της Ζούγκλας

Μια άλλη πραγματικότητα - ο απαγορευμένος κοινωνικός παράδεισος
Το μικροσκοπικό Μπρουνέι δεν είναι παρά μια μικρή κουκίδα στον παγκόσμιο χάρτη. Το πλήρες όνομά του είναι: "Negara Brunei Darussalam" και σημαίνει "Μπρουνέι, ο οίκος της Ειρήνης", χαρακτηρισμός που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, μια και οι κάτοικοι του έχουν για λίγα να προβληματιστούν και η λέξη ηρεμία έχει την απόλυτη ερμηνεία της. 
Μια από τις μικρότερες χώρες της Γης, έχει πολλά οικονομικά ρεκόρ να επιδείξει, αλλά και πολλές ιδιομορφίες, καθώς δεν υπάρχει πολιτική ζωή και τα ήθη είναι αυστηρά. 
Οι κάτοικοι του Μπρουνέι είναι ένας πραγματικά φιλήσυχος και ειρηνικός λαός. Πώς να μην είναι άλλωστε όταν δεν υπάρχουν άστεγοι, πεινασμένοι, ζητιάνοι ή άτομα τα οποία να υποφέρουν από την ανυπαρξία παροχών. Όσοι δεν έχουν προσωπική περιουσία ή ιδιοκτησία, τους παρέχονται δωρεάν σπίτια τα οποία μπορούν να εξαγοράσουν σε βάθος χρόνου. Σε άτομα που είναι ιδιαίτερα φτωχά, παρέχονται εκτάσεις με σκοπό την εκμετάλλευση και την εγκατάσταση. Τα παιδιά πηγαίνουν όλα σχολείο και μάλιστα παροτρύνονται να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους και σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Επιπρόσθετα οι αριστούχοι χρηματοδοτούνται για να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο εξωτερικό. Η ασφάλεια που νιώθουν οι πολίτες αυτού του κράτους δεν σταματά εδώ. Σε περίπτωση που νοσήσουν μπορούν να νοσηλευτούν κανονικά και μετά από την αποθεραπεία και την ίαση να αφήσουν στο νοσοκομείο ένα συμβολικό ποσό. Σε περίπτωση που κάποιο νόσημα δεν μπορεί να θεραπευτεί, ο πολίτης μεταβαίνει στο εξωτερικό για θεραπεία και τα έξοδα αναλαμβάνονται από το κράτος, δηλαδή τον ίδιο τον Σουλτάνο. Πρόκειται για έναν κοινωνικό παράδεισο με ανύπαρκτους φόρους. Στις περισσότερες "δύσκολες" εργασίες εργάζονται εργάτες από το εξωτερικό και το σημαντικότερο εργάζονται το λιγότερο χρόνο εβδομαδιαία από οποιοδήποτε άλλο σημείο στον πλανήτη και έχουν τις περισσότερες αργίες στη γη. Ο "οίκος της Ειρήνης" είναι ασφαλής και χωρίς εγκληματικότητα, αλλά και ένα μέρος όπου η δημοκρατία δεν φαίνεται να έχει άμεση προτεραιότητα. Παρά τον μεγάλο πλούτο της χώρας, στην πρωτεύουσα μεγάλος πληθυσμός ζει σε πασσαλόκτιστα σπίτια. Η συγκοινωνία στο "χωριό του νερού" γίνεται μόνο με βάρκες κάθε είδους, μεγέθους και ταχύτητας. Κλασσική διασκέδαση θεωρείται η έξοδος νωρίς για φαγητό, καφέ ή κινηματογράφο στα εμπορικά κέντρα μέσα στην πόλη. Ο πλούτος της χώρας τροφοδοτεί το Κράτος Πρόνοιας και εξασφαλίζει την ευλαβική υπακοή των πολιτών, χαρίζει όμως και τη δυνατότητα στο Σουλτάνο να ζει πραγματικά πέρα από τα όρια της χλιδής. Το παλάτι του είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο και ονομάζεται "Παλάτι της Γνώσης". Χτίστηκε μόλις έφυγαν οι Βρετανοί, οπότε και η χώρα επανέκτησε την πλήρη ανεξαρτησία της και η Αυτού Εξοχότητα την απόλυτη κυριαρχία. Το πολιτικό σύστημα της χώρας αποτελείται από το Σουλτάνο και την Κυβέρνηση, υπάρχουν επίσης εκλεγμένοι εκπρόσωποι των 4 περιφερειών καθώς και του κάθε χωριού που συνθέτει την περιφέρεια. Στην πραγματικότητα, όλες οι αποφάσεις περνούν από τον Σουλτάνο, ο οποίος είναι κέντρο και "θεμέλιος λίθος" της κοινωνίας. Μία φορά το χρόνο το Παλάτι ανοίγει τις πύλες του στους πολίτες και όλοι οι άνδρες μπορούν να χαιρετίσουν διά χειραψίας τον Σουλτάνο και όλες οι γυναίκες τις συζύγους του, ανάμεσα στις οποίες, η πρώτη είναι και η ισχυρότερη. Πέρα από το αλκοόλ (επιτρέπεται να έχετε μαζί σας μια μικρή ποσότητα αλκοόλ για ιδιωτική χρήση), το κάπνισμα είναι άλλη μια συνήθεια που πρέπει να ξεχάσετε, κι αυτό όχι λόγω του Ισλάμ, αλλά χάρη σε μια καμπάνια που ξεκίνησε πριν από μερικά χρόνια, μέσω της οποίας, ο Σουλτάνος πέτυχε να σταματήσει καπνιστές χρόνων από την ανθυγιεινή αυτή συνήθεια.

περισσότερα

Ο μοντέρνος σουλτάνος

Ο Σουλτάνος δείχνει να είναι ιδιαίτερα μοντέρνος, γοητευτικός και ευφυής, εμφανίζεται ντυμένος με στρατιωτικές στολές, παραδοσιακές φορεσιές αλλά και casual δυτικά ρούχα. Υπήρξε παντρεμένος και με μία αεροσυνοδό, με την οποία όμως χώρισε. Παρ’ ότι έχει το δικαίωμα 4 συζύγων προτιμά να διατηρεί τις θέσεις κενές. Σε όλους τους χώρους - από δημόσιες υπηρεσίες, γραφεία, μαγαζιά και σπίτια μέχρι εστιατόρια και ξενοδοχεία - δεσπόζουν φωτογραφίες του Σουλτάνου και της πρώτης συζύγου του.
Η αντίληψη ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν κάθε είδους διασκέδαση δεν φαίνεται να είναι ιδιαιτέρως καινούργια στη βασιλική οικογένεια του Μπρουνέι. Ο ίδιος ο σουλτάνος, όταν επρόκειτο να γιορτάσει τα 50ά του γενέθλια, τον Ιούλιο του 1996, ξόδεψε πάνω από 25 εκατ. δολάρια για το πάρτι και έδωσε άλλα 15 εκατ. δολάρια ως αμοιβή στον Μάικλ Τζάκσον για να τραγουδήσει τρία τραγούδια.
Σε μια χώρα λοιπόν όπου είναι κακούργημα να συζητάς για τα έξοδα της κυβέρνησης, ο οικονομικός εφιάλτης έγινε ο πρίγκιπας Τζέφρι, ο μικρός αδελφός του σουλτάνου.
Ο περιβόητος πλέιμποϊ, σύμφωνα με πληροφορίες του υπεύθυνου ασφαλείας της βασιλικής οικογένειας, περιπλανιέται ανά τον κόσμο συνοδευόμενος πάντα από ένα χαρέμι 15 ως 20 γυναικών. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ενδιαφέρον του πρίγκιπα ήταν και εξακολουθεί να είναι η αναζήτηση όμορφων κοριτσιών και η μεταφορά τους στο Μπρουνέι. Έχει μάλιστα οργανώσει ένα διεθνές δίκτυο αναζήτησης κοριτσιών σε όλο τον κόσμο. Όλα τα καλά όμως συνοδεύονται τις περισσότερες φορές με δυσάρεστα γεγονότα. Το κερασάκι της τούρτας όμως ήρθε να το εναποθέσει το περιοδικό "Forbes", το οποίο υποβίβασε τον σουλτάνο στον δεύτερο πλουσιότερο άνθρωπο από πρώτο που τον θεωρούσε μέχρι πρόσφατα. "Μεγάλα καράβια, μεγάλες φουρτούνες.

περισσότερα

Μπρουνέι Νταρουσαλάμ, το Σουλτανάτο του Μπρουνέι

Μπρουνέι Νταρουσαλάμ, το Σουλτανάτο του Μπρουνέι, όπως είναι ευρύτερα γνωστό, ο ισλαμικός θύλακας που βρίσκεται στη βόρεια ακτή του Βόρνεο, στη ΝΑ Ασία. Η χλιδή του πετρελαιοπαραγωγού σουλτανάτου του Μπρούνεϊ με τα μεγαλόπρεπα τζαμιά και τα πλωτά χωριά, μας μεταφέρει σε κόσμους μαγικούς και παραμυθένιους, μια και εδώ έχει αναπτυχθεί μια κοινωνική δομή που μόνο σε παραμύθια μπορούμε να συναντήσουμε.
Από τη στιγμή που θα βγούμε από το αεροδρόμιο για να μεταφερθούμε στην πόλη, θα διαπιστώσουμε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Είναι η χλιδή που είναι διάχυτη παντού, τα λόγια του ξεναγού μας για το Σουλτάνο και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το λαό του, τον πλούσιο τρόπο ζωής των κατοίκων του, την πραγματικά δωρεάν υγεία και εκπαίδευση, την έλλειψη φόρων, το μικρότερο χρόνο εργασίας στον κόσμο και όλα εκείνα που στους Δυτικούς φαίνονται σαν από άλλο πλανήτη. Δεν είναι τυχαίο που ουσιαστικά δεν υπάρχει λόγος για αντιπολίτευση σε αυτό το ονειρεμένο κράτος.

περισσότερα

Φεστιβάλ Χόρνμπιλ, Βορειανατολική Ινδία

Ο πληθυσμός της ινδικής πολιτείας Ναγκαλάντ συναποτελείται από αναρίθμητες φυλές, με την καθεμιά να διαθέτει τα δικά της ιδιαίτερα, ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Η καλύτερη ευκαιρία για να παρουσιάσει η κάθε μία από αυτές τις φυλές τις δικές της ιδιαιτερότητες είναι μέσα από τις τοπικές γιορτές και τα φεστιβάλ, μία πρακτική που ενθαρρύνεται και επισήμως από την κυβέρνηση της πολιτείας. Το Φεστιβάλ Χόρνμπιλ, λοιπόν, είναι ακριβώς μία τέτοια αφορμή.

Η διοργάνωση συμπληρώνει φέτος δύο δεκαετίες ζωής, οι πρακτικές ωστόσο που παρουσιάζονται εδώ χάνονται στα βάθη των αιώνων: δρώμενα γεμάτα χρώμα, παραστάσεις, αθλητικοί αγώνες, εκθέσεις φαγητού, τελετές, χοροί, ζωγραφική, ξυλόγλυπτα, χειροτεχνίες, τα πάντα που αφορούν την τέχνη και την έκφραση μέσα από αυτή, βρίσκουν την θέση τους στο Χόρνμπιλ. Όχι τυχαία λοιπόν συγκεντρώνει ενδιαφερόμενους όχι μόνο από την Ναγκαλάντ αλλά και από άλλες πολιτείες και επαρχίες της Ινδίας, και φυσικά επισκέπτες από το εξωτερικό!..

περισσότερα

Βορειοανατολική Ινδία: Ασσάμ – Αρουνάτσαλ Πραντές – Ναγκαλάντ

Ελάτε μαζί μας σε ένα συναρπαστικό ταξίδι εξερεύνησης σε μια από τις λιγότερο γνωστές γωνιές του πλανήτη! Η βορειοανατολική Ινδία είναι μακράν η λιγότερο επισκέψιμη περιφέρεια της μυθικής αυτής χώρας, κι όμως κρύβει έναν ανεξάντλητο πλούτο που ελάχιστοι έχουν την ευκαιρία να μάθουν, πόσο μάλλον να γνωρίσουν από κοντά. Οι πολιτείες του Ασσάμ, του Αρουνάτσαλ Πραντές και της Ναγκαλάντ μάς αποκαλύπτουν μια τεράστια ποικιλία χρωμάτων, εικόνων, θρύλων και πολιτισμικών επιρροών, μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική όχι μόνο από ό,τι έχουμε δει έως τώρα, αλλά ακόμα και σε σχέση με τις υπόλοιπες πολιτείες της Ινδίας! Ενας άλλος κόσμος μας περιμένει να τον γνωρίσουμε, εκεί στις εσχατιές της Ινδικής Υποηπείρου, μέσα στο απέραντο πράσινο και στις νεφώδεις βουνοπλαγιές! Σε αυτό το πανέμορφο σκηνικό θα γνωρίσουμε τους μοναδικούς Απατάνι και τους παραποτάμιους Μίσινγκ! Θα συναντήσουμε πολεμιστές της φυλής Νάγκα, τους πρώην κυνηγούς κεφαλών Κόνιακ, τους Τσάγκ Νάγκα, τους Αό Νάγκα, τους Χιαμνιουνγκάν. Θα γνωρίσουμε τους αρχηγούς Ανγκ, θα εξερευνήσουμε τους ναούς της δυναστείας Αχόμ, θα κάνουμε σαφάρι με ελέφαντα και σαφάρι με τζιπ στον Εθνικό Δρυμό Καζιράνγκα.
Οι πολιτείες του Ασσάμ, του Αρουνάτσαλ Πραντές και της Ναγκαλάντ στους πρόποδες των Ανατολικών Ιμαλαΐων είναι από τις πλέον ανεξερεύνητες περιοχές της Ινδίας. Λίγο η γεωγραφική τους θέση, στο βορειονατολικό άκρο της χώρας, που καθιστά πιο δύσκολη την πρόσβαση, λίγο η αχανής έκταση της περίφημης αυτής χώρας, οι περιοχές αυτές δεν έχουν κερδίσει την προβολή που τους αρμόζει· μέχρι τώρα. Τώρα όμως, εμείς στο Versus έχουμε σχεδιάσει για εσάς ένα πολυήμερο ταξίδι σ’ αυτές τις τρείς πολιτείες της Ινδίας ώστε να γνωρίσουμε από κοντά τον απίστευτα πλούσιο φυσικό και πολιτισμικό απόθεμα που διαθέτουν. Στο πρόγραμμά μας συμπεριλαμβάνουμε επισκέψεις στα κυριότερα χωριά των τοπικών φυλών ώστε να γνωρίσουμε από από κοντά τις ιδιαιτερότητες αυτής της ανεξερεύνητης περιοχής.

περισσότερα

Ινδία - Ρατζαστάν

Το Ρατζαστάν βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Ινδίας και είναι η δεύτερη σε έκταση πολιτεία της χώρας. Ο τροπικός του Καρκίνου περνά από το νότιο άκρο του.
Η γη του Ρατζαστάν είναι ξηρή και σε αρκετές περιοχές αφιλόξενη. Το ανάγλυφό της είναι ποικιλόμορφο. Χωρίζεται διαγωνίως από τη βραχώδη και γεμάτη βουνά
νοτιοανατολική περιοχή και την άγονη βορειοδυτική έρημο Θαρ, η οποία εκτείνεται κατά μήκος των συνόρων με το Πακιστάν.
Στο κέντρο εκτείνεται από τα βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά και για περίπου 1.500 χιλιόμετρα η οροσειρά Αραβάλι, με υψηλότερο σημείο της το Όρος Άμπου (1.722 μέτρα). Όπως όλες οι έρημοι, η Θαρ προσφέρει ρομαντικές και μαγευτικές οάσεις. Αντίθετα με τη Σαχάρα, δεν είναι μια θάλασσα άμμου. Έχει τη δική της πανίδα και χλωρίδα και οάσεις που συντηρούνται από υπόγεια ύδατα.
Παρά το ερημικό τοπίο, οικισμοί μεγάλωσαν και άνθισαν σε κάθε όαση και αμυδρά φιλόξενο κομμάτι γης, γιατί η άμμος έκρυβε μεγάλες ποσότητες ορυκτών αποθεμάτων, αλλά και χάρη στη στρατηγική τους θέση στους εμπορικούς δρόμους των καραβανιών από την Κεντρική Ασία στην Ινδία. Η αρχιτεκτονική των πόλεων του Ρατζαστάν εμπνέει δέος. Σήμα κατατεθέν τους είναι τα χρώματα. Ένα για κάθε πόλη.
Το ρόδινο για την Τζαϊπούρ, το λευκό για την Ουνταϊπούρ, το κυανό για την Τζοντπούρ και το χρυσό για την Τζάισαλμερ.

Η Τζαϊπούρ είναι η πρωτεύουσα του Ρατζαστάν. Η πόλη ιδρύθηκε από έναν μεγάλο αστρονόμο και πολεμιστή, το μαχαραγιά Τζάι Σιχ Β'. Μέχρι το 1728 το διοικητήριο της επαρχίας ήταν το εντυπωσιακό φρούριο Άμπερ, χτισμένο στον ομώνυμο λόφο.
Σχηματίζοντας ένα τρίγωνο στο δυτικό Ρατζαστάν, οι πριγκιπικές πόλεις Τζοντπούρ, Τζαϊσαλμέρ και Μπίκανερ συνδέονται με μακριούς δρόμους που διασχίζουν την έρημο.

Τα κάστρα τους συνεχίζουν να δεσπόζουν με τη συνταρακτική ηχώ του παρελθόντος τους. Το απόρθητο κάστρο Μερανγκάρ στην Τζοντπούρ στέκεται στον κατακόρυφο βράχο, ορατό με όλη του τη λαμπρότητα από μίλια μακριά. Το “Χρυσό Κάστρο” της εξωτικής πόλης Τζάισαλμερ - της “χρυσοποίκιλτης αρχόντισσας της ερήμου”, βγαλμένο λες από τις “Χίλιες και μια Νύχτες” - λάμπει σαν οπτασία στον ορίζοντα, ενώ οι τάφροι και τα τείχη του κάστρου του Μπικανέρ, που βρίσκεται στο κέντρο των πολυσύχναστων παζαριών της πόλης, είναι μια διαρκής υπενθύμιση του παρελθόντος.
Άλλες επίσης ιστορικές πόλεις περιβάλλονται από επιβλητικά κάστρα χτισμένα με μύθους και ιστορίες, αποτελώντας σπάνια κοσμήματα εντυπωσιακής ομορφιάς, όπως η Ουνταϊπούρ, η “ρομαντική πόλη”, η “Βενετία της Ανατολής”, που συνδυάζει νερό με γη και ουρανό, δημιουργώντας μία καλλιτεχνική απομίμηση του παραδείσου.
Το Ρατζαστάν είναι η εστία των Ραζπούτ (“γιοί των Ράτζα”), μιας φυλής πολεμιστών, που ήλεγχαν αυτή την περιοχή της Ινδίας για περισσότερα από 1000 χρόνια, σύμφωνα με έναν κώδικα τιμής και ιπποτισμού, αναλόγου εκείνου των ιπποτών της Μεσαιωνικής Ευρώπης.
Παρόλο που προσωρινές συμμαχίες και γάμοι συμφέροντος συνέβαιναν σε καθημερινή βάση, η περηφάνια και η ανεξαρτησία ήταν πάντοτε οι ύψιστες αρετές στο Ρατζαστάν. Ποτέ οι Ραζπούτ δεν στάθηκαν ικανοί να παρουσιάσουν ένα κοινό μέτωπο ενάντια στον κοινό εισβολέα. Στην πραγματικότητα σπαταλούσαν την περισσότερη ενεργητικότητά τους στις μεταξύ τους διαμάχες.
Οπωσδήποτε όμως, η ανδρεία και ο ιπποτισμός τους έμειναν παροιμιώδεις.
Ολόκληρο το Ρατζαστάν υμνήθηκε σε ιστορίες έρωτα και προδοσίας.
Η ιστορία του δεν κλείνεται σε μουσεία ή ντοκιμαντέρ.
Το παρελθόν στη γη αυτή είναι παρόν.

περισσότερα

Ρατζαστάν η γη των πριγκήπων

Το Ρατζαστάν, η "γη των βασιλιάδων", είναι το πιο εξωτικό και ποικιλόχρωμο τμήμα της Ινδίας. Κάποτε, καραβάνια φορτωμένα με μετάξι, μπαχαρικά και πολύτιμους λίθους ακολουθούσαν τους σκονισμένους δρόμους της μεγάλης αυτής πολιτείας της Ινδίας, της γης της κάστας των ατρόμητων πολεμιστών Ρατζπούτ, για να φτάσουν την πραμάτεια τους στις αγορές της Ευρώπης. Η φορολόγηση των εμπορικών οδών άφησε στους Ινδούς άρχοντες, τους μαχαραγιάδες, πλούτη αμύθητα. Τα επιβλητικά κάστρα χτισμένα με μύθους και ιστορίες, οι ναοί και τα εκπληκτικής χλιδής παλάτια που κτίστηκαν στη διάρκεια των αιώνων, οι ρομαντικές και μαγευτικές οάσεις, οι ιστορικές πόλεις, τα έντονα και πολυποίκιλα χρώματα και μια διάχυτη αίσθηση περηφάνιας και αξιοπρέπειας, αποτελούν στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου αυτού. Το Ρατζαστάν αφήνει στη μνήμη του επισκέπτη μια γλυκιά γαλήνη ενός ιδιαίτερα γοητευτικού και μαγευτικού τόπου, που παραμένει αναλλοίωτος στους αιώνες.

περισσότερα

Χόλι, το Φεστιβάλ των Χρωμάτων - Ινδία

Η Γιορτή Χόλι (Ντχούλι στα Σανσκριτικά) είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο ως Γιορτή των Χρωμάτων. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ινδουιστικά θρησκευτικά φεστιβάλ, το οποίο λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο στις αρχές της άνοιξης, γιορτάζοντας το τέλος του χειμώνα και το θρίαμβο του καλού πάνω στο κακό. Είναι μια γιορτή γονιμότητας, μία θρησκευτική εορταστική τελετή για καλή συγκομιδή.

Πρόκειται για την πιο εντυπωσιακή «επανάσταση» χρωμάτων και κάθε χρόνο τα στιγμιότυπα από τους εορτασμούς είναι όλο και πιο θεαματικά αποδεικνύοντάς το!

Το φεστιβάλ αυτό γιορτάζεται κυρίως στην Ινδία, στο Μπανγκλαντές, το Πακιστάν και το Νεπάλ, αλλά και σε χώρες όπου υπάρχει διασπορά Ινδών και πληθυσμών οι οποίοι έχουν ως θρησκεία τον Ινδουισμό και συγκεκριμένα σε περιοχές όπου συσχετίζονται με την ινδουιστική θεότητα Κρίσνα, όπως για παράδειγμα οι πόλεις Μαθούρα και Βρινταβά. Σήμερα το Χόλι μετατραπεί τις περιοχές του εορτασμού του σε πόλο έλξης τουριστών.
Το έθιμο του Χόλι έχει τις ρίζες του στο σανκριτικό δράμα Ρατναβάλ, του 7ου αιώνα. Εορτάζεται τη μέρα μετά την πρώτη Πανσέληνο του Μαρτίου. Παραμονή της γιορτής οι πιστοί ανάβουν φωτιές, οι οποίες ονομάζονται Χολίκα Δαχάν και κατά τη διάρκειά της πιστοί και συμμετέχοντες ρίχνουν χρωματιστή σκόνη και χρωματισμένο νερό (γκουλάλ) ο ένας στον άλλον με «απελευθερωτική» ένταση! Η ίδια η ρίψη των χρωμάτων ισοδυναμεί για τους Ινδούς με μία πράξη ελευθερίας.

Τα παλιά τα χρόνια τα χρώματα τα έφτιαχναν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες από κόκκινα και πορτοκαλί άνθη που εμποτίζονταν σε νερό για να εκχειλιστούν οι χρωστικές. Άλλοτε χρησιμοποιούσαν aabir, ένα φυσικά χρωματισμένο ταλκ.

Σε μια Ινδία με έντονες κοινωνικές διαφορές η Γιορτή των Χρωμάτων είναι η μοναδική φορά όπου οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου και κάστας, βρίσκονται μαζί για να γιορτάσουν. Τα τελευταία χρόνια το Φεστιβάλ Χόλι έχει εμπνεύσει τα χιλιάδες φεστιβάλ ρίψης χρωμάτων τα οποία πραγματοποιούνται πλέον σχεδόν σε όλες τις χώρες της Δύσης - όπως και στη χώρα μας.

περισσότερα

Ινδία... εξωτική και μυστηριώδης

Ινδία: Μια χώρα συνώνυμη του εξωτικού και του μυστηριώδους. Τεράστια βουνά, αιώνια χιονισμένες βουνοκορφές, δάση, ζούγκλες, έρημοι, τροπικές παραλίες, κοιλάδες, ποταμοί, ποικιλόμορφη χλωρίδα και πανίδα, πλούσια καλλιτεχνική κληρονομιά, πνευματικός πλούτος, μεγαλόπρεποι ναοί, πληθωρικό πάνθεο, ιεροτελεστίες, γκουρού, φακίρηδες, φυλές, γλώσσες, χρώματα, εκπληκτικές αγορές, μικροπωλητές, ζητιάνοι, μυρωδιές, γεύσεις, ήχοι, αγελάδες, ποδήλατα, κοσμοπλημμύρα, έθιμα και παραδόσεις που διατηρούνται επί χιλιάδες χρόνια συνθέτουν μια αχανή χώρα με πανάρχαια ιστορία, με τόσες εναλλαγές τοπίων και λαών σαν να επρόκειτο για ολόκληρη ήπειρο. Το ταξίδι στην Ινδία δεν μοιάζει με κανένα ταξίδι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Κάθε σταθμός αποτελεί και μια κατάδυση σε ένα μακρινό παρελθόν, αλλά και μια ευκαιρία για να διερευνήσει κανείς το πρόσωπο που η χώρα στρέφει προς το μέλλον.

περισσότερα

Ο πλούτος της Ινδίας

Ινδία και πλούτος ήταν ανέκαθεν λέξεις συνώνυμες σε Δύση και Ανατολή, Βορρά και Νότο για μετανάστες, επιδρομείς, κατακτητές, τυχοδιώκτες, εμπόρους, εξερευνητές, προσκυνητές και ταξιδευτές. Όπως και να αντιλαμβάνονταν τον πλούτο όλοι αυτοί – και δεν χωρεί αμφιβολία ότι τον αντιλαμβάνονταν διαφορετικά - ένα είναι βέβαιο: ότι η Ινδία τον είχε. Κι εκείνοι δεν είχαν παρά να έρθουν για να τον βρουν. Τον πλούτο της Ινδίας θα αναζητήσουμε κι εμείς στα πλαίσια μιας επίσκεψης σύντομης για τα δεδομένα αυτής της απέραντης και ανεξάντλητης χώρας. Θα επιχειρήσουμε να συνθέσουμε το πάζλ του πολύμορφου πολιτισμού της από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μέσα από διαδρομές που ξεφεύγουν από τα συνήθη, για να μας αποκαλύψουν κρυμμένους θησαυρούς…

ΝΕΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ

Κεντρική Ινδία: Γκουάλιορ
Ακολουθώντας ένα δρόμο λιγότερο προβεβλημένο τουριστικά, θα ανακαλύψουμε το κολοσσιαίο φρούριο του Γκουάλιορ, ένα από τα σημαντικότερα της Ινδίας. "Μαργαριτάρι στο περιδέραιο των φρουρίων του Χιντουστάν" το αποκάλεσε ο Μπαμπούρ, ο ιδρυτής της δυναστείας των Μουγκάλ, όταν το επισκέφθηκε πριν πέντε αιώνες. Αν εντυπωσίασε έναν πολεμιστή της κλάσης του Μπαμπούρ, σίγουρα θα εντυπωσιάσει κι εμάς. Όμως, περισσότερο κι από το περίφημο φρούριο θα θαυμάσουμε τους πανέμορφους και ιδιαίτερους ναούς και τα μεγαλειώδη παλάτια που έκτισαν οι ντόπιοι μαχαραγιάδες εντός και εκτός των τειχών.

Ανατολικό Ρατζαστάν: Αλβάρ, Ντιγκ, Μπαρατπούρ, Σεκάβατι
Θα απολαύσουμε τη γαλήνη της οροσειράς Αραβάλι, τη Λίμνη Σιλισέρ, τα δαντελένια παλάτια και τα επιβλητικά κάστρα του Αλβάρ και του Ντιγκ, και τον Εθνικό Υδροβιότοπο Κεολαντέο - Γκάνα της Μπαρατπούρ, όπου βρίσκουν καταφύγιο πάνω από τριακόσια είδη πουλιών υπό την αιγίδα της UNESCO. 
Στις παρυφές της ερήμου Ταρ, θα εξερευνήσουμε τις πόλεις του Σεκάβατι, που βρίσκονταν άλλοτε πάνω στο δρόμο των καραβανιών. Σε αυτήν την περιοχή, μια από τις ωραιότερες του Ρατζαστάν, μας περιμένει ένα πλήθος από περίτεχνα haveli (μέγαρα πλουσίων εμπόρων), με ζωγραφισμένες προσόψεις, αίθρια και εσωτερικούς χώρους. Εδώ οι τοίχοι εκθέτουν την ιστορική διαδρομή των πολεμιστών Ρατζπούτ και των ανερχόμενων εμπορικών τάξεων της περιοχής από την εποχή των Μουγκάλ ως τον 20ο αιώνα, όταν η επιρροή των Βρετανών και της τεχνολογίας τους έφτασε μέχρι τούτη τη γωνιά της ερήμου. Σκηνές από λαϊκές ιστορίες, από μύθους με θεούς, από τοπικά ήθη και έθιμα, αλλά και εικόνες των ίδιων των εμπόρων και των οικογενειών τους.  Μακρινές πόλεις, όπως η Βενετία, Εγγλέζοι με βικτωριανές ενδυμασίες και Ινδοί με πολύχρωμα τουρμπάν, τρένα, αυτοκίνητα και αεροπλάνα αλλά και ελέφαντες, καμήλες και άλογα παρελαύνουν μέσα από λουλουδιαστές μπορντούρες. Οι εικονογραφημένοι τοίχοι διατρανώνουν την οικονομική επιτυχία των ιδιοκτητών και επιβάλλουν την κοινωνική τους καταξίωση. Σήμερα αποτυπώνουν για μας το πανόραμα μιας περασμένης εποχής.

Ιερή Περιοχή Κρίσνα: Ματούρα, Βριντάβαν, Γκοβαρντάν
Ακολουθώντας τα βήματα των προσκυνητών, φθάνουμε στους Αγίους Τόπους όπου γεννήθηκε και πέρασε τα νεανικά του χρόνια ο Κρίσνα, ο πιο ανθρώπινος θεός του Ινδουιστικού πανθέου. Μια σειρά από ιστορίες με πρωταγωνιστή τον Κρίσνα εκτυλίχθηκαν σε τούτα τα μέρη. Μια από αυτές αναφέρεται στο λόφο Γκοβαρντάν. Τον λόφο αυτό, σύμφωνα με τον μύθο, τον σήκωσε ο Κρίσνα στο μικρό του δάκτυλο επί επτά ημέρες και νύχτες, σαν μια τεράστια ομπρέλα, για να προστατεύσει τους ανθρώπους από τον κατακλυσμό που έστειλε ο οργισμένος θεός Ίντρα για να τους τιμωρήσει επειδή έπαψαν να του κάνουν θυσίες και προσφορές. [Ο μύθος παραστατικά συμπυκνώνει το πέρασμα από την αρχαία βεδική θρησκεία στον ινδουισμό, μια μετάλλαξη που πήρε αιώνες και έφερε νέους θεούς και νέους τύπους λατρείας στο προσκήνιο, για την οποία θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μας.]
Το Βρινταβάν, πόλη ναών κτισμένη πάνω στον ιερό ποταμό Γιαμούνα, προσελκύει πλήθη πιστών και σίγουρα και το δικό μας ενδιαφέρον, ακριβώς γιατί δεν είναι τουριστική παρά τα ιδιαίτερα αξιοθέατα που διαθέτει. Στο επίκεντρο της προσοχής μας εδώ βρίσκονται οι άνθρωποι και το τελετουργικό της λατρείας. 
Η γειτονική Ματούρα, η γενέτειρα του Κρίσνα, είναι μια από τις επτά ιερές πόλεις για τους ινδουιστές. Είναι επίσης μια από τις αρχαιότερες πόλεις. Μέθορα την ονομάζει στα Ινδικά του ο Μεγασθένης, ο πρώτος δυτικός πρέσβης (3ος π.Χ. αι.) και "πατέρας της ινδικής ιστορίας", αφού το έργο του είναι η πρώτη ιστορική πηγή που έχουμε για την Ινδία. Μέχρι τη Ματούρα επεκτάθηκε το ινδοελληνικό βασίλειο της Βακτριανής (2ος π.Χ. – 1ος μ.Χ. αι.). Οι Κινέζοι μοναχοί Φα Σίεν (5ος αι.) και Σουαν Τζάνγκ (7ος αι.) που την επισκέφθηκαν, μας πληροφορούν ότι είχε είκοσι βουδιστικά μοναστήρια και πέντε βραχμανικούς ναούς. Καθώς αλλεπάλληλα κύματα μισαλλόδοξων εισβολέων ισοπέδωσαν τη Ματούρα τουλάχιστον τέσσερις φορές, από τη μακρά και πολυκύμαντη ιστορία της ορατά ίχνη δεν έχουν μείνει σήμερα παρά μόνο στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Το μουσείο αυτό διαθέτει μια σπουδαία συλλογή της περίφημης Σχολής της Ματούρας, η οποία επηρέασε καθοριστικά την ινδική γλυπτική. Εκεί θα προσπαθήσουμε, ανασυνθέτοντας τα θραύσματα, να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν.

"ΚΛΑΣΙΚΑ" ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ – Χρυσό Τρίγωνο
Δεν παραλείπουμε τα "κλασσικά" αξιοθέατα του Δελχί, της Άγκρας και της Τζαϊπούρ - του λεγόμενου Χρυσού Τριγώνου: τα παλάτια, τα τεμένη, τα φρούρια, τα ταφικά μνημεία, τους κήπους των Μουγκάλ, που προβάλλουν την ισχύ, τη λάμψη και τον αμύθητο πλούτο της δυναστείας μέσω ενός νέου ιδιώματος ινδοϊσλαμικής τέχνης και αρχιτεκτονικής, που επηρέασε και τα έργα των τοπικών ηγεμόνων επί αιώνες. Αξιοθέατα που έχει στην ατζέντα του ο επισκέπτης που έρχεται για πρώτη φορά, με προεξάρχον το υπέροχο Ταζ Μαχάλ, με το οποίο ένα ευρύ κοινό – παραδόξως – ταυτίζει την Ινδία.

περισσότερα

Μαρόκο, Πολύχρωμη αλλά και «ερημική» χώρα

Πολύχρωμη χώρα, με μοντέρνες αλλά και μεσαιωνικές πόλεις, υπέροχους κήπους, ψηλά βουνά αλλά και απέραντη έρημο.

Αυτή η χώρα στο βορειοδυτικό άκρο της Αφρικής φαίνεται να αγαπά ιδιαίτερα τους μύθους. Σύμφωνα με τη μαροκινή παράδοση, ο ελληνικής καταγωγής ημίθεος με το όνομα Ηρακλής διάλεξε τον χώρο όπου εκτείνεται πλέον το σημερινό Μαρόκο για να κάνει έναν ακόμη άθλο του. Κρατώντας λοιπόν με το ένα χέρι του την Ευρώπη και με το άλλο την Αφρική άφησε να περάσει με ορμή ανάμεσά τους το αλμυρό νερό του Ατλαντικού και έτσι γεννήθηκε η Μεσόγειος. Το σημείο όπου απέμεινε η «ουλή» το ονόμασε Γιβραλτάρ και την καινούργια γη που απλώθηκε νοτιότερα την αποκάλεσε Μαρόκο. Από τη μία πλευρά της η νέα χώρα αγνάντευε τον παγωμένο Ατλαντικό και από την άλλη τη νέα θάλασσα, ενώ προς ανατολάς συνόρευε με την Αλγερία και προς τον Νότο με τη Μαυριτανία. Για να μη νιώθουν μοναξιά οι ντόπιοι, ο Ηρακλής τούς έφερε νέους κατοίκους από το Μάλι και το Σουδάν και έτσι γεννήθηκαν οι πρώτοι Βερβερίνοι, ενώ λίγο αργότερα κατέφθασαν εκεί τα πρώτα καραβάνια από το Ισραήλ, σχηματίζοντας τη μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα του κόσμου.

περισσότερα

Μογγολία, ξέρετε ότι...

o Το Ουλάν Μπατόρ είναι η πρωτεύουσα με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες στον κόσμο.
o Οι γιούρτες είναι οι σκηνές που μένουν οι νομάδες. Κατασκευάζονται από υφάσματα και δέρματα πρόβατων που τοποθετούνται πάνω σε έναν ξύλινο σκελετό. Στο κέντρο της οροφής υπάρχει μια τρύπα από την οποία βγαίνει ο καπνός από τη σόμπα που χρησιμοποιείται για μαγείρεμα και θέρμανση.
o Ο Τζένγκινς Χαν ήταν μία από τις κορυφαίες προσωπικότητες που περπάτησαν ποτέ στην Οικουμένη. Σε ηλικία μόλις 20 ετών ξεκίνησε να δημιουργήσει μια μεγάλη στρατιά για να ενώσει κάτω από τον ζυγό του τις ανεξάρτητες φυλές της Νοτιοανατολικής Ασίας, έργο που τελεσφόρησε πέρα από κάθε φιλοδοξία: η Μογγολική Αυτοκρατορία ήταν η μεγαλύτερη που θα έβλεπε ποτέ ο κόσμος πριν από την εμφάνιση της βρετανικής.
o Το 1922 ο Βρετανός παλαιοντολόγος Ρόι Τσάπμαν Άντριους στην έρημο Γκόμπι κυριολεκτικά σκόνταψε πάνω σε έναν κρίσιμο συνδετικό κρίκο της μεγάλης αλυσίδας της ζωής. Στις 13 Ιουλίου ανέφερε ότι είχε βρει μερικά απολιθωμένα αβγά. Δεν υπήρχε αμφιβολία ότι επρόκειτο για τα πρώτα αβγά δεινοσαύρων. Η ανακάλυψη αυτή έκανε τον Άντριους εθνικό ήρωα. Αλλά τα αβγά δεν βρίσκονταν εκεί μόνα τους. Από πάνω τους κρεμόταν ένα πτηνόμορφος σκελετός δεινόσαυρου, άγνωστος μέχρι τότε στους ανθρώπους. Προφανώς είχε παγιδευτεί την ώρα που έκλεβε τα αβγά για να τα φάει. Έτσι καταδικάστηκε να φέρει το όνομα Οβιράπτορας, που σημαίνει «κλέφτης αβγών». Σε ένα, δε, από αυτά υπήρχε και έμβρυο έτοιμο να εκκολαφθεί.
o Επίσης τα οστά «μιλούν». Υπάρχουν ανεξήγητες ομοιότητες ανάμεσα στους σκελετούς δεινοσαύρων των σημερινών πουλιών. Σχεδόν αναμφίβολα είχαν έναν κοινό πρόγονο. Και κάθε νέα ανακάλυψη βοηθά να αποδειχθεί ότι οι δεινόσαυροι δεν εξαφανίστηκαν και ότι τα πουλιά είναι στην πραγματικότητα δεινόσαυροι.

περισσότερα

Εμπειρία στη Μογγολία

Να κάνεις βόλτα πάνω σε καμήλα στους αμμόλοφους της ερήμου Γκόμπι

Ο πρώτος Ευρωπαίος που επισκέφθηκε την έρημο Γκόμπι ήταν ο Βενετός εξερευνητής Μάρκο Πόλο τον 13ο αιώνα. Από τότε ένα πέπλο μυστηρίου έχει δημιουργηθεί σχετικά με αυτήν την άνυδρη περιοχή του πλανήτη. Πολλοί έχουν μιλήσει για αρχαίους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν εδώ, για χαμένες αρχαίες πόλεις, για λιμάνια που υπήρχαν στην Γκόμπι όταν ήταν ωκεανός. Για αρχεία των πολιτισμών αυτών που μεταφέρθηκαν εδώ και στο Θιβέτ πριν από τον κατακλυσμό, ακόμα και για ουράνιους δίσκους.
Γκόμπι στη μογγολική διάλεκτο σημαίνει «μεγάλη έρημος». Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη έρημος στον κόσμο, με έκταση 1.000.400 τετρ. χλμ., αποτελεί την πιο εκτεταμένη άγονη περιοχή στην ασιατική ήπειρο και τη πιο βόρεια έρημο στον κόσμο, με υψόμετρο από 900 έως 1.525 μέτρα.
Η περήφανη απάντηση των ντόπιων στο πώς προέκυψε η έρημος είναι ότι δημιουργήθηκε από την επέλαση του στρατού του Τζένγκις Χαν.
Η έρημος Γκόμπι εκτός από την άγρια ομορφιά της κρύβει μυστικά εκατομμυρίων χρόνων, καθώς εδώ έχουν ανακαλυφθεί οι περισσότεροι σκελετοί δεινοσαύρων. Εδώ το 1922 ο Βρετανός παλαιοντολόγος Ρόι Τσάπμαν Άντριους βρήκε αβγά δεινοσαύρων, καθώς και οστά που αντιστοιχούσαν σε περισσότερα από 200 ζώα.
Εδώ χτυπά και η καρδιά των νομάδων της Μογγολίας. Αυτήν την άγονη περιοχή την κατοικούν, την υπερασπίζονται και την αγαπούν οι Μογγόλοι νομάδες, ο αριθμός των οποίων δεν ξεπερνά τις 10.000. 

