Βαθύ μπλε, όπως Αιγαίο. Ο αέρας μυρίζει χαμομήλι και φασκόμηλο. Οι δρόμοι της Χώρας στενοί και δαιδαλώδεις. Λευκοί τοίχοι παντού. Ανθισμένες μπουκαμβίλιες ξεπηδούν από κάθε γωνιά. Οι ήχοι από τις καμπάνες ηχούν, δίνοντας τον ρυθμό.

Η Πάτμος δεν είναι ένα ακόμη νησί του Αιγαίου. Είναι ένα κάστρο που επιπλέει στη θάλασσα. Με το που την αντικρίζεις από το πλοίο, πριν καν πατήσεις το πόδι σου στα χώματά της, νιώθεις πως κάτι διαφορετικό συντελείται εδώ. Σε αυτή την άκρη του κόσμου που ο Θεός διάλεξε για να αποκαλύψει τα ιερά μυστικά Του.


Στην κορυφή, το Μοναστήρι του Θεολόγου ορθώνεται σαν βίγλα, με τείχη σκοτεινά και απρόσβλητα, που προστατεύουν την πίστη και την ιστορία αιώνων. Οι πέτρες του κουβαλούν τη βυζαντινή μνήμη και τη σφραγίδα της Ορθοδοξίας, ενώ η ιστορία του είναι γραμμένη με κόπο και αίμα πάνω στον αρχαίο ναό της Αρτέμιδος.

Κάτω από τις πολεμίστρες, η Χώρα ξεχύνεται σαν ποτάμι ορμητικό. Σπίτια κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Αυλές κρυφές, μυστικές. Σοκάκια που θυμίζουν λαβύρινθο, περάσματα φτιαγμένα για να μπερδεύουν τους πειρατές και να φυλάσσουν τη σιωπή.


Στην πλαγιά, το Σπήλαιο της Αποκάλυψης περιμένει. Είναι η ρίζα του κάστρου. Η καρδιά του. Ένας βράχος τραχύς από όπου αναδύεται μυρωδιά κεριού και παλαιωμένου ξύλου. Το φως των καντηλιών τρεμοπαίζει πάνω στις πέτρες, στο σημείο που η γη άνοιξε για να χωρέσει το Θείο. Το χέρι σου ακουμπά το κρύο μάρμαρο, στο μέρος που ο Ιωάννης απόθεσε το κεφάλι του. Οι σκιές εδώ θυμίζουν προσευχές.


Το Πάσχα, η ατμόσφαιρα βαραίνει γλυκά. Οι καμπάνες αντηχούν από τα τείχη μέχρι τη θάλασσα, όμοιες με τους χτύπους της καρδιάς. Στην Τελετή του Νιπτήρος, η ταπείνωση αντανακλά το μεγαλείο των αιώνων. Οι ψαλμοί εγκλωβίζονται στα στενά, σκαρφαλώνουν στα τείχη και μετά δραπετεύουν πάνω από τα κύματα για να φτάσουν στους ουρανούς, κάνοντας την ψυχή να αγαλλιάσει.


Το βράδυ της Ανάστασης, το κάστρο φωτίζεται από άκρη σε άκρη. Δεν είναι πια οχυρό, είναι φάρος. Μια μικρή, πέτρινη κιβωτός που σε ταξιδεύει στο Φως, Οι πολεμίστρες δεν κοιτούν πια τον εχθρό έξω από τα τείχη αλλά ατενίζουν με ευλάβεια τους ανθρώπους που περπατούν στα σοκάκια αγκαλιασμένοι. Είναι λες και το νησί λύνει τους κάβους του με φόντο το ανοιχτό πέλαγος της ελπίδας.