Ο Μέλανας Δρυμός δεν είναι μόνο ένας απέραντος κόσμος από έλατα. Είναι μια ολόκληρη περιοχή στη νοτιοδυτική Γερμανία, με βαθιές χαράδρες, λίμνες, καταρράκτες και χωριά που μοιάζουν να έχουν μεγαλώσει μαζί με το δάσος.

Το τοπίο αλλάζει συνεχώς. Τα πυκνά δέντρα δίνουν τη θέση τους σε ανοιχτές πλαγιές, μικρές φάρμες και δρόμους που ανεβαίνουν προς τις κορυφές, ενώ σε μια στροφή ένα χωριό ξεπροβάλλει ανάμεσα στα λιβάδια. Ξύλινα σπίτια με απότομες στέγες, μπαλκόνια γεμάτα γεράνια και καπνός που ανεβαίνει αργά από τις καμινάδες αποτελούν μέρος του τοπίου.


Για να πάρεις μια πρώτη αίσθηση της περιοχής, μπορείς να ξεκινήσεις από τη λίμνη Τίτιζε ή τη μεγαλύτερη λίμνη Σλούχζεε. Όσοι προτιμούν την πεζοπορία θα βρουν δεκάδες διαδρομές γύρω από τις λίμνες και μονοπάτια που οδηγούν σε φαράγγια και καταρράκτες. Στα νότια, το βουνό Φέλντμπεργκ φτάνει τα 1.493 μέτρα και είναι η ψηλότερη κορυφή του Μέλανα Δρυμού. Από εκεί, η θέα απλώνεται πάνω από τις δασωμένες πλαγιές και τις κοιλάδες της περιοχής. Στο Τρίμπεργκ, οι καταρράκτες κατεβαίνουν μέσα από το δάσος και προσφέρουν μια διαφορετική διαδρομή, με το νερό να συνοδεύει κάθε βήμα.


Η πόλη είναι επίσης γνωστή για τα ρολόγια-κούκους, το πιο αναγνωρίσιμο ίσως σύμβολό της. Η ωρολογοποιία έχει βαθιές ρίζες στην περιοχή ήδη από τον 18ο αιώνα, όταν οι τεχνίτες της άρχισαν να κατασκευάζουν τα δικά τους ρολόγια με κούκο. Τον επόμενο αιώνα, το μικρό ξύλινο σπιτάκι που ανοίγει για να αναγγείλει την ώρα απέκτησε τη χαρακτηριστική του μορφή.  Εκεί βρίσκεται και το Γερμανικό Μουσείο Ρολογιών, ενώ στα χωριά της περιοχής μπορεί κανείς να δει και εντυπωσιακές, υπερμεγέθεις εκδοχές τους.

Και φυσικά, υπάρχει και η τούρτα του Μέλανα Δρυμού, με σοκολάτα, κεράσια και σαντιγί. Είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς αν του ταιριάζει περισσότερο μετά από μια μεγάλη πεζοπορία για να συνοδεύσει τον καφέ του ή αποτελεί μια καλή αφορμή για να σταματήσεις λίγο νωρίτερα.


Ο Μέλανας Δρυμός προσφέρεται για διαδρομές στη φύση, αλλά δεν χρειάζεται να τον εξερευνήσεις με αυστηρό πρόγραμμα. Μπορείς να διαλέξεις μια λίμνη, ένα μονοπάτι και ένα χωριό και να αφήσεις το δάσος να αποφασίσει πόσο μακριά θα φτάσεις. Το βέβαιο είναι πως αν το παραμύθι είχε όνομα, θα είχε το δικό του.