Dreams come true: Τη σπάνια επισκεπτόμενη αυτή έρημο θα εξερευνήσουμε με κάθε τρόπο σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας: καλπάζοντας πάνω σε περήφανα μογγολικά άλογα, κάνοντας βόλτα με καμήλες ή απλά περπατώντας στην έρημο!

περισσότερα

Μογγολία

Δώστε της το σώμα σας, για να σας επιστρέψει το μυαλό σας

H επιγραφή προσδεθείτε έχει ανάψει, το αεροπλάνο έχει κατεβάσει τις ρόδες του, οι αεροσυνοδοί χαμογελαστές δένονται στις θέσεις τους. Όλο το τελετουργικό είναι το ίδιο... Κάτω από το παράθυρό μας όμως η χώρα που μας περιμένει δεν μοιάζει με καμία. Έρωτας με την πρώτη ματιά η πράσινη απεραντοσύνη της Μογγολίας. Ωδή στη διαφορετικότητα.
Θαυμασμός και δέος γι’ αυτούς που κάποτε κυβέρνησαν τον κόσμο και τώρα περιμένουν να μας καλοδεχτούν βάζοντάς μας για λίγες ημέρες μέσα στην τόσο διαφορετική νομαδική ζωή τους, που σαν κόρη οφθαλμού κρατούν προφυλαγμένη από τον οδοστρωτήρα της εξέλιξης... Ατέλειωτη απάτητη έρημος, σεληνιακά τοπία, βουνά που φλέγονται, απέραντα λιβάδια και οάσεις, περήφανα άλογα, φουντωτές βακτριανές καμήλες, ηρωίδες της στέπας, αετοί που συνομιλούν και κυνηγούν με τα αφεντικά τους, πεδιάδες που κρύβουν μυστικά εκατομμυρίων χρόνων, αφού εδώ ανακαλύφθηκαν οι περισσότεροι σκελετοί δεινοσαύρων, παράξενα φαγητά, μουσικές, χοροί και γιορτές που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ. Και το βράδυ τα όνειρά μας να στεγάζονται μέσα σε ολοστρόγγυλες υφασμάτινες σκηνές που εδώ τις λένε γιούρτες ή γκερ.
Εδώ τα 2/3 των κατοίκων συνεχίζουν να ζουν με νομαδικό ή ημινομαδικό τρόπο, την ώρα που το θερμόμετρο «φλερτάρει» με το συν πλην σαράντα. Μάλλον δεν είναι δύσκολο κανείς να καταλάβει πώς οι πρόγονοι αυτών των ανθρώπων κατάφεραν επί Τζένγκις Χαν να κατακτήσουν την Ασία, να κυβερνήσουν την Κίνα, να υποδουλώσουν βασίλεια και αυτοκρατορίες. Στη Μογγολία η ανεξαρτησία ήλθε το 1924 μαζί με τον Κόκκινο Στρατό και τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Εβδομήντα χρόνια σχεδόν η Μογγολία έζησε σε καθεστώς κομμουνιστικό και σε ρόλο δορυφόρου της Σοβιετικής Ένωσης.
Επί εβδομήντα χρόνια η βουδιστική θρησκεία ήταν σχεδόν υπό διωγμό. Τα μοναστήρια έκλειναν, γκρεμίζονταν ή απλώς κατέρρεαν. Και ξαφνικά, εβδομήντα χρόνια αργότερα, ο βουδισμός ξεπήδησε από το συλλογικό υποσυνείδητο αυτού του μικρού λαού, λες και δεν είχε μεσολαβήσει τίποτα. Τα μοναστήρια άρχισαν να χτίζονται ξανά με ραγδαίο ρυθμό -είναι σχεδόν τα μόνα κτίσματα που χτίζονται σε αυτήν τη χώρα-, ενώ οι μοναχοί πληθαίνουν.

περισσότερα

Να μπεις βαθιά μέσα στη ζούγκλα Τορτουγκέρο

Το Εθνικό Πάρκο Τορτουγκέρο, το όνομα του οποίου σημαίνει «καταφύγιο χελωνών», είναι ένα μαγευτικό περιβάλλον που δημιουργούν η πυκνή τροπική βλάστηση, ο ήρεμος ποταμός και οι ήχοι της ζούγκλας.
Ήταν ένα αρχιπέλαγος ηφαιστειακών νησιών, μέχρι που ιζήματα από την ενδοχώρα συγκεντρώθηκαν με την πάροδο των αιώνων και διαμόρφωσαν ένα σύμπλεγμα ελωδών νησιών. Οι εξαιρετικά υψηλέ́ς βροχοπτώσεις και το πλούσιο περιβάλλον, όπου το γλυκό νερό συναντά τη θάλασσα, κάνουν τις παραλίες, τα κανάλια, τις λιμνοθάλασσες και τους υγρότοπους του πάρκου αυτού  έναν τόπο εξαιρετικής βιοποικιλότητας.
Το εθνικό πάρκο, που ιδρύθηκε το 1970, προστατεύει περισσότερα από 350 είδη τροπικών πουλιών και θηλαστικών, φλώρους, γεράκια, αλκυόνες, ερωδιούς, πράσινους παπαγάλους μακάο, πιθήκους, βραδύποδες, αλιγάτορες, τζάγκουαρ, θαλάσσιες χελώνες και τα μικροσκοπικά πράσινα βατραχάκια με τα κόκκινα μάτια, σήμα-κατατεθέν της φύσης της Κόστα Ρίκα. Πρόκειται για ένα από τα ωραιότερα τροπικά δάση στον κόσμο.

Dreamscometrue
Τη ζούγκλα Τορτουγκέρο θα προσεγγίσουμε με μια οδική και στη συνέχεια υδάτινη τροπική διαδρομή με κανό. Θα την εξερευνήσουμε πεζή και με πλεύση μέσα από τα κανάλια και θα ζήσουμε και την εμπειρία της διανυκτέρευσης σε λοντζ μέσα στη ζούγκλα! Όλα αυτά την 5η και την 6η ημέρα του ταξιδιού μας.
 

περισσότερα

ΣΙΑΤΛ Η σμαραγδένια πόλη!

Το Σιάτλ είναι το βορειοδυτικότερο σημείο των ηπειρωτικών Η.Π.Α. Είναι κτισμένο στην ακτή του όρμου Έλιοτ, μέσα σε μια στενή λωρίδα του Ειρηνικού ωκεανού που εισχωρεί στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Στα ανατολικά του βρίσκεται η λίμνη Ουάσινγκτον και είναι τριγυρισμένο από επτά καταπράσινους λόφους, εξού και το προσωνύμιο "σμαραγδένια πόλη".
Η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της ασήμαντης κάποτε πόλης οφείλεται στα κοιτάσματα χρυσού που ανακαλύφθηκαν στον κοντινό ποταμό Κλοντάικ κατά τα τέλη του 19ου αιώνα.
Σήμερα η πόλη στεγάζει τα κεντρικά γραφεία της Microsoft, της Amazon, της Boeing και των Starbucks.
Το Σιάτλ προσφέρει στους κατοίκους του ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο.
Έδρα του πανεπιστημίου της πολιτείας, είναι η πόλη με το μεγαλύτερο ποσοστό πτυχιούχων στις Η.Π.Α.
Φημίζεται για τον καφέ, το ροκ και τον Μπιλ Γκέιτς.
Είναι πατρίδα του Jimi Hendrix και του Bruce Lee.
Επισκεφθείτε το Μουσείο Τέχνης, όπου μπορείτε να θαυμάσετε πίνακες πολύ γνωστών ζωγράφων, το Αστεροσκοπείο, το Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων, τον Πύργο του Ρολογιού, καθώς και το Griffith Park, που είναι το μεγαλύτερο αστικό πάρκο στον κόσμο.
Από την πόλη μπορεί κανείς να απολαύσει ένα ευρύ πανόραμα των νησιών San Juan, της Ολυμπιακής οροσειράς και του επιβλητικού όρους Rainier.
Λίγο έξω από την πόλη έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε τα τρία εθνικά πάρκα, παρθένα κανάλια, δάση και αμπελώνες.
Η πόλη παρέχει τη δυνατότητα για ποικίλες δραστηριότητες όπως: γκολφ, ιστιοπλοΐα, σκι, καγιάκ, κάμπινγκ και ορειβασία, καθώς και απολαύσεις σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία και εστιατόρια, αγορές σε ακριβά καταστήματα και βραδινή διασκέδαση.

περισσότερα

Νέα Ζηλανδία, ξέρετε ότι...

  • Οι Μαορί, οι πρώτοι κάτοικοι, ήταν Πολυνήσιοι που ήρθαν από το νησί Κουκ και εγκαταστάθηκαν εδώ τον 14ο αιώνα.
  • Το 1642 πέρασε από το νησί και ο πρώτος Ευρωπαίος, ο Ολλανδός Τάσμαν, που του έδωσε το όνομα «Γη των Κρατών». Μετά κυριάρχησε το όνομα «Νέα Ζηλανδία».
  • Το 1769 ο Άγγλος Κουκ εξερεύνησε όλη την περιοχή και αργότερα έφτασαν οι πρώτοι έμποροι. Την ίδια εποχή Άγγλοι ιεραπόστολοι ήρθαν στο νησί για να διαδώσουν τη χριστιανική θρησκεία.
  • Από το 185Ο οι Άγγλοι έκαναν το νησί αποικία τους. Τέλος, το 1907, η Νέα Ζηλανδία ανακηρύχθηκε κτήση. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Νεοζηλανδοί πολέμησαν με ηρωισμό κατά των Γερμανών.
  • Οι κάτοικοι είναι κυρίως Ευρωπαίοι (82%), ενώ το 9 % είναι Μαορί.
  • Το 80% των εκτάσεων διατίθεται για την κτηνοτροφία και είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο στην κτηνοτροφική παραγωγή. Εξάγει βούτυρο, τυρί, μαλλί και κρέας.
  • Εδώ βρίσκεται και η θρυλική παραλία Kare Kare, γνωστή από την ταινία «Μαθήματα πιάνου».
  • Ο σερ Έντμουντ Χίλαρι, που σκαρφάλωσε πρώτος το Έβερεστ, ήταν Νεοζηλανδός.
  • «All Blacks» είναι η εθνική ομάδα ράγκμπι της Νέας Ζηλανδίας, επειδή οι στολές είναι μαύρες. Πριν από κάθε αγώνα τηρείται το εξής τελετουργικό: Οι αθλητές απλώνονται στο γήπεδο και στέκονται απέναντι από τους αντίπαλους. Αρχίζουν να φωνάζουν και λυγίζοντας τα γόνατά τους χτυπούν δυνατά τα χέρια στους μηρούς τους, γουρλώνουν τα μάτια τους, βγάζουν έξω τη γλώσσα τους και όλοι μαζί φωνάζουν: «Kama te! Kama te!». Πρόκειται για το «Χάκα», τον τελετουργικό χορό των Μαορί.
περισσότερα

Νέα Ζηλανδία, η γη των Μαορί

Oι μύθοι των αυτόχθονων Μαορί γύρω από τη δημιουργία του κόσμου μάς μιλούν για θρυλικά τοτεμικά πλάσματα που περιπλανιούνταν την εποχή των ονείρων σε ολόκληρη την ήπειρο και ονόμαζαν με το τραγούδι τους καθετί που συναντούσαν στο διάβα τους: πουλιά, ζώα, φυτά, βράχια, ποτάμια. Έτσι, τραγουδώντας, δημιούργησαν τον κόσμο. Οι αυτόχθονες βάδιζαν ανάλαφρα στη γη τους για αιώνες, μια και αυτή τους ζούσε και αυτή τους έπαιρνε όταν πέθαιναν.
Ο ερχομός των Ευρωπαίων γκρέμισε αυτούς τους μύθους, αλλά άνοιξε ένα παράθυρο στον μεγάλο κόσμο, που μέχρι τότε ήταν άγνωστος για τα απομονωμένα νησιά της Νέας Ζηλανδίας.
Αρχικά οι γενναίοι θαλασσοπόροι εξερευνητές και αργότερα το υπερπόντιο εμπόριο άλλαξαν τον πληθυσμό τους και έκαναν τον Νότιο Ειρηνικό κομμάτι του αγγλοσαξονικού κόσμου.
Τα νησιά αυτά, που συνοψίζουν τη φυσική ιστορία και τα θαύματα του πλανήτη μας, έγιναν προσιτά σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Άγρια φύση με εκπληκτική βιοποικιλότητα, αρχέγονα τοπία, παρθένοι υγρότοποι, σμαραγδένιες θάλασσες, κρυστάλλινες λίμνες, υποβρύχιοι παράδεισοι, παγωμένες έρημοι, πανάρχαια δάση βροχής και ιερές τοποθεσίες αυτόχθονων φυλών συνθέτουν ένα απίστευτο καλειδοσκόπιο εικόνων, μορφών και χρωμάτων. Εκεί που τα kiwis δεν είναι φρούτα και τα jaffacakes δεν είναι γλυκίσματα…

περισσότερα

Ιδιαίτερα ζώα Αλάσκας

Καφέ Αρκούδα - Γκρίζλι

Η καφέ αρκούδα της Αλάσκας είναι ένα από τα μεγαλύτερα θηλαστικά που συναντάμε στη βόρεια Αμερική καθώς το βάρος της μπορεί να φτάσει τα 560 κιλά. Στην πλειονότητά τους κατοικούν στις νότιες ακτές της πολιτείας, καθώς εκτός των άλλων εκεί βρίσκουν και μεγάλες ποσότητες σολομού, που αποτελεί κεφαλαιώδες μέρος της διατροφής τους. Αν και συγγενικό είδος με την ευρωπαϊκή καφέ αρκούδα, η αντίστοιχη της Αλάσκας θεωρείται ξεχωριστό υποείδος. Συνήθως φτάνει τα 2,4 μέτρα σε ύψος, αν και έχουν σημειωθεί περιπτώσεις αρσενικών που ξεπερνούν τα 3 μέτρα!
Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Η αρκούδα με το μεγαλύτερο βάρος που έχει καταγραφεί ζυγίστηκε στα 771 κιλά. Ζυγίστηκε όμως αφού είχε ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη, γεγονός που σημαίνει πως στο τέλος του καλοκαιριού θα έπρεπε να ζυγίζει περίπου 839 κιλά!

Φαλακρός Αετός

Εύκολα αναγνωρίσιμος από το χαρακτηριστικό λευκό κεφάλι, ο φαλακρός αετός της Αλάσκα είναι από τους πιο εμβληματικούς εκπροσώπους της άγριας ζωής στη βόρεια Αμερική. Είναι το μεγαλύτερο θηρευτικό πουλί της περιοχής, με άνοιγμα φτερών που πλησιάζει τα 2,3 μέτρα και βάρος που κυμαίνεται από 3,5 έως 6,5 κιλά. Είναι ενδημικό είδος της Βόρειας Αμερικής (ζει μόνο εδώ), με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού τους (περίπου 30.000) να ζουν στην Αλάσκα. Αν κάτι σας θυμίζει, ναι, είναι ένα από τα σύμβολα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Οι πρώτοι άποικοι της βόρειας Αμερικής που παρατήρησαν το πουλί, το ονόμασαν «balled» που την εποχή εκείνη σήμαινε όχι φαλακρός αλλά «λευκός»!

Φάλαινα

Ένα από τα μεγαλύτερα είδη φάλαινας που συναντάμε στην Αλάσκα είναι η λεγόμενη Μεγάπτερη Φάλαινα (Megaptera novaeangliae), ένα κητώδες θηλαστικό μεγάλου μεγάθους, που μπορεί να φτάσει ή και να ξεπεράσει τα 14 μέτρα σε μήκος. Το χαρακτηριστικό μαύρο χρώμα και το υπόλευκο κάτω μέρος της κάνουν εύκολα αναγνωρίσιμη. Ένα χαρακτηριστικό είδος φάλαινας της Αλάσκα είναι και η Μπελούγκα (Delphinapterus leucas), ένα αρκτικό/υπο-αρκτικό είδος κητοειδών, που φτάνει τα 5,5 μέτρα σε μήκος και βάρος έως 1.600 κιλά.
Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Η μπελούγκα δεν έχει ραχιαίο πτερύγιο, γεγονός που προέρχεται από την προσαρμογή στη ζωή κάτω από τους πάγους, πιθανόν ως ένας τρόπος διατήρησης της θερμοκρασίας.

περισσότερα

Αλάσκα

Η Αλάσκα κατοικήθηκε πριν από οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αμερικής. Διάφορες ομάδες ανθρώπων πέρασαν από την Σιβηρία τον Βερίγγειο πορθμό, όταν αυτός ήταν ακόμα ξηρά, πριν περίπου 15-20.000 χρόνια. Κατά την τελευταία περίοδο των παγετώνων, η στάθμη των ωκεανών ήταν πολύ χαμηλότερη από σήμερα(60 μέτρα), οπότε ο Βερίγγειος πορθμός από τη Σιβηρία στην Αλάσκα ήταν ξηρά - μια γέφυρα ανάμεσα στις δύο ηπείρους
Οι πρώτοι αυτοί έποικοι χωρίζονται σε τέσσερις ομάδες:
Οι Ινουίτ ή Γιουπίκ, γνωστοί ως Εσκιμώοι πέρασαν από τη Σιβηρία και εγκαταστάθηκαν στις ΒΔ ακτές του αρκτικού ωκεανού γύρω στο 2000 π.Χ. Τα περίφημα σπίτια τους από πάγο, τα ιγκλού, χρησιμοποιούντο σπάνια ως μόνιμη κατοικία – συνήθως ήταν προσωρινά καταλύματα κατά τη διάρκεια του κυνηγιού.  
Οι Αλεούτοι εγκαταστάθηκαν στις Αλεουτίνες νήσους γύρω στο 1000 π.Χ. και κυνηγούσαν θαλάσσια θηλαστικά για τροφή και ρουχισμό.
Οι Αθαμπάσκοι ήταν νομάδες στο εσωτερικό.
Οι Τλινγκίτ ζούσαν στις θερμότερες ΝΑ ακτές.
Απόγονοι όλων αυτών των ομάδων υπάρχουν μέχρι σήμερα στην Αλάσκα.
Το 1741 ο Ολλανδός εξερευνητής Vitus Bering (Βίτος Μπέρινγκ), στην υπηρεσία του τσάρου της Ρωσίας ήταν ο πρώτος λευκός που πάτησε το πόδι του στη γη της Αλάσκας. Πέθανε από σκορβούτο πριν προλάβει να επιστρέψει στη Ρωσία, όμως το πλήρωμά του ανέφερε για τον τεράστιο αριθμό από ενυδρίδες και γουνοφόρες φώκιες που υπήρχε στις ακτές της Αλάσκας.
Έτσι, τους πρώτους μόνιμους οικισμούς εγκατέστησαν στην Αλάσκα Ρώσοι έμποροι. Αναζητώντας γουναρικά, εξερεύνησαν την ακτή από τις Αλεουτίνες ως την Καλιφόρνια. Στην περιοχή που οι Ινδιάνοι ονόμαζαν Αλάσκα (δηλ. μεγάλη στεριά) βρήκαν άφθονες γούνες θαλάσσιων ζώων, που αγόραζαν φθηνά από τους ιθαγενείς και πουλούσαν στους γουνεμπόρους. Στην περιοχή αυτήν, που της έδωσαν το όνομα Ρωσική Αμερική, εγκατέστησαν την πρωτεύουσά τους, το Νέο Αρχάγγελο (αργότερα Σίτκα).
Οι Βρετανοί έφθασαν όταν ο James Cook άρχισε τις εξερευνήσεις στην περιοχή αναζητώντας το βόρειο πέρασμα μεταξύ Ειρηνικού και Ατλαντικού ωκεανού. Από το νησί του Βανκούβερ, ο Κουκ έπλευσε το 1778 προς τη νοτιοκεντρική Αλάσκα (Cook Inlet) και συνέχισε προς τις Αλεουτίνες νήσους, τη θάλασσα του Μπέρινγκ και τον Αρκτικό ωκεανό.  
Την εποχή εκείνη η Αλάσκα ήταν αγριότοπος, όπου πολλοί πέθαιναν από πείνα, ασθένειες και επιδρομές Ινδιάνων. Πολλοί γενναίοι αγωνίζονταν να εξασφαλίσουν την αποικία στη Ρωσία και ανάμεσά τους ο Αλέξανδρος Μπαράνοφ και Γρηγόριος Σέλιχοφ. Αλλά οι Ρώσοι δεν μπορούσαν να διαφυλάξουν το γουνεμπόριό τους από τη διείσδυση ξένων εμπόρων και ο τσάρος θεωρούσε πολυδάπανη τη συντήρηση της απόμακρης αυτής αποικίας. Επιθυμούσε να απαλλαγεί από αυτήν και θεωρούσε προτιμότερο να την έχουν οι Ηνωμένες Πολιτείες παρά ένας από τους Ευρωπαίους ανταγωνιστές του. Καθώς ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Ουίλλιαμ Σιούαρντ οραματιζόταν την απόκτηση όλης της Βόρειας Αμερικής, ενθουσιάστηκε όταν πληροφορήθηκε τις προθέσεις του τσάρου. Οι διαπραγματεύσεις άρχισαν μυστικά. Όταν έγινε γνωστό το σχέδιό του, ξεσηκώθηκε θύελλα αποδοκιμασίας από το Κογκρέσο και τον τύπο, που αποκαλούσε την Αλάσκα "Τρέλα του Σιούαρντ", "Ψυγείο του Σιούαρντ". Ο Σιούαρντ επέμεινε και στις 18 Οκτωβρίου 1867 η Αστερόεσσα κυμάτιζε στη Σίτκα. Το Κογκρέσο πολύ απρόθυμα ενέκρινε, μετά ένα χρόνο, το κονδύλιο για την αγορά, 7.200.000 δολάρια (περίπου μισό σεντ το στρέμμα), σε απίστευτα δηλαδή χαμηλή τιμή. Όμως η Αλάσκα αποδείχθηκε σύντομα ένα πραγματικό χρυσωρυχείο. Το 1880 ανακαλύφθηκε χρυσός στο Τζούνο, 18 χρόνια αργότερα κοντά στο Νόμε και το 1902 κοντά στο Φαίρμπανκς. Ως το 1906 περισσότερα των 7.000.000 δολαρίων είχαν αποσβεστεί μόνο από τον χρυσό.
Το 1900 η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από τη Σίτκα στο Τζούνο.
Η Αλάσκα αποτέλεσε διαμέρισμα των ΗΠΑ που διοικείτο από την Πολιτεία του Όρεγκον. Επί δεκαεπτά χρόνια, το Κογκρέσο αρνούνταν να δώσει στην Αλάσκα οποιαδήποτε κυβέρνηση. Πάντως, το 1884 η Αλάσκα έγινε διαμέρισμα με κυβερνήτη, δικαστή και φοροεισπράκτορα. Η εξόρμηση για χρυσό περί τα τέλη του αιώνα, πρόσθεσε και άλλες κρατικές υπηρεσίες στην Αλάσκα. Το 1906 η Αλάσκα απέκτησε αντιπροσωπεία στο Κογκρέσο, χωρίς δικαίωμα ψήφου. Έξι χρόνια παραχωρήθηκε αργότερα στους κατοίκους το δικαίωμα εκλογής νομοθετικού σώματος, αλλά το Κογκρέσο διατήρησε το βέτο στις αποφάσεις του.
Κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, όταν οι Ιάπωνες κατέλαβαν μερικές από τις Αλεουτίνες, οι Αμερικανοί αντιλήφθηκαν τη στρατηγική σημασία της Αλάσκας και εγκαθίδρυσαν στο έδαφός της ένα ολόκληρο δίκτυο στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Ο πολεμικές ανάγκες είχαν ως αποτέλεσμα την αποπεράτωση, το 1942, της Δημόσιας Οδού Αλάσκας, από τη  Βρετανική Κολούμπια στο Φαίρμπανκς.
Μετά τον πόλεμο οι απαιτήσεις των κατοίκων για αυτοκυβέρνηση ικανοποιήθηκαν, με την ανακήρυξή της σε πολιτεία, το 1959 (επί προέδρου Αϊζενχάουερ). Η ανακήρυξη σε πολιτεία σήμαινε ότι οι κάτοικοι της Αλάσκας ήταν ελεύθεροι να αποφασίζουν τον τρόπο εκμετάλλευσης των φυσικών τους πηγών.
Το 1968 ανακαλύφθηκαν τεράστια αποθέματα πετρελαίου στο Prudhoe Bay, στον Αρκτικό ωκεανό. Ο πετρελαιαγωγός της Αλάσκας ολοκληρώθηκε το 1977 και έχει μήκος 1270 χιλιόμετρα από το Prudhoe Bay στο Valdez. Κύριοι κλάδοι της οικονομίας της Αλάσκας είναι το πετρέλαιο, η αλιεία, η ξυλεία και ο τουρισμός. Επίσης από το έδαφός της εξορύσσονται χαλκός, χρυσός, κασσίτερος, λευκόχρυσος και άργυρος.

περισσότερα

Εμπειρία στη Νότια Κίνα...Να θαυμάζεις τα σπίτια των Χάκα

Τα «τούλου» είναι τα χαρακτηριστικά κτιριακά συγκροτήματά της φυλής Χάκα. Πρόκειται για τεράστια κυκλικά οχυρά καστρόσπιτα, που χτίστηκαν το ένα δίπλα στο άλλο, συμβολίζοντας την κινεζική κοσμοθεωρία για τη συμπαντική συνύπαρξη των βασικών στοιχείων της φύσης - του νερού, της φωτιάς, της γης, του ξύλου και του μετάλλου.

Οι παράξενες αυτές κατασκευές έχουν χοντρούς τοίχους (μέχρι και δύο μέτρα πάχος) από οπτόπλινθους και στέγες με κεραμίδια. Σχηματίζουν έναν δακτύλιο, ο οποίος περικλείει εσωτερικές αυλές με ξύλινα μπαλκόνια, με μία μόνο είσοδο και χωρίς παράθυρα στο ισόγειο.

Ήταν κατοικία και φρούριο μαζί. Κατασκευάστηκαν για να προσφέρουν προστασία από εισβολείς και ληστρικές επιδρομές και ορισμένα χρησιμοποιούνται ακόμα. Καθένα από τα λεγόμενα «τούλου» («χωμάτινες κατασκευές») έχει δύο έως πέντε ορόφους και μπορεί να στεγάσει από 100 έως 800 άτομα, με κατοικίες 2-3 δωματίων για κάθε οικογένεια.

Dreams come true: Τα θαυμαστά σπίτια των Χάκα θα επισκεφθούμε τη 18η και τη 19η ημέρα του ταξιδιού.

περισσότερα

Νότια Κίνα

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς σε μια εισαγωγή για τη Νότια Κίνα. Για την ακρίβεια θα μπορούσε να γράψει βιβλία ολόκληρα που να μην εξαντλούνται και να μην ολοκληρώνονται ποτέ...
Από το Τσενγκτού, το Λιτζιάνγκ, το Νταλί, το Κουνμίνγκ, το Καϊλί και το τρένο-βολίδα, στην εσωστρέφεια και στα τελετουργικά των φυλών Ναξί, Μπάι, Μιάο και Χάκα. Πετρωμένα δάση, λούτρινα πάντα, βουνά με μαγεμένους δράκους και φοίνικες, χωριά πάνω σε ποτάμια που τα δαμάζουν πέτρινες γέφυρες και από πάνω ξύλινα σπίτια με φαναράκια, παγόδες που το βράδυ φωτίζονται σαν ψεύτικες, κλιμακωτοί καταπράσινοι ορυζώνες, λίμνες με… ψαράδες κορμοράνους, πόλεις και χωριά που ούτε καν μπορεί να προφέρεις το όνομά τους, ποτισμένα πια από τη μυρωδιά του αχνιστού τσαγιού: Τζεγιουάν, Ζαοζίνγκ, Φενγκ Χουάνγκ, Tζανγκ Τζιατζιέ, Ναντζί, Σιαμέν.
Ναι, αυτήν τη στιγμή όλα αυτά τα ονόματα μπορεί απλώς να «ξύνουν» τη γλώσσα και τον εγκέφαλό σας. Όμως η ανάγνωση της διαδρομής θα ξεδιπλώσει σαν κινέζικη βεντάλια τις απόκρυφες χάρες αυτής της terra incognita, που με πολύ κόπο και πάθος εξερευνήσαμε και ανακαλύψαμε, συνδυάζοντας όλα τα μικρά μυστικά της Νότιας Κίνας. Είμαστε σίγουροι ότι θα πυροδοτήσει μέσα σας την ασίγαστη έμπνευση για ταξίδι.


Επιπλέον γνώσεις

Βιβλία
- «Στους δρόμους της Κίνας», της Λολίτας Γεωργίου. Υπέροχες ταξιδιωτικές εμπειρίες και εικόνες από το παρελθόν και το παρόν της χώρας, τις οποίες η ξεναγός-συγγραφέας επιθυμεί να μοιραστεί μαζί μας. Εκδόσεις Πατάκη.
- «Δολοφόνοι και ποιητές», μια κινεζική ιστορία του Ρόμπερτ βαν Γκούλικ, εκδόσεις ΑΓΡΑ.
- «Οι μπαλάντες του σκόρδου», του Μο Γιαν, εκδόσεις Καστανιώτη. Μια τραγελαφική εικόνα της σύγχρονης Κίνας από τον νομπελίστα συγγραφέα.
- «Η μάνα» και «Ανατολικός άνεμος, δυτικός άνεμος», της Περλ Μπακ, εκδόσεις Καζαντζάκη. Γραμμένα την ίδια περίπου εποχή (δεκαετία του ’30) που ο Καζαντζάκης επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Κίνα. Τα βιβλία της Μπακ παρουσιάζουν με αφοπλιστικό τρόπο την εξαθλίωση και τα βάσανα των Κινέζων τα προεπαναστατικά χρόνια.

περισσότερα

Εμπειρία στην Αλάσκα

Η φαντασία ανασύρει ζωγραφιές σπιτιών από πάγο, κατοίκους με πεταχτά ζυγωματικά και σχιστά μάτια, και μετακινήσεις μόνο με έλκυθρα σκύλων. Η πραγματικότητα όμως επιβεβαιώνει αυτές τις εικόνες, αλλά μαζί φέρνει και πολλά άλλα: επιδρομές κατακτητών, ρώσους γουνέμπορους και χριστιανούς ιεραποστόλους, αμερικανούς χρυσοθήρες, κυνηγούς και υλοτόμους, πολεμικές επιχειρήσεις και αγοροπωλησίες κρατών, πετρελαιαγωγούς που διασχίζουν ολόκληρη την ενδοχώρα, υδροπλάνα και ελικόπτερα για τις μετακινήσεις, και μια αχανή πολιτεία με καταπληκτική φύση, επιβλητικούς ορεινούς όγκους, την ψηλότερη κορυφή στη βόρεια Αμερική, περιπετειώδεις κατοίκους που αψηφούν το κρύο, και αμέτρητους τουρίστες που ψάχνουν τα τελευταία σύνορα της γης.
Η Αλάσκα δεν είναι μόνο πάγος. Είναι μια τεράστια χώρα με πολλές φυσικές και πολιτισμικές αντιθέσεις. Παρά το ψυχρό της κλίμα, έχει καλοκαίρι με ζέστη, και ατελείωτες πεδιάδες με λουλούδια. Παρά το καλοκαίρι της, έχει αμέτρητους αιώνιους πάγους και ψηλοκρεμαστούς παγετώνες, που εντυπωσιάζουν με την πυκνότητα και τη μορφή τους. Παρά τις κλιματικές δυσκολίες, έχει φανατικούς θαυμαστές που επιλέγουν το έδαφος της για μόνιμη διαμονή, και απολαμβάνουν χώρο, φύση, και φορολογική αμνηστεία. Και παρά την αραιοκατοίκηση, έχει ένα μωσαϊκο πολιτών, που προέρχονται από τους αυτόχθονες ινδιάνους, τις φυλές των πρώην Σοβιετικών, και τις φυλές των νυν Αμερικανών από κάθε γωνιά της γης. Η Αλάσκα δεν είναι αυτό που περιμένει ο επισκέπτης. Αποτελεί μια έκπληξη και ένα πολύ δυνατό χαρτί στο σύγχρονο τουριστικό παιχνίδι.

περισσότερα

Το Ανκορέιτζ και τα χόμπι των κατοίκων του

Το Ανκορέιτζ είναι μια απέραντη πόλη μονοκατοικιών. Ελάχιστα πολυώροφα κτίρια χτίστηκαν μετά τον ολέθριο σεισμό του 1962. Μια πόλη χτισμένη μέσα στο δάσος. Τα σπίτια χάνονται μέσα στα δέντρα εκτός από την περιοχή του κέντρου που διατηρεί την εικόνα της γνωστής σε μας σύγχρονης πόλης με εμπορικά κέντρα, γκαλερί, μπαρ κ.τ.λ.
Ο αμερικάνικος τρόπος ζωής κυριαρχεί και στην αντίστοιχη επαρχία. Απέραντα δάση, με λίγες περιοχές να επιτρέπουν τη θέα του ορίζοντα και του ουρανού. Αυστηροί κανόνες δόμησης με υψηλές προδιαγραφές. Για παράδειγμα, γίνεται από την πολιτεία έλεγχος αεροστεγανοποίησης σε κάθε νεόκτιστο πριν δοθεί η άδεια κατοίκησης. Κυριαρχεί η κλασσική αμερικάνικη επαρχιακή αισθητική με διακοσμητικά τεχνάσματα που συχνά αγγίζουν τα όρια της υπερβολής.
Το κύριο χόμπι των κατοίκων της Αλάσκας είναι το κάμπινγκ για καγιάκ και ψάρεμα σολομού στα αμέτρητα ποτάμια. Όσοι δεν ψαρεύουν περιμένουν να φωτογραφίσουν το εντυπωσιακό παλιρροϊκό κύμα που σαρώνει τα ποτάμια.
Άλλο ένα από τα χόμπι είναι η εξόρυξη χρυσού. Νοικιάζεις ένα χώρο στο παλιό χρυσωρυχείο και σκάβεις για χρυσό όπως οι πρώτοι άποικοι. Ο χώρος του ιστορικού ορυχείου, ο πόλος έλξης των πρώτων αποίκων είναι τώρα μουσείο.

περισσότερα

Εξερευνητικό ταξίδι στο Κιργιστάν

Επιβλητικά βουνά, αχανείς εκτάσεις μιας φύσης παράξενης, απέραντες κοιλάδες με άγρια γιακ να βόσκουν αμέριμνα, πυκνά δάση, ειδυλλιακές λίμνες και περήφανες αγέλες αλόγων. Μια σχεδόν ανεξερεύνητη χώρα που μοιάζει πραγματικά με πίνακα ζωγραφικής. Το Κιργιστάν, μπορεί προεπαναστατικά να ήταν μια φτωχή χώρα, όμως με το πέρασμα των χρόνων η κατάσταση βελτιώθηκε, ωστόσο το σοβιετικό παρελθόν παραμένει ακόμα ζωντανό. Βρίσκεται στην κεντρική Ασία και περικλείεται από την Κίνα, το Καζακστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν. Ίσως η επαφή με τους ντόπιους να είναι το πιο όμορφο κομμάτι του ταξιδιού, καθώς οι επισκέπτες σε αυτά τα μέρη είναι ιεροί. Μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση, όσους περισσότερους επισκέπτες δεχτεί ένα σπίτι, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευλογία για τους οικοδεσπότες. Η κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας Μπισκέκ θυμίζει κάτι από ρωσικό πατριωτισμό, ενώ η δαιδαλώδης αγορά στο Osh Bazaar στην πρωτεύουσα, διαθέτει μέχρι και του... αλόγου το γάλα! Τα καλά κρυμμένα μυστικά της χώρας όμως, βρίσκονται στα μικροσκοπικά χωριά της όπου ζουν κατά βάση Ουζμπέκοι και Κιργίσιοι. Εδώ, συναντά κανείς μικρούς Ουζμπέκους να ποζάρουν πρόθυμα με τα χαμογελαστά τους πρόσωπα στους ταξιδιώτες, γυναίκες να τινάζουν με μανία χαλιά και άντρες να φυλάνε τα πρόβατα. Μοναδικό «κομψοτέχνημα» αποτελεί η λίμνη Song Kul, όπου το μαγικό τοπίο ξεπερνά κάθε φαντασία. 

περισσότερα

Χίμπα: Οι νομάδες της ερήμου - Ναμίμπια

Οι Χίμπα και οι Χερέρο είναι φύλα που έφτασαν στη σημερινή Ναμίμπια και την Μποτσουάνα από το ανατολικό τμήμα της ηπείρου, στο πλαίσιο της μεγάλης μετακίνησης των λαών που μιλούσαν τη γλώσσα Μπαντού πριν από 150 χρόνια. Οι φυλές άρχισαν να διασκορπίζονται. Η ομάδα, που σήμερα είναι γνωστή ως Χερέρο, εξαπλώθηκε στον Νότο, ενώ οι πρόγονοι των Χίμπα παρέμειναν να «φυλάσσουν Θερμοπύλες» στην άγρια και αφιλόξενη Καόκολαντ, στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας.
Ο ημινομαδικός τρόπος ζωής αλλά και η ελάττωση των ήδη υπαρχόντων βοσκοτόπων εδώ και αιώνες τούς αναγκάζει να μετακινούνται προς ανεύρεση νέων «εύφορων» εδαφών, όπως διαμορφώνονται από τις βροχοπτώσεις. Ο καιρός είναι ο μόνος σύμμαχος για την εξασφάλιση και τη διατήρηση της ζωντανής περιουσίας τους.
Οι απειλητικές διαστάσεις που πήραν η ξηρασία και ο πόλεμος στη χώρα κατά τη δεκαετία του 1980 λίγο έλειψε να αφανίσουν την κοιτίδα του αρχέγονου πολιτισμού τους. Κάποιοι μετανάστευσαν στη γειτονική Ανγκόλα, άλλοι αναζήτησαν εργασία στις μεγάλες πόλεις και, δυστυχώς, έχασαν το 90% του βασικού τους περιουσιακού στοιχείου: τις αγελάδες τους.
Σήμερα περίπου 50.000 αυτόχθονες βοσκοί Χίμπα αποτελούν τον πληθυσμό στα όρια του ποταμού Κουνένε και απασχολούνται αποκλειστικά με τα κοπάδια και τις αγέλες τους γύρω από τους εκάστοτε νερόλακκους που επιλέγουν ως βάση για να ποτίζουν τα ζώα τους. Ζουν σε μικρά χωριά ή οικογενειακές ομάδες, φτιάχνοντας κάθε φορά τα χωριά τους γύρω από το μαντρί με τα ζώα τους! Στη μέση βρίσκεται η στάνη με τα ζώα και περιμετρικά οι καλύβες των Χίμπα.

περισσότερα

Η ακτογραμμή της ερήμου Ναμίμπ

Να περπατάς ξυπόλυτος στην ακτογραμμή της ερήμου Ναμίμπ…

Απόλυτη άρνηση της ευθείας, η έρημος Ναμίμπ, με τις υψηλότερες και ωραιότερες αμμοθίνες στον κόσμο, θεωρείται από τις αρχαιότερες του πλανήτη μας. Τα σχήματα και τα χρώματά τους αλλάζουν συνέχεια, προσφέροντάς μας εικόνες μοναδικές.
Το φως του ήλιου παίζει με τη σκιά στις αρμονικές, κομψές καμπύλες των αμμολόφων, που αλλάζουν και «καπνίζουν» με το φύσημα του ανέμου.
Οι άνεμοι συσσώρευσαν εδώ την άμμο της ερήμου επί αιώνες, δημιουργώντας ένα ανάγλυφο με τις υψηλότερες αμμοθίνες στον κόσμο, που φτάνουν και τα 300 μέτρα.
Το πολύ βαθύ κόκκινο χρώμα τους γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν φωτίζεται από τον ήλιο που δύει ή ανατέλλει. Η θέα από τους αμμόλοφους, αν προσπαθήσουμε να ανεβούμε σε κάποιον, μας δείχνει μια ατελείωτη σειρά από άλλες αμμοθίνες και μας κάνει να συνειδητοποιούμε πόσο μικροί είμαστε μπροστά στην απεραντοσύνη της φύσης.
Πάντως, όσο ειδικά παπούτσια και αν φοράς, το πιο πρακτικό είναι να ζήσεις αυτή την εμπειρία με γυμνά πόδια. Ειδικά στην κατάβαση κάνεις τόσο μεγάλα άλματα που νομίζεις ότι είσαι σούπερ ήρωας.

