Στο αφιλόξενο υψόμετρο των 2.134 μέτρων, στη νοτιοανατολική Τουρκία, στέκεται ένα θέαμα που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει από χαμένο πολιτισμό. Είναι οι κολοσσιαίες πέτρινες κεφαλές του Όρους Νεμρούτ. Αυτά τα πρόσωπα, λαξευμένα σε αμμώδη πέτρα, είναι αποκολλημένα από τα σώματά τους, ξαπλωμένα στη σκόνη του χρόνου, μπροστά στα βάθρα τους. Το τοπίο είναι σουρεαλιστικό. Ο τύμβος, ορατός από χιλιόμετρα, μαρτυρά την ύπαρξη ενός βασιλιά που τόλμησε να εξισώσει τον εαυτό του με τους θεούς, τον Αντίοχο Α’ της Κομμαγηνής.
Όρος Νεμρούτ
Ο Αντίοχος Α’, ηγεμόνας του μικρού αλλά στρατηγικά σημαντικού ελληνιστικού Βασιλείου της Κομμαγηνής, ονειρευόταν να δημιουργήσει ένα αθάνατο μνημείο. Ισχυριζόταν ότι ήταν απόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου (μέσω της μητέρας του) και του Δαρείου Α’ (μέσω του πατέρα του), ενσαρκώνοντας την απόλυτη σύνθεση του ελληνικού και περσικού κόσμου.
Αυτό το Ιεροθέσιο (hierothesion), όπως ονομάζεται το ταφικό του ιερό, δεν ήταν απλώς ένας τάφος. Ήταν ένας τόπος λατρείας όπου ο Αντίοχος, ως «θεός – βασιλεύς», θα λατρευόταν αιώνια μαζί με τους θεούς που τον προστάτευαν. Τα καθιστά αγάλματα, ύψους έως και 9 μέτρων, απεικονίζουν θεούς με διπλή ταυτότητα. Ο Δίας συνυπάρχει με τον περσικό Ωρομάσδη, ο Απόλλωνας με τον Μίθρα. Ακόμη και ο Αντίοχος κάθεται δίπλα τους, αναγνωρίζοντας τον εαυτό του ως ισότιμο με τους αθάνατους.
Μετά την εγκατάλειψη του ιερού, σεισμοί και καιρικές συνθήκες αποκεφάλισαν τις κολοσσιαίες φιγούρες. Σήμερα, τα κεφάλια, με τη χαρακτηριστική καλλιτεχνική τους λεπτομέρεια, βρίσκονται παραταγμένα, ατενίζοντας τη δύση και την ανατολή ως μια διαρκής υπενθύμιση της φθαρτής ανθρώπινης μεγαλομανίας.
Το Νεμρούτ, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, δεν είναι ένας εύκολος προορισμός. Η θέα από την κορυφή είναι μια βαθιά πνευματική εμπειρία. Καθώς ο ήλιος λούζει τις κεφαλές με χρυσό φως, ο επισκέπτης νιώθει το βάρος των 2.000 χρόνων και τη σιωπηλή δύναμη του βασιλιά που κατάφερε τελικά να κερδίσει την αθανασία.
To Versus έχει ετοιμάσει για εσάς μοναδικά πακέτα για την Τουρκία, ανακαλύψτε τα ΕΔΩ!
