Στο Εννέντι η έρημος έχει μνήμη. Τη φυλάει επάνω σε βράχους, μέσα σε φαράγγια και κάτω από τεράστιες πέτρινες αψίδες. Εκεί όπου σήμερα απλώνεται η άμμος και ζωγραφισμένες μορφές ανθρώπων, κοπαδιών και άγριων ζώων αφηγούνται μια σχεδόν απίστευτη ιστορία. Κάποτε, η Σαχάρα, η μεγαλύτερη έρημος του κόσμου ήταν πράσινη, όσο απίθανο κι αν ακούγεται αυτό.

Στα βορειοανατολικά του Τσαντ, μακριά από τις συνηθισμένες ταξιδιωτικές διαδρομές, τα Υψίπερα Εννέντι μοιάζουν με πολιτεία εγκαταλειμμένη από γίγαντες. Ψηλοί πύργοι από ψαμμίτη, φυσικές γέφυρες και βράχοι που ισορροπούν σε αδύνατα σημεία έχουν σμιλευτεί επί χιλιετίες από τον άνεμο και το νερό. Οι περίφημες αψίδες του δεν χρειάζονται αρχιτέκτονα, η γεωλογία υπήρξε άλλωστε αρκετά τολμηρή από μόνη της.


Το εντυπωσιακότερο, όμως, δεν είναι το τοπίο, αλλά όσα κρύβονται επάνω του. Σε προστατευμένες κοιλότητες σώζονται βραχογραφίες και χαράγματα που απεικονίζουν καμηλοπαρδάλεις, βοοειδή, άλογα, καμήλες και σκηνές καθημερινής ζωής. Δεν αποτελούν απλώς προϊστορική τέχνη. Είναι ένα ημερολόγιο κλιματικής αλλαγής, γραμμένο χωρίς λέξεις. Τα ζώα και οι άνθρωποι μεταβάλλονται καθώς το νερό υποχωρεί και η σαβάνα γίνεται έρημος.

Στην Γκέλτα ντ’ Αρσέι, ένα βαθύ φαράγγι, κρύβεται ακόμη μια πολύτιμη δεξαμενή νερού. Καραβάνια με καμήλες κατεβαίνουν για να ποτίσουν, γεμίζοντας τη σιωπή με φωνές και κουδούνια. Στα σκοτεινά νερά επιβιώνουν ακόμη κροκόδειλοι της ερήμου, κατάλοιπα μιας εποχής κατά την οποία ποτάμια διέσχιζαν αυτή τη γη.


Πριν από οποιονδήποτε δυτικό ταξιδιώτη, οι μόνοι που κατάφεραν να διασχίσουν και να κατοικήσουν αυτό το πέτρινο λαβύρινθο ήταν οι νομάδες Τούμπου και ειδικότερα οι φυλές Bideyat και Zaghawa. Αντίθετα, ο πρώτος Ευρωπαίος που χαρτογράφησε τα Υψίπεδα χρειάστηκε αρκετό καιρό για να τα καταφέρει. Ωστόσο, αναμφίβολα, άξιζε τον κόπο.

Το Εννέντι δεν είναι προορισμός για αυθόρμητη απόδραση. Η απομόνωσή του είναι μέρος της γοητείας του, αλλά και μια πραγματικότητα που δεν επιτρέπει επιπολαιότητες. Ίσως γι’ αυτό μένει τόσο έντονα στη μνήμη. Επειδή αποδεικνύει ότι η έρημος δεν είναι ένας άδειος τόπος. Είναι ένας κόσμος που έχει χάσει τα νερά του, αλλά όχι τις ιστορίες του. Ένα τοπίο που δεν χαρίζεται εύκολα στους επισκέπτες του