Dreams come true: Τους διάσημους αμμόλοφους θα επισκεφθούμε την 11η ημέρα του ταξιδιού μας, ενώ τη 12η ημέρα θα ξεκινήσουμε νωρίς για να προλάβουμε να τους περπατήσουμε με την ανατολή του ήλιου!

περισσότερα

Μποτσουάνα, η Ελβετία της Αφρικής

Αραιοκατοικημένη από ανθρώπους, αλλά με έναν ασύλληπτο συνωστισμό άγριων ζώων, παραμυθένιων ψαριών και πτηνών, η Μποτσουάνα βρίσκεται σφιχταγκαλιασμένη γεωγραφικά με τη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε και τη Νότια Αφρική. Προτεκτοράτο της Βρετανίας μέχρι το 1885, τραβάει πλέον τον δικό της δρόμο ανάπτυξης, βασισμένη στα διαμάντια και στον τουρισμό, και θεωρείται ως μία από τις πλέον εύπορες χώρες του αφρικανικού κόσμου.
Έχει μέγεθος όσο και η Γαλλία, μόνο που το 85% της χώρας καλύπτεται από την έρημο Καλαχάρι. Στο υπόλοιπο 15% ζουν ειρηνικά μόλις 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι διαφορετικών φυλών. Αυτό το ειρηνικά έχει πραγματικά τεράστια σημασία για μια αφρικανική δημοκρατία. Τα τύμπανα του πολέμου έχουν πολύ καιρό να ηχήσουν στη χώρα αυτή, γι’ αυτό και πολλοί τη συγκρίνουν με την Ελβετία.
Ένα ταξίδι-σταθμός στη γνωριμία μας με τη φύση και το αυθεντικό αφρικανικό στοιχείο. Ο μεγάλος ποταμός Οκαβάνγκο δεν εκβάλλει στον ωκεανό όπως οι περισσότεροι ποταμοί, αλλά διεισδύει μέσα στην έρημο Καλαχάρι και απλώνεται σε μια τεράστια επίπεδη περιοχή, όπου το νερό του σκορπίζεται σαν ιστός αράχνης προς όλες τις κατευθύνσεις και απορροφάται σιγά σιγά από τη γη, δημιουργώντας μια όαση που λέγεται δέλτα του Οκαβάνγκο.
Η βλάστηση οργιώδης, ενώ μέσα στο δέλτα υπάρχουν δεκάδες νησιά, χωριουδάκια, κανάλια και λίμνες, όπου ζουν ασύλληπτα για τη φαντασία πουλιά, ψάρια και ζώα. Η στάθμη του αυξομειώνεται σε εξαμηνιαίους κύκλους, κάνοντας τα νησιά να εξαφανίζονται κάτω από τα νερά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και να επανεμφανίζονται τον χειμώνα προκαλώντας την αντίστοιχη μετανάστευση των ζώων. Ας γνωρίσουμε όμως από κοντά το σμαραγδένιο αυτό κόσμημα στο αφρικανικό ανάγλυφο, πραγματικό θαύμα της φύσης.

περισσότερα

Ναμίμπια

• Η Ναμίμπια είναι μια χώρα πολύ ασφαλής. Δεν υπάρχουν επικίνδυνες ζώνες και δεν χρειάζεται να κάνετε εμβόλια. Αυτά και μόνο την καθιστούν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό προορισμό.

• Διαθέτει τουριστικές υποδομές που θα ζήλευαν πολλές χώρες. Μπορεί να ζήσεις ένα σαφάρι 4x4 ή μια ατελείωτη χωμάτινη διαδρομή, το γνωστό και ως αφρικανικό μασάζ, μπορεί να αναμετριέσαι με τα όριά σου, στο τέλος της ημέρας όμως στο λοντζ σε περιμένει ένα δείπνο-γαστριμαργική πανδαισία και ένα αποικιακού στυλ διακοσμημένο δωμάτιο, με σεντόνια που τρίζουν από καθαριότητα.

• Eco paradise. Το 40% της Ναμίμπια έχει επισήμως ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή, ενώ η ακτογραμμή του Ατλαντικού θεωρείται το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Αφρικής και το όγδοο μεγαλύτερο στον κόσμο!

• Έχει μόνο δύο εκατομμύρια κατοίκους. Δεν είναι περίεργο ότι μπορεί να οδηγείς επί ώρες χωρίς να δεις ούτε ένα αυτοκίνητο, έναν άνθρωπο ή έστω κάποιο σημάδι ανθρώπινης ζωής.

• Ναμίμπια στη γλώσσα των Βουσμάνων σημαίνει «Η χώρα όπου δεν υπάρχει τίποτα».

• H περιοχή Σοσουσβλέι είναι η πατρίδα των πιο υψηλών ανάγλυφων αμμόλοφων στον κόσμο που μπορεί να φτάνουν και τα 400 μ.

• Άλλο μοναδικό φαινόμενο που απαντάται εδώ είναι η τοπική ομίχλη πάνω από τις θίνες της άμμου.

• Το επόμενο μέρος που μπορεί να συναντήσει κανείς ομίχλη πάνω από μία έρημο είναι... ο πλανήτης Άρης!

• Siloh Wildlife Sanctuary ονομάζεται το υπέροχο καταφύγιο για την περίθαλψη και προστασία τραυματισμένων ρινόκερων και ελεφάντων που ίδρυσε το 2017 η Αντζελίνα Τζολί προς τιμήν της κόρη της Σιλό (Siloh), η οποία γεννήθηκε στη Ναμίμπια.

• Μόλις το 1990 η Ναμίμπια απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Νότια Αφρική.

Επιπλέον γνώσεις:

Βιβλία:
• «Africa, Sebastiao Salgado», εκδόσεις Taschen.
• «Tippi: My book of Africa», της Τιπί Ντεγκρέ, το κορίτσι των Γάλλων κινηματογραφιστών, που μεγάλωσε στη ζούγκλα της Ναμίμπια σαν θηλυκός Μόγλης, μοιράζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά της για τα ζώα και την Αφρική. Εκδόσεις Amazon.
• «The sheltering desert», του Χένο Μάρτιν.
• «A history of Namibia», της Μάριον Γουάλας.
• «Namibia: The beautiful landscape», του Μάριο Βιδόρ.

 

Η έρημος, η Ακτή των Σκελετών, οι Χίμπα, η άγρια αφρικανική ζωή… και εσείς!

Στο καψαλισμένο τοπίο της ερήμου Ναμίμπ, το χρυσαφένιο φως της αυγής φωτίζει πρώτα τις κορυφές των νεκρών αλωνίδων που τα σκελετωμένα κλαδιά τους δείχνουν τον ουρανό. Στη συνέχεια κατεβαίνει στους κορμούς τους και συνεχίζει όπως κάθε πρωί στα 600 χρόνια της ύπαρξής τους μέχρι να φτάσει στη σκαμμένη από την ανομβρία νεκρή επιφάνεια της «Νεκρής Όασης» (Deadvlei) και τότε, καθώς το φως του ήλιου παραμερίζει το πέπλο της σκιάς και σαρώνει τη λεκάνη της αλλοτινής λίμνης, τα πάντα μοιάζουν να επιταχύνουν. Η αντίθεση ανάμεσα στο ραγισμένο λευκό του της «Νεκρής Όασης» και στις κόκκινες αμμοθίνες που την περιβάλλουν είναι απόλυτη. Υπάρχει πράγματι μια ευδιάκριτη γραμμή, εκεί που τελειώνει το ένα και αρχίζει το άλλο…
Ο ανήσυχος ταξιδευτής θα μαγευτεί δίχως αμφιβολία από τη μαύρη αυτή «καλλονή» με τις άφθονες αποχρώσεις της άμμου. Ηθελημένα θα του κοπεί η ανάσα όταν αντικρίσει το υπαίθριο… ατελιέ της σκληρής ερήμου που ρούφηξε τα πάντα και μας έδωσε τη «Νεκρή Όαση». Θα αποκωδικοποιήσει τον ήχο που κάνει ο αέρας όταν σφυρίζει μέσα από τις θίνες. Θα ζυγίσει μέσα του την παγωμένη δροσιά του Ατλαντικού που φιλά ηδονικά τη φλογισμένη έρημο Ναμίμπ σε μια συνεύρεση μοναδική....
Υπνωτισμένοι από την απόκοσμη ομορφιά, παίρνουμε κιάλια και φωτογραφικές μηχανές για να «αποθηκεύσουμε» για πάντα στον σκληρό δίσκο της μνήμης μας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές αυτού του ταξιδιού, μία από τις αρχαιότερες φυλές του πλανήτη, τους περήφανους Χίμπα, που βάφουν πρόσωπα και μαλλιά με κόκκινο πηλό και που μας τιμούν βάζοντάς μας έστω και για λίγες ώρες μέσα στη ζωή τους, ενώ με τα τζιπ οργώνουμε τις ατέρμονες εκτάσεις του Πάρκου Ετόσα: λιοντάρια, ελέφαντες, τσίτα, γκνου, γαζέλες, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις, φλαμίνγκο μάς γνέφουν αφήνοντάς μας να διασχίσουμε την άγονη γη τους. Ζώα και πουλιά που δεν τα χωρά ο νους.

Και η σουρεάλ περιπέτεια συνεχίζεται… Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανακάλυψαν τη χώρα στις αρχές του 19ου αι. ήταν Γερμανοί ιεραπόστολοι. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί δρόμοι έχουν γερμανικά ονόματα, ενώ δίπλα στις τσίγκινες καλύβες μπορείς να βρεις αυθεντικές βαυαρικές μπιραρίες με λουκάνικα bratwurst και ξινολάχανο.
Οι περισσότεροι ταξιδιώτες δεν γνωρίζουν πολλά για αυτό το νοτιοδυτικό άκρο της Αφρικής. Αν πεις Ναμίμπια, μπορεί να μη θυμούνται ούτε πού βρίσκεται στον χάρτη. Τρίτη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του πλανήτη, περίμενε καρτερικά τη σειρά της, αρκούμενη σε ρόλο κομπάρσου ως συνοδευτικό διήμερο ταξίδι δίπλα στις ναυαρχίδες του τουρισμού: Νότια Αφρική και Μποτσουάνα. Κάπως έτσι πρόλαβε να γλιτώσει από το αδηφάγο στόμα του μαζικού τουρισμού. Στο μεσοδιάστημα γιόρτασε την ανεξαρτησία της, το 1990, ωρίμασε κοινωνικά και οικολογικά.
Και ό,τι της λείπει σε ανθρώπους και νούμερα, τα καλύπτει με τον υπερπληθυσμό των άγριων περήφανων ζώων, τη θερμή φιλοξενία και τα ζεστά χαμόγελα των κατοίκων της. Αν φέτος θέλετε να κάνετε ένα ταξίδι που θα το θυμάστε σε όλη σας τη ζωή, καλώς ήρθατε στη Ναμίμπια!

περισσότερα

Ρήνος

Με μήκος 1.230 χιλιομέτρων και μέση παροχή νερού άνω των 2.000 κυβικών μέτρων το δευτερόλεπτο, ο Ρήνος (που στη γλώσσα των Κελτών σημαίνει "αυτός που ρέει", δηλαδή ο Ρέων) είναι ένας από τους σπουδαιότερους ποταμούς της Ευρώπης. Χάρη στο πλάτος και την ορμητικότητά του, αποτελεί μια πλωτή οδό ζωτικής σημασίας για τις πέντε χώρες που διατρέχει.
Για τους Γερμανούς, ο Ρήνος είναι το μεγάλο, αιώνιο ποτάμι, γνωστό και ως "ποτάμι του πεπρωμένου". Στα νερά του έχουν ταξιδέψει αναρίθμητοι άνθρωποι και χάρη σ’ αυτόν έχουν διαδοθεί θρησκείες, γλώσσες, έθιμα.  Ο Ρήνος είναι ωστόσο για τους Γερμανούς πολύ περισσότερο από ένα ανεκτίμητο δώρο της φύσης - είναι ένα εθνικό σύμβολο. Ο ποταμός σχηματίζει πλήθος μαιάνδρων. Στις δυο όχθες του υπάρχουν παραδοσιακοί οικισμοί και κωμοπόλεις που βρίσκονται σε πλήρη αρμονία με τη φύση.Κατάφυτοι αμπελώνες κατηφορίζουν στις απότομες πλαγιές των λόφων και από αυτούς παράγεται το φημισμένο κρασί του Ρήνου.
Πάνω από σαράντα μεσαιωνικά κάστρα και παλάτια δεσπόζουν στην κοιλάδα κάνοντας το σκηνικό να μοιάζει παραμυθένιο. Σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου δεν υπάρχουν συγκεντρωμένα σε μια τόσο μικρή έκταση τόσο πολλά μεσαιωνικά κτίσματα. Η κοιλάδα του Ρήνου αποτελούσε μήλον της έριδος από τα μεσαιωνικά χρόνια, λόγω των διοδίων και των δασμών που πλήρωναν τα διερχόμενα πλοία στους εκάστοτε ηγεμόνες. Κι εκείνοι, για να έχουν τον γεωπολιτικό έλεγχο της περιοχής και να γεμίζουν το θησαυροφυλάκιό τους, φρόντιζαν να κτίζουν σε νευραλγικά σημεία επιβλητικούς καστρόπυργους, πολλοί από τους οποίους διατηρούνται σε άριστη κατάσταση.

περισσότερα

Γκάρμις – Παρτενκίρχεν

Αυτή η πανέμορφη κωμόπολη, το δημοφιλέστερο θέρετρο της Γερμανίας κοντά στα σύνορα με την Αυστρία και ένα από τα πιο γνωστά χιονοδρομικά κέντρα στην Ευρώπη. Οφείλει τη φήμη του στην εξαιρετική του τοποθεσία στους πρόποδες της ψηλότερης κορυφής των γερμανικών Άλπεων, τη Zugspitze, σε υψόμετρο 2.964 μέτρων. Είναι το μέρος που φιλοξένησε στα δύσκολα χρόνια του 1936 τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πριν από το 1936, η περιοχή ήταν άγνωστη στον πολύ κόσμο και χωρισμένη σε δύο τμήματα, το Γκάρμις και το Παρτενκίρχεν, σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου το ένα από το άλλο. Τα δύο αυτά τμήματα ενώθηκαν τότε με αφορμή τους Ολυμπιακούς Αγώνες και αποτέλεσαν μια ενιαία περιφέρεια. Το κέντρο του Γκάρμις αποτελείται σήμερα από πανέμορφα παλιότερα και νεότερα σπίτια και πανδοχεία στο κέντρο, ζωγραφισμένα με υπέροχες βουκολικές και βιβλικές παραστάσεις κατά το πρότυπο των σπιτιών στο Ομπεραμεργκάου. Λίγο ψηλότερα, εκεί που ξεκινάει η αλπική ζώνη, υπάρχουν υπέροχα ξενοδοχεία - σαλέ, με όλες τις ανέσεις. Πολύ υψηλού επιπέδου εγκαταστάσεις βρίσκονται εκεί, όπως και στο βουνό με τις ατελείωτες οροσειρές και πίστες.

περισσότερα

Ομπεραμεργκάου

Ένα παραμυθένιο χωριό στους πρόποδες των Άλπεων, διάσημο για τα υπέροχα ζωγραφισμένα από ντόπιους σπίτια του και την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού κάθε 10 χρόνια. Περπατώντας για λίγο, θα τα δείτε όλα από κοντά: στους τοίχους ολόγυρα, θέματα θρησκευτικού περιεχομένου, δοσμένα με ρομαντικό τρόπο, βουκολικές αναπαραστάσεις από τη ζωή της υπαίθρου, την καθημερινότητα και κυρίως εικόνες από τον ονειρικό κόσμο των παραμυθιών και του γερμανικού θρύλου. Έχεις την αίσθηση ότι οι μέγιστοι των Γερμανών παραμυθάδων, οι αδελφοί Γκριμ, κατάγονται από εδώ (έστω κι αν ο Γουλιέλμος και ο Ιάκωβος Γκριμ γεννήθηκαν στο Χανάου, κοντά στη Φρανκφούρτη): τόσο πολλές είναι οι αναπαραστάσεις των παραμυθιών τους εδώ, με πιο εντυπωσιακή τη γνωστή σε όλους μας ιστορία "Χάνσελ και Γκρέτελ", αποτυπωμένη με μοναδικό τρόπο στην πρόσοψη ενός μακρόστενου πανέμορφου σπιτιού του 19ου αιώνα. Νομίζεις πως ανοίγονται μπροστά σου οι σελίδες ενός εικονογραφημένου βιβλίου παραμυθιών. Το είδος αυτό της ζωγραφικής αναπτύχθηκε αποκλειστικά στη Νότια Βαυαρία κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, πλημμυρίζοντας με υπέροχες συνθέσεις και πολύ φωτεινά χρώματα τις προσόψεις των σπιτιών, αλλά και άλλων κτιρίων. Η ανάγκη να δουλέψουν οι ζωγράφοι σε εξωτερικές επιφάνειες με γρήγορους ρυθμούς έδωσε στη ζωγραφική αυτή την ονομασία Luftmalerei - από τη λέξη Luft, που σημαίνει αέρας. Εφαρμόστηκε αρχικά στη διακόσμηση προσόψεων μπαρόκ κτιρίων στην Ιταλία και τη Νότια Γερμανία, όπου και γενικεύθηκε η χρήση της κατά τη διάρκεια του 18ου και 19ου αιώνα. Αργότερα υιοθετήθηκε από μια κατηγορία εμπόρων, αλλά και αγροτών, ως ένδειξη πλούτου και ευμάρειας.

περισσότερα

Νοϊσβανστάιν –Neuschwanstein

Βρίσκεται σε μια περιοχή που νομίζεις πως ξεπήδησε από εικονογραφημένο ημερολόγιο ή καλύτερα από εικονογραφημένο παιδικό παραμύθι. Βλέποντάς την από κοντά, θα καταλάβετε το λόγο. Ζούσε λοιπόν κάποτε, σε τούτα εδώ τα μέρη, ένας ονειροπόλος βασιλιάς, που δεν ήθελε όμως να βασιλέψει. Ζούσε σ' ένα ιπποτικό κάστρο ψηλά σ' ένα λόφο, περιτριγυρισμένο από βουνά με πυκνό δάσος και δύο μεγάλες λίμνες. Στη μία έβρισκαν καταφύγιο οι κύκνοι τον παγωμένο χειμώνα, στην άλλη που πάγωνε, γλιστρούσαν τα έλκηθρα των παιδιών. Είχε κήπους ολόγυρα γεμάτους από σπάνια βλάστηση, ζώα και πουλιά. Αγαπούσε την τέχνη, λάτρευε τη μουσική κι έχτιζε τον ένα πύργο πίσω από τον άλλο. Έτσι ή κάπως έτσι, σαν σε παραμύθι, μπορούσε κανείς να περιγράψει τον τόπο αυτό, αλλά και την αινιγματική φυσιογνωμία του ΄, κυρίαρχη μορφή στη Βαυαρία στα μέσα του 19ου αιώνα.
Σαν τόπος, θυμίζει τα μέρη όπου οι Γερμανοί παραμυθάδες εμπνεύστηκαν τις υπέροχες ιστορίες τους, βλέποντας κοντά σε πρίγκιπες και βασιλιάδες κάστρα με πλούτο, δάση με βαλκυρίες και άλλα μυθικά πλάσματα - όπως οι νιμπελούνγκεν, τα παιδιά της ομίχλης, μέρος του λαϊκού γερμανικού έπους - που ενέπνευσαν τη διακόσμηση των κάστρων, αλλά και τις όπερες του Βάγκνερ, με τον οποίο ο μυθικός αυτός βασιλιάς συνδεόταν και τον οποίο υποστήριξε.
Δεν προλαβαίνεις να φτάσεις και ανάμεσα στα βουνά και τις δύο πανέμορφες λίμνες, στο ομιχλώδες τοπίο του κατάφυτου δάσους, το βλέμμα πέφτει πάνω στη μυστηριακή σιλουέτα ενός εκπληκτικού κτίσματος. Έκθαμβος κοιτάζεις και σκέπτεσαι ότι μάλλον ζεις σε όνειρο! Είναι ίσως το πιο διάσημο κάστρο στον κόσμο, το πρώτο από τα τρία συνολικά του Λουδοβίκου. Εκείνο που μάγεψε και χρησιμοποιήθηκε ως πρότυπο για ένα άλλο, με καθαρά εμπορικό χαρακτήρα: το κάστρο - σήμα κατατεθέν του Ντίσνεϊ. Μόνο που εδώ μέσα έζησε για λίγο, γύρω στις 170 μέρες όπως λένε, ένας πραγματικός βασιλιάς, με ευαισθησίες και αδυναμίες, αλλιώτικος από τους άλλους.
Φαντάστηκε αυτό το ανάκτορο σαν ένα γιγαντιαίο σκηνικό, που θα μπορούσε να "χωρέσει" τον κόσμο της γερμανικής μυθολογίας και των θρύλων. Όπως και για τόσα άλλα μεγαλεπήβολα σχέδια που έκανε, ο πύργος αυτός ουδέποτε ολοκληρώθηκε. Άρχισε να επισκευάζει το παλαιότερο κάστρο που βρισκόταν εκεί το 1869, σε σχέδια ενός σκηνογράφου και όχι αρχιτέκτονα, του Κρίστιαν Γιανκ. Δεκάδες χώροι μαρτυρούν την εκκεντρικότητα του ανθρώπου αυτού. Χώροι όπου συνυπάρχουν όλα τα γνωστά είδη τέχνης επί της γης.
Κάθε χρόνο στις 12 Σεπτεμβρίου, μια γιορτή αφιερωμένη στη μνήμη του πραγματοποιείται εκεί κοντά στη λίμνη του Στάρνμπεργκ. Μια μικρή βάρκα κινείται στα γαλήνια νερά της λίμνης, προς τη βορειοανατολική ακτή, στο σημείο όπου εικάζεται ότι πνίγηκε τον Ιούνιο του 1886 ή έδωσε τέλος ο ίδιος στη ζωή του σε ηλικία 42 ετών.

περισσότερα

Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου (El Camino de Santiago)

Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χριστιανικά προσκυνήματα από τους μεσαιωνικούς χρόνους. Λένε πως οι Απόστολοι Ιάκωβος και Ιωάννης, τα παιδιά του Ζεβεδαίου, μετά τη Σταύρωση και την Ανάληψη του Ιησού, θέλησαν να διαδώσουν το Ευαγγέλιο στους ειδωλολάτρες. Ο μεν Ιωάννης επέλεξε να στραφεί ανατολικά, πέρα από τον Ευφράτη, ενώ ο Ιάκωβος, αφού πρώτα άρχισε να κηρύττει στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, πήρε την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση από τον αδελφό του. Έτσι βρέθηκε στην απώτατη Δύση, στην Ισπανία. Ο Ιάκωβος δεν πέτυχε πολλά πράγματα και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Εκεί, το έτος 44, θανατώθηκε από τον Ηρώδη Αγρίππα και το σώμα του πετάχτηκε στα σκυλιά. Ήταν ο πρώτος Απόστολος που μαρτύρησε για την πίστη του. Λένε πως οι μαθητές του πήραν το ακέφαλο σώμα, το μετέφεραν στην Ισπανία, στην πιο απόμακρη δυτική της πλευρά, εκεί που η στεριά χάνεται στη θάλασσα και το έθαψαν. Στο μέρος εκείνο χτίσανε μια μικρή εκκλησία και μετά το γεγονός ξεχάστηκε. Η ιδέα ότι ο Ιάκωβος κήρυξε στην Ισπανία, άρχισε να διαδίδεται στη Δύση από τον 7ο αιώνα και μετά. Ήταν η εποχή που οι Άραβες είχαν αρχίσει να εξαπλώνονται στην Ιβηρική χερσόνησο. Ο τάφος, που σύμφωνα με την παράδοση είναι θαμμένα τα λείψανα του Αποστόλου Αγίου Ιακώβου, ανακαλύφθηκε το 813 από έναν ερημίτη μοναχό, τον Πελάγιο. Την εποχή εκείνη ο Αλφόνσος Β' βασίλευε στην Αστούρια και ο Καρλομάγνος ήταν αυτοκράτωρ της Δύσης.
Κατά τον Μεσαίωνα το προσκύνημα ήταν μια από τις πιο χαρακτηριστικές μορφές έκφρασης του θρησκευτικού συναισθήματος. Οι βαθύτεροι λόγοι έχουν τις ρίζες τους στη χριστιανική αντίληψη ότι η ίδια η ζωή είναι ένα προσκύνημα, και όταν από τον 2ο αιώνα οι πιστοί άρχισαν να λατρεύουν τα οστά των αγίων, στα οποία απέδιδαν δυνάμεις θαυματουργικές, τα μέρη όπου αυτά βρίσκονταν έγιναν τόποι λατρείας. Με τον καιρό, ο συνδυασμός της εξομολόγησης με ένα προσκύνημα εθεωρείτο σαν η καλύτερη συνταγή για τη συγχώρεση των αμαρτιών. Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα η διαδρομή ήταν πολύ δημοφιλής. Τον 12ο αιώνα επισκέπτονταν ετησίως το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα περίπου 500.000 πιστοί. Το μέγεθος είναι τεράστιο, αν συγκριθεί με τον πληθυσμό της Ευρώπης της εποχής εκείνης, που τον υπολογίζουν σε 60.000.000. Ωστόσο, η μαύρη πανούκλα, η προτεσταντική μεταρρύθμιση και οι πολιτικές αναταραχές στην Ευρώπη, οδήγησαν στην παρακμή της. Μέχρι τη δεκαετία του 1980, ελάχιστοι προσκυνητές έφθαναν στο Σαντιάγκο ετησίως. Από τότε, όμως, η διαδρομή έχει προσελκύσει έναν αυξανόμενο αριθμό προσκυνητών από όλο τον κόσμο.

περισσότερα

FREE DERRY, Η ταραγμένη ιστορία μιας πόλης

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 μια λαϊκή εξέγερση ξέσπασε σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Ιρλανδίας. Οι κάτοικοι έδιωξαν την τοπική αστυνομία και τις αρχές της πόλης και ανέλαβαν οι ίδιοι τη διοίκηση της πόλης. Η πόλη ήταν το Ντέρυ: για 3 ολόκληρα χρόνια, ένα μεγάλο μέρος της πόλης ήταν γνωστό ως «Ελεύθερο Ντέρυ» (Free Derry), μια περιοχή που για το διάστημα αυτό δεν αποτελούσε πλέον μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου, μια «no go» περιοχή, όπου ούτε ο ίδιος ο βρετανικός στρατός δεν μπορούσε να εισέλθει. 
Η λαϊκή αυτή εξέγερση ξεκίνησε από τη συνοικία Bogside, κάτω ακριβώς από τα τείχη της πόλης, και αφορμή ήταν οι επί μακρά σειρά ετών διακρίσεις εις βάρος των καθολικών κατοίκων της πόλης. Ολόκληρη η Ιρλανδία άλλωστε είναι κατά συντριπτική πλειοψηφία καθολική, εκτός από τις περιοχές όπου μέσα στους αιώνες εγκαταστάθηκαν Βρετανοί άποικοι, από την Αγγλία και τη Σκωτία.
Η Ιρλανδία υπήρξε η πρώτη αποικία της Βρετανίας. Στις αρχές του 20ου αι. ωστόσο η κεντρική και νότια Ιρλανδία απέκτησαν την ανεξαρτησία τους (έπειτα από πολλούς και αιματηρούς αγώνες). Η απάντηση της Βρετανίας ήταν να χωρίσει το ιρλανδικό έθνος και να κρατήσει τον Βορρά υπό τη δικαιοδοσία της. Στον Βορρά, οι προτεστάντες απόγονοι των Βρετανών εποίκων θεωρούσαν τους εαυτούς τους αμιγώς Βρετανούς, ενώ οι αυτόχθονες Ιρλανδοί, καθολικοί το θρήσκευμα, απέρριψαν τον διαχωρισμό πιστεύοντας σε μια ενωμένη Ιρλανδία.
Για να εξασφαλίσουν πως ο Βορράς θα παρέμενε για πάντα βρετανικός, το κράτος της Βόρειας Ιρλανδίας (με πρωτεύουσα το Μπέλφαστ) σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να κρατήσει τους αυτόχθονες καθολικούς μακριά από την τοπική εξουσία: και πουθενά δεν ήταν αυτό το γεγονός πιο ξεκάθαρο, από ό,τι στο Ντέρυ. Η πρακτική ήταν απλή: ο καθορισμός των εκλογικών τμημάτων στην πόλη ήταν σχεδιασμένος με τρόπο ώστε μεγάλες πληθυσμιακά κοινότητες καθολικών να εκλέγουν ένα μικρό αριθμό αντιπροσώπων, ενώ πολύ μικρότερες κοινότητες προτεσταντών είχαν τη δυνατότητα να εκλέγουν έναν πολύ μεγαλύτερο αριθμό αντιπροσώπων. Η πρακτική αυτή εφαρμοζόταν σε ολόκληρη τη Βόρεια Ιρλανδία, η επίδραση στο Ντέρυ ωστόσο ήταν καθοριστική, καθώς η πόλη ήταν ξεκάθαρα καθολική, με μια πολύ μικρή μειονότητα προτεσταντών. Πέρα από αυτό, οι καθολικοί του Ντέρυ αποκλείονταν από την αγορά εργασίαςαντιμετωπίζοντας τεράστιο πρόβλημα ανεργίας. Η κατάσταση αυτή διήρκεσε αρκετές δεκαετίες (από το 1921 έως τις αρχές του ’70), δημιουργώντας μια αυξανόμενη δυσαρέσκεια στην καθολική πλειοψηφία του Ντέρυ, που άρχισε να εκφράζεται με συνεχείς διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες (civil rights movement) στους δρόμους της πόλης, με επίκεντρο την συνοικία Bogside. Το 1968 και το 1969 τα επεισόδια ήταν καθημερινό φαινόμενο, με έντονη τη χρήση βίας από τη βρετανική αστυνομία, χωρίς να λείψουν τα θύματα. Το καλοκαίρι του 1969, στις 12 Αυγούστου, ξέσπασε μια μεγάλης κλίμακας σύγκρουση των καθολικών κατοίκων με την αστυνομία, που έμεινε γνωστή ως «η Μάχη του Bogside». Κράτησε τρεις μέρες, και έληξε με την απόσυρση των εξαντλημένων αστυνομικών δυνάμεων και την οχύρωση (με οδοφράγματα) μεγάλου μέρους της πόλης από τους ίδιους τους κατοίκους: το Ελεύθερο Ντέρυ μόλις είχε γεννηθεί.
Η απάντηση του Ηνωμένου Βασιλείου ήταν η αποστολή του στρατού στην περιοχή: συγκρούσεις ανάμεσα στον πλήρως εξοπλισμένο βρετανικό στρατό και τους αμυνόμενους κατοίκους του Ντέρυ ήταν καθημερινό φαινόμενο. Το αποκορύφωμα ήταν η Ματωμένη Κυριακή (Bloody Sunday), στις 30 Ιανουαρίου 1972, όταν άντρες του Βρετανικού Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών εισέβαλλε στο Bogside σκοτώνοντας 14 πολίτες, χωρίς να υπάρξει κάποια προκλητική κίνηση από τους κατοίκους, όπως παραδέχθηκε πολύ αργότερα (το 2010) και το επίσημο πόρισμα της βρετανικής κυβέρνησης. Λίγους μήνες αργότερα, στις 31 Ιουλίου 1972, μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση του στρατού (22.000 άντρες, όταν ολόκληρος ο καθολικός πληθυσμός του Ντέρυ δεν ξεπερνούσε τους 30.000) με την κωδική ονομασία Operation Motorman, έθεσε τέλος στο Ελεύθερο Ντέρυ, επαναφέροντας την πόλη υπό βρετανική διοίκηση. Ακολούθησαν τρεις δεκαετίες εκτεταμένων συγκρούσεων ανάμεσα στις βρετανικές αρχές και τους καθολικούς Ιρλανδούς, μια περίοδος γνωστή ως «οι Μπελάδες» (the Troubles), με εκατοντάδες θύματα.
Σήμερα η κατάσταση είναι απόλυτα ειρηνική, οι συνθήκες έχουν εξομαλυνθεί, τα δικαιώματα των καθολικών Βορειοϊρλανδών έχουν αποκατασταθεί: η ιστορία των ταραγμένων εκείνων χρόνων αποτυπώνονται εύγλωττα στα περίφημα murals, τις πελώριες ζωγραφιές στους τοίχους των πολυκατοικιών της πόλης, έργα της ομάδας καλλιτεχνών The Bogside Artists, που έζησαν από πρώτο χέρι ολόκληρη την ταραγμένη αυτή περίοδο…
 

περισσότερα

Δουβλίνο: Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ

Αν έχετε διαβάσει Τζέιμς Τζόις, θα έχετε πάρει μια πρώτη γεύση για το Δουβλίνο. Αν όχι, αφήστε τις αισθήσεις σας να σας ταξιδέψουν σε μια πόλη που δύσκολα θα ξεχάσετε...
Η γραφική πρωτεύουσα της Ιρλανδίας μετρά πάνω από χίλια χρόνια Ιστορίας, με ένα μέρος της πλούσιας πολιτιστικής της κληρονομιάς να βρίσκεται αποτυπωμένο στους δρόμους της: κτίσματα γεωργιανής και βικτοριανής αρχιτεκτονικής, καλοδιατηρημένα ιρλανδέζικα σπίτια με χρωματιστές πόρτες και παράθυρα που σπάνε τη μονοτονία του συνήθως γκρίζου ουρανού, κάστρα και επιβλητικοί καθεδρικοί ξεπροβάλλουν στις όχθες του ποταμού Λίφεϊ, που διαπερνά την πόλη.
Το Δουβλίνο διαθέτει σπουδαία παράδοση στο χώρο των γραμμάτων, ως γενέτειρα σπουδαίων λογοτεχνών όπως οι Τζέιμς Τζόις, Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Τζορτζ Μπέρναρντ Σο και Σάμιουελ Μπέκετ.
Αν και μεγάλο σε ηλικία, είναι πολύ νέο στην... ψυχή. Με το μέσο όρο ηλικίας των κατοίκων του να είναι κάτω των 30 ετών, είναι φυσικό να ανθεί εκεί η νυχτερινή ζωή.
Η πιο δημοφιλής περιοχή, με δεκάδες ζωηρές παμπ και εστιατόρια, είναι η Temple Bar, μια καλοδιατηρημένη μεσαιωνική συνοικία με λιθόστρωτα σοκάκια και σημαντικά πολιτιστικά κέντρα.

περισσότερα

Ινδοκίνα

Η Ινδοκίνα είναι η ανατολικότερη από τις τρεις μεγάλες χερσονήσους της Νότιας Ασίας. Στα βορειοδυτικά ορίζεται από την αλυσίδα Αρακάν και στα βόρεια από το υψίπεδο του Γιουνάν. Βρίσκεται κοντά στον Ισημερινό. Εκτείνεται μεταξύ 1° και 23° Βόρειου Γεωγραφικού Πλάτους και μεταξύ 91° και 109° Ανατολικού Γεωγραφικού Μήκους. Βρέχεται στα δυτικά από τον Ινδικό Ωκεανό (Κόλπος της Βεγγάλης, Θάλασσα των Ανταμάν, Στενό της Μαλάκα) και στα ανατολικά από τον Ειρηνικό Ωκεανό (Νότια Κινεζική Θάλασσα). Είναι μια γιγαντιαία χερσόνησος που περιλαμβάνει τη Μιανμάρ (Βιρμανία), την Ταϊλάνδη, τη Μαλαϊκή Χερσόνησο, την Καμπότζη, το
Λάος και το Βιετνάμ. Οι ακτές της Ινδοκίνας είναι ως επί το πλείστον ψηλές και ευθύγραμμες, εκτός από  το  Δέλτα  των  ποταμών  Iραουάντι  (Θάλασσα  των  Ανταμάν),  Μενάμ  (κόλπος  του  Σιάμ), Μεκόνγκ (Νότια Κινεζική Θάλασσα) και Ερυθρού ποταμού ή Σονγκ Κόι (Κόλπος του Τονκίν).
Γενικά η Ινδοκίνα είναι ορεινή περιοχή, με οροσειρές και υψόμετρα που μειώνονται βαθμιαία από το Βορρά προς το Νότο.
Οι ποταμοί, των οποίων ο ρους καθορίζεται από την ορεογραφία, κατέρχονται από τα βόρεια προς τα νότια, εκτός από τον Ερυθρό ποταμό, που ρέει στα βορειοανατολικά σύνορα της Ινδοκίνας, από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά. Μεγαλύτεροι ποταμοί είναι ο Iραουάντι, o Σιτάνγκ και ο Σαλουίν, που εκβάλλουν στον Ινδικό Ωκεανό και o Μενάμ, o Μεκόνγκ και o Ερυθρός ποταμός που εκβάλλουν στον Ειρηνικό. Έχουν μεγάλη σημασία, γιατί αποτελούν συγκοινωνιακές αρτηρίες με την ενδοχώρα και έχουν δημιουργήσει εκτεταμένες και εύφορες προσχωσιγενείς πεδιάδες.
Ο ποταμός Μεκόνγκ, «ο πατέρας των ποταμών», «ο ποταμός των εννέα δράκων» με μήκος 4.180 χιλιομέτρων, είναι ο πέμπτος σε μήκος ποταμός της Ασίας και από τους μεγαλύτερους του κόσμου. Διαδραματίζει από τους πανάρχαιους χρόνους έναν πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή των λαών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι για την Ινδοκίνα ό,τι ο Νείλος για την Αίγυπτο. Το Δέλτα του ήταν και είναι μία από τις μεγαλύτερες ορυζοπαραγωγικές περιοχές παγκοσμίως. Εκατομμύρια Ταϊλανδών, Λαοτινών, Καμποτζιάνων και Βιετναμέζων στηρίζονται στα νερά του για να καλλιεργήσουν το ρύζι, που αποτελεί τη βασική τροφή τους. Ο Μεκόνγκ είναι πλωτός και αποτελεί έτσι μια αρτηρία επικοινωνιών.
Το κλίμα της Ινδοκίνας είναι υποτροπικό με μέση ετήσια θερμοκρασία 28°C και διαμορφώνεται από τους μουσώνες, εξαιτίας των οποίων το έτος έχει μόνο δύο εποχές: την εποχή των βροχών και την εποχή της ξηρασίας. Ωστόσο, οι υψομετρικές διαφορές, το πλάτος και η διεύθυνση των ορεινών αλυσίδων δημιουργούν ιδιαίτερες συνθήκες από ζώνη σε ζώνη. Οι απότομες ατμοσφαιρικές μεταβολές προκαλούν συχνούς καταστρεπτικούς τυφώνες που σαρώνουν μεγάλες εκτάσεις συντρίβοντας δέντρα και σπίτια.
Χάρη στα άφθονα νερά των ποταμών και στο υγρό κλίμα, η βλάστηση της περιοχής είναι γιγαντιαία. Στο δυτικό τμήμα της Ινδοκίνας υπάρχουν τροπικά δάση και στο ανατολικό σαβάνες.
Στις περιοχές των Δέλτα και στις προσχωσιγενείς ζώνες καλλιεργούνται ρύζι, τσάι, βαμβάκι, καπνός, καουτσούκ και ζαχαροκάλαμο. Πολύ πλούσια είναι επίσης η πανίδα, με πολυάριθμες ποικιλίες ερπετών, αμφίβιων, ψαριών και θηλαστικών, από τα οποία ο βούβαλος χρησιμοποιείται ευρύτατα στους ορυζώνες.
Ο πληθυσμός οφείλει τη σύστασή του σε πολλά μεταναστευτικά ρεύματα, τα οποία διαδέχτηκαν το ένα το άλλο και συγχωνεύτηκαν με την πάροδο των αιώνων.
Κυριότερες  εθνικές  ομάδες  είναι  οι  Βιρμανοί,  οι  Τάι,  οι  Χμερ  και  οι  Αναμίτες.  Ιδιαίτερη  ομάδα αποτελούν οι Μαλαίοι, που κατοικούν στο νότιο τμήμα της Χερσονήσου της Μαλάκα. Υπάρχουν επίσης πολλοί Κινέζοι, ιδιαίτερα στη Μαλαισία.

