Το Βόρειο Σέλας δεν είναι φως, είναι ενέργεια που μεταφράζεται σε χρώμα την ώρα που προσπαθεί να μας εξοντώσει. Υπάρχει μια μεγάλη «παρεξήγηση» γύρω από αυτό το μοναδικό φαινόμενο, καθώς ο κοινός νους το αντιλαμβάνεται ως το «ουράνιο τόξο της νύχτας». Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική και πολύ πιο… βίαιη.

Κάθε φορά που ο Ήλιος «φτερνίζεται», δισεκατομμύρια φορτισμένα σωματίδια εκτοξεύονται προς τη Γη με ταχύτητα εκατομμυρίων χιλιομέτρων την ώρα. Αυτό που αντικρίζουμε στον ουρανό της Αρκτικής είναι το ορατό ίχνος μιας γαλαξιακής μάχης. Είναι η ασπίδα του μαγνητικού μας πεδίου που φλέγεται σε μια κοσμική σύγκρουση, με σκοπό να κρατήσει τη ζωή στον πλανήτη ανέπαφη.


Πριν η επιστήμη μιλήσει για ηλεκτρόνια και ιονισμό, οι άνθρωποι του Βορρά κοίταζαν ψηλά και έβλεπαν τον φόβο ενσαρκωμένο. Για τους Σάμι της Σκανδιναβίας, το Σέλας απαιτούσε απόλυτη σιωπή. Πίστευαν πως ήταν οι ψυχές των νεκρών και πως, αν γελούσες ή έκανες θόρυβο, το φως θα χαμήλωνε για να σε αρπάξει και να σου πάρει το κεφάλι. Στις φινλανδικές παραδόσεις, το αποκαλούσαν revontulet, δηλαδή «φωτιές της αλεπούς», αφού φαντάζονταν μια μυθική αλεπού να τρέχει στα βουνά και να χτυπά την ουρά της στο χιόνι, πετώντας σπίθες στο στερέωμα. Για τους Βίκινγκς, το πράσινο πέπλο ήταν η αντανάκλαση από τις ασπίδες των Βαλκυριών που οδηγούσαν τους ήρωες στη Βαλχάλα, ενώ στη Γροιλανδία, οι Ίνουιτ έδιναν μια πιο μακάβρια ερμηνεία, βλέποντας τις ψυχές των πεθαμένων να παίζουν με το κρανίο ενός θαλάσσιου ίππου.


Όλα ξεκινούν με μια αχνή, γκρίζα γραμμή, που εύκολα την μπερδεύεις με σύννεφο. Ξαφνικά, ο ουρανός «σκίζεται». Το χρώμα που ξεχύνεται δεν έχει τη λάμψη που βλέπουμε στις οθόνες. Είναι απόκοσμο και πέφτει πάνω σου με απίστευτη ένταση. Αν επικρατεί απόλυτη ησυχία, μπορεί να ακούσεις κι ένα ελαφρύ «κρακ», σαν στατικό ηλεκτρισμό. Ή έναν ψίθυρο των πνευμάτων.


Η εμπειρία απογειώνεται όταν η ηλιακή καταιγίδα γίνεται τόσο βίαιη, που καταφέρνει να διεισδύσει στα βαθύτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Τότε είναι που γεννιέται το σπάνιο κόκκινο ή μοβ Σέλας, το λεγόμενο «αίμα του ουρανού». Είναι η στιγμή που το σύμπαν σταματά να είναι θεωρία στις σελίδες κάποιου βιβλίου και γίνεται ένας αληθινός πόλεμος πάνω από το κεφάλι σου.

Φεύγοντας κανείς από τον Βορρά, κουβαλά μαζί του την ταπεινότητα εκείνου που είδε το αόρατο να ζωντανεύει. Το Σέλας αποτυπώνεται μέσα στους, στις φωτογραφίες σου, ως μία υπενθύμιση ότι το σύμπαν είναι ένας ζωντανός οργανισμός, συγκλονιστικά όμορφος. Κι εμείς, μέσα στην απεραντοσύνη του κόσμου, δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από μια ασήμαντη κουκίδα που κρατάει την ανάσα της στο απόλυτο σκοτάδι, περιμένοντας την επόμενη ουράνια μάχη.