Φανταστείτε να οδηγεί κανείς δέκα ώρες μέσα στην απόλυτη μονοτονία της ερήμου, εκεί που ο ορίζοντας είναι μια ευθεία γραμμή που τρέμει από τη ζέστη. Ξαφνικά, εμφανίζονται εκατοντάδες φοίνικες και ελαιόδεντρα που περιβάλλουν λίμνες με κρυστάλλινο νερό. Αυτή είναι η Όαση Σίβα, ο τόπος όπου έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος για να λάβει τον χρησμό που τον αναγνώρισε ως γιο του Άμμωνα.

Το πρώτο πράγμα που αντικρίζει κάποιος πλησιάζοντας είναι το Shali, το αρχαίο οχυρό της πόλης. Είναι φτιαγμένο αποκλειστικά από kershef, ένα παραδοσιακό μείγμα λάσπης, πηλού και αλατιού που μαζεύεται από τις γύρω λίμνες. Όταν βρέχει, το οχυρό λιώνει αλλά στη Σίβα η βροχή είναι μια σπάνια πολυτέλεια. Η πόλη θυμίζει ζωντανό γλυπτό από αλάτι. Οι ντόπιοι και οι αρχιτέκτονες μελετούν ακόμα πώς αυτό το πρωτόγονο υλικό καταφέρνει να παγιδεύει τη δροσιά στο εσωτερικό των σπιτιών, την ώρα που έξω ο ήλιος καίει τα πάντα.


Σε αυτό το απόκοσμο σκηνικό, το φαγητό μετατρέπεται σε μυσταγωγία των στοιχείων της φύσης, όπου η γεύση γεννιέται μέσα από την άμμο και το νερό. Τα τοπικά μπαχαρικά, όπως ο κουρκουμάς και το κύμινο της ερήμου, έχουν διπλάσια ένταση από τα συνηθισμένα. Μην ξεχνάτε πως τα φυτά παλεύουν σκληρά να επιβιώσουν στο άνυδρο περιβάλλον, συμπυκνώνοντας τα αιθέρια έλαιά τους στην καρδιά του σπόρου τους. Δίπλα τους, οι χουρμάδες της Σιβά, που θεωρούνται οι καλύτεροι στον κόσμο, συναντούν τις τοπικές ελιές. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της γαστρονομικής ταυτότητας είναι η σαλάτα Abdu’s Salad, μια απλή αλλά «επαναστατική» μείξη από φρέσκα λαχανικά, γλυκούς χουρμάδες και ντόπιο ελαιόλαδο.

Και φυσικά, τίποτα δεν θα ήταν ίδιο χωρίς την πιο σουρεαλιστική εμπειρία του ταξιδιού, που δεν είναι άλλη από το αλατόλουτρο. Βυθίζεσαι στις αλυκές της όασης, εκεί που η περιεκτικότητα σε αλάτι είναι τόσο ακραία που το σώμα σου αρνείται πεισματικά να βουλιάξει.


Λίγο πιο πέρα, στην καρδιά της όασης, βρίσκεται η Πηγή της Κλεοπάτρας, μια κυκλική φυσική δεξαμενή με αναβλύζον νερό από τα βάθη της γης. Εκεί αντιλαμβάνεσαι τη βαθιά μηχανική της φύσης. Το νερό ταξιδεύει από υδροφόρους ορίζοντες χιλιάδων ετών για να προσφέρει μια δροσιά που μοιάζει με θεϊκή ευλογία.

Σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη, το μόνο που υπάρχει ο ψίθυρος του ανέμου ανάμεσα στους φοίνικες και η επίμονη γεύση του αλατιού στα χείλη. Κανείς δεν μπορεί να σας πει αν θα λάβετε απαντήσεις όπως συνέβη κάποτε με τον Μέγα Αλέξανδρο, το βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι θα  καταλάβετε γιατί, αιώνες τώρα, ο πολιτισμός κατοικεί εδώ…