περισσότερα

Μια εμπειρία μας από τη Σάπα και τις φυλές της – Βόρειο Βιετνάμ

Η ομάδα των Ελλήνων φτάνει στο σταθμό του Λάο Κάι, έχοντας ακολουθήσει ευλαβικά την πορεία του «κόκκινου ποταμού». Η πρωινή υγρασία έχει πάρει τη μορφή ψιλής βροχής και το σκοτάδι ακόμα καλύπτει την επαρχιακή πόλη που τώρα ξυπνά. Το λιτό κτίριο του σταθμού αντικρίζει μια  μικρή τετράγωνη πλατεία, όπου σιγά σιγά μαζεύονται ντόπιοι μεταφορείς και μικροπωλητές που περίμεναν από νωρίς την άφιξη του τρένου από την πρωτεύουσα Ανόι. Η μικρή ομάδα των ταξιδευτών αναζητεί με το νυσταγμένο ακόμα βλέμμα της την ταυτότητα αυτού του μακρινού τόπου, μέχρι που η διαδρομή για τη Σάπα ξεκινά: 38 χιλιόμετρα στην άκρη μιας βαθιάς κοιλάδας που χαράσσεται από αναβαθμίδες. Οι χωρικοί κάνουν τις πρώτες δουλειές της ημέρας και τα παιδιά περπατούν χιλιόμετρα για να φτάσουν στο πιο κοντινό σχολείο. Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου διαλύουν την καταχνιά του πρωινού και φωτίζουν υο υπέροχο τοπίο. 
Άφιξη στη Σάπα, υγιεινό καταφύγιο των Γάλλων αποικιοκρατών που ήθελαν να αποφύγουν την υγρασία και τις αρρώστιες του πεδινού Βιετνάμ. Πόλη γεμάτη με επαύλεις και σανατόρια που φτιάχτηκε από τους Ευρωπαίους, ανάμεσα σε ένα πυκνό δίκτυο μειονοτικών χωριών και ορεινών μονοπατιών.  Η Σάπα έχασε μέρος της παλιάς αίγλης και αισθητικής μετά τον πόλεμο του 1979 ανάμεσα στην Κίνα και το Βιετνάμ, αλλά παραμένει ένας τόπος ελκυστικός και γεωγραφικά ιδανικός. Ένας τεράστιος ορεινός όγκος δεσπόζει πάνω από την κοιλάδα: η πιο ψηλή κορυφή του Βιετνάμ, το Φαν Σι Παν, φυσικό σύνορο με την Κίνα. Η περιοχή μας γοητεύει και οι άνθρωποι είναι με την πρώτη ματιά διαφορετικοί. Περισσότερα χρώματα, ομοιόμορφα γυναικεία ενδύματα, μία εντελώς διαφορετική εντύπωση μέσα στην ίδια χώρα που εδώ και μέρες περιηγούμαστε. Τα μονοπάτια φιδογυριστά και λασπωμένα κατεβαίνουν την κοιλάδα για να φτάσουν στο πιο κοντινό χωριό, το Κατ Κατ, όπου διάσπαρτα ξύλινα σπιτάκια, πολυμελείς οικογένειες, οικόσιτα ζώα και μικροπωλητές περιμένουν την άφιξή μας.  Τα μονοπάτια πολλά, τα μονοπάτια συνεχίζουν, οι άνθρωποι διαφορετικοί αλλά οικείοι, τα χωριά και οι ορυζώνες μας υποδέχονται, τα βουνά μας παρακολουθούν και οι εικόνες μας μαγεύουν. Η αυθεντική και μακρινή Ινδοκίνα μας έχει ανοίξει την πόρτα της…

περισσότερα

Ταμ Κοκ - Βιετνάμ

Όταν επισκεφτεί κανείς το Ταμ Κοκ, μαγεύεται από την ομορφιά του τοπίου, τον καταπράσινο ορίζοντα και τη γαλήνη που προκαλεί η ροή του ποταμού. Πρόκειται για ένα μακρύ στενό ποτάμι, που διατρέχει ορυζώνες και από τις δύο πλευρές και περιβάλλεται από ψηλούς κάθετους κατάφυτους βράχους, οι οποίοι μοιάζουν σαν να τους έχει πετάξει ένας αλλοτινός θεός. Κατά την πλεύση μας, θα βλέπουμε αριστερά και δεξιά διάφορες φυλές, νεροβούβαλους και πολλά πτηνά! Χαρακτηριστική εικόνα είναι οι χαμογελαστοί ντόπιοι μέσα στις όμορφες ξύλινες παραδοσιακές τους βάρκες - τα σαμπάν όπως τις ονομάζουν τοπικά.
Ακόμα ένα πανέμορφο κομμάτι της περιοχής είναι τα ιερά σπήλαια, μέσα στα οποία η πλεύση γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή!!!
Μετά το 200 π.Χ. άρχισε μια περίοδος έντονης μετανάστευσης στη Νοτιοανατολική Ασία.
Μέλη της κυβέρνησης και του στρατού της κινεζικής Δυναστείας Τσιν εξορίστηκαν από τη διάδοχο Δυναστεία των Χαν και  εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κόκκινου Ποταμού, μεταλαμπαδεύοντας τον πολιτισμό και την τεχνογνωσία τους στους κατοίκους της περιοχής. Το 111 π.Χ. η Δυναστεία Χαν προσάρτησε το Βόρειο Βιετνάμ στις κτήσεις της. Παράλληλα, στο Κεντρικό Βιετνάμ υπήρχε ένας παράκτιος πολιτισμός ο οποίος εξελίχθηκε στο Βασίλειο Τσάμπα, που είχε έντονες ινδουιστικές και γενικότερα ινδικές επιρροές. Ένας πολιτισμός που στη διάρκειά του -από τον 4ο μέχρι και το 13ο αιώνα μ.Χ.- δημιούργησε σημαντικά πολιτικά και θρησκευτικά κέντρα. Ένα από αυτά, το Μι Σον, κοντά στον ιερό ποταμό Thu Bon και προστατευμένο από ορεινούς σχηματισμούς, αποδεικνύει ακόμη και σήμερα, μέσα από τα ερείπιά του, τη σπουδαία γεωστρατηγική του θέση. Διοικητική έδρα της Δυναστείας Dua, που επιβλήθηκαν και ενοποίησαν τα υπόλοιπα φύλα των Chams ιδρύοντας το Βασίλειο των Champapura, περιλαμβάνει σημαντικά ινδουϊστικά μνημεία, τα περισσότερα από αυτά αφιερωμένα στο θεό της καταστροφής και της αναγέννησης, το Σίβα.
Με άριστη τεχνογνωσία και αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια, τα πλινθόκτιστα ως επί το πλείστον μνημεία κοσμούνται αριστοτεχνικά με συμβολικές σκηνές από την ινδουιστική μυθολογία. Η μοναδικότητα της σύνθεσης, αλλά και της αρμονικής πολιτιστικής και πνευματικής αλληλεπίδρασης συνέβαλαν στην απόφαση της UNESCO να συμπεριλάβει το αρχαιολογικό σύμπλεγμα Μι Σον στα Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

περισσότερα

Η λίμνη Χο Χουάν Κιέμ και το υδάτινο κουκλοθέατρο

Η παλιά συνοικία εδώ και χίλια χρόνια δίνει παλμό σε όλες τις αρτηρίες, με κυριότερη εκείνη που καταλήγει στη λίμνη Χοάν Κιέμ. Σαν υδάτινος καθρέφτης, η λίμνη αντανακλά εξωτικά δέντρα, ζευγάρια που κάθονται στα παγκάκια πιασμένα χέρι χέρι, αφίσες κομμουνιστικής προπαγάνδας που μοιάζουν να ξέμειναν από άλλη εποχή, πλήθη που κάνουν τάι τσι τα ξημερώματα και παιδιά που τρέχουν χαρούμενα, κρατώντας μπαλόνια. Η λίμνη, αντικατοπτρίζοντας την ψυχή του Ανόι, αποτελεί αφετηρία και προορισμό στην περιπλάνησή μας μέσα στην πόλη.
Χο Χοάν Κιέμ σημαίνει «λίμνη του αποκαταστημένου σπαθιού». Σύμφωνα με το μύθο, στα μισά του 15ου αιώνα μια γιγάντια χρυσή χελώνα που κολυμπούσε στη λίμνη άρπαξε το μαγικό σπαθί που είχε χρησιμοποιήσει ο αυτοκράτορας Λε Τάι Το για να διώξει τους Κινέζους από το Βιετνάμ. Η χελώνα χάθηκε για πάντα στη μυστηριώδη νερά, επιστρέφοντας τo σπαθί στους κατόχους του, εξ ου και το όνομα της λίμνης.
Τα υγρά μονοπάτια της λίμνης μας φέρνουν στη βορειοανατολική πλευρά της, έξω από το διάσημο Υδάτινο Κουκλοθέατρο. Οι μαριονέτες του νερού είναι ένα συγκλονιστικό θέαμα, που παρόμοιό του δεν υπάρχει. Αναπτύχθηκαν στο Δέλτα του Κόκκινου Ποταμού πριν από τουλάχιστον 1.000 χρόνια, από καλλιεργητές ρυζιού που είδαν το νερό σαν μια δημιουργική σκηνή. Η παράσταση εκτυλίσσεται μέσα σε μια δεξαμενή- σκηνή και εξιστορεί τους μύθους και τις συνήθειες των χωρικών. Υπό την επήρεια της μουσικής που παίζει η ορχήστρα, οι μαριονέτες επιπλέουν, χορεύουν, βγάζουν φωτιές, βυθίζονται, αναδύονται, μαγεύουν.

περισσότερα

Στις φυλές του Βόρειου Βιετνάμ

Οι μειονοτικές εθνότητες στο Βιετνάμ αποτελούν περίπου το 8% του πληθυσμού της χώρας, αριθμώντας σχεδόν 9 εκατομμύρια ανθρώπους. Οι περισσότεροι εξ αυτών κατοικούν στις ορεινές περιφέρειες του βόρειου Βιετνάμ, κοντά στα κινεζικά σύνορα, σε περιοχές που κατά τους πρόσφατους πολέμους υπήρξαν πεδία μαχών και σφοδρών συγκρούσεων. Τα μέλη των φυλών αυτών διατηρούν σε πολύ μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα των μακρινών προγόνων τους: καλλιεργούν τη γη, δουλεύοντας κυρίως σε ορυζώνες, διαμένουν σε ξυλόκτιστες κατοικίες, τηρούν έθιμα, συνήθειες και καθημερινές πρακτικές που κληρονόμησαν από την οικογένειά τους. Το κρασί από ρύζι είναι ιδιαίτερα δημοφιλές ανάμεσά τους, και καθώς το αλκοόλ απαγορεύεται στις περιοχές αυτές, είναι το ρόφημα που θα δοκιμάσετε και εσείς κατά την επίσκεψή σας. Οι πολυπληθέστερες φυλές είναι οι Τάυ, οι Τάις και οι Μαύροι Χμονγκ: οι τελευταίοι μάλιστα ξεχωρίζουν και για τις χαρακτηριστικές φορεσιές τους με το έντονο μπλε χρώμα. 

περισσότερα

Στιγμές από το ταξίδι μας στο Βιετνάμ

Όταν το ταξίδι έχει ξεκινήσει και οι μηχανές του αεροπλάνου μειώσουν το θόρυβό τους και οι ρόδες του ξεδιπλώνονται για να αγκαλιάσουν το τσιμέντο του διαδρόμου , τότε αρχίζει να ζωντανεύει το όνειρό σου …
Χο Τσι Μίνχ
Βγαίνεις στην πόλη του Χο Τσι Μίνχ. Τα μάτια σου κολλάνε στο χρώμα των κτηρίων της Γαλλικής εποχής, τον καθεδρικό ναό και το ταχυδρομείο , την όπερα και το Δημαρχείο. Αναζητούν το ύψος των μοντέρνων κτηρίων, χάνονται στο ποτάμι από μοτοποδήλατα και γυαλιστερά κράνη που πλημμυρίζουν τους μοντέρνους δρόμους, σκοντάφτουν στους πωλητές, τους πελάτες και τα αμέτρητα προϊόντα της γραφικής κεντρικής αγοράς.
Η σκέψη μας θα ανατρέξει στα σημάδια του πολέμου μέσα από το μουσείο αναμνήσεων του πολέμου, το παλάτι της επανένωσης και τα τούνελ των ηρώων το Κου Τσι.
Η ηρεμία στην ψυχή και στο μυαλό θα επανέλθει όταν το πλοιάριο  θα γλιστράει στα λασπωμένα νερά του ποταμού Μεκόνγκ που θα σε φέρει να δεις τους ντόπιους κατοίκους  να αγωνιούν και να αγωνίζονται για τον επιούσιο, πάνω και γύρω από τα άκακα κύματα καλλιεργώντας, παράγοντας και πουλώντας τα προϊόντα τους αλλά και δείχνοντας τον τρόπο ζωής τους για την καθημερινότητα τους…
Χοι Αν
Στη δεύτερη στάση του ταξιδιού θα απολαύσουμε την απαράμιλλη ομορφιά της ξεχασμένης στους αιώνες πόλης του Χοι Αν θαυμάζοντας  την ώχρα των κτηρίων κάτω από τον ήλιο και το χρυσάφι της νύχτας από τα φώτα και το φεγγάρι. Η επίσκεψη στους Ινδουιστικούς ναούς του Μυ Σον θα μας φέρει στην καταπράσινη ιερή κοιλάδα των Τσαμ και θα φέρει πίσω στον χρόνο και μακριά σε άλλους θεούς και άλλες λατρείες. Εδώ θα μας δοθεί η ευκαιρία να βουτήξουμε στα ζεστά νερά της θάλασσας της Νότιας Κίνας.    
Θα ακολουθήσει η ηρωική πόλη της Ντανάγκ με τα μαρμάρινα γλυπτά και προϊόντα της με τις αχανείς αμμώδεις παραλίες της και τις γέφυρές της. Ο δρόμος θα μας οδηγήσει στην αυτοκρατορική πόλη της Χουέ , όπου θα θαυμάσουμε την αυτοκρατορική και απαγορευμένη πόλη, θα γευτούμε την τοπική ζωή μέσα από την επίσκεψη στην τοπική αγορά, θα ηρεμήσουμε μέσα από την ιερότητα της παγόδας της Ουράνιας Κυρίας, θα ξεκουραστούμε και θα δροσιστούμε κάνοντας βαρκάδα στον ποταμό των αρωμάτων.
Άνόι
Η πτήση θα μας φέρει στην πρωτεύουσα της χώρας , το θρυλικό Ανόι , πρωτεύουσα για περισσότερα από 800 χρόνια , σύμβολο της υπομονής, της υπεροχής και της θέλησης για ενότητα αυτού του λαού που έζησε 1000 χρόνια κατοχής από τους Κινέζους και σχεδόν 100 χρόνια αποικιοκρατίας από τους Γάλλους που τελικά νίκησε όλους τους εχθρούς του και τελευταία τους Γάλλους και τους Αμερικανούς εισβολείς . Στο Ανόι θα θαυμάσουμε το μαυσωλείο του αρχιτέκτονα της ανεξαρτησίας και νίκης του Χο Τσι Μινχ, τα ωραία κτήρια του Γαλλικού τετραγώνου και της Γαλλικής κληρονομιάς , θα γνωρίσουμε την παραδοσιακή , πολύβουη αγορά της πόλης μέσα από μια βόλτα με ποδήλατα , τα περίφημα σικλό, θα γνωρίσουμε την ιστορία της πόλης από την επίσκεψη στο ναο του σωτήρα της Χώρας στρατηγού Ντάο, θα γνωρίσουμε τους 54 λαούς της χώρας μέσα από την επίσκεψη μας στο εθνολογικό μουσείο , θα ενθουσιαστούμε από την τάξη και οργάνωση της χώρας μέσα από την διδασκαλία και εφαρμογή της κομφουκιανής φιλοσοφίας, με την επίσκεψή μας στον Ναό της λογοτεχνίας του πανεπιστημίου που ιδρύθηκε εδώ και σχεδόν 1000 χρόνια ,αμέσως μετα την ανεξαρτησία από την Κίνα . Επίσης θα βιώσουμε τον τρόπο διασκέδασης του αγροτικού αυτού λαού παρακολουθώντας μια εξαιρετική παράσταση με μαριονέτες στο νερό .
Χαλόνγκ και Χόλα Λου
Από το Ανόι θα έχουμε την τύχη να ταξιδέψουμε , να κάνουμε μια κρουαζιέρα και να θαυμάσουμε των ωραιότερο κόλπο στον κόσμο , τον κόλπο της Χαλόνγκ, στολισμένο με βραχώδεις ασβεστολιθικούς σχηματισμούς που αναδεικνύονται μέσα από τα πράσινα νερά της σμαραγδένιας θάλασσας, μνημείο παγκόσμιας φυσικής ομορφιάς της Ουνέσκο , μια ομορφιά που συμπληρώνεται με ένα υπέροχο γεύμα θαλασσινών πάνω στο πλοιάριο.
Μια τελευταία εξόρμηση θα είναι η γνωριμία μας  με την πρώτη πρωτεύουσα της χώρας την Χόα Λου, προστατευμένη από κατακόρυφους βραχώδεις σχηματισμούς , οπού θα θαμάσουμε πανέμορφους ναούς αφιερωμένους στους πρώτους αυτοκράτορες. Θα ακολουθήσει μια πανέμορφη βαρκάδα σε ποταμό που περνά μέσα από τα σπήλαια , μια βαρκάδα που πραγματικά θα μας μείνει αξέχαστη. Το ταξίδι μας θα κλείσει με ελεύθερο χρόνο στην αγορά της πόλης, για τα τελευταία ψώνια και τις τελευταίες ματιές σε ένα λαό και μια χώρα με έναν τόσο διαφορετικό πολιτισμό.

περισσότερα

Τεκίλα

Η τεκίλα κατάγεται από το Μεξικό! Πήρε το όνομά της από την ομώνυμη μικρή πόλη στο Δυτικό Μεξικό, που απέχει περίπου 55 χιλιόμετρα από την Γουαδαλαχάρα. Ο θρύλος για τη γέννησή της αναφέρει ότι ένας κεραυνός χτύπησε κάποτε μια αγαύη στην περιοχή μιας φυλής Ινδιάνων του Μεξικού. Εκείνοι τότε παρατήρησαν ότι το φυτό άρχισε να εκκρίνει ένα γευστικό και καυτερό υγρό, που όταν το έπινες σου δημιουργούσε ευχάριστα συναισθήματα. Το θεώρησαν δώρο σταλμένο από τους θεούς.
Η αγαύη, η πρώτη ύλη της τεκίλας, δεν είναι κάκτος, όπως οι περισσότεροι λανθασμένα πιστεύουν, αλλά ανήκει στην οικογένεια των κρινοειδών. Η λέξη αγαύη σημαίνει θαυμαστός και αθάνατος!

Η θαυμαστή ιστορία της ξεκινάει στις αρχές του 16ου αιώνα, με την αποβίβαση στο Μεξικό των Ισπανών κατακτητών. Αν και οι περιορισμοί για τη χρήση του αλκοόλ δεν επέτρεπαν την ανεξέλεγκτη κατανάλωσή του, οι Αζτέκοι παρασκεύαζαν ένα ποτό που ονόμαζαν pulque (πούλκε) από τη ζύμωση του χυμού του καρπού της αγαύης.

Ποτό με «ονομασία προέλευσης», η τεκίλα πρέπει, σύμφωνα με τον νόμο, να παράγεται μόνο μέσα στα σύνορα του Μεξικού και να περιέχει τουλάχιστον 51% συμπυκνωμένα ζάχαρα γαλάζιας αγαύης, που καλλιεργείται από τους χιμαντόρες (jimadores, παραγωγοί αγαύης), στις περιοχές Jalisco, Guanajuato, Michoacam, Nayarit και Tamanlipan. Η πρώτη επίσημη κρατική άδεια από την ισπανική κυβέρνηση για την καλλιέργεια της μπλε αγαύης και τη λειτουργία αποστακτήρα με σκοπό την παρασκευή τεκίλας δόθηκε στον Jose Cuervo. Το 1910 υπήρχαν ήδη 100 ποτοποιίες στην πολιτεία του Jalisco, αλλά η πραγματική «άνοιξη» της τεκίλας αρχίζει μετά το 1920, όταν υιοθετούνται νέες, σύγχρονες μέθοδοι παραγωγής, δανεισμένες από την προχωρημένη ήδη οινοποιία. Παράλληλα, με την προσθήκη aguamiel, δηλαδή νερόμελου, η γεύση της γλυκαίνει και γίνεται πιο προσιτή στους μη ιθαγενείς και κυρίως στους κατοίκους των γειτονικών ΗΠΑ.
Υπάρχουν περισσότεροι από 300 διαφορετικοί τύποι αγαύης και χρειάζονται 8 με 12 χρόνια για να μεγαλώσει η πίνια (pina), δηλαδή ο τεράστιος καρπός της, ο οποίος φτάνει τα 50 κιλά και μοιάζει πολύ με τον καρπό του ανανά. Η καλλιέργεια της μπλε αγαύης δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από καλό έδαφος και συνεχή παρακολούθηση για τον εντοπισμό τυχόν ασθενειών. Την εποχή της συγκομιδής οι χιμαντόρες συλλέγουν τους καρπούς. Οι αγαύες κόβονται από τη ρίζα και καθαρίζονται από τα φύλλα μέχρι να αποκαλυφθεί η pina, η καρδιά του φυτού. Η καρδιά κόβεται σε τέταρτα και αφαιρείται το σκληρό μέρος που την ενώνει με τη ρίζα, για να μην επηρεάσουν το τελικό προϊόν τα πικρά στοιχεία που περιέχει. Στη συνέχεια τα καθαρά κομμάτια βράζουν επί 24 ώρες, οι βρασμένες καρδιές ψύχονται για 2 ημέρες ώστε να αναπτύξουν μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στη γεύση και ύστερα ζυμώνονται με μαγιά. Στη διαδικασία της απόσταξης που ακολουθεί χρησιμοποιούνται αποστακτήρες διαφόρων μεγεθών για να παραχθούν διαφορετικοί τύποι τεκίλας. Στο στάδιο αυτό η τεκίλα εμφιαλώνεται αμέσως ή σε κάποιες περιπτώσεις έπειτα από ορισμένο χρόνο παραμονής σε βαρέλια, ανάλογα με τον τύπο τεκίλας που παράγεται.

Οι τύποι της τεκίλας, σύμφωνα με τη μεξικανική νομοθεσία, είναι τέσσερις.
Silver, Blanco, Plata: η λευκή τεκίλα, εμφιαλώνεται αμέσως μετά την απόσταξη ή μέσα σε 60 μέρες. Μπορεί να αποθηκευθεί μέχρι την εμφιάλωση σε ανοξείδωτες δεξαμενές, αλλά όχι σε ξύλινα βαρέλια.
Gold, Oro, Suave, Joven ή Joven abocado: η κίτρινη τεκίλα, είναι το ίδιο με τη Silver, με τη διαφορά ότι γίνεται προσθήκη βελτιωτικών συστατικών -συνήθως καραμέλας και εσάνς δρυός, σε ποσοστό μέχρι 1% του συνολικού βάρους-, με σκοπό τη δημιουργία γεύσης και χρώματος που την κάνουν να μοιάζει παλαιωμένη.
Rested ή Reposado: η τεκίλα που έχει ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια για 2 έως 12 μήνες πριν από την εμφιάλωση.
Aged ή Apejo: η τεκίλα που αποθηκεύεται και αφήνεται να ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια περιεκτικότητας το πολύ 350 λίτρων, για περισσότερο από έναν χρόνο προτού εμφιαλωθεί. Η παλαίωση μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 8 με 10 χρόνια.

Στην αγορά του Μεξικού κυκλοφορούν περισσότερα από 600 είδη τεκίλας. Οι διαφορές τους εξαρτώνται από την ποσότητα αγαύης που χρησιμοποιείται για την παρασκευή τους. Είναι σαφές πως τα προϊόντα με προσθήκη ζάχαρης, γνωστά ως mixto tequilas, είναι πολύ κατώτερα από πλευράς γεύσης, αρώματος και σώματος, συγκριτικά με τις τεκίλες που παράγονται από 100% αγαύη. Το ποσοστό αυτό συνήθως αναγράφεται στην ετικέτα.
Η διπλή απόσταξη επιβάλλεται στην παραγωγή της τεκίλας, αλλά η τριπλή μπορεί να προκαλέσει την εξασθένηση του αρωματικού χαρακτήρα της. Η επιλογή ανάμεσα σε μια Apejo ή μια Silver είναι θέμα γούστου, είναι όμως προφανές πως όσο μεγαλύτερη είναι η διάρκεια της παλαίωσης τόσο πιο σκούρο γίνεται το χρώμα της τεκίλας και τόσο πιο έντονα είναι τα χαρακτηριστικά αρώματα και οι γεύσεις βαρελιού. Η καλύτερη στιγμή θεωρείται πως είναι στα 4 χρόνια της ωρίμασης. Ωστόσο, η παλαίωση δεν προσφέρει στην τεκίλα την εξαιρετική ποιότητα που προσφέρει σε άλλα αλκοολούχα ποτά.

περισσότερα

Κορσική

Η Κορσική, το "ιταλικό νησί" της Γαλλίας, είναι το τέταρτο σε μέγεθος νησί της Μεσογείου μετά τη Σικελία, τη Σαρδηνία και την Κύπρο. Βρίσκεται βόρεια της Σαρδηνίας, δυτικά της Ιταλίας και νοτιοανατολικά της Γαλλίας, της οποίας αποτελεί επαρχία. Κάποιοι ερευνητές θεωρούν ότι ήταν η ομηρική πόλη των Λαιστρυγόνων. Η ονομασία "Κύρνος" που της προσέδωσαν οι αρχαίοι Έλληνες (1η χιλιετία π.Χ.) πιθανότατα έχει την ίδια ρίζα με τη λατινική ονομασία "Corsica". Ολόκληρο το νησί είναι ένα απέραντο πάρκο, με πανύψηλα βραχώδη βουνά και δάση από πεύκα, οξιές, καστανιές και βελανιδιές. Οι τεράστιες κοιλάδες του καλύπτονται από τον περίφημο θάμνο μακί - από αυτόν πήραν τ' όνομά τους οι αντιστασιακές οργανώσεις της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου - και από κουμαριές, σκίνα, ρείκια, μυρτιές, λεβάντα και δεντρολίβανο. Η Κορσική διαθέτει επίσης μερικές από τις πιο όμορφες παραλίες της Μεσογείου. Λόγω της γεωγραφικής του θέσης, του ανυπέρβλητου φυσικού του κάλους και της συνύπαρξης πολλών πολιτισμών, το νησί ανέπτυξε μια ιδιαίτερη κουλτούρα, την οποία οι Κορσικανοί διατηρούν περήφανα μέχρι σήμερα. Το πιο διάσημο τέκνο της είναι ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο επονομαζόμενος Μεγάλος. Ένας, αλλά (Ναπο)Λέων!

περισσότερα

Μνημείο Στόουνχετζ (Stonehenge), Αγγλία

Τυλιγμένο στην αχλύ του μύθου, το Στόουνχετζ (Stonehenge) αντιστέκεται σε όλους: στον πανδαμάτορα χρόνο που τρεις χιλιετίες δεν του ήταν αρκετές για να λυγίσει τους πελώριους μεγαλίθους, αλλά και στους αρχαιολόγους και επιστήμονες που ακόμη παλεύουν να λύσουν το μυστήριο της κατασκευής και της χρησιμότητάς του. Το υποβλητικό μεγαλιθικό μνημείο εντοπίζεται στην πεδιάδα του Σόλσμπερυ (Salisbury), περίπου 15 χλμ. από την ομώνυμη πόλη και 142 χλμ. από το Λονδίνο. Πρόκειται για συνολικά 60 μεγαλιθικές πλάκες τοποθετημένες ώστε να σχηματίζουν έναν (όχι πια) πλήρη κύκλο. Η μεγαλύτερη από αυτές έχει ύψος 7 μέτρων (συν 2,4 μέτρα θαμμένα στο έδαφος), και ζυγίζει περίπου 45 τόνους.

Ποιοι τις τοποθέτησαν εκεί; Πότε ξεκίνησε να κατασκευάζεται αυτό το συγκρότημα; Και κυρίως, ποιον σκοπό εξυπηρετούσε; Οι ειδικοί έχουν να προτείνουν αρκετές διαφορετικές θεωρίες, χωρίς καμία ωστόσο να έχει αποδειχθεί περίτρανα μέχρι τώρα πως είναι και η πραγματική. Ίσως πιο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται η εκδοχή που υποστηρίζει πως το Στόουνχετζ υπήρξε χώρος ταφής, όπως μαρτυρούν και οι  εκατοντάδων σκελετών και κτερισμάτων που εντοπίστηκαν περιμετρικά του μνημείου.

Υπάρχει λοιπόν κάτι που στ’ αλήθεια ξέρουμε για το Στόουνχετζ; Ναι και όχι. Γνωρίζουμε πως η κατασκευή του κράτησε περίπου 15 αιώνες, με τις απαρχές να τοποθετούνται την περίοδο 2950-2900 π.Χ., όταν με ξύλινες κατασκευές οριοθετήθηκε ο κεντρικός κύκλος διαμέτρου 100 μέτρων. Το έργο συνεχίστηκε για πέντε αιώνες με την τοποθέτηση των πρώτων από τις μεγαλιθικές πλάκες, και ολοκληρώθηκε περίπου το 1600 π.Χ. όταν και, κατά την εκτίμηση των ειδικών, πήρε εν πολλοίς τη μορφή που γνωρίζουμε σήμερα.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις πολλών, το Στόουνχετζ χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς (ιδίως τον Μεσαίωνα) από δρυΐδες ως ιδανικός χώρος τέλεσης ιεροτελεστιών. Παρότι ο χώρος είχε κηρυχθεί ως μνημείο αρκετά νωρίς, μόλις το 1978 απαγορεύτηκε η χρήση του για οποιοδήποτε λόγο, καθώς και η προσέλευση του κοινού στο εσωτερικό κύκλο του, προκειμένου να προστατευθεί το μνημείο.

περισσότερα

Κορνουάλη

Η ΚΟΡΝΟΥΑΛΗ είναι κομητεία της Αγγλίας στο πιο νοτιοδυτικό τμήμα της Μεγάλης Βρετανίας. Βρέχεται βορειοδυτικά από τον Ατλαντικό, νότια από τη Θάλασσα της Μάγχης και ανατολικό της σύνορο είναι η κομητεία του Ντέβον, με φυσικό σύνορο τον ποταμό Τέιμαρ. Πρωτεύουσα της κομητείας είναι το Τρούρο που βρίσκεται στον κόλπο Φάλμουθ. Αποτελεί την πλουσιότερη περιοχή της Αγγλίας σε αρχαιότητες.
Η ακτογραμμή της Κορνουάλης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή, καθώς απαρτίζεται από βράχους ή ακόμα και γκρεμούς, οι οποίοι έχουν δημιουργηθεί από τους ανέμους και τα νερά του Ατλαντικού ωκεανού. Στα βόρεια της Κορνουάλης σχηματίζεται ο κόλπος Σεντ Άιβς και στα νότια ο κόλπος Μάουντ και ο όρμος Πλίμουθ.
H σημαία της Κορνουάλης, γνωστή και ως σημαία του άγιου Piran, αποτελείται από ένα λευκό σταυρό σε μαύρο φόντο και αναπαριστά το φως της αλήθειας που λάμπει πέρα από το μαύρο σκοτάδι του Κακού.

περισσότερα

Ουαλία

Η ΟΥΑΛΙΑ είναι χώρα που αποτελεί μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου και της νήσου της Μεγάλης Βρετανίας.
Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Μεγάλης Βρετανίας και συνορεύει ανατολικά με την Αγγλία, νότια με το Κανάλι του Μπρίστολ (Môr Hafren) και δυτικά και βόρεια με την Ιρλανδική θάλασσα. Η πρωτεύουσα της Ουαλίας και μεγαλύτερη πόλη της είναι το Κάρντιφ, από το 1955. Η Ουαλία είναι πεδινή χώρα. Το μεγαλύτερο μέρος της Ουαλίας είναι πεδιάδα και υπάρχουν μόνο λίγα και χαμηλά βουνά, κυρίως βόρεια και κεντρικά στη χώρα, ενώ το μήκος της ακτογραμμής της φτάνει τα 1.200 χιλιόμετρα.
Η κοινωνική οργάνωση της ζωής των Ουαλών στηρίχθηκε όπως σε όλους τους κελτικούς λαούς, στην οργάνωση της φυλής. Είχαν βασιλείς και βάρδους, τους οποίους, σαν ποιητική και ιερατική κάστα, εκτιμούσαν πολύ. Οι βάρδοι ασχολούν ταν με τη διαφύλαξη και τη μελέτη των παραδόσεων της φυλής τους. Οι βάρδοι ζούσαν στην αυλή του βασιλιά και στηρίζονταν οικονομικά από αυτόν. Οι Αγγλοσάξωνες σταμάτησαν μπροστά στο φράγμα των ουαλικών βουνών, κι εγκαταστάθηκαν εκεί. Μετά την απώλεια των πεδινών περιοχών, τα βασίλεια της Μερκίας (Mersey) και της Νορθούμπρια (Northumbria) στην Αγγλία, και μετά του Ουέσσεξ (Wessex), καθόρισαν τα σύνορα μεταξύ των δυο λαών. Μέχρι τον 8ο αιώνα, είχαν καθοριστεί και τα ανατολικά σύνορα με τους Αγγλοσάξωνες.

περισσότερα

Νησιά Σολομώντα

Μόλις 9 βαθμούς νότια του ισημερινού, τα νησιά του Σολομώντος αποτελούνται από 992 νησιά, εκ των οποίων 147 κατοικούνται. Αυτά τα νησιά εκτείνονται 900 μίλια σε νοτιοανατολική κατεύθυνση από τα νησιά Shortland, στα σύνορα με την Παπούα-Νέα Γουινέα, στα νησιά Santa Cruz, τα οποία συνορεύουν με το Βανουάτου. Το αρχιπέλαγος καλύπτει μια έκταση 461.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που αποτελείται από ορεινά νησάκια και κοραλλιογενείς ατόλες.

Τα νησιά του Σολομώντος ανήκουν στην ομάδα νησιών της Μελανησίας, που περιλαμβάνει επίσης την Παπούα Νέα Γουινέα, το Vanuatu και τα Φίτζι. Τα αρχαιολογικά και γλωσσικά στοιχεία δείχνουν ότι οι κυνηγοί και οι συλλέκτες από τη Νοτιοανατολική Ασία εγκαταστάθηκαν πρώτοι, με τους ναυτικούς να ακολουθούν χρόνια μετά, ενώ μάλιστα πιστεύεται ότι οι αρχαίοι άποικοι εγκαταστάθηκαν γύρω στo 3.000 π.Χ., ενώ Αυστραλοί έφθασαν στο 4000 π.Χ.

Σήμερα, το 70-80% του πληθυσμού ζει στο όριο της επιβίωσης, συχνά μακριά από τα κυρίως αστικά κέντρα. Ο αριθμός των τοπικών διαλέκτων που απαριθμούνται για τα νησιά του Σολομώντος είναι μεγαλύτερος από 75. Η συγγένεια και οι οικογενειακοί δεσμοί παραμένουν ισχυρές αξίες εδώ, με την ύπαρξη του συστήματος Wantok.

Ένα βασικό στοιχείο της μελανησιακής κουλτούρας, όπου Wantok σημαίνει άνθρωποι από τις ίδιες φυλές που μιλούν την ίδια διάλεκτο και είναι είτε συγγενείς εξ΄αίματος είτε μέρος της εκτεταμένης οικογένειας, που υποστηρίζουν και βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Οι παραδοσιακές πρακτικές εξακολουθούν να τηρούνται, ιδίως από εκείνους που ζουν στο εσωτερικό των μεγαλύτερων νησιών της χώρας. Μακριά από τα τουριστικά μέρη, η ζωή στο χωριό εδώ, παραμένει αναλλοίωτη ανά τους αιώνες. Η περιήγηση στα νησιά του Σολομώντα θα αποδειχθεί σίγουρα μια αξέχαστη εμπειρία. Χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για έναν από τους λίγους άθικτους τουριστικούς προορισμούς που έχουν απομείνει στον κόσμο.

περισσότερα

Κιριμπάτι

Οι αιώνες που πέρασαν είχαν ελάχιστες επιπτώσεις στα νησιά του Κιριμπάτι, όπου οι άνθρωποι τρέφονται ακόμα με καρύδες και θαλασσινά. Η χώρα έχει συνολική έκταση 800 τετραγωνικά χιλιόμετρα (310 τετραγωνικά μίλια), αλλά είναι πραγματικά απίστευτο πως οι 33 ατόλες και τα νησιά της βρίσκονται σε απόσταση 3.5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων (1.350.000 τετραγωνικά μίλια) ωκεανού.

Στην πραγματικότητα, το Κιριμπάτι είναι η μόνη χώρα στον κόσμο εντός των τεσσάρων ημισφαιρίων, διασχίζοντας τον ισημερινό, ενώ παράλληλα εκτείνεται στα ανατολικά και δυτικά ημισφαίρια. Το επίπεδο της θάλασσας όμως ανεβαίνει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, οπότε ο ωκεανός δεν θα αργήσει να σκεπάσει τα πάντα έως το τέλος του αιώνα...

Το Κιριμπάτι έχει κατοικηθεί από Μικρονησίους που μιλάνε την ίδια διάλεκτο, ήδη από το 3000 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι αφίξεις από τη Σαμόα, την Τόνγκα και τα Φίτζι έχουν επηρεάσει κατά κόρον το πολιτιστικό σκηνικό.

Η επιμειξία είχε την τάση να κατευνάζει τις πολιτισμικές διαφορές και να οδηγεί σε σημαντικό βαθμό πολιτιστικής ομοιογενοποίησης. Μέσα σε αυτά τα νησιά αναπτύχθηκε μια Μικρονησιακή κουλτούρα σε συνδυασμό με στοιχεία από τις Πολυνησιακές και Μεληνισιακές κοινωνίες. Eπισκέψεις των ευρωπαϊκών πλοίων σημειώθηκαν τον 17ο και 18ο αιώνα, καθώς αυτά τα πλοία επιχειρούσαν την περιπλάνηση του κόσμου ή αναζητούσαν διαδρομές ιστιοπλοΐας από το νότο έως το βόρειο τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού. Το Κιριμπάτι έγινε ανεξάρτητο από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1979 και σήμερα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Εθνών, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ενώ έγινε πλήρες μέλος των Ηνωμένων Εθνών το 1999.

Ο πληθυσμός είναι λίγο πάνω από 130.000, από τους οποίους 2/3 ζουν στην ατόλη Ταράουα. Στην ουσία πρόκειται για μία από τις φτωχότερες και λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, με ελάχιστους φυσικούς πόρους. Οι εμπορικά βιώσιμες αποθέσεις φωσφορικών αλάτων εξαντλούνταν κατά τη στιγμή της ανεξαρτησίας, και σήμερα η ψύχα ινδικής καρύδας και τα ψάρια αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής και των εξαγωγών. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το Κιριμπάτι κερδίζει μεγάλο μέρος του εισοδήματός του από το εξωτερικό (άδειες αλιείας, αναπτυξιακή βοήθεια και εμβάσματα εργαζομένων).

περισσότερα

Βανουάτου - Μελανησία

Πριν κάποια χρόνια οι περισσότεροι αναφέρονταν στο σύμπλεγμα των νησιών με το όνομα Νέες Εβρίδες, ένα αρχιπέλαγος στα δυτικά των νησιών Φίτζι από συνολικά 82 νησιά και νησάκια. Για το μεγαλύτερο μέρος του 20ου αιώνα, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 η χώρα τελούσε υπό κοινή βρετανική και γαλλική διοίκηση. Σήμερα τα νησιά λέγονται πλέον Βανουάτου, είναι ένα ανεξάρτητο κράτος, και θεωρείται ως ένας από τους ανερχόμενους τουριστικούς προορισμούς διεθνώς.

Η χώρα κατοικείται από περίπου 280.000 ανθρώπους, που ζουν στα περίπου 65 από τα 82 νησιά του συμπλέγματος. Παρά το μικρό αριθμό των κατοίκων, το Βανουάτου διαθέτει μία ανέλπιστη ποικιλία από γλώσσες και διαλέκτους, γεγονός που την κατατάσσει στις χώρες με τη μεγαλύτερη γλωσσική ποικιλία παγκοσμίως. Τρεις ωστόσο είναι οι επίσημες γλώσσες της χώρας: τα αγγλικά, τα γαλλικά και η τοπική γλώσσα Μπισλάμα.

