Στο κεντρικό Λάος, πάνω στο οροπέδιο Xieng Khouang, χιλιάδες πέτρινα πιθάρια βρίσκονται σκορπισμένα ανάμεσα στους χαμηλούς λόφους. Κάποια δεν ξεπερνούν το ένα μέτρο. Άλλα ζυγίζουν αρκετούς τόνους. Δεν περιέχουν τίποτα πια αλλά αυτό δεν τα κάνει λιγότερο μυστηριώδη, ούτε αναιρούν τη γοητεία τους. Άλλωστε, τα άδεια δοχεία ήταν πάντα εκείνα που άφηναν περισσότερο χώρο στις ιστορίες και τη φαντασία.
Η Πεδιάδα των Πιθαριών περιλαμβάνει περισσότερα από 2.100 μεγαλιθικά αγγεία, κατασκευασμένα κατά την Εποχή του Σιδήρου, περίπου από το 500 π.Χ. έως το 500 μ.Χ. Οι αρχαιολογικές έρευνες τα συνδέουν με ταφικές τελετουργίες. Γύρω τους έχουν εντοπιστεί ανθρώπινα κατάλοιπα, λίθινοι δίσκοι και αντικείμενα που συνόδευαν τους νεκρούς. Για τον πολιτισμό που τα λάξευσε και μετέφερε τους τεράστιους όγκους πέτρας γνωρίζουμε ελάχιστα. Έφυγε χωρίς να αφήσει όνομα. Η μόνη παρακαταθήκη του είναι τα δοχεία όπου πιθανότατα τοποθετούσε τους νεκρούς του.
Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο, τα πιθάρια κατασκευάστηκαν για να αποθηκεύσουν ρυζόκρασο μετά τη νίκη ενός βασιλιά των γιγάντων. Η αρχαιολογία διαφωνεί, αλλά οι θρύλοι σπάνια ζητούν την έγκρισή της.
Το έδαφος, ωστόσο, κρύβει και μια πολύ νεότερη ιστορία. Από το 1964 έως το 1973, κατά τη διάρκεια ενός πολέμου στον οποίο το Λάος επισήμως δεν πρωταγωνιστούσε, πάνω από 270 εκατομμύρια υποπυρομαχικά διασποράς έπεσαν στη χώρα. Υπολογίζεται ότι περίπου 80 εκατομμύρια δεν εξερράγησαν. Παραμένουν θαμμένα σε αγρούς, δάση και χωριά, μετατρέποντας μια απλή καλλιέργεια ή την κατασκευή ενός δρόμου σε επικίνδυνη πράξη.
Έτσι, στην Πεδιάδα των Πιθαριών ο επισκέπτης δεν περιπλανιέται ελεύθερα. Ακολουθεί αποκλειστικά ελεγμένες διαδρομές. Δίπλα στα απομεινάρια ενός άγνωστου πολιτισμού υπάρχουν κρατήρες βομβών και προειδοποιήσεις για πυρομαχικά. Δύο εποχές, χωρισμένες από σχεδόν δύο χιλιετίες, συναντώνται κάτω από το ίδιο χώμα. Η μία άφησε τα μυστήριά της. Η άλλη τις εκρηκτικές της… εκκρεμότητες.
Το Λάος είναι μια χώρα χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα, που οργανώνει τη ζωή της γύρω από ένα ποτάμι. Ο Μεκόνγκ λειτουργεί ως δρόμος, αγορά, πηγή τροφής και σημείο συνάντησης. Οι οικισμοί απλώνονται στις όχθες του και οι βάρκες εξακολουθούν να μεταφέρουν ανθρώπους και προϊόντα εκεί όπου η στεριά δυσκολεύεται.
Στη Λουάνγκ Πραμπάνγκ, παλιά βασιλική πρωτεύουσα στη συμβολή του Μεκόνγκ με τον ποταμό Nam Khan, οι βουδιστικοί ναοί συνυπάρχουν με ξύλινα σπίτια και κτίρια της γαλλικής αποικιακής περιόδου. Τα ξημερώματα, οι μοναχοί περνούν σιωπηλοί για τη συλλογή προσφορών. Η τελετουργία δεν αποτελεί παράσταση, ακόμη κι αν ο τουρισμός μερικές φορές ξεχνά να κρατήσει τις αποστάσεις του.
Στο τραπέζι, το κολλώδες ρύζι τρώγεται με τα χέρια και συνοδεύει το larb, σαλάτες με πράσινη παπάγια, καυτερές σάλτσες και φρέσκα βότανα. Οι γεύσεις είναι ξινές, πικρές, πικάντικες. Όπως και το ίδιο το Λάος, δεν προσπαθούν να γίνουν προσιτές στον ξένο αλλά διαγράφουν τη δική τους ξεχωριστή πορεία στον χρόνο.
Το Λάος περιγράφεται ως η ήσυχη χώρα της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι μια βολική περιγραφή, αλλά όχι ολόκληρη η αλήθεια. Κρύβει αυτοκρατορίες που χάθηκαν, πολέμους που δεν ομολογήθηκαν και ανθρώπους που ακόμη καθαρίζουν τη γη για να μπορέσουν να ζήσουν στα χώματά της με ασφάλεια, ενώ τα πέτρινα δοχεία στην Πεδιάδα των Πιθαριών κοιτούν τον ουρανό περιμένοντας κάποιον να αφουγκραστεί τις ιστορίες τους.
Ταξιδιωτικά πακέτα του Versus για το εξωτικό Λάος!