Παρά τη μακρά εξάρτηση από το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, το Βανουάτου στηρίζει σήμερα την εξωτερική του συνδρομή σε δύο άλλες χώρες, πολύ πιο κοντινές, τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Ένα από τα κυριότερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι αφορά τις μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα σε πολλά από τα νησιά, που δυσκολεύουν την επικοινωνία.  

Ένα βασικό στοιχείο της μελανησιακής κουλτούρας, όπου Wantok σημαίνει άνθρωποι από τις ίδιες φυλές που μιλούν την ίδια διάλεκτο και είναι είτε συγγενείς εξ΄αίματος είτε μέρος της εκτεταμένης οικογένειας, που υποστηρίζουν και βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Εμπειρία
Βανουάτου - Νήσος Τάνα. Μια διανυκτέρευση σε ένα ενεργό ηφαίστειο. Πτήση και διανυκτέρευση στο νησί Τάνα δίπλα σε ένα ανέγγιχτο από τη δυτική επιρροή, ένα πρωτόγονο και άκρως φιλικό χωριό. Την επόμενη ημέρα κατευθυνόμαστε με jeep 4x4 στον κρατήρα. Αφού διασχίσουμε παραδοσιακά χωριουδάκια, πυκνούς θάμνους, αχανείς πεδιάδες ηφαιστειακής τέφρας, με θέα που κόβει την ανάσα, θα προσεγγίσουμε το ηφαίστειο Yasur. Ο δρόμος για την κορυφή είναι μια σύντομη διαδρομή δέκα λεπτών προς το χείλος του κρατήρα, όπου θα παρατηρήσουμε την τρομερή δύναμη του πιο προσεγγίσιμου ενεργού ηφαιστείου στον κόσμο! Κόκκινο της φωτιάς και χρυσοκίτρινο κυριαρχούν παντού προκαλώντας δέος μπροστά σε ένα απόκοσμο θέαμα! Το συγκεκριμένο ηφαίστειο βρίσκεται σε μια από τις πιο παρθένες και απάτητες γωνιές του πλανήτη.

περισσότερα

Εσείς πώς φαντάζεστε τον παράδεισο; Μελανησία...

Μελανησία, Παπούα, Φίτζι, Νησιά Σολομώντος, Βανουάτου, Nέα Καληδονία. Ένα σύνολο νησιών στις Νότιες Θάλασσες όπου το ένα συναγωνίζεται σε ομορφιά το άλλο. Η Μελανησία (από τα αρχαία ελληνικά: μέλας [μαύρος] και νήσος) οφείλει το όνομά της στον Γάλλο εξερευνητή Ζιλ Ντιμόν ντ΄Ουρβίλλ, για να δηλώσει την εθνική και γεωγραφική ομαδοποίηση των νησιών, που διαφοροποιούνται από την Πολυνησία και Μικρονησία και έχει να κάνει με το έντονο μελανό χρώμα των κατοίκων της. Εκτείνεται από την δυτική πλευρά του Ανατολικού Ειρηνικού ως την Θάλασσα Αραφούρα, βόρεια και βορειοανατολικά της Αυστραλίας, ανάμεσα από τον Ισημερινό και τον τροπικό του Αιγόκερω.

Οι πρώτοι άνθρωποι εδώ πριν από 40.000  - 35.000 χρόνια
Πολλοί χώροι που έχουν ραδιοχρονολογηθεί πιστοποιούν την ανθρώπινη παρουσία στην Αυστραλία και τη Νέα Γουινέα που ήταν τότε ενωμένες σα μια ήπειρος, πριν από 40,000 - 35.000 χρόνια, κατά το Μεγάλο Άλμα προς τα εμπρός του ανθρώπου όπως ονομάζεται η περίοδος αυτή της ιστορίας του. Η κατάκτηση αυτή ήταν κοσμοϊστορικής σημασίας, γιατί απαιτούσε πλωτά μέσα. Παρόλο που ο εγκλωβισμός μεγάλου όγκου του νερού της γης στους παγετώνες είχε οδηγήσει στην πτώση του παγκόσμιου επιπέδου της θάλασσας κατά πολλές δεκάδες μέτρα ακόμα και εκείνη την εποχή, για  να περάσουν οι πρώτοι άνθρωποι από τα κεντρικά νησιά της Ινδονησίας, το Μπαλί μέχρι την Αυστραλία έπρεπε να διασχίσουν οκτώ πορθμούς, ο μεγαλύτερος εκ των οποίων είχε πλάτος τουλάχιστον 80 χιλιομέτρων. Έτσι λοιπόν έχουμε υποψίες πλωτών μέσων 25,000 χρόνια πριν τις βάσιμες μαρτυρίες αυτών οπουδήποτε αλλού στον κόσμο δηλαδή στην μεσόγειο 13,000 χρόνια πριν.

Η εξερεύνηση της Μελανησίας άργησε
Η εξερεύνηση όμως της Μελανησίας άργησε λόγω της αγριότητας των ανθρωποφάγων κατοίκων της και τη δυσκολία στη προσέγγιση σας, με αποτέλεσμα η κουλτούρα, οι παραδόσεις και οι συνήθειες των Μελανησίων να έχουν την αυθεντικότητα των πρώτων προϊστορικών κοινωνιών και να μένουν ακόμα αναλλοίωτες. Αυτό είναι άλλωστε και το κύριο ενδιαφέρον της.
Τα νησιά αυτά Φίτζι, Νησιά Σολομώντος, Βανουάτου είναι ανεξάρτητα κράτη εκτός από τη Νέα Καληδονία. Να σημειωθεί ότι με δημοψήφισμα το οποίο διεξήχθη το Νοέμβριο του 2018, η Νέα Καληδονία αποφάσισε για το πολιτικό της καθεστώς να παραμείνει εντός της Γαλλικής Δημοκρατίας και όχι να γίνει ανεξάρτητο κράτος.
Μέρη μυστήρια, απόκοσμα, εξωτικά. Έτσι θα μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού. Η γαλάζια απεραντοσύνη της θάλασσας και το μπλε του ωκεανού συναντούν μικρά νησάκια πνιγμένα κυριολεκτικά στο πράσινο. Διάσημα ηφαίστεια προσφέρουν μια πολύχρωμη εμπειρία, καθώς η καυτή λάβα δημιουργεί ένα μοναδικό υπερθέαμα στους τόνους της φωτιάς και του ήλιου σαν… πολύτιμο διαμάντι. Μια εμπειρία που λίγοι έχουν την τύχη να ζήσουν!

Εικόνες βγαλμένες από πίνακες του Ρουσσώ
Βόλτες στην κατάλευκη άμμο της ωραιότερης ατόλης στον κόσμο, εικόνες βγαλμένες από πίνακες του Ρουσσώ, πολύχρωμοι ύφαλοι που σφύζουν από θαλάσσια ζωή, τιρκουάζ παραλίες βγαλμένες από ντοκιμαντέρ και αμέτρητες καταδύσεις για τους λάτρεις του βυθού. Πανύψηλοι κοκοφοίνικες, γυναίκες να κυκλοφορούν με το παραδοσιακό στεφάνι, σαν λουλουδένιο στέμμα…
Εξωτικές περιηγήσεις σε μέρη μαγικά για ταξιδιώτες-εξερευνητές μέσα στην τροπική ζούγκλα παρέα με φιλόξενους κατοίκους. Βόλτες πάνω σε κανό με φόντο την πανσέληνο στη μέση του πουθενά, απόλυτη χαλάρωση μέσα στη φύση και κολύμπι σε απόκοσμες παραλίες, συνθέτουν ένα μωσαϊκό εμπειριών που μοιάζει με μαγικό… παραμύθι, όπως μόνο το Versus Travel ξέρει να προσφέρει.
Πλούσια βλάστηση, σπάνια είδη ζωής, εξωτική χλωρίδα και πανίδα συνθέτουν ένα τοπίο «ανεξερεύνητων» νησιωτικών προορισμών με έντονα τα σημάδια του παρελθόντος, σπουδαία αρχαιολογικά ευρήματα και κατοίκους υπερήφανους για τον πολιτισμό τους.
Απάτητα μέρη αξεπέραστου κάλλους και ειδυλλιακό τοπίο, σαγηνεύουν τους ρομαντικούς φυσιολάτρες κάνοντας σας να θέλετε να χαθείτε μια για πάντα στον δικό σας «επίγειο παράδεισο». Δεν αποκλείεται μάλιστα να νιώσετε πως ίσως να είστε πρωταγωνιστές σε ταινία αλά «Blue Lagoon».

περισσότερα

Κλιμακωτοί ορυζώνες, η εμπειρία ενός απόκοσμου παραδείσου

Βρεθήκαμε στους περίφημους κλιμακωτούς ορυζώνες στην περιοχή του Μπανάουε, οδικώς για την κατάκτηση του... παραδείσου. Γαλήνη, αυτό είναι το συναίσθημα που νιώσαμε στη θέα της ασύγκριτης ομορφιάς των ασιατικών ορυζώνων. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο που οι ντόπιοι θεωρούν την περιοχή ως το 8ο θαύμα του κόσμου! Ίσως τελικά να έχουν δίκιο... Επιβιβαστήκαμε σε παραδοσιακά οχήματα (jeepney) και ξεκινήσαμε για το χωριουδάκι Μπαγκαάν, που βρίσκεται στις κοιλάδες με τους κλιμακωτούς ορίζοντες. Γνωρίσαμε την τοπική φυλή των Ιφουάγος, που το όνομά τους σημαίνει «οι άνθρωποι από τη γη». Για τους Ιφουάγος, τα ήθη και οι παραδόσεις είναι η βάση για όλους τους νόμους τους. Όλος ο πολιτισμός και η κουλτούρα τους περιστρέφεται γύρω από το ρύζι, το οποίο θεωρείται ξεχωριστός καρπός. Είχαμε την ευλογία να ζήσουμε μια γεωργική ιεροτελεστία και να δούμε από κοντά την τελετουργία της γιορτής που εκεί είναι ιερή, για την κατασκευή της μπύρας ρυζιού (bayah), των κέικ ρυζιού, αλλά και άλλων προϊόντων ρυζιού. Περπατώντας στα στενάκια του χωριού ήρθαμε σε επαφή με τη ζωή και τις συνήθειες αυτής της «μυστικοπαθής» φυλής που κρατά καλά κρυμμένα τα μυστικά της για τον τρόπο ζωής της. Είχαμε την τύχη να βρεθούμε σε τοπική γιορτή και να δούμε τις γυναίκες να ετοιμάζουν ολόκληρες... πυραμίδες από φρούτα, λουλούδια, αρωματικά ξυλάκια και κυρίως ρύζι με τη μορφή χρωματιστών ρυζοπιτών, να στοιβάζονται αρμονικά, δημιουργώντας μια πανδαισία χρωμάτων. Το ρύζι έχει την τιμητική του άλλωστε, αποτελώντας τη βάση για γλυκά όλων των αποχρώσεων: καφέ, κίτρινο, πράσινο, ροζ...

περισσότερα

Μια σουρεαλιστική εμπειρία από τους «Λόφους της Σοκολάτας»

Όταν τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα... Επισκεφθήκαμε τους παράξενους λόφους στο νησί Μποχόλ, όταν γύρω στα 215 σκαλοπάτια μας χώριζαν έως την κορυφή ενός από τους λόφους που υπόσχονταν θέα συγκλονιστική! Οι λεγόμενοι Σοκολατένιοι Λόφοι μοιάζουν περισσότερο με καλλιτεχνική ζωγραφιά Στην πραγματικότητα, οι λόφοι δεν είναι φτιαγμένοι από σοκολάτα, αλλά τους δόθηκε αυτό το όνομα λόγω του σχήματος και του χρώματός τους που μοιάζει με έναν λόφο γεμάτο αληθινό κακάο! Ο πιο γνωστός μύθος λέει ότι σχηματίστηκαν από τη μάχη δύο γιγάντων που πετούσαν χώμα ο ένας στον άλλον. Οι γεωλόγοι ωστόσο κάνουν λόγο για ένα ασυνήθιστο γεωλογικό φαινόμενο το οποίο δεν μπορούν να ερμηνεύσουν με σιγουριά και έτσι δεν έχουν καταλήξει σε ένα κοινό συμπέρασμα για τον σχηματισμό τους. Όποιος και αν είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκαν, το σίγουρο είναι ότι προκαλούν δέος, ενώ πρόκειται για μια σουρεαλιστική εμπειρία. Ανεβήκαμε στο παρατηρητήριο για να θαυμάσουμε από ψηλά το εκπληκτικό αυτό φαινόμενο. Τα μάτια μας χόρτασαν βουνά και κοιλάδες μέσα από μια μοναδική παλέτα χρωμάτων... Αποκορύφωμα, το χαριτωμένο ζωάκι που κατοικεί εκεί, ο λεγόμενος τάρσιος με τα γουρλωτά μάτια. Ένα από τα πιο περίεργα ζώα του πλανήτη που μοιάζει με λεμούριο.  Η όψη του ξεγελά, καθώς παρότι φαίνεται τρισχαριτωμένο, πρόκειται για ένα γνήσιο αρπακτικό, μία μικροσκοπική εκδοχή από ένα σωστό «λιοντάρι» της ζούγκλας...

περισσότερα

REPUBLIC DAY – Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η Ινδία απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανική επικυριαρχία τον Αύγουστο του 1947, όταν το κίνημα για την ανεξαρτητοποίηση της Ινδίας είχε φτάσει στην κορύφωσή του. Ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου 1947, η χώρα έγινε κυρίαρχο κράτος με τη μορφή συνταγματικής μοναρχίας, με τον βασιλιά Γεώργιο ΣΤ’ ως κεφαλή του κράτους και τον κόμη Ερλ Μάουνμπατεν ως γενικό κυβερνήτη. Το νεοσύστατο κράτος φυσικά δεν διαθέτει ακόμη σύνταγμα, και τα πρώτα του βήματα ως νέος διοικητικός σχηματισμός γίνονται επί τη βάσει μιας τροποποιημένης έκδοσης της Διοικητικής Πράξης της Ινδίας, που είχε συνταχθεί λίγα χρόνια νωρίτερα (1935).
Κορυφαία λοιπόν προτεραιότητα είναι πλέον η σύνταξη νέου, μόνιμου συντάγματος: πράγματι, δύο μόλις μήνες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας, τον Νοέμβριο του 1947, υποβάλλεται στη Συντακτική Συνέλευση ένα πρώτο σχέδιο συντάγματος, που τίθεται σε διαβούλευση για ένα διάστημα σχεδόν τριών ετών. Το αποτέλεσμα είναι η υιοθέτηση του πρώτου Ινδικού Συντάγματος τον Ιανουάριο του 1950, που συντάσσεται και υπογράφεται σε δύο γλώσσες (χίντι και αγγλικά) και τίθεται σε ισχύ σε ολόκληρη την Ινδική επικράτεια στις 26 Ιανουαρίου 1950: η ημέρα αυτή έκτοτε αναγνωρίζεται και γιορτάζεται ως η Ημέρα της Δημοκρατίας (Republic Day).
Η Ημέρα γιορτάζεται με εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα, η κορύφωση ωστόσο είναι η μεγάλη παρέλαση που πραγματοποιείται στη λεωφόρο Ρατζπάθ, στην πρωτεύουσα Δελχί. Σκοπός της παρέλασης είναι να καταδείξει την στρατιωτική αμυντική ισχύ της χώρας, αλλά παράλληλα να προβάλλει την πλουραλιστική κοινωνική και πολιτιστική ταυτότητα της Ινδίας. Κάθε χρόνο μάλιστα η Ινδία απευθύνει πρόσκληση στον επικεφαλής ενός ξένου κράτους για να παρακολουθήσει ως τιμώμενο πρόσωπο την παρέλαση στο Δελχί:  το 1986 η πρόσκληση απευθύνθηκε στον Έλληνα πρωθυπουργό, Ανδρέα Παπανδρέου.

περισσότερα

Αμερικάνικο Όνειρο, American Dream

Μια από τις πιο περίεργες συνέπειες της καταπληκτικής ιστορικής πορείας που διήνυσε η Αμερική μέσα σε λίγους αιώνες, είναι η ιδιότυπη δημιουργία του "Αμερικάνικου Ονείρου".
Ξεκινώντας για την εξερεύνηση και την κατάκτηση ενός ολότελα καινούργιου κόσμου, οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν το πόδι τους στην Αμερική έγιναν και οι πρώτοι εκφραστές αυτής της έννοιας.
Η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, η δίψα για εξερεύνηση, το κυνήγι της ατομικής ελευθερίας και της ελευθερίας της έκφρασης, ήταν τα κίνητρα που οδήγησαν Ευρωπαίους, αλλά και Ασιάτες και στη συνέχεια τους ανθρώπους όλης της γης, στην Αμερική.
Τα σύμβολα των ΗΠΑ και του αμερικάνικου τρόπου ζωής έγιναν σύμβολα που ξυπνούν μέσα μας αυτά ακριβώς τα ιδανικά.
Με το πέρασμα των αιώνων κάθε τι αμερικανικό δοξάστηκε και πολλά από τα στοιχεία του πολιτισμού της νέας αυτής χώρας έγιναν αντικείμενο θαυμασμού.
Οι άνθρωποι που σημάδεψαν την ιστορία των ΗΠΑ έγιναν είδωλα και τα στοιχεία από τη ζωή τους μπήκαν στη σφαίρα του μύθου.
Το Άγαλμα της Ελευθερίας, η πίπα της ειρήνης ενός Ινδιάνου φύλαρχου, το Κολτ ενός παράνομου πιστολά της Άγριας Δύσης, η σκαπάνη ενός χρυσοθήρα, οι ταινίες του Χόλυγουντ, η ροκ μουσική, οι μοτοσικλέτες ο "αυτοκινητόδρομος 66" και οι σιδηρόδρομοι της "Γιούνιον Πασίφικ" και του "Πόνι Εξπρές" είναι μερικά από τα πολλά χαρακτηριστικά του "αμερικάνικου ονείρου".
Μεγάλες πόλεις, μητροπόλεις, που δέχτηκαν εκατομμύρια μεταναστών, όπως η Νέα Υόρκη, το Σικάγο, ιστορικά και διοικητικά κέντρα αποφάσεων, όπως η Φιλαδέλφεια και η Ουάσινγκτον, αλλά και πολιτείες που ξεχώρισαν από τις υπόλοιπες της Ομοσπονδίας, όπως η Καλιφόρνια, η Φλόριδα ή το Τέξας, έγιναν οι κοιτίδες αυτού του ονείρου.
Φορέας μια κουλτούρας που καθόρισε τη σύγχρονη πραγματικότητα, τα σύμβολα του "αμερικάνικου ονείρου" μας είναι τόσο προσφιλή και οικεία, όσο τίποτα άλλο.

περισσότερα

Ινδιάνοι

Ο τοπογραφικός χάρτης των ιθαγενών της Βορείου Αµερικής

 

Ιθαγενείς μιας νεόκοπης ηπείρου, θύµατα του λευκού ιµπεριαλισµού και της απληστίας, τελευταίοι εκπρόσωποι ενός ροµαντικού τρόπου ζωής δίπλα στη φύση. 
Οι Ινδιάνοι της Άγριας ∆ύσης είναι αναµφισβήτητα οι πρωταγωνιστές της αµερικανικής ιστορίας και ένα σηµαντικό κεφάλαιό της. Φιγούρες παρεξηγηµένες, που κάποτε αντιµετωπίστηκαν σαν απολίτιστοι άγριοι και σήµερα αναγνωρίζονται ως εκπρόσωποι ενός πολιτισµού που έχει πολλά να διδάξει στους λευκούς έποικους. 
Ποιοι είναι, όµως, πραγµατικά οι Ινδιάνοι της Άγριας Δύσης;
Όλοι µας φέρνουµε ζωντανή την εικόνα στο µυαλό µας όταν αναφερόµαστε σε αυτούς. Άνδρες γενναίοι, µε χάλκινη επιδερµίδα, γαµψή µύτη, έντονα ζυγωµατικά, µακριά, µαύρα, στιλπνά µαλλιά, στολισµένα µε φτερά και ένα βλέµµα που θυµίζει αρπακτικό. Ρούχα από δέρµα, µε κεντήµατα από χάντρες, µοκασίνια για αθόρυβο περπάτηµα, καταυλισµοί µε σκηνές και πανέµορφες γυναίκες. Πολεµιστές των διαφόρων φυλών, όπως οι Σιού, οι Κοµάντσι, οι Τσεγιέν κ.λπ. καλπάζουν πάνω σε γρήγορα άλογα οπλισµένοι µε τόξα και ακόντια. Για τους περισσότερους λευκούς, οι Ινδιάνοι εκπροσωπούν ένα λαό που γεννήθηκε για να κυνηγάει και να πολεµάει, που µετράει την ανδρεία και το θάρρος του στις µάχες, ενώ δίπλα τους οι γυναίκες, το ίδιο γενναίες σαν άλλες Σπαρτιάτισσες, ζουν µε σκοπό την ανατροφή των πολεµιστών και είναι έτοιµες να αφαιρέσουν τη ζωή τους, προκειµένου να µην αιχµαλωτιστούν. 
Αυτή η εικόνα είναι αληθινή για µόνο ένα µέρος του ινδιάνικου λαού. Ανάµεσα στις περίπου 30 φυλές, που έζησαν στην τεράστια έκταση που εκτείνεται από το Μισισιπή µέχρι τις Μεγάλες Πεδιάδες και τα Βραχώδη όρη, υπήρχαν φυλές πολεµιστών, υπήρχαν όµως και άλλες που ζούσαν ειρηνικά από τη γεωργία και καλλιεργούσαν καλαµπόκι ή κηπευτικά ή ήταν νοµάδες που ακολουθούσαν τη λεία τους, γιατί ζούσαν από το κυνήγι του βούβαλου. 
Κάθε φυλή είχε τα δικά της χαρακτηριστικά. Το κλισέ της οµαδοποίησης των Ινδιάνων σε µία κατηγορία ανθρώπων µόνο σωστό δεν είναι. ∆εν ήταν άκακοι ιθαγενείς, αλλά ούτε και αιµοδιψή τέρατα. Όπως ανάµεσα στους λευκούς, έτσι µεταξύ των ερυθρόδερµων ιθαγενών µπορούσες να συναντήσεις φιλειρηνικούς αρχηγούς, αλλά και αδίστακτους δολοφόνους. Όλοι τους, όµως, είχαν την ίδια κατάληξη και κοινή µοίρα: διώχθηκαν από τη γη τους, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Παρά το γεγονός ότι κέρδισαν µερικές µάχες, οι Ινδιάνοι ήταν πολύ λίγοι αριθµητικά και πενιχρά εξοπλισµένοι για να αντισταθούν στους λευκούς εισβολείς.

περισσότερα

ΗΠΑ, Route 66

Στις αχανείς εκτάσεις των ΗΠΑ, με την κουλτούρα του αυτοκινήτου ως συμβόλου απόλυτης ελευθερίας, οι αυτοκινητόδρομοι είχαν και εξακολουθούν να έχουν μια πολύ ξεχωριστή θέση στον τρόπο ζωής των Αμερικανών. Ο αυτοκινητόδρομος που ένωνε το ανεμοδαρμένο Σικάγο με το ηλιόλουστο Λος Άντζελες ήταν ο περιβόητος Route 66, γνωστός και ως "ο κύριος Δρόμος της Αμερικής" ή "η Μητέρα των Δρόμων".
Το καλοκαίρι του 1926 ο Δρόμος πήρε επισήμως το όνομα του, έναν αύξοντα δηλαδή αριθμό - το 66 - και κέρδισε τον τίτλο της σημαντικότερης οδικής αρτηρίας της χώρας. Είχε μόνο δύο λωρίδες με συνολικό μήκος 3.945 χιλιόμετρα και διέσχιζε 8 Αμερικανικές πολιτείες, ενώνοντας εκείνες του Κέντρου με τη Δυτική Ακτή.
Η διαδρομή κατά μήκος αυτού του αυτοκινητόδρομου έγινε ένα με την ελπίδα, καθώς οι άνθρωποι αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη στην εύφορη Δύση, τη γη της "δεύτερης ευκαιρίας", για να ξεφύγουν από την οικονομική κρίση της δεκαετίας του 1930. Ο Route 66 συμβόλιζε το "δρόμο για μια καινούργια ζωή".
Με το πέρασμα του χρόνου και τα καραβάνια των αυτοκινήτων, επιχειρηματίες και επενδυτές διαπίστωσαν ότι ακόμη και οι φτωχότεροι των ταξιδιωτών υποχρεωτικά αναζητούσαν κατάλυμα και φαγητό, καύσιμα και σέρβις σε διάφορα σημεία της διαδρομής. Η ανάγκη αυτή έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς να φτιάξουν τη ζωή τους, καλύπτοντας τη ζήτηση σε μοτέλ, εστιατόρια, βενζινάδικα και συνεργεία σε όλο το μήκος του δρόμου.
O μεταφορικός ρόλος του Route 66 γρήγορα πέρασε σε δεύτερο πλάνο, έγινε τραγούδι, μύθος, ταινία. Ήταν ένας επικίνδυνος αλλά συνάμα γοητευτικός δρόμος. Έγινε τόπος και τρόπος διακοπών, μονοπάτι για όνειρα, χώρος για "κόντρες", περιοχή για πόλεμο αστυνομίας-οδηγών. Στη δεκαετία του 1920 και του 1930 πολλοί παράνομοι, όπως ο Ντίλινγκερ, ο Αλ Καπόνε, οι Μπόνι και Κλάιντ κ.ά., χρησιμοποίησαν τη διαδρομή αυτή για να ξεφύγουν από το νόμο. Κι ήταν επίσης ο αγαπημένος δρόμος των φορτηγατζήδων, που στη δεκαετία του '30 γνώριζαν μεγάλες δόξες, καθώς είχαν καταφέρει να ανταγωνίζονται με επιτυχία τους σιδηροδρόμους και τα πλοία σε ταχύτητα και συνέπεια. Στον Route 66 φύτρωσαν όλα στοιχεία της σύγχρονης αμερικανικής κουλτούρας: εδώ πρωτοεμφανίστηκαν οι πινακίδες νέον για να τραβούν τα βλέμματα των οδηγών, εδώ σχεδιάστηκαν οι πιο pop διαφημίσεις, εδώ άνοιξαν τα πρώτα drive-in σινεμά & τα drive-through εστιατόρια.
Οι μνήμες που έχει αφήσει ανεξίτηλες στους ταξιδιώτες τροφοδοτούν μια ολόκληρη βιομηχανία μοτέλ, εστιατορίων, βενζινάδικων και καταστημάτων με αναμνηστικά. Η διαδρομή κατά μήκος του δρόμου αυτού αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να γνωρίσει κανείς την Αμερική εκ των έσω και έναν ύμνο νοσταλγίας για όσους θέλουν να ανακαλύψουν μια αγνότερη εποχή. Ο Route 66 φαντάζει πλέον συνώνυμο του "ταξιδιού"!
Κι ένα τραγούδι για το Δρόμο… http://www.youtube.com/watch?v=UhiZGjMwpAg&list=RDJc8_Qs_y-xs

περισσότερα

Μερόη – Πολιτισμός των Κους, Οι "Μαύροι Φαραώ"

Μερόη: η αρχαιότερη πόλη του Σουδάν, στην περιοχή μεταξύ του πέμπτου και του έκτου καταρράκτη του Νείλου, 200 km ΒΑ του Χαρτούμ. Τα ερείπια της Μερόης βρίσκονται σε απόσταση 5 χιλιομέτρων βόρεια του σημερινού χωριού Καμπούσια. Τα ίχνη κατοίκησης στην περιοχή ανάγονται στη νεολιθική εποχή, αν και άκμασε κατά το β’ μισό του 6ου αιώνα π.Χ., όταν εξελίχθηκε σε πρωτεύουσα του βασιλείου του Κους (Kush). Ένας αρχαιολογικός χώρος ο οποίος ακόμη εξερευνάται. Μεγάλο στοίχημα των αρχαιολόγων μέχρι και σήμερα είναι να αποκρυπτογραφήσουν τη μεροϊτική γραφή.
Εκατό περίπου πυραμιδοειδή κτίσματα με οξυγώνιες κορυφές, μοιρασμένα σε τρεις ομάδες-νεκροπόλεις, παραμένουν μάρτυρες της ακμής στον έρημο αυτόν χώρο της τελευταίας πρωτεύουσας του Κους, ενός κραταιού αρχαίου βασιλείου, που άκμασε γύρω από τη συμβολή του Γαλάζιου και του Λευκού Νείλου με τον παραπόταμο Ατμπάρα. Πρόκειται για μία μόνο από τις πολυάριθμες θέσεις που σχετίζονται με τον πολιτισμό του Κους, έναν από τους αρχαιότερους του Νείλου και ταυτόχρονα μια σύγχρονη πρόκληση της αρχαιολογίας. Και αν με τη λέξη Νείλος έρχεται αναπόφευκτα στο μυαλό η Αίγυπτος, πρέπει να ειπωθεί ότι οι Κουσίτες, ή Νούβιοι όπως είναι γνωστοί, αναπτύχθηκαν παράλληλα με τους Αιγυπτίους, με τους οποίους και διατηρούσαν μια σχέση αγάπης-μίσους. Οι Κουσίτες, αποτελούσαν το μόνιμο εμπόδιο για την προέλαση των Αιγυπτίων προς τα νότια και ταυτόχρονα έναν ορατό κίνδυνο που ανάγκαζε τους διάσημους φαραώ να κατασκευάζουν συνοριακά φρούρια στους καταρράκτες του Νείλου για τη φύλαξη της περιοχής. Με την αποδυνάμωση της Αιγύπτου τον 8ο αι. π.Χ., οι Κουσίτες επεκτείνονται προς τα βόρεια και εγκαθιστούν την 25η φαραωνική δυναστεία, γνωστή και ως εκείνη των Μαύρων Φαραώ. Αν και η παρουσία τους στο αιγυπτιακό έδαφος αποδείχθηκε βραχύβια, φαίνεται ότι οι κουσιτικές δυναστείες συνέχισαν να αναπτύσσονται μέχρι και το 350 μ.Χ., με επικράτεια όμως μόνο την ευρύτερη περιοχή του σημερινού Σουδάν. Ο πολιτισμός τους, με εμφανή στην τέχνη αλλά και την ιδεολογία τα σημάδια της επαφής με τους Αιγυπτίους, χαρακτηρίζεται από μικροσκοπικές πυραμίδες-τάφους (δεν ξεπερνούν τα 30 μ. ύψος και στερούνται εσωτερικών διαδρόμων), κουσιτικές επιγραφές σε  ιερογλυφική γραφή και ναούς.

περισσότερα

Αγώνες με άλογα

Λέγεται ότι τα παιδιά της Κιργιζίας μαθαίνουν πρώτα να ιππεύουν και μετά να περπατούν. Μάλιστα, στα ορεινά χωριά της χώρας το πρώτο παιχνίδι Kok-Boru (δηλαδή γκρίζος λύκος) ενός αγοριού ισοδυναμεί με... ιεροτελεστία μετάβασης από την παιδική στην ενήλικη ζωή. To Kok-Boru ήταν ένα από τα πιο γνωστά αθλήματα που συνδέονται με τη νομαδική κληρονομιά και φιλοξενείται στο Κιργιστάν. Απαιτεί υψηλά επίπεδα σωματικής αντοχής αφού εκτελούνται ακροβατικά με το άλογο, ενώ ταυτόχρονα συναγωνίζονται για να αρπάξουν το πτώμα μιας κατσίκας που είναι το τρόπαιο του παιχνιδιού. Άλλο ένα δημοφιλές άθλημα είναι το Er Enish (πάλη πάνω στο άλογο), εξίσου υψηλού επιπέδου. Στο Κιργιστάν, πραγματοποιούνται και οι Παγκόσμιοι Αγώνες Νομάδων με μια πληθώρα αθλημάτων, ωστόσο οι ιππικοί αγώνες είναι αυτοί που ξεχωρίζουν και πάλι. Μάλιστα, ο διάσημος αστέρας του Χόλιγουντ, Στίβεν Σιγκάλ, είχε πριν χρόνια συμμετάσχει στην τελετή έναρξης, ντυμένος ως Κιργίζιος ήρωας! Στο διεθνές φεστιβάλ φολκλόρ των νομάδων, μπορεί κανείς να απολαύσει εντυπωσιακές επιδείξεις με άλογα που δημιουργούν μια πραγματική αίσθηση νομαδικής ζωής. Άλλωστε, αυτού του είδους οι αγώνες δεν προάγουν μόνο το αθλητικό ιδεώδες, αλλά και την προώθηση των παραδόσεων, καθώς από την εποχή του μεταξιού οι νομάδες φιλοξενούσαν άλλους πολιτισμούς, ενώ παράλληλα μοιράζονταν το δικό τους πνεύμα... 

περισσότερα

Η Καμπότζη χωρίς τους Ναούς

Το Βασίλειο της Καμπότζης, πιο απλά γνωστό ως Καμπότζη, είναι χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας με πρωτεύουσα την Πνομ Πενχ. Αποτελεί διάδοχο κράτος της κάποτε πανίσχυρης Αυτοκρατορίας των Χμερ, που κυβερνούσε το μεγαλύτερο μέρος της Ινδοκίνας μεταξύ του 11ου και του 14ου αιώνα. Η μεταπολεμική πολιτική ιστορία της είναι ιδιαίτερα ταραγμένη, όπως άλλωστε και του γειτονικού Βιετνάμ. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια, που τα πράγματα έχουν ηρεμήσει, ανέρχεται σε σπουδαίο τουριστικό προορισμό, για εκείνους που επιλέγουν σημεία του πλανήτη με μοναδικές ομορφιές και μεγάλο πολιτισμικό ενδιαφέρον.
Η Καμπότζη, κτήμα κάποτε της δυναστείας των Χμερ, που διοικούσε το μεγαλύτερο μέρος της Ινδοκίνας, διαθέτει μάλλον τους πιο εντυπωσιακούς ναούς σε όλη την Ασία, οι οποίοι πέρα από την απίστευτη αρχιτεκτονική τους, περιβάλλονται από την έντονη βλάστηση της ζούγκλας και συχνά αποτελούν μέρος της. Δηλαδή με έναν πρωτόγνωρο τρόπο όταν τους επισκέπτεσαι χάνεις το όριο ανάμεσα στο θαύμα του ανθρώπου και στο θαύμα της φύσης! Αλλά η φύση σε αυτή τη χώρα είναι παροιμιώδης. Δάση με τροπική βλάστηση, βελούδινες λευκές παραλίες, καταρράκτες που μοιάζουν με υδάτινα γλυπτά, ηφαιστειογενείς λίμνες σε καλούν να τα θαυμάσεις και σε κυριαρχούν. Η Καμπότζη λοιπόν, εκτός από «Μάτσου Πίτσου της Ανατολής» ονομάζεται και «Χώρα του Νερού»… Αφενός επειδή ο ποταμός Μεκόνγκ τη διατρέχει από τον Βορρά ως τον Νότο και αφετέρου επειδή εδώ βρίσκεται και ένας από τους σημαντικότερους υγρότοπους της Ανατολής, η λίμνη Τόνλε Σαπ, με 1.300 ειδών ψαριών και πολλά αποδημητικά πουλιά. Το υδάτινο στοιχείο στη χώρα επηρεάζει και την αρχιτεκτονική. Γύρω από τη λίμνη στήθηκαν πλωτά ψαροχώρια, όπου σπίτια, μαγαζιά, ακόμα και σχολεία στηρίζονται πάνω σε πασσάλους και μεταφέρονται σε ασφαλέστερα σημεία την περίοδο των μουσώνων, όταν η στάθμη του νερού ανεβαίνει...
Από την άλλη, η Καμπότζη έχει και πολύ ανεπτυγμένο εμπόριο. Ζιργκόν και ημιπολύτιμοι λίθοι πωλούνται ακόμα και στα επαρχιακά παζάρια, σε εξαιρετικές τιμές. Όσο για την πρωτεύουσα, την Πνομ Πενχ, αυτή αποτελεί ένα πολύχρωμο μείγμα ιστορίας, γραφικότητας, σύγχρονης αρχιτεκτονικής αλλά και παράδοσης. Οι κάτοικοι κυκλοφορούν με μηχανάκια ή στοιβάζονται σε φορτηγάκια και πάντα σου χαμογελάνε. Οι μικροπωλητές κάθονται στα πεζοδρόμια πίσω από ψάθινα καλάθια και πουλάνε ό,τι μπορείς να φανταστείς: οπωροκηπευτικά, υφάσματα, κοσμήματα ακόμη και αρχαία νομίσματα αλλά και μπολ με αρωματικό ρύζι. Γύρω, οι υπερσύχρονοι ουρανοξύστες ξεφυτρώνουν σαν τοτέμ ανάμεσα στις γαλλικές αποικιοκρατικές επαύλεις και στις παγόδες της αυτοκρατορικής αυλής. Και βέβαια, η Κεντρική Αγορά, είναι κι εδώ η καρδιά της πόλης! Στεγάζεται σε ένα πανέμορφο κτήριο, που από μόνο του αποτελεί ένα αξιοθέατο της σύγχρονης κοινωνικής ζωής της Καμπότζης.
 

περισσότερα

Εμπειρία από το Άνγκορ Βατ

Το μυαλό φεύγει, ταξιδεύει!

Μυστηριακή ατμόσφαιρα, αχανείς διάδρομοι, εκφραστικές μορφές σκαλισμένες πάνω στους μαύρους λίθους, μυρωδιές από αναμμένα κεριά, προσευχές που αναπέμπονται στον Βούδα.

Μέσα στην ήρεμη ομορφιά, δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί τον πόνο μιας ολόκληρης δυναστείας.
 
Η μυθική πρωτεύουσα του βασιλείου των Χμερ στα βορειοδυτικά της Καμπότζης,
έφτασε στο απόγειο της ακμής της κατά το 12ο αιώνα αρχικά με το χτήσιμο του ναού Άνγκορ Βατ και αργότερα με τη κατασκευή της Άνγκορ Τομ, μιας βασιλικής πόλης «μέσα στη πόλη».

Περίπου στα 1860 ο Γάλλος εξερευνητής Ανρί Μαου έκπληκτος έπεσε πάνω σε ένα από τα ωραιότερα αρχαιολογικά συγκροτήματα του κόσμου με πλήθος ναούς και μνημεία, αμέτρητες παγόδες, απάτητες ζούγκλες και άγριες φυλές.

Ο ναός του Άνγκορ Βάτ, χτίστηκε από το βασιληά Σουργιαβάρμνα Β΄ως αναπαράσταση του Όρους Μερού, του μυθικού ιερού κέντρου του Ινδουισμού. Πρόκειται για ένα ορθογώνιο πέτρινο οικοδόμημα με δυτικό προσανατολισμό που περιλαμβάνει τρια επίπεδα και περιβάλλεται από μια μεγάλη τάφρο, πάνω από την οποία περνά μια πέτρινη υπερυψωμένη γέφυρα. Αρχικά ήταν αφιερωμένος στο θεό Σίβα των Ινδουιστών και αργότερα μετατράπηκε σε «βατ», δηλαδή σε βουδιστικό μοναστήρι. Οι στοές του αναπαριστούν σκηνές του ινδουιστικού θρησκευτικού έπους «Μαχαμπζαράτα», πολέμικές σκηνές από την ιστορία των Χμερ και προειδοποιήσεις για τα βασανιστήρια της κόλασης.

Άλλοι δύο μεγαλειώδη ναοί  του συμπλέγματος, είναι το Μπαγιόν, ένας ναός που αποτελέιται από 54 πύργους και είναι γεμάτος από γιγαντιαία, πέτρινα πρόσωπα που θυμίζουν το Βούζα και σηματοδοτούν τη μετάβαση του πολιτισμού του Χμερ από τον Ινδουσισμό στο Βουδισμό και το Τα Προμ ένα σύμπλεγμα ναών κατεστραμένο σε μεγάλο βαθμό που μέσα από την τοιχοποιία τους φυτρώνουν ρίζες από ινδικές συκιές και εριόδεντρα που κυριολεκτικά αγκαλιάζουν τους ναούς.

Το ταξίδι στη Καμπότζη κρύβει αμέτρητες συγκινήσεις και εικόνες!

Ο πόνος - μια από τις τρεις αλήθειες της βουδιστικής σκέψης που  παραμένει τυπωμένος στην ανατολή του Ανγκόρ Βατ θα συνοδεύει τις μνήμες σας  για πάντα!

περισσότερα

Μια εμπειρία από τη ζούγκλα του «Χρυσού Τριγώνου»

Το απόκοσμο «Χρυσό Τρίγωνο» του οπίου, αυτή η μυστηριώδης περιοχή με την αδιαπέραστη ζούγκλα, τα κρυφά μονοπάτια και τους κρυμμένους οικισμούς, κρατάει ακόμη και σήμερα, καλά φυλαγμένα τα μυστικά της. Η βόλτα μας στον ποταμό Μεκόνγκ που διασχίζει το Τσιάνγκ Ράι, ξεκίνησε από τη μικρή αποβάθρα όπου επιβιβαστήκαμε στη μακρόστενη βάρκα με την περίεργη εξωλέμβια μηχανή. Συναντήσαμε τα χωριά των φυλών που ζουν μέσα στη ζούγκλα τα οποία, μέχρι και πρόσφατα, συντηρούνταν από την παραγωγή οπίου. Εκεί είδαμε γυναίκες με παραδοσιακές στολές που μέσα από το πλατύ τους χαμόγελο διακρίνονταν τα κόκκινα, από το μάσημα του καπνού, δόντια τους. Οι περισσότεροι από τους οικισμούς της περιοχής είναι χαμένοι κυριολεκτικά μέσα στο πράσινο και το μόνο που ακούγεται είναι οι χαρούμενες φωνές ημίγυμνων παιδιών που πλατσουρίζουν στα νερά. Κάποια μάλιστα μας πλησίασαν και τους δώσαμε καραμέλες. Η ευρύτερη περιοχή είναι επίσης γνωστή και ως η «πύλη για τη Νότια Κίνα». Το Τσιάνγκ Ράι, ιδρύθηκε από το βασιλιά Meng Rai το 1262 και ήταν η πρώτη πρωτεύουσα της δυναστείας του πριν πέσει στα χέρια των Βιρμανών, όπου παρέμεινε για πολλές εκατοντάδες χρόνια. Σήμερα, διαθέτει τους δικούς του χαλαρούς ρυθμούς, την ήρεμη ζωή της επαρχίας και το καλό κλίμα, με λιγότερη υγρασία και περισσότερο φρέσκο αέρα, που έρχεται από τα γύρω βουνά. Το πρωί, οι μοναχοί με τις πορτοκαλοκίτρινες λιτές φορεσιές τους πλημμυρίζουν τους τόπους λατρείας, ενώ τα βουδιστικά μοναστήρια αποτελούν αληθινές οάσεις γαλήνης, μοναδικά ησυχαστήρια περισυλλογής. Το βράδυ ένας μικρός εμπορικός δρόμος της πόλης μετατρέπεται σε υπαίθρια αγορά και ζωντανεύει από τους εκατοντάδες μικροπωλητές...

περισσότερα

Μια εμπειρία από την Αγιούταγια: Στο κρυμμένο αρχαίο κόσμημα της Ταϊλάνδης

Ελάχιστες φορές επισκεφθήκαμε μέρη που θύμιζαν εικόνες από... παραμύθι. Ένα τέτοιο μέρος ήταν αναμφίβολα η Αγιουτάγια, μια πόλη μαγική. Γεμάτη βουδιστικούς ναούς, μοναστήρια και αρχαία αγάλματα. Θαυμάσαμε υπέροχα δημιουργήματα του ανθρώπου και της φύσης, στον αρχαιολογικό χώρο της μυστηριακής Αγιούταγια, στις όχθες των ποταμών Λοπ Μπούρι, Πα Σακ και Τσάο Φράγια. Η Αγιουτάγια είναι μια υπέροχη παλιά πρωτεύουσα του Σιαμ που χρονολογείται πριν απο 600 περίπου χρόνια και θεωρείται μια από τις πιο ιστορικές πόλεις της Νοτιοανατολικής Ασίας. Μέχρι τον 18ο αιώνα ήταν η πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης, ώσπου καταστράφηκε από τον στρατό της Βιρμανίας. Η σύγχρονη πόλη έχει χτιστεί ανάμεσα σε μεγαλοπρεπή αρχαία ερείπια και αποτελεί εμπορικό κέντρο της όλης περιοχής. Κατά την περιήγησή μας, βρεθήκαμε στο ιστορικό πάρκο της πόλης με τους ναούς της περιόδου από το 14ο έως το18ο αι. Ο αρχαιολογικός χώρος, αναγνωρισμένος από το 1981 ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Unesco, καλύπτει έκταση 289 εκταρίων, με ερείπια από την πόλη που καταστράφηκε ολοσχερώς το 1797 από τους Βιρμανούς. Eίχαμε την ευκαιρία να δούμε τα ερείπια του βασιλικού παλατιού και τις τρεις στούπες του Βατ Πχρα Σι Σανπφέτ, μια πραγματικά συγκλονιστική εμπειρία! Θαυμάσαμε το Μνημείο Βατ Μαχατχάτ, όπου το κεφάλι του Βούδα βρίσκεται σφηνωμένο ανάμεσα στις πολυάριθμες ρίζες ενός δέντρου, καθώς και τον Βατ Πανάνγκ Τσονγκ με το μεγαλύτερο καθιστό Βούδα. Ένα εκρηκτικό μείγμα πολιτισμού που μοιάζει σαν να μην πέρασε ο χρόνος από πάνω του...

περισσότερα

Βόρεια Ταϋλάνδη - Λαός - Καμπότζη

Η Ταϊλάνδη, το «Κόσμημα της Ασίας», είναι μια χώρα εξωτική, με πλούσια ιστορία και αμέτρητες φυσικές ομορφιές. Οι λαμπροί ναοί της, τα επιβλητικά παλάτια της, οι αρχαίες πόλεις της, το τροπικό της κλίμα, οι λευκές αμμουδιές της και τα καταπράσινα βουνά της την καθιστούν τον πιο ελκυστικό τουριστικό προορισμό της Ασίας. Ζωντάνια, φως, ορχιδέες, ρουμπίνια, πληρωμένοι έρωτες και πάθος για τη θρησκεία, τα κύρια χαρακτηριστικά της. Οι κάτοικοί της συνδυάζουν με θαυμαστή αρμονία τον πολιτισμό τους με τις σύγχρονες δυτικές επιρροές. Είναι εξαιρετικά φιλικοί και ευγενικοί. Το χαμόγελο είναι το χαρακτηριστικό των Ταϊλανδών.
Η Μπανγκόκ, η «Βενετία της Ανατολής», είναι μια κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη, χαώδης και σαγηνευτική, χτισμένη στον ποταμό Τσάο Πράγια ή Μάε Ναμ (Mενάμ). Είναι η 4η κατά σειρά πρωτεύουσα της χώρας, μετά το Σουκοτάι, την Αγιούταγια και το Θόνμπουρι.
Το Χρυσό Τρίγωνο, η περιοχή που σχηματίζεται ανάμεσα στη Βιρμανία, στο Λάος και στην Ταϊλάνδη, εξακολουθεί να εκπέμπει έναν αέρα περιπέτειας και μυστηρίου. Είναι το τριεθνές σημείο συνάντησης της κρατικής εκδοχής τριών ιστορικών εθνών: των Τάι, των Λάο και των Βιρμανών.
Το Λάος απομονωμένο και εξωτικό, η "χώρα των χιλίων ελεφάντων" παραμένει μέχρι σήμερα η "πίσω πλευρά" της Νοτιοανατολικής  Ασίας. Αν και τα "τυπικά" αξιοθέατα δεν μπορούν να συγκριθούν με αυτά των γειτονικών χωρών της περιοχής, το Λάος, με τους ήπιους ρυθμούς
άλλων εποχών και την αληθινά παρθένα του φύση, θα ενθουσιάσει τους ταξιδιώτες που αναζητούν παραδοσιακούς τρόπους ζωής, ήρεμους ρυθμούς, μακριά από τη φρενίτιδα των μπαρ και καραόκι, που χαρακτηρίζουν άλλες γειτονικές χώρες με "τουριστική" υποδομή.
Η Καμπότζη ήταν κοιτίδα του πολιτισμού των Χμερ. Η λαμπρότερη ιστορική περίοδος του
πολιτισμού αυτού ήταν μεταξύ του 9ου και 14ου αιώνα.
Το Άνγκορ Βατ είναι από τα ωραιότερα και πιο επιβλητικά μνημεία του κόσμου.

περισσότερα

Εθνικό Πάρκο Μασάι-Μάρα

Το Εθνικό Πάρκο Μασάι Μάρα βρίσκεται στη Νοτιοδυτική Κένυα και αποτελεί την εντός της Κένυας βόρεια προέκταση του Πάρκου Σερεγκέτι της Τανζανίας. Από εδώ περνάει ο ποταμός Μάρα, που διασχίζει την Κένυα και την Τανζανία, ενώ παραδοσιακά στην ευρύτερη περιοχή ζούσε και ζει η φημισμένη φυλή των πολεμιστών Mασάι. Το Μασάι Μάρα είναι το μεγαλύτερο καταφύγιο άγριας ζωής της Αφρικής - για πολλούς μάλιστα, του κόσμου. Ένας εξαιρετικός βιότοπος όπου ζουν μερικά από τα πιο γνωστά αφρικανικά είδη άγριας ζωής, μεταξύ των οποίων ο μεγαλύτερος πληθυσμός λιονταριών στον πλανήτη, ιπποπόταμοι, καμηλοπαρδάλεις, ύαινες, γαζέλες, ζέβρες, γκνου και περισσότερα από 450 είδη πουλιών. Το δυνατό σημείο του είναι το Big Five: λιοντάρια, βουβάλια, ελέφαντες, ρινόκεροι, λεοπαρδάλεις. Το σαφάρι στο Μασάι Μάρα είναι μια μοναδική εμπειρία!

περισσότερα

Γιόμο Κενιάτα

Ο Γιόμο Κενιάτα γεννήθηκε στο Ιτσαβέρι το 1893 από γονείς χωρικούς της Φυλής των Κικούγιου και πέθανε τον Αύγουστο του 1978. Το 1914 βαφτίστηκε χριστιανός με το χριστιανικό όνομα Τζόνστοουν. Πολύ αργότερα υιοθέτησε ο ίδιος για μικρό του όνομα το Γιόμο, που στη γλώσσα της φυλής του σημαίνει «Φλεγόμενο δόρυ».
Αρκετά νωρίς εισήλθε στην πολιτική ζωή της χώρας παίζοντας πολύ σημαντικό ρόλο: το 1922 έγινε γραμματέας της Kikuyu Central Association, υποστηρίζοντας επιτυχώς τα δικαιώματα του λαού του επί των γαιών τους που είχαν ιδιοποιηθεί οι Ευρωπαίοι και το 1929 προΐστατο της αντιπροσωπείας των Κικούγιου στο πλαίσιο της Hilton Commission. Από το 1931 μέχρι το 1946 έζησε στη Μεγάλη Βρετανία, στο Λονδίνο, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του, παίρνοντας πτυχίο στην ανθρωπολογία. Δημοσίευσε αρκετά βιβλία και ήταν από τους οργανωτές του 5ου Παναφρικανικού Συνεδρίου, που έγινε στο Μάντσεστερ το 1945.
Σκοπός της ζωής του έγινε η ανεξαρτησία της χώρας του και όλων των αφρικανικών χωρών και έτσι το 1946 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου έγινε ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός του νεοσύστατου εθνικού κινήματος με το όνομα Kenya African National Union (ΚΑΝU), του οποίου το 1947 εκλέχθηκε πρόεδρος.
Το 1952, μετά το ξέσπασμα της εξέγερσης των Μάου Μάου, ο Κενιάτα, υποκινητής και αρχηγός του κινήματος, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τις βρετανικές αρχές σε επτά χρόνια φυλάκιση, που κατόπιν μετατράπηκαν σε εκτόπιση σε μια απομακρυσμένη περιοχή των βορείων συνόρων. Από εκεί επέστρεψε το 1961 χάρη στη λαϊκή πίεση και τη δράση του ΚΑΝU, το οποίο εξασφάλισε την πλειοψηφία στο Νομοθετικό Συμβούλιο και έθεσε ως όρο για τη συμμετοχή στην κυβέρνηση την απελευθέρωση του Κενιάτα. Αφού επανέκτησε τα αξιώματά του, έπαιξε σημαντικό ρόλο στις συνταγματικές διαβουλεύσεις του 1962 και του 1963, προωθώντας τις μεταρρυθμίσεις που οδήγησαν την Κένυα στην αυτοδιοίκηση και αργότερα, στις 12/12/1963, στην ανεξαρτησία.
Αφού εκλέχθηκε πρωθυπουργός, ο Κενιάτα έγινε επίσης ο πρώτος πρόεδρος της Δημοκρατίας, μόλις το νεαρό κράτος έγινε Προεδρική Δημοκρατία (12/4/1964).
Το… καπέλο του έχει μείνει ιστορικό σε ολόκληρη την Αφρική.

περισσότερα

Eμπειρία: Να αγναντεύεις τον κόσμο από τον 13ο όροφο του παλατιού Ποτάλα

Τοποθετημένο ψηλά, στην κορυφή του Κόκκινου Όρους, στο τέλος της κοιλάδας της Λάσα, το Ποτάλα αποτελεί ένα από τα πλέον εντυπωσιακά οικοδομήματα στον κόσμο, αντίστοιχο του μεγαλειώδους πολιτισμού που εκπροσωπεί.
Το λευκό ανάκτορο, με πρόσοψη 320 μ., χτίστηκε την εποχή του 5ου Δαλάι Λάμα. Μετά τον θάνατό του ολοκληρώθηκε το κόκκινο ανάκτορο με τις χρυσές στέγες, που φιλοξενεί σημαντικούς θησαυρούς. Οι τοιχογραφίες στην αίθουσα του θρόνου και οι χρυσές και με πολύτιμους λίθους διακοσμήσεις στις ταφικές στούπες των οκτώ Δαλάι Λαμα είναι απλά μεγαλειώδεις. Συνολικά διαθέτει 1.000 αίθουσες σε 130.000 τ.μ. και η κατασκευή του ολοκληρώθηκε σε 49 χρόνια!
Έως την αναχώρηση του Δαλάι Λάμα από το Θιβέτ, το 1959, ήταν κατοικία του και έδρα της θιβετιανής διοίκησης. Το ανάκτορο επέζησε της Πολιτιστικής Επανάστασης, στη διάρκεια της οποίας στέγαζε τον στρατό κατοχής.
Το Ποτάλα είναι συγχρόνως μοναστήρι και φρούριο, όπως μαρτυρά και η χωρίς παράθυρα βάση του. Η μείξη πολιτικής και θρησκείας που κυριαρχεί στο Θιβέτ από το 1959 εκφράζεται σε αυτό το αρχιτεκτονικό έργο εξαίρετης ιστορικής και καλλιτεχνικής σημασίας, στη θέα του οποίου κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος!

περισσότερα

Θιβετιανός Βουδισμός

Οι Θιβετιανοί είναι ένα μείγμα διάφορων λαών των Ιμαλαΐων που αναμίχθηκαν με την πάροδο του χρόνου.
Μέχρι τον 7ο αιώνα στην περιοχή του Θιβέτ επικρατούσε η σαμανιστική θρησκεία Μπον. Τότε ο Θιβετιανός βασιλιάς Σόνγκτσεν Γκαμ-πό δημιούργησε οικογενειακούς δεσμούς με την Κίνα όταν νυμφεύτηκε την Γουενγκστέν, ανιψιά του αυτοκράτορα της δυναστείας Τανγκ και με το Νεπάλ όταν νυμφεύτηκε την Μπιρικούτι, κόρη του Νεπαλέζου βασιλιά. Η παράδοση αναφέρει ότι αυτές οι δύο σύζυγοι έφεραν εξευγενισμένα στοιχεία από τους πολιτισμούς τους στην τραχιά αυλή του Θιβέτ και, το πιο σημαντικό, εισήγαγαν τους σπόρους του Βουδισμού, ο οποίος σύντομα έγινε η επίσημη θρησκεία του κράτους, χωρίς ωστόσο να σταματήσει να δέχεται συνεχείς επιθέσεις από τους Μπον-πο .
Τελικά ο Βουδισμός εγκαταστάθηκε οριστικά στο Θιβέτ μετά την επίσκεψη του Παντμασαμπάβα από την Ινδία, στα τέλη του 8ου αιώνα. Ο Πα¬ντμασαμπάβα κατάφερε να εξοβελίσει τους δαίμονες της θρησκείας Μπον και να τους χαλιναγωγή¬σει, ενσωματώνοντας τους στο Βουδισμό Βατζρα¬γιάνα με τη μορφή νταρμαπάλα, δηλαδή φυλάκων του Βουδισμού. Εδώ λειτούργησε η παλιά τα¬κτική που λέει ότι, «αν δεν μπορείς να νικήσεις τον εχθρό ή να τον απομακρύνεις, τότε παρ' τον με το μέρος σου». Με αυτό τον τρόπο ο Παντμασαμπάβα εφάρμοσε ένα από τα ουσιώδη στοιχεία του Ταντρισμού, και συγκεκριμένα αυτό που παρακινεί να μην κατα¬στρέφονται οι αρνητικές δυνάμεις και τα αρνητικά χαρακτηριστικά, αλλά να αναμορφώνονται και να αφομοιώνονται από  υγιείς δυνάμεις.Ο θιβετιανός Bουδισμός είχε ενωτικό αποτέλεσμα, καθώς έδωσε σε όλους αυτούς τους λαούς μια ομοιόμορφη δοξασία και είχε σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός θιβετιανού αλφαβήτου, ώστε να μπορούν να μεταφραστούν τα ιερά κείμενα από τα Σανσκριτικά. Αυτή η καινοτομία οδήγησε στη γλωσσική ενοποίηση της χώρας και στην τυποποίηση της εκπαίδευσης.

Οι διαφορές ανάμεσα στις σχολές του θιβετιανού Bουδισμού και στις άλλες βουδιστικές σχολές είναι σημαντικές. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του θιβετιανού Bουδισμού είναι το δόγμα της μετενσάρκωσης των λάμα και το ιδιόμορφο πάνθεόν του. Αρκετές θεότητες είναι τρομακτικές και δεν συνδέονται με τον Bουδισμό Μαχαγιάνα και Τεραβάντα.
Στον θιβετιανό Bουδισμό χρησιμοποιούνται πολυάριθμα φυλαχτά και σκεύη που εξυπηρετούν ιερούς σκοπούς. Μερικά από αυτά είναι: Ο Τροχός της Ζωής που διακοσμεί συχνά τους ναούς και συμβολίζει τον κύκλο του πόνου και της αναγέννησης, ο Τροχός της Προσευχής και τα Λάβαρα της Προσευχής.
Με την εισαγωγή του Bουδισμού άρχισαν να πέφτουν όλα τα εμπόδια των φυλετικών και οικογενειακών δομών και το πιο εκπληκτικό αποτέλεσμα ήταν ότι οι φιλοπόλεμοι και αιμοδιψείς λαοί μεταμορφώθηκαν σε ειρηνιστές, μέχρι σημείου σήμερα να είναι ανυπεράσπιστοι.

περισσότερα

Λίθοι του Γιέλινγκ

Οι Λίθοι του Γιέλινγκ είναι σκαλιστοί Ρουνικοί λίθοι του 10ου αιώνα, που βρέθηκαν στην ομώνυμη πόλη της Δανίας.
Οι ρούνοι είναι ένα αλφαβητικό σύστημα γραφής που χρησιμοποιούταν από τους γερμανικούς λαούς. Τα παλαιότερα αρχεία ρούνων βρέθηκαν στη Δανία και τη Νορβηγία τον 11ο αιώνα μ,Χ.
Η ετυμολογική ρίζα της λέξης είναι κάτι σαν συνονθύλευμα των λέξεων “γράμμα” και “μυστήριο.
Οι ρούνοι είναι συνυφασμένοι με τη σκανδιναβική θρησκεία και συνδέονται στενά με τη σκανδιναβική μαγεία και την ποίηση των Σκαλντ.
Η πραγματική προέλευση των ρούνων είναι ασαφής. Κάποιοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι προέρχεται από τους Λατίνους, δεδομένου ότι ήταν η εμπορική γλώσσα κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και οι γερμανικές φυλές πιθανόν να είχαν έρθει σε επαφή με τους εμπόρους, με αποτέλεσμα να τους εκθέσουν στη γλώσσα. Επίσης, υπάρχουν επιστήμονες που υποστηρίζουν ότι το ρουνικό αλφάβητο ή αλλιώς Φούθαρκ (futhark), βασίζεται στο ετρουσκικό αλφάβητο.
Κάθε ρούνος είχε ένα όνομα που υπονοούσε τη φιλοσοφική και μαγική σημασία της οπτικής του μορφής, καθώς και του ήχου τον οποίο αντιπροσώπευε. Οι ρούνοι έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη ζωή των Βίκινγκ.
Οι ρούνοι ήταν σκαλισμένοι σε πέτρα, κόκκαλο, κέρατο, ξύλο ή μέταλλο. Οι ρουνικοί λίθοι ήταν μεγάλοι βράχοι που καλύπτονταν με επιγραφές ρούνων και συνήθως ήταν αφιερωμένοι στη μνήμη ενός σπουδαίου άνδρα ή μιας σπουδαίας γυναίκας. Πάνω από 3.000 ρουνικοί λίθοι βρίσκονται στις Σκανδιναβικές χώρες.

περισσότερα

Δανία – Κόλντινγκ

Μια μικρή γοητευτική κωμόπολη – λιμάνι, που χρονολογείται από το 1231, όταν βρισκόταν στα σύνορα της τότε επικράτειας της χώρας και ήταν σημαντικό κέντρο τεχνιτών και εμπόρων χαρακτηριστικό που διατηρεί ακόμα και σήμερα.
Το Kolding είναι δημοφιλές για τα ιστορικά του αξιοθέατα, όπως το παλιό βασιλικό κάστρο Koldinghus που δεσπόζει στον λόφο πάνω από την πόλη, και την πόλη Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, Christiansfeld,  που σχεδιάστηκε το 1773 -1800 ως η «τέλεια πόλη» για την ντόπια μοραβική θρησκευτική κοινότητα.Πρόκειται επίσης για τη μόνη στη Δανία και δεύτερη στη Σκανδιναβία πόλη, μαζί με το Ελσίνκι, με τον τιμητικό τίτλο της UNESCO, «Design City”, γεγονός που αντικατοπτρίζει τη σημασία που δίνει στην φιλοσοφία του ντιζάιν σε κάθε έκφανση της ζωής, κάτι που γίνεται αμέσως αισθητό στον επισκέπτη.
Τοπικοί τεχνίτες κατασκευάζουν τα αριστουργήματά τα τους στα εργαστήριά και τα στούντιο που βρίσκονται διάσπαρτα στην πόλη, όπου μπορεί κανείς να τα απολαύσει καθώς και να τα αγοράσει σε εξαιρετικές τιμές.
Τέλος η πόλη προσφέρει πολύ ιδιαίτερες δραστηριότητες για οικογένειες και παιδιά, όπως πρωτότυπους παιδότοπους, πάρκο σκέιτ, και δυνατότητα μεταμφίεσης σε βασιλιάδες και βασίλισσες μέσα το κάστρο Koldinghus.

περισσότερα

Δανία – Οντένσε

Το Odense είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Δανίας, γενέτειρα του ξακουστού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και όπως είναι φυσικό η προσωπικότητα και το αιώνιο έργο του είναι ρίχνουν βαριά τη σκιά τους σε κάθε γωνιά.
Μουσεία αφιερωμένα σ’ αυτόν, όπως το σπίτι που έζησε, ειδικά κέντρα με δραστηριότητες για παιδιά και αγάλματα από τις πιο γνωστές ιστορίες του, δίνουν στην πόλη μια παραμυθένια διάσταση και την καθιστούν απαραίτητο προορισμό για κάθε επισκέπτη της χώρας που είναι ή αισθάνεται παιδί.
Η μαγεία της πόλης όμως συνεχίζεται και πέρα από τα σχετικά με τον μεγάλο παραμυθά, με αναγεννησιακά κάστρα, όπως το Egeskov, το σιδηροδρομικό μουσείο, τον καλύτερο ζωολογικό κήπο της χώρας και την παραδοσιακή αλλά και υπερσύγχρονη σκανδιναβική αρχιτεκτονική που δημιουργεί ένα άκρως ενδιαφέρον αστικό τοπίο και μπορεί κανείς να τη θαυμάσει και στο χωριό – μουσείο ιστορικών σπιτιών.
Και οι μεγάλοι επισκέπτες, πάντως, θα μείνουν απολύτως ικανοποιημένοι αφού η πόλη έχει μια ζωντανή κοινωνική ζωή με υπέροχα καφέ, εστιατόρια και μπαρ που μπορεί κανείς χαλαρώσει και να απολαύσει τοπικά εδέσματα και ποτά σε μια όμορφη και γαλήνια ατμόσφαιρα.

περισσότερα

Δανία – Πάρκο Legoland

Το παιχνίδι που έχει μεγαλώσει, εμπνεύσει και εκπαιδεύσει αμέτρητες γενιές παιδιών και… μπαμπάδων, αποτελεί ίσως το γνωστότερο εξαγώγιμο προϊόν και πηγή υπερηφάνειας για τους κατοίκους της μικρής σκανδιναβικής χώρας.
Θεματικά πάρκα Lego υπάρχουν σε πολλές χώρες του κόσμου αλλά την αυθεντική, πολύχρωμη, και άκρως συναρπαστική εμπειρία, θα την απολαύσει κανείς εδώ, στην πόλη που γεννήθηκε το πρώτο τουβλάκι το 1949, το Μπίλουντ της Δανίας, σε μια απόσταση 260 χλμ από την Κοπεγχάγη.
Η Legoland έχει επίκεντρο το Lego Hotel από το οποίο ξεκινούν οι αμέτρητες μαγικές εξορμήσεις που θα κάνουν τους μικρούς επισκέπτες να ονειρεύονται πολύχρωμα για καιρό και τους ενήλικους να γίνουν παιδιά έστω και για μια μέρα, για να χαθούν στους εκπληκτικούς κόσμους του πάρκου, κατασκευασμένους εξ ολοκλήρου από τα πιο διάσημα πλαστικά τουβλάκια στον κόσμο.
Κάστρα, πειρατές, στοιχειωμένα σπίτια, άγρια δύση, Βίκινγκς, και μακέτες - πιστά αντίγραφα ευρωπαϊκών πόλεων, όλα φτιαγμένα από εκατομμύρια Lego με εκπληκτική ακρίβεια και προσοχή στη λεπτομέρεια, θα σας κάνουν να χαθείτε στον κόσμο της φαντασίας και του παιχνιδιού και να μη θέλετε να φύγετε όσες ώρες κι αν μείνετε.
To μουσείο που περιέχει την ιστορία της εταιρείας από την ίδρυσή της και η επίσκεψη στο εργοστάσιο όπου παράγονται τα χρωματιστά υλικά των ονείρων εκατομμυρίων παιδιών σε όλο τον πλανήτη, συμπληρώνουν το ταξίδι στον φανταστικό κόσμο του πιο δημιουργικού παιχνιδιού που κατασκευάστηκε ποτέ.

περισσότερα

Δανία - Κοπεγχάγη

Μια πόλη που συστηματικά βρίσκεται στην κορυφή κάθε λίστας ποιότητας ζωής για τους κατοίκους της, δεν μπορεί παρά να αποτελεί έναν ιδανικό ταξιδιωτικό προορισμό και για τους επισκέπτες της.

Γραφικά κανάλια, πολύχρωμα, παμπάλαια κουκλίστικα σπίτια, χιλιάδες ποδήλατα, σκανδιναβική κουλτούρα και ντιζάιν διάχυτα παντού και τέτοια ζωντάνια και νεανικότητα που λίγες πόλεις του κόσμου διαθέτουν, βάζουν την ανεξίτηλη σφραγίδα τους σε έναν υπέροχο προορισμό που πρέπει οπωσδήποτε να βρίσκεται στα σχέδια κάθε ανθρώπου που αγαπά τα ταξίδια.

Φαρδιοί, τεράστιοι δρόμοι, πεντακάθαροι, με απόλυτη ησυχία και τάξη τόσο για αυτοκίνητα όσο και για πεζούς με έμφαση στα ποδήλατα. Ναι, είναι η χώρα του ποδηλάτου. Όλοι έχουν ποδήλατο. Από 3χρονα παιδιά μέχρι 90χρονοι. Υπάρχουν ειδικοί ποδηλατόδρομοι, ξεχωριστές διαβάσεις για τα ποδήλατα, σεβασμός. Δεν μπλέκονται με τους πεζούς ούτε φυσικά και με τα αυτοκίνητα. Με το ποδήλατο πας παντού και καλύπτεις αρκετές αν όχι όλες τις διαδρομές. Επίσης σε κάθε βαγόνι των τρένων και του μετρό υπάρχουν θέσεις που ασφαλίζουν τα ποδήλατα. Παντού υπάρχουν πάρκινγκ ποδηλατων, πάρκινγκ που μπορούν να χορέσουν εκατοντάδες ποδήλατα.

Η ηπειρωτική Δανία διαθέτει σπάνια πολιτιστικά στοιχεία παγκόσμιας κληρονομιας. Αρχικά o Καθεδρικός Ναός στο Ροσκίλντε αποτελεί την πρώτη γοτθική εκκλησία της Βόρειας Ευρώπης και  η τελευταί κατοικία για τους περισσότερους βασιλιάδες της Δανίας. Επίσης το διάσημο και εντυπωσιακό κάστρο Κρόνμποργκ στο Χέλσινγκορ, που έμεινε στην ιστορία ως το σπιτι του Άμλετ, πρίγκηπα της Δανίας, περιφρουρούσε το κύριο θαλάσσιο δρόμο πρός την Βαλτική. Ωστόσο, τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν και οι υπόλοιπες περιοχές της Δανίας, υπόσχοντας στον επισκέπτη ειδυλλιακά, καταπράσινα, άγριας ομορφιάς τοπία και πολλες συγκινήσεις.

Οι λάτρεις της Τέχνης θα ενθουσιαστούν στην Εθνική Πινακοθήκη, η οποία διαθέτει έργα των μεγαλύτερων ζωγράφων, αλλά και στην Γλυπτοθήκη Carlsberg καθώς και στο εκπληκτικό μουσείο μοντέρνας Τέχνης Louisiana Museum of Modern Art.

Η Κοπεγχάγη σε μόλις λίγα χρόνια έχει καταφέρει να γίνει διεθνές κέντρο υψηλής γαστρονομίας με πάνω από 15 εστιατόρια με αστέρια Michelin, ένας αριθμός πολύ μεγάλος για τον πληθυσμό της, αλλά και πλήθος οικονομικότερων επιλογών όπου μπορεί να απολαύσει κανείς την πεντανόστιμη «πειραγμένη» «Νέα Σκανδιναβική Κουζίνα».

Η γειτονιά Vesterbro σφύζει από ζωή και δημιουργικότητα με καταστήματα μόδας, ντιζάιν, παζάρια και αναρίθμητα cafe, ενώ η νυχτερινή ζωή είναι αντάξια της νεανικής πόλης. 

Τέλος, μια επίσκεψη στην Christiania, την αυτόνομη εναλλακτική κοινότητα στο κέντρο της πόλης, δίνει στον επισκέπτη μια εικόνα αυθεντικής χίπικης ζωής βγαλμένης από τη δεκαετία του 70.

περισσότερα

Ιαπωνία, η μεγάλη εξαίρεση!

Ιαπωνία, ένα αχανές νησιωτικό σύμπλεγμα, που θα μπορούσε να ήταν και ένας διαφορετικός πλανήτης. Σε ένα κόσμο που γίνεται όλο και πιο ίδιος, ειδικά στις πόλεις, η Ιαπωνία αποτελεί τη μεγάλη εξαίρεση. Αμιγής πληθυσμιακά, με κοινή για όλους αυστηρή παιδεία και κουλτούρα, έχει μια συμπαγή εικόνα ανθρώπων, που άλλοτε σε περικλείει ασφυκτικά, και άλλοτε σε εκπλήσσει με την ευγένεια, την τάξη, και την πειθαρχία του. Κάθετες πόλεις, δαιδαλώδη κτίρια, αλλά και άψογη, με κόπο προσεγμένη φύση, που λατρεύεται σαν θεότητα - ειδικά τα σαββατοκύριακα, και ειδικά από το πολύχρωμο πλήθος των κατά τα άλλα ομοιόμορφων τις καθημερινές υπαλλήλων γραφείου. Χώρα ορεινή, με πολύ λίγο καλλιεργήσιμο χώρο αναλογικά με τον μεγάλο πληθυσμό της, έχει υψηλότατες τιμές γης και κατοικίας. Το ίδιο όμως ακριβές είναι και οι προσωπικές σχέσεις, που τα τελευταία χρόνια βρίσκονται χαμηλά στον κατάλογο προτεραιοτήτων των νέων, αφήνοντας την εκπαίδευση και την καριέρα να τερματίζουν πρώτες. 
Η ιστορία της αναδύεται ανέγγιχτη μέσα από το χρόνο, είτε κοιτάξει κανείς ένα μεγάλο βουδιστικό ή σιντοϊστικό μνημείο, είτε τον ποδόγυρο ενός παραδοσιακά σύγχρονου κιμονό. Αϊκίντο, ικεμπάνα, οριγκάμι, ρέικι, σούμο, σαμουράι. Η Ιαπωνία δεν εντυπωσιάζει μόνο από το σύνολο, αλλά κυρίως από τις λεπτομέρειες. Αυτές την ξεχωρίζουν από τους ανταγωνιστές της, και αυτές είναι οι πρεσβευτές της ανά την υφήλιο, μέσω των θρυλικών καταναλωτικών και πολιτισμικών προϊόντων της. Η επίσκεψη σε αυτή τη χώρα είναι ένα ταξίδι παρατήρησης, και αναπόφευκτα σύγκρισης με τις πρακτικές του υπόλοιπου κόσμου. Οι κάτοικοι της είναι φοβεροί, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για το πως διαχειρίζονται τη φύση τους, το ανθρώπινο δυναμικό τους, τα συναισθήματα τους, τα απορρίμματα, ή τις περιβαλλοντικές κρίσεις. Η Ιαπωνία θα σας μείνει αξέχαστη για πολλά χρόνια, και όχι μόνο επειδή ο ήλιος ανατέλλει πρώτα εκεί…

περισσότερα

ΑΙΘΙΟΠΙΑ – Με τη ματιά του ταξιδιώτη

Μνημεία ανέγγιχτα από την φθορά του χρόνου , αρχέγονοι τρόποι διαβίωσης , βαθιά θρησκευτικότητα , συγκλονιστικά τοπία , πανάρχαιοι μύθοι και δοξασίες, αθώες ψυχές, έντονα συναισθήματα … Η βιβλική Αιθιοπία , όπου πιθανότατα περπάτησε ο πρώτος άνθρωπος στη Γη,  δεν μοιάζει με καμία άλλη αφρικανική χώρα .  
Χώρα με αρχαιοτάτη ιστορία και αξιόλογο πολιτισμό , η Αιθιοπία μαζί με την Αίγυπτο αποτελούν τις 2 μοναδικές αφρικανικές χώρες που διαθέτουν στοιχεία πολιτισμικής αναφοράς και ίχνη ιστορικής συνέχειας από τα αρχαιότατα χρόνια , πολύ πριν από την 3η χιλιετία π.Χ.
Από την θρυλική βασίλισσα του Σαβά έως τις χριστιανικές εκκλησίες της Λαλιμπέλα και από τον μύθο της κρυμμένης Παλαιάς Διαθήκης , στον απελευθερωτικό αγώνα του αυτοκράτορα Χαιλέ Σελασιέ , η αιθιοπική γη συνιστά μια αδιάκοπη ιστορία γεμάτη μύθους , Θρύλους , θρησκεία και παραδόσεις .
Ένα ταξίδι στην πρώην Αβησσυνία δεν είναι άλλη μια ευκαιρία για ξεκούραση η χαλάρωση, αλλά  μια εμπειρία ζωής που δεν θα ξεχάσετε ποτέ. Ειδικότερα στην επαφή σας με τους ανθρώπους της χώρας , με μεγάλη έκπληξη θα διαπιστώσετε ότι η αξιοπρέπεια, η περηφάνια,   η ευγένεια και ο αυτοσεβασμός αποτελούν τα βασικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους εγκάρδιους Αιθίοπες , παρά τις τραγικές συνθήκες διαβίωσης που  επικρατούν.Η Λαλιμπέλα (Lalibela) αποτελεί το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο της Αιθιοπίας και ένα από τα μεγαλύτερα προσκυνήματα στη θρησκευτική ζωή των εκατομμυρίων πιστών της αφρικανικής χώρας . Εντελώς απελευθερωμένες από τα “δεσμα” του βράχου, οι εκκλησίες της Λαλιμπέλα έχουν την μορφή τεράστιων μονολιθικών οικοδομημάτων και πλαισιώνονται με τάφρους , σήραγγες, κελιά ερημιτών, κρύπτες, σπηλιές και παρεκκλήσια-κατά παράδοξο τρόπο , κάθε εκκλησία είναι μοναδική ως προς το σχέδιο, το μέγεθος και τον διάκοσμό της. της μεγαλύτερης της Αιθιοπίας. Επισκεφτήκαμε το νησί Qirqos που θεωρείται ιερό από τον χριστιανικό πληθυσμό της Αιθιοπίας .  Τι να πει κανείς για το “Καμελότ της Αφρικής” το Γκοντάρ. Η Γκοντάρ διατέλεσε πρωτεύουσα της   Αβησσυνίας από το 17ο-19ο αιώνα ( 1636 – 1864 ) και φημίζεται τόσο για τις πλούσιες διακοσμημένες εκκλησίες της, στην πόλη υπάρχουν 44 εκκλησίες, με πιο γνωστή την Debre Birhan Selassie, αλλά κυρίως για τα πέντε μεσαιωνικά κάστρα της. Περπατώντας ανάμεσα στα κάστρα και στις εκκλησίες νομίζεις ότι ζεις σε μια άλλη εποχή.    
Την παραμονή των ριστουγέννων χιλιάδες πιστοί ντυμένοι στα λευκά συγκεντρώνονται στους ναούς και ψέλνουν μαζί με τους ιερείς κρατώντας αναμμένα κεριά. Το θέαμα σε αφήνει άφωνο και η κατάνυξη μοναδική .   Την ημέρα των Χριστουγέννων οι ιερείς με τις υπέροχες ομπρέλες τους, περιφέρονται στους ναούς ψάλλοντας, με  τους πιστούς να εκστασιάζονται .  Η γιορτή των Θεοφανίων στην Αντίς Αμπέμπα είναι μια εξίσου μοναδική εμπειρία . Εμείς είχαμε την τύχη να έχουμε ειδική διαπίστευση και να είμαστε προσκεκλημένοι του Πατριάρχη Αιθιοπίας και γιορτάσαμε τα Θεοφάνια με εξαιρετική λαμπρότητα .
Από το Μπαχίρ Ντάρ πραγματοποιήσαμε μια μοναδική εξόρμηση στα νερά της λίμνης Τάνα, της μεγαλύτερης της Αιθιοπίας. Επισκεφτήκαμε το νησί Qirqos που θεωρείται ιερό από τον χριστιανικό πληθυσμό της Αιθιοπίας .  Τι να πει κανείς για το “Καμελότ της Αφρικής” το Γκοντάρ. Η Γκοντάρ διατέλεσε πρωτεύουσα της   Αβησσυνίας από το 17ο-19ο αιώνα ( 1636 – 1864 ) και φημίζεται τόσο για τις πλούσιες διακοσμημένες εκκλησίες της, στην πόλη υπάρχουν 44 εκκλησίες, με πιο γνωστή την Debre Birhan Selassie, αλλά κυρίως για τα πέντε μεσαιωνικά κάστρα της. Περπατώντας ανάμεσα στα κάστρα και στις εκκλησίες νομίζεις ότι ζεις σε μια άλλη εποχή. 

περισσότερα

Φυλές στην Νότια Αιθοπία

Στη Νοτιοδυτική Αιθιοπία, μέσα στα όρια της κοιλάδας του ποταμού Ομο, οι απομονωμένες φυλές της περιοχής διαβιώνουν σε κυριολεκτικά πρωτόγονες συνθήκες και παραμένουν ανέγγιχτες από τις εξελίξεις του σύγχρονου πολιτισμού . Στα υψίπεδα του Ανω Νείλου στη Νοτιοδυτική Αιθιοπία , σε μια απομονωμένη πεδινή περιοχή  που την ποτίζουν οι ποταμοί Ομο και Μάκο περίπου 7.000 γηγενείς εξακολουθούν να διαβιούν σε πραγματικά πρωτόγονες συνθήκες . Η γνωριμία με τις απομονωμένες φυλές του αιθιοπικού Νότου είναι αναμφίβολα μια καταπληχτική εμπειρία και απευθύνεται στους ταξιδιώτες εκείνους που θέλουν να έχουν μια εικόνα της Αφρικής , όπως αυτή ήταν πριν από χιλιάδες χρόνια . Η φυλή των Μούρσι (Mursi)αι η πιο γνωστή στην κοιλάδα Ομο. Πρόκειται για μια σκληροτράχηλη φυλή πολεμιστών που διατηρούν μέχρι σήμερα τις μακραίωνες παραδόσεις τους, ενώ βρίσκονται μονίμως σε σύγκρουση και ένοπλη αντιπαράθεση με τις γειτονικές φυλές για την νομή των βοοειδών τους. Οι άντρες πολεμιστές της φυλής συνηθίζουν να βάφουν το σώμα τους και να περνάν στη μύτη τους διάφορα ξύλινα η μεταλλικά αντικείμενα Μην περιμένετε να τους δείτε να κουβαλούν τόξα και ακόντια , οι περισσότεροι έχουν στην κατοχή τους  από επαναληπτικές καραμπίνες μέχρι και Καλάσνικοφ. Τις εντυπώσεις ωστόσο, κλέβουν οι γυναίκες της φυλής. Στο κάτω χείλος και στους λοβούς των αυτιών τοποθετούν μεγάλους πήλινους δίσκους , ως σύμβολο ομορφι’ας και υγείας.  Τα πρωτότυπα αυτά στολίδια ( έχουν διάμετρο 15-20 εκ. και βάρος μέχρι και 200 γραμ. ) δεν φοριούνται καθημερινά , αλλά μόνο σε γιορτές και κοινωνικές εκδηλώσεις της φυλής. Κατά μια άλλη εκδοχή , οι χαρακτηριστικοί πήλινοι δίσκοι χρησιμοποιούνται από τις παντρεμένες για να απομακρύνουν τους πιθανούς εραστές.
Και το ταξίδι πίσω στη Λίθινη εποχή συνεχίζεται . Άλλη γνωστή φυλή της κοιλάδας Ομο είναι οι Κόνσο (Konso ) που ζουν στα όρια της ομώνυμης περιοχής, μέσα σε οχυρωμένα χωριά. Οι Κόνσο φημίζονται για τα υφάσματα που φτιάχνουν , αλλά κυρίως για τις ξυλόγλυπτες φιγούρες ( τοτέμ ) που σκαλίζουν και τις οποίες χρησιμοποιούν σαν επιτάφιες πλάκες για να ξορκίζουν τα κακά πνεύματα . Η περιοχή των Κόνσο έχει κηρυχτεί από το 2011 φυσικό μνημείο της Παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco .
Η φυλή των Κάρο (Karo ) ξεχωρίζει για τα ανάγλυφα διακοσμητικά σχέδια που φτιάχνουν οι γυναίκες στο σώμα τους , προκειμένου να γίνουν πιο επιθυμητές . Η τεχνική που ακολουθούν είναι η  εξής : αφού πρώτα χαράξουν και κόψουν το δέρμα της κοιλιάς, του στήθους η της πλάτης ( μια αρκετά επίπονη διαδικασία). Τρίβουν κατόπιν τις πληγές με στάχτη. Όταν οι πληγές επουλωθούν , δημιουργούνται κατόπιν τις πληγές με στάχτη. Όταν οι πληγές επουλωθούν , δημιουργούνται εξογκώματα κάτω από το δέρμα, τα οποία σχηματίζουν ανάγλυφα διακοσμητικά σχέδια στο σώμα . Οι άντρες αντίθετα αρέσκονται να ζωγραφίζουν το σώμα τους με διάφορα σχέδια κάτι που κάνουν και οι άντρες της φυλής Ερμπορέ

περισσότερα

Όρη Σιμιέν (Εθνικό πάρκο) και οι πίθηκοι Gelada, Αιθιοπία

Τα όρη Σιμιέν  βρίσκονται στη βόρεια Αιθιοπία, βορειοανατολικά του Gonder και αποτελούν ένα εξωτικό περιβάλλον με μοναδική άγρια φύση και καταπληκτική θέα, σε ένα τοπίο διαμορφωμένο από την ίδια τη φύση. Μια διεργασία που έχει ξεκινήσει 20-30 εκατομμύρια χρόνια πριν και έκτοτε συνεχίζονται οι διαδικασίες ανύψωσης και διάβρωσης των βουνών. Η φυσική ομορφιά του πάρκου πάντα γεμίζει με δέος τους ταξιδιώτες . Γεωλογικά τα υψίπεδα των βουνών Simien αποτελούνται από σκοτεινό βασάλτη και μαλακό ανοιχτόχρωμο χλοοτάπητα. Την καλύτερη θέα μπορεί κανείς να την απολαύσει απο τα σημεία παρατήρησης Gidir Got και το Imet Gogo στο κέντρο του πάρκου. Πέρα από την ομορφιά της φύσης για την οποία είναι γνωστά τα όρη Σιμιέν, είναι αξιοσημείωτη και η πανίδα που υπάρχει στην περιοχή και είναι μοναδική στον πλανήτη. Οι απότομοι βράχοι και το δροσερό κλιμα αποτελούν κατάλληλες συνθήκες για την επιβίωση ενός είδους ενδημικού αγριοκάτσικου (Capra ibex wee). Άλλα είδη ζώων που βρίσκονται στην περιοχή είναι η ενδημική αλεπού Simien, ο αιθιοπικός λύκος καθώς ο ενδημικός μπαμουίνος Gelada. Όλο αυτό το “μάζεμα” φύσης και ζώων έδωσε την ιδέα να διατηρηθεί παρθένα η περιοχή και να ιδρυθεί το Εθνικό Πάρκο Simien Mountains το 1969 και να χαρακτηριστεί ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco.
Ένα από τα πιο γνωστά ζώα που ζουν στο πάρκο όπως αναφέρθηκε και παραπάνω είναι ο μπαμπουίνος gelada. Οι πίθηκοι αυτοί είναι τα πιο παλιά πρωτεύοντα στον κόσμο  εκτός από τους ανθρώπους. Είναι κυρίως χορτοφάγοι και είναι το τελευταίο είδος αρχαίων πρωτευόντων που βόσκουν.  Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους τους βρίσκουμε καθισμένους να μαζεύουν και να τρων χόρτα και βότανα.  Οι πίθηκοι gelada σχηματίζουν πολυεπίπεδες κοινωνίες. Η μικρότερη είναι αυτή της οικογένειας που απαρτίζεται από ένα σταθερό αρσενικό μέλος ή μερικά αρσενικά και από δύο έως δέκα θηλυκά και τα εξαρτώμενα μέλη τους. Οι οικογενειακές μονάδες σχηματίζουν μεγαλύτερες ομάδες που ταξιδέυουν μαζί κατά τη διάρκεια της ημέρας. Οι ομάδες αυτές μπορεί να φτάσουν και τα 1200 άτομα. Οι gelada ζουν στα ψηλά ορεινά λιβάδια της Αιθιοπίας, που είναι γεμάτη με απόκρημνους βράχους. Τα κοντά και ασταθή δάχτυλά τους τους καθιστούν καλούς ορειβάτες. Για να κοιμηθούν τα ζώα πέφτουν πάνω από τις άκρες του γκρεμού και κοιμούνται μαζί στα περβάζια. Χαρακτηριστικό  τους είναι το κόκκινο στήθος.

περισσότερα

Αρτυματικά Φυτά της Αιθιοπίας

Από τη Μέση Ανατολή (Εύφορη Ημισέληνο), όπου ξεκίνησε η γεωργική επανάσταση, τα δημητριακά πέρασαν μέσω του Νείλου (Αιγύπτου και Νουβίας) στα υψίπεδα της Αιθιοπίας.    
Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι τα ενδημικά φυτά που εξημέρωσαν/καλλιέργησαν οι ίδιοι οι κάτοικοι του Κέρατος, όπως το τεφ (Teff): το κυριότερο δημητριακό της Αιθιοπίας (πολύ λεπτό), από το οποίο παρασκευάζουν την ιντζέρα (Injera, κρέπα σαν ψωμί).
Άλλο ένα δημητριακό που χρησιμποιούν ευρύτατα είναι το κεχρί (Finger millet, "Dagusa"), που το μαγειρεύουν και το τρώνε σαν πηγή αμύλου, αλλά παράγουν από αυτό και την παραδοσιακή τους μπύρα (Ντάλα).
Επίσης χρησιμοποιούν την ψευτομπανάνα, το ενσέτ - τα φύλλα της μοιάζουν σαν της μπανανιάς. Παίρνουν ένα κομμάτι του κορμού, το θάβουν για να δημιουργηθεί κάποια ζύμωση και μετά το χρησιμοποιούν σαν ψωμί. 
Το κυριότερο όμως, πιο διάσημο από τα φυτά της Αιθιοπίας: η καφέα.  Ενδημικό της επαρχίας Κάφα στη νοτιοδυτική Αιθιοπία, απ΄ όπου μάλλον προέρχεται και το όνομα (αραβικό κάουα/kahwah, τουρκικό καχβέ). Οι Αιθίοπες το λένε μπούνα. Σύμφωνα με ένα μύθο, η επίδραση των καρπών του φυτού αυτού στη συμπεριφορά παρατηρήθηκε για πρώτη φορά από έναν Αιθίοπα βοσκό, ο οποίος πρόσεξε ότι τα πρόβατά του γίνονταν υπερδραστήρια μόλις έτρωγαν τα "κόκκινα κερασάκια" από κάποιο συγκεκριμένο φυτό. Δοκιμάζοντάς τα και ο ίδιος έγινε κι αυτός υπερδραστήριος! Κάποιος καλόγερος που περνούσε από εκεί τον κατέκρινε επειδή "έτρωγε το φρούτο του Διαβόλου". Πάντως οι μοναχοί σύντομα ανακάλυψαν ότι ο καρπός από το γυαλιστερό καταπράσινο φυτό τους βοηθούσε να μένουν ξύπνιοι για τις προσευχές τους. Από αυτούς πέρασε στις αυλές της πολιτικής εξουσίας και τελικά απλώθηκε στις μάζες. Από την Αιθιοπία πέρασε στην Υεμένη, όπου η καλλιέργειά του πέτυχε και από το 17ο αιώνα έγινε διάσημο εξαγωγικό προϊόν από το λιμάνι Αλ Μάχα (Μόκα), όπου οι Ευρωπαίοι άνοιξαν πρακτορεία, προξενεία κλπ. και έτσι έμεινε το όνομα Μόκα. Από εκεί μεταδόθηκε στην υπόλοιπη Αραβία, την Περσία, την Αίγυπτο και τη Συρία. Οι Άραβες ήταν οι πρώτοι που το υιοθέτησαν σαν ρόφημα, συχνά προσθέτοντας γαρύφαλλο, κανέλλα, κάρδαμο και γλυκάνισο. Η ορμητική εξάπλωση του Ισλάμ μέχρι την Ισπανία βοήθησε στην περαιτέρω διάδοση του καφέ.
Η συνήθεια της καθημερινής πόσης καφέ έφερε σημαντικές αλλαγές στην οικονομία, τη διατροφή και την κουλτούρα της ανθρωπότητας. Ο καφές είναι πλέον το κυρίαρχο ρόφημα του πλανήτη.

περισσότερα

Τα ίχνη του Homo Sapiens στην Αιθιοπία

Η περιοχή του εθνικού πάρκου στον κάτω ρου του ποταμού Όμο δεν είναι μόνο καταφύγιο πολλών άγριων ζώων, αλλά και παλαιοντολογικός χώρος, όπου ήρθαν στο φως απολιθώματα σκελετών ανθρωποειδών καθώς και λίθινα εργαλεία. Ο μήκους σχεδόν 800 χλμ. ποταμός Όμο εκβάλλει στο νότιο σύνορο της Αιθιοπίας, στη Λίμνη Τουρκάνα.
Τα προϊστορικά ευρήματα στον κάτω ρου του 'Ομο έχουν κάνει το όνομά του γνωστό στους ειδήμονες της παγκόσμιας κοινότητας των παλαιοντολόγων. Οι ηλικίας έως και 4 εκατομμυρίων ετών ιζηματικές αποθέσεις του ποταμού κρύβουν πλήθος απολιθωμάτων ζώων και ανθρωποειδών προϊστορικής περιόδου.
Τα υπολείμματα σκελετών που ανεσκάφησαν, μερικά από τα οποία έχουν ηλικία άνω των 3 εκατ. ετών, παραπέμπουν στο είδος αυστραλοπίθηκος. Βρέθηκαν επίσης λίθινα εργαλεία 2,5 εκατ. ετών, τα οποία χρησιμοποιούσε ο homo habilis, καθώς και ευρήματα νεοτέρων περιόδων, όπως κατάλοιπα του homo erectus και μιας πρώιμης μορφής του homo sapiens.
Σύμφωνα με νεότερες έρευνες, ο homo sapiens ζούσε στην Ανατολική Αφρική. Δύο κρανία κι άλλα υπολείμματα σκελετών, που ανακάλυψε το 1967 κοντά στο Κιμίς στην κοιλάδα του 'Ομο μια ομάδα με επικεφαλής τον Αμερικάνο παλαιοντολόγο Ρίτσαρντ Λίκεϊ, των οποίων η ηλικία είχε εσφαλμένα εκτιμηθεί στα 130.000 χρόνια, απεδείχθη πως είναι πολύ παλαιότερα. Η ανάλυση των μεταλλικών κρυστάλλων στα στρώματα του εδάφους, όπου βρέθηκαν τα οστά, κατέδειξε μια πιθανή ηλικία 195.000 ετών.
Στο Εθνικό Μουσείο της Αιθιοπίας στην Αντίς Αμπέμα, εκτίθεται ο σκελετός της  “Lucy”, μιας γυναίκας του είδους Australopithecus aferensis, που έζησε πριν από 3,2 εκατομμύρια χρόνια στην κοιλάδα Hadar στη Νότια Αιθιοπία. Ανακαλύφθηκε το 1974 από τους ανθρωπολόγους Donald Johanson, Maurice Taieb και τον Yves Coppens. Πρόκειται ίσως για το πιο σημαντικό παλαιοντολογικό εύρημα όλων των εποχών, καθώς ρίχνει άπλετο φως στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους.

 

περισσότερα

ΛΑΛΙΜΠΕΛΑ, ο λόγος του Κυρίου λαξεμένος στο βράχο

Στο βόρειο τμήμα της Αιθιοπίας, στο μέσο των Αιθιοπικών υψιπέδων, βρίσκεται η μικρή πόλη Λαλιμπέλα, "σκαρφαλωμένη" σε υψόμετρο 2.630 μέτρων, ανάμεσα σε άγριες βουνοκορφές, απότομες πλαγιές, βαθιές κοιλάδες και άγριες χαράδρες.
Η Λαλιμπέλα, η πόλη με το τραγουδιστό όνομα, είναι ο καθρέπτης της χώρας.
Μυστήρια, επιβλητική, ένας ζωντανός τόπος λατρείας για τους χριστιανούς της Αιθιοπίας, η ψυχή της αιθιοπικής χριστιανοσύνης, αλλά και ένα μοναδικό μνημειακό σύνολο.
Η Μέση Ανατολή έχει την Πέτρα, η Αιθιοπία τη Λαλιμπέλα.
Εκεί, λαξευμένες στην πέτρα, δεσπόζουν για 800 περίπου χρόνια, 11 μονολιθικές εκκλησίες (Bet), που χαρακτηρίστηκαν από την UNESCO προστατευόμενος θησαυρός Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Οι εκκλησίες αυτές προκαλούν δέος σε λάτρεις και μη της θρησκευτικής αρχιτεκτονικής.
Είναι από τις πιο απίστευτες ανθρώπινες δημιουργίες, ένα θαύμα μοναδικής και απίστευτης ομορφιάς, ένα διαρκές μνημείο της πίστης του ανθρώπου στον Θεό.
Οι εκκλησίες αυτές δεν κατασκευάστηκαν με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Στην ουσία δημιουργήθηκαν με  την αφαίρεση του πετρώματος, "σκάφτηκαν", χωρίς να χρησιμοποιηθεί κανένα είδος δομικού υλικού.
Για να λαξευτούν στον ρόδινο τόφφο (πορώδες ηφαιστειακό πέτρωμα) οι θαυμαστές αυτές εκκλησίες χρειάστηκαν 24 χρόνια - κάποιες, σύμφωνα με το μύθο, με τη βοήθεια των αγγέλων. Ο συμπαγής βράχος κοβόταν κάθετα για να σχηματιστεί διάδρομος γύρω από την εκκλησία. Έμενε τότε στη μέση ένας όγκος βράχου σχήματος ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου. Αυτός θα γινόταν η εκκλησία. Στη συνέχεια οι λιθοξόοι πελεκούσαν τον ακατέργαστο όγκο από πάνω προς τα κάτω. Όλες οι εκκλησίες έχουν πολλαπλά επίπεδα και συνδέονται με ένα πολυδαίδαλο, λαβυρινθώδες δίκτυο υπόγειων και υπέργειων στοών, σηράγγων, τεχνητών σπηλιών, περασμάτων, κρυπτών, διαδρόμων και αυλών.
Κάθε μια από τις εκκλησίες αυτές είναι μοναδική ως προς το σχέδιο, το μέγεθος και το διάκοσμο. Όλες είναι υπέροχα σμιλεμένες, οι περισσότερες διακοσμημένες με καλοδιατηρημένες εικόνες και έχουν κρατηθεί ζωντανές από γενεές ιερέων που φρουρούν τους θησαυρούς τους (σταυροί, Βίβλοι, χειρόγραφα κλπ.).
Η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ένα από τα σημαντικότερα μονολιθικά κτίσματα του κόσμου, είναι η πιο εντυπωσιακή λόγω του σταυροειδούς της σχήματος, αλλά και του μεγέθους της, αφού φτάνει σε ύψος περίπου τα 12 m. Λαξεμένη κάτω από την επιφάνεια της γης, αποσπά αβίαστα ένα βαθύτατο αίσθημα δέους και σεβασμού.
Η μεγαλύτερη υπόσκαφη εκκλησία είναι η Μεντάνα Άλεμ (Bet Medhane Alem, Σωτήρος). Στηρίζεται σε 72 κολώνες (περιστύλιο), παραπέμποντας σε αρχαιοελληνικό ναό.
Αυτοί που δίνουν πραγματικό νόημα στον τόπο είναι οι ιερείς, οι μοναχοί και οι πιστοί που συρρέουν εδώ κατά χιλιάδες, έπειτα από πολυήμερη κοπιαστική πεζοπορία, για τους οποίους η ιδεατή Ιερουσαλήμ είναι λαξεμένη στους βράχους της Λαλιμπέλας. Φορούν λευκούς εξαγνιστικούς μανδύες και συχνά κρατούν ραβδιά για να τους διευκολύνουν στην πορεία τους ανάμεσα στα βουνά. Άνθρωποι ευσεβείς, ταπεινοί, με βιβλικά πρόσωπα, αρχέγονες φιγούρες, βαθειά θρησκευόμενοι, χωρίς όμως ίχνος φανατισμού, έχουν ενστερνιστεί την πίστη τους ως τρόπο ζωής και αποπνέουν την πνευματικότητα που έχουν όλοι οι χριστιανοί της Ανατολής. Μέσα στην απόλυτη φτώχεια τους - που ωστόσο έχει αξιοπρέπεια και αθωότητα - οι ορθόδοξοι της Αιθιοπίας έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο στον Θεό. 

περισσότερα

ΤΙΜΚΑΤ

Σε αυτό το ταξίδι θα ανακαλύψουμε το πιο ιδιαίτερο και ανεξερεύνητο κομμάτι της Χριστιανοσύνης, τα Θεοφάνεια, που είναι η σημαντικότερη ημέρα του χρόνου για τη Αιθιοπία. Σε κανένα μέρος της Χριστιανοσύνης οι εορτασμοί δεν προσλαμβάνουν τη λαμπρότητα με την οποία έχει περιβάλει η Αιθιοπική Ορθόδοξη (Τεουαχέντο) Εκκλησία, τον εορτασμό των Θεοφανείων.
Τα έθιμα της γιορτής, γνωστής ως Τίμκατ, σαγηνεύουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αποτελούν έναν από τους κύριους πόλους έλξης των ταξιδιωτών, στη χώρα αυτή των πανάρχαιων παραδόσεων.
Το τελετουργικό του Τίμκατ καθηλώνει όταν εκτυλίσσεται με φόντο την εξαιρετική αρχιτεκτονική κληρονομιά της χώρας.
Οι αιθιοπικές εκκλησίες είναι είτε κυκλικές με στέγη από άχυρο, είτε μονόκλιτες βασιλικές, είτε συνδυάζουν μία από τις προηγούμενες μορφές με τη διάρθρωση σε επάλληλα επίπεδα, μοιάζοντας με παγόδες. Καθεμία χωρίζεται σε τρία μέρη, εκ των οποίων το ιερότερο, τα Άγια των Αγίων, είναι άβατο για τους μη κληρικούς. Εκεί φυλάσσεται αντίγραφο της Κιβωτού της Διαθήκης (των πλακών με τις Δέκα Εντολές) που ονομάζεται ταμπότ. Το ταμπότ αντιστοιχεί στη δική μας Αγία Τράπεζα. Μόνο οι ιερείς επιτρέπεται να το αντικρίσουν. Κεντημένα βελούδινα υφάσματα το φυλάσσουν από ασεβή βλέμματα.
Τόσο η τριμερής διάρθρωση όσο και το ταμπότ παραπέμπουν στο Ναό του Σολομώντα. Η τριήμερη εορτή του Τίμκατ επικεντρώνεται στην περιφορά των ταμπότ. Το απόγευμα της 18ης Ιανουαρίου, ιερείς και διάκονοι τα βγάζουν από τις εκκλησίες και τα μεταφέρουν με λιτανεία, κοντά σε ποτάμια, λίμνες ή δεξαμενές. Το ταμπότ μεταφέρεται στο κεφάλι του γηραιότερου ιερέα, πάντοτε καλυμμένο. Μοναχοί και ιερείς λιτανεύουν μεγάλους ασημένιους σταυρούς, σείουν κύμβαλα και θυμιατά. Οι κεντητές μεταξωτές ομπρέλες, υπό τις οποίες βαδίζουν οι ιερείς με τα έξοχα ράσα τους, συμβολίζουν το σύμπαν. Πιστοί και διάκονοι είναι ντυμένοι ολόλευκα. Το θέαμα καθηλώνει. Οι πολύχρωμες κεντητές ομπρέλες των ιερέων μοιάζουν με κινούμενα εξωτικά λουλούδια. Οι πιστοί, στα μακριά λευκά πανωφόρια και σαρίκια τους, φαντάζουν σμήνος πουλιά. Ένα πανδαιμόνιο από κύμβαλα, εκστατικές κραυγές και ψαλμωδίες συνθέτει την ακουστική υπόκρουση. Τα ταμπότ τοποθετούνται σε ειδικές σκηνές δίπλα σε κάποια υδάτινη μάζα, που οι ιερείς ευλογούν για την επομένη. Ακολουθεί ολονυχτία. Πλήθη ανάβουν φωτιές και κατασκηνώνουν στην ύπαιθρο. Περνούν τη νύχτα τρώγοντας, πίνοντας, τραγουδώντας και ψιθυρίζοντας προσευχές. Τα ξημερώματα, οι πιστοί συγκεντρώνονται κοντά στα ύδατα. Ο γηραιότερος ιερέας βουτά ένα χρυσό σταυρό στο νερό, όπου σβήνει ένα κερί. Στη συνέχεια, ραίνει το πλήθος, εις ανάμνησιν του βαπτίσματος στον Ιορδάνη. Ακολουθούν αλαλαγμοί έκστασης και πολλοί βουτούν να ανανεώσουν το βάπτισμά τους. Τα ταμπότ μεταφέρονται πίσω στις Εκκλησίες στην ίδια θεαματική πομπή. Η αξέχαστη εμπειρία του Τιμκάτ δίνει μια εικόνα της μυσταγωγίας της Αιθιοπικής Ορθοδοξίας. Σε αυτήν την παράδοση εδράζεται η εθνική υπερηφάνεια των Αιθιόπων.

περισσότερα

ΙΟΥΛΙΑΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Η Αιθιοπία διατηρεί το Ιουλιανό Ημερολόγιο, δηλαδή βρίσκεται 7 χρόνια και 8 μήνες πίσω από το δικό μας Γρηγοριανό. Το έτος διαιρείται σε 12 μήνες των 30 ημερών με έναν επιπλέον 13ο μήνα 5 ημερών (ή 6 ημερών στα δίσεκτα έτη) από το οποίο βγαίνει και το τουριστικό μήνυμα: «Αιθιοπία, δεκατρείς μήνες λιακάδας».
Τα Χριστούγεννα στην Αιθιοπία εορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου και το Αιθιοπικό Πάσχα συμπίπτει με το Γρηγοριανό κάθε τέσσερα χρόνια. Το νέο έτος ξεκινά στις 11 Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με το ημερολόγιο της Κοπτικής Εκκλησίας, τα Χριστούγεννα (Ganna στην τοπική γλώσσα) γιορτάζονται στις 7 Ιανουαρίου. Πιστοί από κάθε γωνιά της χώρας καταφτάνουν στη Λαλιμπέλα. Σε αυτόν τον ξεχασμένο από την εξέλιξη τόπο βρίσκονται έντεκα «αγγελοχτισμένες» - σύμφωνα με την παράδοση - εκκλησίες, όλες λαξευμένες στο βράχο. Σε αυτές συγκεντρώνονται οι πιστοί την παραμονή των Χριστουγέννων φορώντας όλοι λευκά βαμβακερά ρούχα. Ακολουθεί ολονυχτία υπό το φως των κεριών και το επόμενο πρωί οι ιερείς ψέλνουν τη λειτουργία των Χριστουγέννων και κοινωνούν τους πιστούς. Την ίδια μέρα γίνονται πολλοί γάμοι, γιατί οι Αιθίοπες θεωρούν ιδιαίτερα ευλογημένο το γάμο που τελείται την ημέρα της γέννησης του Χριστού. Ακολουθούν χοροί και τραγούδια, καθώς και το εορταστικό γεύμα, που αποτελείται από injera (το χαρακτηριστικό υγρό ψωμί της αιθιοπικής κουζίνας που μοιάζει με πίτα) και doro wat (πικάντικο ψητό κοτόπουλο).

περισσότερα

Σι Φαν Ντον- Λάος

Στη νωχελική απομακρυσμένη νότια άκρη του Λάος, λίγο πριν τα σύνορα με την Καμπότζη, τα ορμητικά νερά του ποταμού Μεκόνγκ σταματούν λίγο πριν χυθούν στη Νότια Θάλασσα της Κίνας ι απλώνονται σε μια έκταση 14 χιλιομέτρων, δημιουργώντας εκατοντάδες μικροσκοπικά νησιά. Αυτό το “κλειστό” δέλτα αποκαλείται, με μία δόση υπερβολής, Σι Φαν Ντον (Τέσσερις Χιλιάδες Νησιά).  Ορισμένα νησάκια είναι απλώς βράχοι που ξεπροβάλλουν από το νερό, αλλά άλλα, όπως το κεντρικό, το Ντον Κχονγκ (Don Khong), είναι μεγαλύτερα, με χωριά, δρόμους και φυσικά τα πανταχού παρόντα wats- βουδιστικά μοναστήρια ή ναοί.Το Λάος είναι μια βουδιστική χώρα και κάθε πρωί, στο πιο ατμοσφαιρικό και προσφιλές τελετουργικό της Νοτιανατολικής Ασίας, μοναχοί από τα τοπικά μοναστήρια τυλιγμένοι στους βαθυκίτρινους μανδύες τους ξεκινούν για τον καθιερωμένο γύρο ελεημοσύνης τους. Στην νωχελική επαρχιακή πρωτεύουσα του Μουάνγκ Κχονγκ (Muang Khong) που βρίσκεται στον Ντον Κχονγκ, τους βλέπουμε να περπατούνστους δρόμους συγκεντρώνοντας δωρεές φαγητού στα χαρακτηριστικά κυπελλάκια επαιτείας τους.Νότια του Ντον Κχονγκ, κοντά στα νησιά Ντον Ντεθ και Ντον Κχον, δημιουργούνται δύο καταρράκτες, μέρος μιας σειράς ορμητικών ρευμάτων που φράζουν τον Μεκόνγκ, οι οποίοι έθεσαν τέλος στο γαλλικό αποικιακό όνειρό της κατασκευής μίας πλωτής οδού διαμέσου των χωρών την Ινδοκίνας. Για να τους παρακάμψουν, οι μηχανικοί κατασκεύασαν μία σιδηροδρομική γραμμή που συνδέει τα νησιά. Σε κάθε πλευρά της γραμμής υπήρχαν ικριώματα φορτοεκφόρτωσης κι ένα σχετικά “υποφερτό” αντίγραφο της πέτρινης γέφυρας της Αβινιόν συνεχίζει ακόμη και σήμερα να συνδέει τα νησιά Ντον Ντεθ και Ντον Κχον. Μία τέτοια στιβαρή κατασκευή αποτελεί παραφωνία σε αυτό το αγροτικό τοπίο.Ο σιδηρόδρομος έχει πλέον παροπλιστεί, αλλά μπορείτε να περπατήσετε κατά μήκος της παλιάς γραμμής και να διασχίσετε τη γέφυρα προς το Ντον Κχον, όπου θα συναντήσετε μία σαραβαλιασμένη και σκουριασμένη ατμομηχανή εγαταλειμμένη σε λίγα μέτρα οξειδωμένων γραμμών.Οι καταρράκτες Κχονγκ Παφένγκ (Khong Papheng) είναι μεγάλοι και θεαματικοί, και η καλύτερη ώρα για να τους επισκεφθείτε είναι είτε νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα, όταν οι ψαράδες σκαρφαλώνουν στα αφρισμένα νερά του καταρράκτη πάνω σε ετοιμόρροπες γέφυρες από κορμούς δέντρων για να ρίξουν τα δίχτυα τους. Ένα παραπάτημα και θα παρασυρθούν στο ορμητικό νερό, αλλά ως αποτέλεσμα του νωθρού τρόπου ζωής που χαρακτηρίζει το Λάος, καθιστώντας το ταυτόχρονα τόσο συναρπαστικό, κανείς δεν αποφασίζει ποτέ να ανακατασκευάσει αυτές τις πρόχειρες κατασκευές.Οι κάτοικοι ρίχνουν τα δίχτυα τους σε όλο το Σι Φαν Ντον και πολλοί από αυτούς ψαρεύουν μέσα από μικρά ξύλινα κανό, που κάνουν την εμφάνισή τους όταν πέσει η ζέστη του απομεσήμερου. Ο καλύτερος τρόπος για να απολαύσετε το θέαμα είναι να καθίσετε σε ένα από τα λιγοστά τουριστικά καφέ που υπάρχουν στις όχθες του ποταμού στη Μουάνγκ Κχονγ, ενώ θα πίνετε τη θρυλική μπύρα Lao και θα βλέπετε τη μακρινή ακτή του ποταμού Μεκόνγκ να βάφεται χρυσή με τη δύση του ήλιου. Στο απομακρυσμένο άκρο του Ντον Κχον, περπάτημα μισής ώρας περίπου κατά μήκος της παλιάς σιδηροδρομικής γραμμής, βρίσκεται το Μπαν Χανγκ Κχον, έδρα του νότιου γαλλικού σιδηροδρομικού ικριώματος φόρτωσης και αφετηρία για εκδρομές, για να δείτε τα σπάνια δελφίνια του γλυκού νερού Ιραουάντι. Αν κι αυτά τα δελφίνια είναι προστατευόμενο είδος, ο πληθυσμός τους έχει μειωθεί σημαντικά και χρειάζεται αρκετή υπομονή για να  εντοπίσετεκάποιο- συνήθως σε αρκετά μακρινή πόσταση. Το καλύτερο που μπορείτε να ελπίζετε ότι θα δείτε είναι ένα ψηλόλιγνο ραχιαίο πτερύγιο να σχίζει τα νερά λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά. Η καλύτερη ώρα να τα  αναζητήσετε είναι αργά το απόγευμα, όταν συχνά εμφανίζονται μπροστά από τα τοπικά πλοιάρια που ελίσσονται στα νερά του ποταμού. Το αχνό περίγραμμα των λόφων της Καμπότζης, πέρα από τον Μεκόγκ, αποτελεί ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό σκηνικό με φόντα τη δύση του ήλιου.  

περισσότερα

4000 νησιά στο Νότιο Λάος

Η πτήση με τα ελικοφόρα ολοκληρώθηκε, ο πρωινός ήλιος έχει δυναμώσει, ψάχνουμε στους χάρτες να δούμε πού φτάσαμε… Στο νοτιότερο άκρο του Λάος, της πιο άγνωστης από τις χώρες της Ινδοκίνας. Η πρωτεύουσα της επαρχίας, το Πακσέ, μας υποδέχεται με ευρύχωρα πάρκα και μεγάλες λεωφόρους. Σε μια στροφή ξαναβλέπουμε το γνώριμο πιο συνοδό του ταξιδιού μας, το μεγαλειώδη ποταμό Μεκόνγκ. Παίρνουμε το δρόμο 13, το δρόμο που οι Γάλλοι έφτιαξαν στην ανατολική του όχθη και πάμε νότια, 130 χιλιόμετρα νότια. Στα ανατολικά δασωμένοι, καταπράσινοι λόφοι, στα δυτικά η κοιλάδα του ποταμού με πιο αραιή βλάστηση που θυμίζει αφρικανική σαβάνα. Στην τοποθεσία Χουαϊτόμο, στάση για αναζήτηση της αρχαίας κληρονομιάς… Ένας μικρός αρχαιολογικός χώρος, ελάχιστα ανασκαμμένος, στέκεται ξεχασμένος στις όχθες ενός παραποτάμου του Μεκόνγκ. Ξυπνάμε τον αρχαιοφύλακα και τις πολλές αγελάδες που στέκονται και βόσκουν ανάμεσα σε καλά λαξεμένες πέτρες ενός πολιτισμού υψηλού και κομψού. Αφήνουμε τα ερείπια στη λήθη της τροπικής φύσης και η πορεία μας συνεχίζεται. Η επαρχία του νότιου Λάος μας μαγεύει. Αμέτρητες ξύλινες και καλαμένιες αγροικίες, απλοϊκή ζωή, κτηνοτροφία, ορυζώνες που περιμένουν την εποχή των βροχών για να πλημμυρίσουν. Βρισκόμαστε σε κοντινή απόσταση από τη γειτονική Καμπότζη και ο Μεκόνγκ απλώνεται σε πλάτος πολλών χιλιομέτρων που κρύβουν εκατοντάδες νησάκια. Οι ντόπιοι τα λένε χιλιάδες, για την ακρίβεια «τέσσερις χιλιάδες», αλλά ο ταξιδιώτης αρκείται στο να τα βλέπει παντού, να τα θαυμάζει και να προσπαθεί να τα μετρήσει. Τους πρώτους καταρράκτες διαδέχεται η πλεύση με μια μικρή βάρκα που μετά βίας ισορροπεί και μας κρατάει. Ακολουθεί η θλίψη ενός παρατημένου σιδηροδρόμου και μιας ατμομηχανής, αλλά τα μονοπάτια μέσα από τα μεγάλα νησιά του ποταμού μας αποζημιώνουν οδηγώντας μας σε ένα ακόμα σύμπλεγμα από ακανόνιστες υδατοπτώσεις, τους καταρράκτες Λι Πι. Φτάνει το σούρουπο, και τα «4.000 νησιά» μας μαγνητίζουν, μας καλούν να δούμε τον ξάστερο ουρανό με τη συντροφιά των ντόπιων ψαράδων. Το ρεύμα του ποταμού ισχυρό και αθόρυβο τραβά το βλέμμα μας και μας υπενθυμίζει ότι βρισκόμαστε σε μια ακόμα άγνωστη γωνιά της γοητευτικής Ινδοκίνας και του φιλόξενου Λάος… 

περισσότερα

Ινδοκίνα: με ταχύτητα στον 21ο αιώνα

Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό του επισκέπτη καθώς μπαίνει στα κράτη της Ινδοκίνας, είναι η πρόσφατη ιστορία αυτών των χωρών και το πόσο επηρεάστηκαν από τον πόλεμο. Το Βιετνάμ διχασμένο σε βορρά και νότο, η Καμπότζη σε ερείπια με τον χρόνιο εμφύλιο σπαραγμό, και το Λάος σε αποκλεισμό και οπισθοδρόμηση δεκαετιών. Το επόμενο όμως είναι η έκπληξη, του πόσο γρήγορα ξεπερνούν οι άνθρωποι το παρελθόν τους, όταν θέλουν να επιβιώσουν και να ορθοποδήσουν. Το Βιετνάμ βρίσκεται σε οικονομικό και οικοδομικό οργασμό εδώ και πολλά χρόνια, η Καμπότζη έχει κλείσει τις πληγές της και προωθεί τα μνημεία της, και το Λάος είναι ο πιο περιζήτητος τουριστικός προορισμός για φύση και ηρεμία στη ΝΑ Ασία. Οι εργολάβοι οικοδομών, οι τουριστικοί πράκτορες κάθε είδους, και οι επιχειρηματίες που απευθύνονται στις ανάγκες των επισκεπτών, είναι τα πλέον υποσχόμενα επαγγέλματα.
Υπάρχει άραγε εθνική λήθη σε αυτές τις χώρες, ή η γρήγορη αναδόμηση είναι κομμάτι της κουλτούρας τους; Ανέκαθεν αφομοίωναν έτσι γρήγορα τις επιδράσεις των επισκεπτών τους, ακόμα και τις βίαιες, χωρίς να δυσανασχετούν;  Δεν είναι πάντως εύκολο να βρίσκεσαι ανάμεσα σε δυο υπερδυνάμεις, και το όνομα ‘Ινδοκίνα’ από μόνο του, δείχνει του πόσο ισχυρή και αιματηρή ήταν η επίδρασή τους. Μια τεράστια χερσόνησος ανάμεσα στις κουλτούρες της τροπικής Ινδίας και της πολυπρόσωπης Κίνας, που δέχθηκε πλειάδα επιδρομών, επιθέσεων, και αναμίξεων, μέσω των λαών που πέρασαν από τα γήινα και υδάτινα μονοπάτια της. Μια πολιτισμική οντότητα που υπήρξε χωνευτήρι λαών και γλωσσών, η οποία όμως ανέπτυξε τις δικές της άμυνες και διαμόρφωσε μέσα στους αιώνες τη δική της εθνική ταυτότητα.
Τώρα, η τριάδα αυτών των χωρών απολαμβάνει μια περίοδο ειρήνης και αλματώδους ανάπτυξης, που έχει θετικό αντίκρυσμα στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της, και στην ισχυροποίηση των εθνικών συνόρων τους,  αλλά αμφίβολο στην προστασία του φυσικού τους περιβάλλοντος και την ανάδειξη του πολιτισμικού τους πλούτου. Το Βιετνάμ είχε και έχει εμπειρία διαχείρισης μεγάλων επενδυτικών κεφαλαίων, και παρά την υπερανάπτυξη δείχνει ότι έχει κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Το Λάος και η Καμπότζη ως μικρότερες χώρες-δορυφόροι είναι πιο ευάλωτες, το βιοτικό τους επίπεδο χαμηλότερο, και οι αντιθέσεις τους μεγαλύτερες. Για παράδειγμα, εντύπωση προκαλούν τα μεγάλα πολυεθνικά ξενοδοχεία της Λουάνγκ Πραμπάνγκ, δίπλα στις πρωινές σειρές των βουδιστών μοναχών, που δεν έχουν αλλάξει τίποτα στη ζωή τους εδώ και δεκαετίες. Ομοίως και η διαχείριση και των επισκεπτών του Άνκορ Βατ, που γίνεται από ιδιωτική εταιρεία και όχι από κάποιον εθνικό φορέα, ενώ είναι το μεγαλύτερο μνημείο της χώρας. Πως προστατεύεται ο εθνικός πλούτος και ο απλός πολίτης σε περίοδο αλόγιστης ανάπτυξης ή εξαγοράς; Η ‘γωνία’ αυτή της Ασίας θα καταφέρει άραγε να διατηρήσει την παράδοση και την φυσική ομορφιά της, ή θα γονατίσει κάτω από την απληστία των πολιτικών της αρχόντων, και των πολυεθνικών ομίλων; Το ερώτημα είναι κοινό για μικρές σε μέγεθος ή σε οικονομία χώρες…
Δεν υπάρχει πάντως περίπτωση η Ινδοκίνα να μην διακινήσει συναισθηματικά τον επισκέπτη. Και λόγω αντιθέσεων και λόγω ομορφιάς. Μόνο οι ταινίες που έχουν γυριστεί για αυτήν, μαγνητίζουν τις σκέψεις και τα όνειρα, ενώ η πραγματικότητα τα επιβεβαιώνει: Ομιχλώδεις καλλιέργειες, τροπικοί κήποι, υδάτινοι λαβύρινθοι, και ανεξερεύνητα νησιά. Οργασμικές μεγαλουπόλεις, αναρίθμητα και ατίθασα δίκυκλα, υπεράνθρωπη εργατική δύναμη, και πολλά υποσχόμενες αγορές και επενδύσεις. Μοναχικά και μεγαλόπρεπα μνημεία, εντυπωσιακή φύση, και μια βεντάλια φυλών και γλωσσών. Το παγκόσμιο τουριστικό κύκλωμα δίνει εύκολα τη δυνατότητα να επισκεφθεί κανείς αυτές τις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι πια στη διακριτική ευχέρεια του επισκέπτη να καταναλώσει αλόγιστα ό,τι και όπου του προσφέρεται, ή να δώσει ένα στίγμα σεβασμού και σύνεσης που αρμόζει στους συνειδητοποιημένους ταξιδιώτες. Αυτούς που έχουν εμπειρία και ως επισκέπτες, και ως οικοδεσπότες.

περισσότερα

Μαντζουρία - Μια εμπειρία από την Σενγιάνγκ

Η πρώτη επαφή με τη Βόρεια Κορέα είναι καθηλωτική, καθώς μοιάζει σαν να προσγειωθήκαμε σε άλλον πλανήτη. Το ταξίδι σε μια χώρα τόσο ιδιαίτερη άλλωστε, είναι από μόνο του μία once in a lifetime εμπειρία. Η Σενγιάνγκ, η θρυλική πρωτεύουσα των Μαντζουριανών αυτοκρατόρων, είναι κτισμένη στις όχθες του Χουν Χε, παραποτάμου του Λιάο, στην ιστορική περιοχή της Μαντζουρίας. Οι Μαντσού έδωσαν στην πόλη αρχικά το όνομα Μούκντεν, το οποίο στη γλώσσα τους σημαίνει «ανθισμένη πρωτεύουσα». Από εδώ ξεκίνησαν για την κατάκτηση της Κίνας και την ίδρυση της τελευταίας αυτοκρατορικής δυναστείας των Τσινγκ. Η Σενγιάνγκ αποτελεί σημαντικό βιομηχανικό κέντρο της Κίνας από το 1930 και θεωρείται εμπορικός κόμβος για τις κινεζικές εξαγωγές σε Ιαπωνία, Ρωσία και Κορέα. Κατά τη διάρκεια της περιήγησής μας στην πόλη, την προσοχή μας τράβηξε το πάρκο Beiling. Πραγματικά εντυπωσιακό! Επισκεφθήκαμε τα ανάκτορα, τα οποία αποτελούν μια μικρογραφία της Απαγορευμένης Πόλης του Πεκίνου, αλλά και το πολύ ενδιαφέρον Μουσείο Ιστορίας. Περπατήσαμε στην γραφική «Παλιά Οδό» του ιστορικού κέντρου, είδαμε επιβλητικά κτίρια της αρχιτεκτονικής παράδοσης της Μαντζουρίας, ενώ επισκεφθήκαμε και την καθολική εκκλησία, που αποτελεί μνημείο αποικιακής εποχής. Μυηθήκαμε στον πολύχρωμο κοσμοπολιτισμό της Σενγιάνγκ και αποκαλύψαμε έναν... άλλο κόσμο.

περισσότερα

Νότια Κορέα - Μια εμπειρία από την ... φουτουριστική Σεούλ

Η Σεούλ είναι μια πρωτεύουσα που ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της, μετά τον καταστροφικό πόλεμο της Κορέας. Σήμερα, είναι μια φουτουριστική πόλη με neon φώτα, ιλιγγιώδεις ρυθμούς, εκκεντρικά ενδύματα και πλούσια ιστορία, που πλάθουν ένα μείγμα ανάμεσα στην παράδοση και την μοντέρνα αισθητική, δημιουργώντας μια αυθεντική σύγχρονη κορεάτικη κουλτούρα. Προκειμένου να ανακαλύψουμε τη βασιλική πτυχή της χώρας, ξεκινήσαμε την περιήγησή μας με το διάσημο Παλάτι Gyeongbokgung. Η Σεούλ διαθέτει πέντε παλάτια, με το συγκεκριμένο να είναι το μεγαλύτερο και, για πολλούς, το ομορφότερο. Οι κεντρικές λεωφόροι με τα μοντέρνα κτίρια που στεγάζουν τα κεντρικά γραφεία των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, το πολύβουο εμπορικό κέντρο, η φουτουριστική πλατεία Dongdaemun, και η θέα από τον λόφο Νάμσαν, αποτελούν ορόσημα της πόλης. Η Gangnam, όμως, είναι εξίσου σημαντικό πολιτισμικό κέντρο για την Κορέα. Ουσιαστικά πρόκειται για το Beverly Hills της Σεούλ! Τα μάτια μας χόρτασαν από ουρανοξύστες και πράσινα spots. Έπειτα, βρεθήκαμε στο παραδοσιακό χωριό Hanok, στην περιοχή Bukchon, μόλις ένα τέταρτο από το Παλάτι, προκειμένου να πάρουμε μια χορταστική γεύση τοπικής αύρας και να συνομιλήσουμε με τους ντόπιους. Φυσικά δεν έλειψε και μια βόλτα στην ψαραγορά Noryangjin για μια extra τοπική γαστρονομική εμπειρία. Μετά από πολλές ώρες περιπλάνησης στην πόλη, πήγαμε στα λουτρά jjimjilbangs, για spa και χαλάρωση. Δοκιμάσαμε πεντανόστιμο street food και νιώσαμε τον παλμό της πόλης ακόμα και στα πιο απομονωμένα σημεία!

περισσότερα

Βόρεια Κορέα, "η εξωγήινη χώρα"

Η πρώτη επαφή με αυτή τη χώρα σίγουρα θα σας εντυπωσιάσει, καθώς με το που θα προσγειωθείτε θα αντιμετωπίσετε μια διαφορετική εικόνα, μια διαφορετική καθημερινότητα. Όλοι μα όλοι οι πολίτες της χώρας φορούν στο μέρος της καρδιάς μία μικρή καρφίτσα με την φωτογραφία του Κιμ Ιλ Σουνγκ, του μεγάλου ηγέτη. Αμέτρητα αγάλματά του κοσμούν πολλές γωνιές της πόλης. Ακρογωνιαίος λίθος της φιλοσοφίας πάνω στην οποία έχει δομηθεί ολόκληρη η πολιτική και ο τρόπος ζωής της Βορείου Κορέας είναι το Τζου-τσε (juche). Η ιδεολογία αυτή αναπτύχθηκε από τον Κιμ Ιλ Σουνγκ. Σύμφωνα με αυτή, ο άνθρωπος είναι ο κυρίαρχος του εαυτού του και των πάντων. Η επανάσταση σε κάθε χώρα βασιζόμενη στις δικές τις δυνάμεις είναι εξίσου απαραίτητη. Η εκπαίδευση των μαζών από τα πρώτα χρόνια της ζωής τους είναι προϋπόθεση για την εφαρμογή της παραπάνω ιδεολογίας. Σε αυτή την αυτάρκεια και την αυτοδυναμία στηρίζεται η χώρα τα τελευταία 50 χρόνια. Ο κόσμος εδώ ζει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο. Θα σας φανεί εντυπωσιακό, αλλά δεν υπάρχει καμιά επαφή, εικόνα ή ήχος από οποιαδήποτε άλλη πλευρά του κόσμου εκτός των τοπικών. Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, όπως και ο τύπος φυσικά – μέσα της απόλυτης προπαγάνδας- κρατούν απασχολημένο και κοιμισμένο τον λαό με προγράμματα που ελέγχονται απόλυτα.

Ακόμη και ως τουρίστας το να κυκλοφορείς ελεύθερα σε αυτήν την πόλη είναι ανέφικτο. Οι τουρίστες είτε σε πολυμελείς είτε σε μικρές ομάδες συνοδεύονται πάντα από Κορεάτες επαγγελματίες συνοδούς, οι οποίοι δεν πρέπει να σε αφήσουν από τα μάτια τους καθώς εδώ όλα απαγορεύονται. Οι επισκέπτες πρέπει να τηρούν τους ακόλουθους κανόνες. Δεν μπορούν να κυκλοφορούν πουθενά μόνοι, δεν μπορούν να έχουν καμία άμεση επαφή με απλούς ανθρώπους, δεν μπορούν να φωτογραφίζουν ή να βιντεοσκοπούν όποιο αξιοθέατο επιθυμούν. 

Από την άλλη, η εκπαίδευση παίζει σημαντικό ρόλο στην καθημερινή ζωή των παιδιών. Πιο συγκεκριμένα, μαθαίνουν μουσικά όργανα, χορό, τραγούδι, ζωγραφική και κάνουν αθλητισμό - όλα σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ενώ όσο αφορά στην παροχή γνώσεων, εδώ όλα είναι κατευθυνόμενα και ελεγχόμενα.
Η καλοσύνη στα μάτια όλων – μικρών και μεγάλων - όμως δεν ήταν κατευθυνόμενη από κανέναν. Έννοιες όπως πονηριά, φθόνος, ζήλια, ανταγωνισμός, κακία, ιδιοτέλεια και αλαζονεία, δεν έχουν νόημα σε αυτή την χώρα.

περισσότερα

Τάε Κβον Ντο (ή Ταεκβοντό)

Το Τάε Κβον Ντο (ή Ταεκβοντό) είναι η πιο δημοφιλής Κορεάτικη πολεμική τέχνη και το εθνικό σπορ της Κορέας. Είναι από τις πιο διαδομένες πολεμικές τέχνες παγκοσμίως και από το 2000 έγινε επίσημο Ολυμπιακό αγώνισμα.
Χαμένη μέσα στις καταγραφές της ιστορίας της χερσονήσου της Κορέας είναι η καταγωγή του Τάε Κβον Ντο.
Τοιχογραφίες άνω των 2000 χρόνων σε τάφους της Κορέας δείχνουν ανθρώπους να μονομαχούν χωρίς όπλα, χρησιμοποιώντας τα χέρια και τα πόδια τους και άλλους να παρακολουθούν αυτή την άοπλη μονομαχία.
Αν και οι ρίζες του αθλήματος χάνονται στα βάθη του χρόνου, οι κανονισμοί του θεσπίστηκαν στα μέσα του 20ου αιώνα. Συγκεκριμένα, μετά το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, που σηματοδότησε την απελευθέρωση της Κορέας από την Ιαπωνία, οι Κορεάτες θέλησαν να στραφούν και πάλι στην παράδοση τους και να αποτινάξουν τις επιρροές της κουλτούρας τους από άλλες χώρες.
Μετά και τον πόλεμο της Κορέας (1950-1953) έγινε η πραγματική έκρηξη του αθλήματος, που με σιγά και σταθερά βήματα θα κατακτούσε τον υπόλοιπο κόσμο.
Αξιωματικοί του στρατού, οι οποίοι επανέφεραν το άθλημα, διαμόρφωσαν το νέο του πρόσωπο, ενώ το 1956 καθιερώθηκε η σημερινή του ονομασία "Τάε Κβον Ντο", η οποία αποτελεί συνένωση των λέξεων Τάε (κλωτσιά), Κβον (γροθιά) και Ντο (τέχνη) και στα ελληνικά σημαίνει "Η τέχνη των χεριών και των ποδιών" ή "Η τέχνη της κλωτσιάς και της γροθιάς".

Βασικές αρχές του Τάε Κβον Ντο είναι η πειθαρχία και η αυτοσυγκέντρωση, οι οποίες βοηθούν το άτομο να αποδώσει σωματικά.
Αν και το Τάε Κβον Ντο διδάσκει και τη χρήση των χεριών στη μάχη, τόσο ως μέσου άμυνας όσο και ως μέσου επίθεσης, εν τούτοις είναι μια πολεμική τέχνη που βασίζεται στις κλωτσιές και γι' αυτό είναι από τις ιδανικές πολεμικές τέχνες για όσους έχουν ευλυγισία και όχι δύναμη.

Οι αρχές του Τάε Κβον Ντο είναι οι εξής:

  • Ευγένεια (Ye Ui)
  • Ακεραιότητα (Yom Chi)
  • Επιμονή (In Nae)
  • Αυτοέλεγχος (Guk Gi)
  • Ακατάβλητο Πνεύμα (Baekjul Boolgool)

Η επιτυχία ή αποτυχία της εκπαίδευσης εξαρτάται κυρίως από το πώς κανείς τηρεί και εφαρμόζει τις αρχές του οι οποίες θα πρέπει να λειτουργούν ως καθοδηγητές για όλους τους σοβαρούς μαθητές της τέχνης αυτής.

περισσότερα

Τα θαυμαστά χωριά της Τοσκάνης. Γιατί τα επισκεπτόμαστε

Είναι ένα ταξίδι φετίχ. Οδικό και εύκολο. Και γεμάτο εκπλήξεις σε κάθε ένα από αυτά τα υπέροχα μεσαιωνικά χωριά της Βόρειας Ιταλίας, που διατηρούνται σαν μνημεία, αλλά παρέχουν όλες τις ανέσεις στους πιο απαιτητικούς επισκέπτες. Εδώ, φυσικά, είναι άγνωστη η λέξη «πανωσήκωμα». Αντίθετα είναι πολύ δημοφιλής η λέξη «κρασί». Διότι κάθε ένα έχει και την ποικιλία του. Τα χωριά αυτά είναι στην πλειονότητά τους χτισμένα πάνω σε αμπελώνες. Το Κιάντι, το Μπαρόλο και πολλά άλλα διάσημα ιταλικά κρασιά σε όλο τον κόσμο παράγονται εδώ. Επίσης το κάθε ένα χωριό έχει τη δική του εκλεκτή κουζίνα. Δεν σερβίρουν τις πίτσες και τις κόκκινες μακαρονάδες του νότου. Στην Τοσκάνη θα δοκιμάσετε ραβιόλια, ραγού και μοσχομυριστά κρεατικά με δεντρολίβανο, φασκόμηλο, θυμάρι και άλλα αρωματικά της περιοχής. Η κουζίνα σε κάθε χωριό είναι ταιριαστή με το κρασί του. Κατά τα άλλα, θα απολαύσετε εξοχή. Φρέσκο αέρα. Και καταπληκτική θέα, αφού οι περισσότεροι οικισμοί είναι χτισμένοι πάνω σε λόφους.
Τα πιο διάσημα χωριά τις Τοσκάνης είναι το μεσαιωνικό Σαν Τζιμινιάνο (αυτό είναι κωμόπολη), το γραφικό αγροτικό Κιάντι (καταλαβαίνετε από πού πήρε την ονομασία του), το γεμάτο κήπους Μονταλτσίνο (εδώ βγαίνει το κρασί Μπαρόλο), το διάσημο Μοντεπουλτσιάνο (με τα αναγενησιακά παλάτια), το χτισμένο πάνω στην πέτρα Πιτιλιάνο (με τα σιντριβάνια και τη θέα στην Τοσκάνη), το μεσαιωνικό Μοντεφολόνικο (με τα σοκάκια και τα πανέμορφα αγροτόσπιτα).
Αυτή είναι η Τοσκάνη σε λίγες γραμμές. Είναι απολαυστικό να περπατάς στα χωριά της. Συμμετέχεις και εσύ σε μια ταινία που γυρίζεται με πρωταγωνιστή εσένα. Ένα ταξίδι, που θα θυμάστε για πάντα!

περισσότερα

Τι είναι η πινακοθήκη Ουφίτσι και γιατί ονομάζεται έτσι

 Ως γνωστόν η τέχνη στην Ιταλία και δη η αναγεννησιακή παραγόταν για λογαριασμό των πλούσιων ευγενών. Οι οποίοι μέσω αυτής επεδείκνυαν τον πλούτο, τη δύναμη αλλά και την πνευματική καλλιέργειά τους – διότι χωρίς την τελευταία θα έπεφταν στην κατηγορία των παρακατιανών. Τέτοιοι αριστοκράτες ήταν οι Μέδικοι στη Φλωρεντία. Επένδυαν στην τέχνη για αιώνες και χάρη σ’ αυτήν σήμερα η δυναστεία τους είναι η πιο διάσημη σε όλο τον κόσμο. Η ίδρυση της Πινακοθήκης Ουφίτσι, είναι δημιούργημα μιας γυναίκας, της τελευταίας απογόνου των Μεδίκων. Toν Ιούλιο του 1737 όταν πέθανε ο Τζιάν Γκαστόνε των Μεδίκων μόνη κληρονόμος έμεινε η αδελφή του Λουδοβίκα των Μεδίκων. Όλα τα υπάρχοντα της δυναστείας, συμπεριλαμβανομένων κτηρίων, χρημάτων, κοσμημάτων και συλλογών έργων τέχνης αλλά και εδαφών, περιήλθαν σε αυτήν. Η ιδία, ήταν λάτρης της τέχνης και βλέποντας την κατάσταση των άλλων βασιλικών οίκων, οι οποίοι έχουν ξεπουλήσει κυριολεκτικά όλους τους καλλιτεχνικούς και τους πολιτιστικούς θησαυρούς τους, με μια αξιοσημείωτη πράξη που έδειξε μεγάλη διορατικότητα, υπέγραψε οικογενειακό σύμφωνο με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σύμφωνα με το οποίο όλη η προσωπική περιουσία των Μεδίκων, που παραχωρούνταν από την ιδία στη δυναστεία της Λορένης (οι διάδοχοι των Μεδίκων), δεν θα μεταφερόταν ποτέ έξω από τη Φλωρεντία. Έτσι άρχισε η ιστορία της Πινακοθήκης Ουφίτσι, η οποία είναι η παλαιότερη πινακοθήκη παγκοσμίως και στεγάστηκε στο γνωστό οικογενειακό κτήριο στη Φλωρεντία, το οποίο είχε κατασκευαστεί αρχικά για τα γραφεία και τις υπηρεσίες της δυναστείας. Εξ ου και η ονομασία «ουφίτσι» που σημαίνει «γραφεία».

Ποια αίθουσα έχει περίοπτη θέση
Στην Πινακοθήκη, περίοπτη θέση κατέχει η αίθουσα Τριμπούνα που είναι και το παλαιότερο τμήμα της. Σχεδιάστηκε το 1584 με σκοπό να φιλοξενήσει τις αρχαιολογικές συλλογές και το περιεχόμενο σε ζωγραφικά και γλυπτικά έργα του Σπουδαστηρίου του Παλάτσο Βέκιο, το οποίο ανήκε επίσης στους Μεδίκους. Αργότερα μεταφέρθηκαν στην Τριμπούνα όλα τα πολύτιμα εκθέματα από τις συλλογές των Μεδίκων σε ολόκληρη την Ιταλία. Η Τριμπούνα είναι ο πρώτος χώρος στην ιστορία που πληροί τα πρότυπα μουσείου και γι αυτό λειτούργησε σαν οδηγός για τα επόμενα κέντρα τέχνης των διαφόρων ιδρυμάτων.

Η Γκαλερία Ουφίτσι – περιλαμβάνεται είσοδος και ειδική ξενάγηση
Η συλλογή της Πινακοθήκης Ουφίτσι έγινε δημοσίως προσβάσιμη το 1769, αν και ήταν ανοιχτή για το κοινό, κατόπιν αίτησης, ήδη από τον 16ο αιώνα. Σήμερα στην πινακοθήκη εκτίθενται κατά κύριο λόγο έργα ζωγραφικής. Μερικά από τα ονόματα που μπορεί να δει ο επισκέπτης είναι: Φιλίππο Λίππι, Πιέρο ντέλα Φραντσέσκα, Λεονάρντο ντα Βίντσι, Σάντρο Μποτιτσέλι, Περουτζίνο, Πιέρο ντι Κόζιμο, Ραφαήλ, Τζορτζόνε, Τισιανός, Τιντορέτο, Βερονέζε, Μιχαήλ Άγγελος, Καραβάτζιο, Τζιανμπατίστα Τιέπολο, Καναλέτο. Στην πινακοθήκη εκτίθενται και ζωγράφοι από άλλες χώρες πλην της Ιταλίας οι οποίοι εργάστηκαν για τους Μεδίκους, όπως οι Αλμπρεχτ Ντίρερ, Λούκας Κράναχ, Χανς Χόλμπαϊν, Ρούμπενς, Ρέμπραντ, βαν Ντάικ, Ελ Γκρέκο, Βελάθκεθ, Ντελακρουά και πολλοί άλλοι.

περισσότερα

Ο φτωχούλης του Θεού

Έχουν περάσει σχεδόν 800 χρόνια από τότε που ο 19χρονος Φραγκίσκος εγκατέλειψε τα πλούτη της οικογένειάς του, την άσωτη ζωή και μαζί το όνειρο για μια στρατιωτική καριέρα για να αφοσιωθεί στους συνανθρώπους του.
Κατά τη διάρκεια μιας αρρώστιας του είδε δύο όνειρα τόσο συγκλονιστικά, που τον οδήγησαν στην αμετάκλητη απόφαση να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο έργο της φιλανθρωπίας.
Στόχος της φροντίδας του ήταν οι φτωχοί και σε αυτούς έδειχνε έμπρακτα την αγάπη του. Κάποτε μάλιστα ενώθηκε μαζί τους σε μια εξέγερση κατά των ευγενών και αυτό του στοίχισε ένα χρόνο φυλακή. Διωγμένος και αποκληρωμένος από τον πατέρα του, κήρυξε την ισότητα, την ειρήνη, την περιφρόνηση του πλούτου και την υπεροχή της φτώχειας, την αγάπη προς όλα τα δημιουργήματα του Θεού, έμψυχα και άψυχα, τη στοργή στους λεπρούς.
Ο ίδιος κυκλοφορούσε ντυμένος μ` ένα χιτώνα, δεμένο στη μέση μ` ένα σκοινί (αυτό το είδος ενδυμασίας έχουν και σήμερα οι μοναχοί του τάγματός του).
Για τρία χρόνια αποσύρθηκε στην ησυχία της ασκητικής ζωής, ώσπου το 1209 ίδρυσε χωριστό μοναχικό τάγμα.
Οι οπαδοί του ολοένα πλήθαιναν και αποτέλεσαν το "τάγμα των Φραγκισκανών", που είχε την έγκριση και του πάπα Ινοκέντιου Γ΄.
Το 1224, ύστερα από σαράντα ημέρες προσευχής και νηστείας, είδε να αποτυπώνονται πάνω στο σώμα του τα στίγματα των πληγών του Ιησού.
Όταν πέθανε, τον έθαψαν σε ναό που μόλις είχε χτιστεί. Ανακηρύχτηκε άγιος το 1228 από τον πάπα Γρηγόριο Θ΄. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 4 Οκτωβρίου.
Επίσης, ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, θεωρείται προστάτης των ζώων και των οικολόγων.
Σήμερα είναι ένας άγιος πολύ αγαπητός και η Ασίζη καθιερώθηκε ως ένας από τους γνωστότερους προορισμούς θρησκευτικού τουρισμού στην Ιταλία και πόλος εκατομμυρίων πιστών κάθε χρόνο με επίκεντρο το ναό του Αγίου Φραγκίσκου.
Η Ασίζη είναι συνδεδεμένη και με τον Νίκο Καζαντζάκη. Στο πρώτο του ταξίδι (1924), ο Κρητικός συγγραφέας γνωρίζεται με το βιογράφο του Φραγκίσκου, τον Γιοχάνες Γιέργκενσεν και μελετά τη ζωή και το θρύλο του Αγίου. Αργότερα, μεταφράζει τη βιογραφία του και γράφει το μυθιστόρημα "Ο φτωχούλης του Θεού". Την Ασίζη επισκέφθηκε ξανά το 1926 και το 1952.

περισσότερα

Πορτοφίνο

Ιταλικό ψαροχώρι και τουριστικό θέρετρο γνωστό για το μικρό του λιμάνι και τους διάσημους επισκέπτες του. Βρίσκεται στην επαρχία της Γένοβας στην Ιταλική Ριβιέρα. Το Πορτοφίνο το Δεκέμβριο του 2013 είχε 449 κατοίκους.
Σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, το Πορτοφίνο, ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους και με το όνομα Portus Delphini, δηλαδή το λιμάνι των δελφινιών, λόγω του μεγάλου αριθμού των δελφινιών που ζούσαν στο κόλπο.
Το 1815 έγινε μέρος του Βασιλείου της Σαρδηνίας και, από το 1861, του ενωμένου Βασιλείου της Ιταλίας.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, πρώτα οι Βρετανοί, στη συνέχεια, άλλοι αριστοκράτες τουρίστες από τη Βόρεια Ευρώπη άρχισαν να επισκέπτονται το Πορτοφίνο, όπου έφτασαν με άμαξα από τη Σάντα Μαργκερίτα Λιγκούρε. Ο Ώμπρεϊ Χέρμπερτ ήταν ένας από τους πιο διάσημους Άγγλους που είχαν βίλα στο Πορτοφίνο. Τελικά όλο και περισσότεροι έχτισαν βίλες για διακοπές, και από το 1950 ο τουρισμός έγινε η κύρια βιομηχανία της πόλης.

περισσότερα

CINQUE TERRE

Τα κρεμαστά χωριά της Λιγυρίας
Ένα από τα πιο όμορφα και γραφικά σημεία που μπορεί να επισκεφθεί κανείς στην Ιταλική Ριβιέρα είναι τα “Πέντε Χωριά”. To Monterosso Al Mare, το Vernazza, το Corniglia, το Manarola, το Riomaggine  μαζί με τις παραλίες για τους γύρω λόφους αποτελούν το Εθνικό Πάρκο Cinque Terre, μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco (1977)
Τα πέντε αυτά χωριά είναι πέντε ψαροχώρια το ένα σε πολύ μικρή απόσταση από το άλλο χτισμένα στην άκρη των απότομων, άγριων και καταπράσινων λόφων της Ιταλικής Ριβιέρας. Τα πολύχρωμα σπίτια με τα πράσινα παράθυρά τους δίνουν μοναδικό χρώμα στα χωριά και είναι πανέμορφα καθώς δύει ο ήλιος. Τα στενά σοκάκια είναι ότι πρέπει για περπάτημα. Άλλωστε δεν επιτρέπονται τα αμάξια στα πέντε χωριά. Τα χωριά μεταξύ τους συνδέονται με τρένο που περνάει από κάθε χωριουδάκι αλλά και με μονοπάτια, ένα από τα πιο γνωστά και πολύ φωνογραφημένα είναι το Vie dell’ amore. Στα χωριά οι παλιές εκκλησίες και τα κάστρα είναι τα αξιοθέατα και φυσικά η πανέμορφη θέα που σε κάνει να νιώθεις μικρός μπροστά στην ομορφιά της φύσης και την επιμονή του ανθρώπου που στην άκρη των γκρεμών έφτιαξαν τα πανέμορφα αυτά χωριά. Το πρωινά μπορείτε να απολαύσετε το μπάνιο σας στις υπέροχες παραλίες ενώ το βράδυ είναι μια απόλαυση. Τα στενά σοκάκια γεμίζουν με κόσμο και μικρά γραφικά μπαράκια και εστιατόρια που προσφέρουν απλόχερα πέρα από την Ιταλική φιλοξενία μοναδικές γεύσεις θαλασσινών και καλού κρασιού, πάντα σε πολύ καλές τιμές.
Φυσικά το κάθε ένα χωριό έχει το δικό του χρώμα και τον δικό του χαρακτήρα. Το Monterosso διαθέτει την πιο γνωστή και μεγαλύτερη σε έκταση παραλία της περιοχής και αποτελεί πόλο έλξης για τους λάτρεις της παραλίας. Πολύ όμορφο με τις βουκαμβίλιες και τις κίτρινες ομπρέλες να αποτελούν κομμάτι των φωτογραφιών των επισκεπτών. Ενώ  το χωριό Vernazza, αποτελεί το διαμάντι των “Πέντε Χωριών” με το φυσικό του λιμάνι και την παλιά εκκλησία στο κέντρο του.

περισσότερα

Η ζωή στο σαφάρι και στο lodge

The Wild thing
Ώρα για Αφρικάνικο Σαφάρι
Η ημέρα ξεκινά. Η καλύτερη ώρα της ημέρας για σαφάρι
Πολύ πρωινό ξύπνημα με ένα λαμπερό αφρικάνικο χαμόγελο και μια ζεστή κούπα καφέ, για να παρακολουθήσουμε τις "μεγάλες γάτες" όσο είναι ακόμα εν δράσει. Αργότερα, με τη ζέστη, θα κρυφτούν στη δροσιά για να απολαύσουν τη σιέστα τους και εμείς θα επιστρέψουμε στο λόντζ.
Νωχελικά με την αυγή το πάρκο ξυπνά. Τσίχλες και μπουλμπούλ κάνουν αισθητή την παρουσία τους με ήχους. Τα αδύναμα καλέσματά τους καλύπτονται από τους βαθείς λαρυγγισμούς που βγάζουν οι χήνες πετώντας χαμηλά σε όλη την περιοχή. Μακριές ουρές από γκνου σαν τους επιβάτες ενός τρένου που περιμένουν να επιβιβαστούν εμφανίζονται μέσα από το υπόλευκο φως. Στο βάθος ένα κοπάδι ελεφάντων δίνει την εικόνα ενός μεγαλιθικού μνημείου. Η καλύτερη ώρα της ημέρας για σαφάρι. Τώρα που οι άγριοι «κάτοικοι» της σαβάνας είναι στην πιο ενεργητική τους ώρα. Επιβιβαζόμαστε στα τζιπ και παρακολουθούμε τη φύση με ευλαβική σιωπή. Θα προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τους «ενοίκους» του: λιοντάρια, καμηλοπαρδάλεις, ρινόκεροι, ζέβρες, αγριογούρουνα, αντιλόπες, γαζέλες, στρουθοκάμηλοι και αγέλες γκνου. 

Μετά το πρωινό σαφάρι, επιστροφή στο lodge για μεσημεριανό και ολιγόωρη ξεκούραση
Το μεσημέρι η φύση ηρεμεί στην Αφρική. Θα ξεχυθούμε πάλι το απόγευμα, γύρω στις 16.30, σε αυτό το πανηγύρι θηρευτών και θηραμάτων. Ζέβρες κινούνται πλάι στον δρόμο σκορπίζοντας σκόνη με τις οπλές τους. Παρατηρούμε πώς γνέφουν καθώς περπατούν. Είναι μια μορφή επικοινωνίας. Καθησυχάζουν η μία την άλλη. Καθώς ο ήλιος κατεβαίνει ένα λιοντάρι καταβροχθίζει το θήραμά του. Μόλις τελειώνει, ένα σμήνος από γύπες βουτά από το γειτονικό δέντρο και αρχίζει τη μάχη για ένα κομμάτι σάρκας. Ο κυρίαρχος γύπας κερδίζει τη μάχη, αλλά απωθείται από έναν αετό. Η αέναη μάχη δυνατού και αδυνάτου στη φύση.
Επιστροφή στο λόντζ για βραδινό
Στο τέλος της ημέρας, ένα ζεστό μπάνιο, ένα ποτό πλάι στην αναμμένη φωτιά και δείπνο κάτω από τα αστέρια και στη συνέχεια κουβεντούλα για τις εμπειρίες που ζήσαμε μέχρι τα βλέφαρά μας να κλείσουν κουρασμένα. Αύριο μια διαφορετική εμπειρία μας περιμένει.

Θα ακούσουμε τα λιοντάρια, θα δούμε τον ήλιο να ανατέλλει σαν μια τεράστια κόκκινη φούσκα και στο τέλος θα μείνουμε με μια θλίψη, για όλα εκείνα τα ξημερώματα που ίσως έχουμε χάσει…

περισσότερα

Φιλιππίνες – Η παλιά πόλη του Βιγκάν

Η παλιά πόλη του Βιγκάν είναι το πιο καλοδιατηρημένο δείγμα πόλης της Ισπανικής Αυτοκρατορίας σε όλη την Ασία.
Το 1574, ο Ισπανός κατακτητής Χουάν ντε Σαλσέδο, ίδρυσε στο βορειοδυτικό τμήμα της νήσου Λουζόν την πόλη Βιγκάν, η οποία εξελίχτηκε ταχύτατα στη δεύτερη κατά σειρά σημαντικότερη πόλη των Φιλιππίνων. Ευτυχώς, η μετέπειτα ιστορία δεν επιφύλαξε στα ωραιότερα αποικιακά κτίρια την τύχη άλλων ομοίων τους: δεν έγιναν αναστυλώσεις, τροποποιήσεις κλπ, ούτε όμως την άγγιξαν και οι βομβαρδισμοί του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκτός από τους Ισπανούς εμπόρους , εγκαταστάθηκαν εδώ και πολλοί Κινέζοι, οι οποίοι άφησαν επίσης τα ίχνη τους στα κτίρια της πόλης, με χαρακτηριστικά δείγματα τα αρχοντικά μέγαρα, με ογκώδη πλίνθινα τείχη, με εσωτερικές αυλές με δάπεδα στρωμένα με πλακίδια, με κιγκλιδώματα και με ξύλινα  δάπεδα με το χαρακτηριστικό σκούρο βερνίκι στους εσωτερικούς χώρους.
Σημαντικά κτίρια πλαισιώνουν την Πλάτσα Σαλσέδο, όπως το νεοκλασικιστικό Προβίνσιαλ Κάπιτολ Μπίλντινγκ, η Αρχιεπισκοπή, κτίριο του 18ου αιώνα και ο καθεδρικός ναός του Αγίου Παύλου, που ανεγέρθηκε στη δεκαετία του 1790. Ο τρίκλιτος ναός εμφανίζει ορισμένες ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες, όπως οι λίθινες αναπαραστάσεις δύο λεόντων, με μορφή Κινέζων φρουρών, οι οποίοι φυλάσσουν τις δύο πύλες των πλευρικών κλιτών. Επίσης το κωδωνοστάσιο βρίσκεται σε απόσταση 10 μ. από το ναό, στην απέναντι πλευρά του δρόμου.
Η άλλοτε συνοικία των mestizo (μιγάδες γόνοι επιμειξίας ευρωπαίων με ιθαγενείς) διαθέτει το ωραιότερο και πιο καλοδιατηρημένο αρχοντικό της περιόδου της Αποικιοκρατίας, επίσης με ορισμένα χαρακτηριστικά κινέζικα στοιχεία, όπως οι λίθινοι δράκοι.
Ο Καθεδρικός Ναός του Αγίου Παύλου είναι κτισμένος στο καλούμενο «σεισμικό μπαρόκ»: με εξαιρετικά παχείς τοίχους και με μία ροπή προς την ανάδειξη του πλάτους, σε αντίθεση με τους ευρωπαϊκούς ναούς, οι οποίοι χαρακτηρίζονται από μια έντονη καθετότητα. Η Κάλε Κριστολόγκο με τα όμορφα αρχοντικά σπίτια, βρίσκεται στο κέντρο της συνοικίας των μιγάδων.

περισσότερα

Φυλές Δυτικής Παπούα

Η Δυτική Παπούα είναι μία πραγματική Κιβωτός του πλανήτη μας. Τα δάση της (rainforests) είναι τόσο πυκνά που πολλές φορές η πρόσβαση είναι σχεδόν αδύνατη – ακόμα και σήμερα. Αυτό το στοιχείο είναι που έχει προστατεύσει το κομμάτι αυτό του νησιού από τον «πολιτισμό» και έχει επιτρέψει τη διατήρηση φυλών που διαφορετικά ίσως να μην είχαν καταφέρει να επιβιώσουν. Και ακόμα περισσότερο: οι ερευνητές βεβαιώνουν πως στη Δυτική Παπούα ζουν ακόμα φυλές που δεν έχουν έρθει ακόμα σε επαφή με τον «δυτικό πολιτισμό»!
Και οι φυλές που γνωρίζουμε ωστόσο, μας παρέχουν έναν απίστευτο πλούτο πληροφοριών. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν οι φυλές Ντάνι, αν και οι ίδιοι δεν χρησιμοποιούν το όνομα αυτό για να αναφερθούν στον εαυτό τους (οι ίδιοι αποκαλούνται «Μόνι»). Το χαρακτηριστικό στοιχείο των Ντάνι είναι πως οι άντρες φορούν ένα είδος θήκης στο πέος τους, με το υπόλοιπο σώμα τους να φέρει ελάχιστα έως και καθόλου ρούχα, όπως ελάχιστα φέρουν και οι γυναίκες. Λατρεύουν φετιχιστικά σύμβολα και αναπαραστάσεις, χρησιμοποιούν ως μέσο συναλλαγής τα κοχύλια ή κάποιες ειδικές πέτρες, ενώ οι άντρες είναι ελεύθεροι στην πολυγαμία, όσο μπορούν να φροντίσουν για το σπιτικό τους. Οι γυναίκες Ντάνι τηρούν ένα έθιμο που στα μάτια ενός δυτικού είναι αποκρουστικό: για κάθε μέλος της οικογένειάς τους που πεθαίνει, κόβουν ένα δάχτυλο του χεριού τους!...

περισσότερα

Τα Νησιά Μαλούκες (Maluku Islands)

Τα Νησιά Μαλούκες (ή Μαλούκου, ή Τα Νησιά των Μπαχαρικών) είναι μία ξεχωριστή περιφέρεια της Ινδονησίας που εντοπίζεται ανάμεσα στα νησιά Κελέβη (ή Σουλαουέζι) και την Παπούα. Παρότι σήμερα θεωρούνται (και είναι) μία από τις πιο απομονωμένες περιοχές της χώρας, τα νησιά αυτά ήταν το πρώτο κομμάτι της σημερινής Ινδονησίας που αποικήθηκε από τους Ευρωπαίους εξερευνητές, πρώτα τους Πορτογάλους, κατόπιν τους Ισπανούς και τους Ολλανδούς. Αυτό έχει αποτυπωθεί και στα ονόματα των ντόπιων, πολλοί από τους οποίους φέρουν ευρωπαϊκά ονόματα.
Σήμερα λοιπόν τα νησιά θεωρούνται off-the-beaten track διαδρομή για τους ταξιδιώτες. Πολλοί είναι οι λόγοι που έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση αυτής της απομόνωσης: αυτή ακριβώς η απομόνωση ωστόσο είναι που έχει προστατεύσει τις Μαλούκες, και έτσι πολλά από τα νησιά του συμπλέγματος παραμένουν κρυμμένοι παράδεισοι. Το να ταξιδέψει κανείς από το ένα νησί στο άλλο δεν είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο (παρότι εμείς το κάνουμε σ’ αυτό το ταξίδι μας!), είναι επομένως κάτι που απαιτεί υπομονή και φυσικά πολύ καλό σχεδιασμό.
Συνολικά 632 νησιά και νησίδες απλώνονται σε μία τεράστια θαλάσσια έκταση και ο καλύτερος τρόπος να τα επισκεφθεί κανείς είναι προσεγγίζοντας την πόλη του Άμπον.

περισσότερα

Αρχιπέλαγος Ρατζά Αμπάτ

Το αρχιπέλαγος του Ρατζά Αμπάτ είναι ένα σύμπλεγμα από περίπου 1.500 νησιά, τα περισσότερα από αυτά ακατοίκητα και τα υπόλοιπα… αραιοκατοικημένα. Το θέαμα που προσφέρουν τα νησάκια αυτά, όταν τα προσεγγίζει κανείς αλλά και από αέρος είναι εντυπωσιακό: απόκρημνοι βραχώδεις όγκοι, εξωτικές παραλίες λευκής άμμου, κρυμμένες λιμνοθάλασσες, μυστηριώδεις σπηλιές και πάνω απ’ όλα τυρκουάζ νερά κρυστάλλινης διαύγειας. Αυτή είναι η μία όψη του αρχιπελάγους.
Η άλλη είναι αυτή που απαιτεί να διεισδύσει κανείς ακόμη περισσότερο στα νησιά του αρχιπελάγους και να παρατηρήσει την απίστευτα πλούσια υποθαλάσσια φύση: οι κοραλλιογενείς ύφαλοι του Ρατζά Αμπάτ είναι το όνειρο κάθε πεπειραμένου (ή μη) δύτη! Αν σας αρέσει η εξερεύνηση του βυθού, η βουτιά με αναπνευστήρα ή το καγιάκ, τότε μόλις ανακαλύψατε τον παράδεισό σας.
Υπάρχει ωστόσο και κάτι περισσότερο: η ποικιλία της θαλάσσιας ζωής εδώ είναι τόσο μεγάλη και εκτεταμένη, που οι επιστήμονες έχουν χαρακτηρίσει το Ρατζά Αμπάτ ως «βιολογικό πυρήνα», θεωρούν μάλιστα ότι τα κοραλλιογενή συστήματα εδώ «συντηρούν» και «αναζωογονούν» με κάποιο τρόπο αντίστοιχα κοραλλιογενή συστήματα στον Νότιο Ειρηνικό και τον Ινδικό Ωκεανό!
Ο καλύτερος τρόπος για να επισκεφθεί κανείς τα νησιά είναι από το Σορόνγκ.

περισσότερα