Η Βρετάνη δεν έχει τίποτα από τη βεβαιότητα της υπόλοιπης Γαλλίας. Εδώ ο ουρανός αλλάζει διαθέσεις μέσα σε λίγα λεπτά, η θάλασσα υποχωρεί για χιλιόμετρα και επιστρέφει σαν να θέλει να διεκδικήσει όσα άφησε πίσω. Οι άνθρωποι έμαθαν να χτίζουν με γρανίτη, να δένουν γερά τις βάρκες και να μην εμπιστεύονται ιδιαίτερα τις προβλέψεις του καιρού.


Βρισκόμαστε στο δυτικό άκρο της χώρας, σε μια χερσόνησο που εισχωρεί στον Ατλαντικό και μοιάζει να κρατά μια μικρή απόσταση από τη Γαλλία. Όχι μόνο γεωγραφικά. Η Βρετάνη έχει δική της γλώσσα, μουσική, σημαία και έναν χαρακτήρα που επιβίωσε από τον χρόνο, την κεντρική εξουσία και μερικές πολύ επίμονες καταιγίδες.


Οι ρίζες της φτάνουν στον 5ο και τον 6ο αιώνα, όταν πληθυσμοί από τη Βρετανία εγκαταστάθηκαν στην αρχαία Αρμορική, μεταφέροντας μαζί τους την κελτική γλώσσα και τις παραδόσεις τους. Το παλιό όνομα, Breizh, ακούγεται ακόμη. Στα φεστιβάλ, οι γκάιντες συνοδεύουν τους κυκλικούς χορούς του fest-noz και η βρετονική γλώσσα εμφανίζεται στις πινακίδες δίπλα στα γαλλικά.


Ανάμεσα στους μύθους που ρίζωσαν βαθιά σε αυτή τη γη βρίσκεται και εκείνος του βασιλιά Αρθούρου. Η Βρετάνη δεν είναι η αποδεδειγμένη γενέτειρά του, θεωρείται, όμως, μία από τις σημαντικότερες πατρίδες του θρύλου του. Στο δάσος της Brocéliande, που ταυτίζεται με το σημερινό δάσος του Paimpont, οι ιστορίες τοποθετούν τον τάφο του Μέρλιν, την πηγή του Barenton, την Κυρά της Λίμνης και την Κοιλάδα Χωρίς Επιστροφή. Εκεί είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η γεωγραφία και πού αρχίζει ο θρύλος. Ίσως ο Αρθούρος να μην έζησε ποτέ στη Βρετάνη. Σίγουρα, όμως, δεν έπαψε ποτέ να περιπλανιέται στα δάση της.


^{Saint Malo, Bretagne}
Στο Saint-Malo, τα τείχη υψώνονται απέναντι στη θάλασσα που δημιούργησε την πόλη και συγχρόνως την απείλησε αμέτρητες φορές. Ήταν η πατρίδα ναυτικών, εμπόρων και κουρσάρων που δρούσαν με την άδεια του γαλλικού στέμματος, πειρατές, δηλαδή, αλλά με καλύτερη γραφειοκρατική κάλυψη. Από τις επάλξεις, η παλίρροια αλλάζει διαρκώς το τοπίο, καταπίνει περάσματα και μετατρέπει βράχους σε νησιά.

Δυτικότερα, στο Pointe du Raz, η στεριά τελειώνει απότομα. Ο άνεμος λυγίζει τη χαμηλή βλάστηση και απέναντι, μέσα στα ταραγμένα νερά, οι φάροι επιμένουν να φωτίζουν μία από τις πιο δύσκολες ακτές της Ευρώπης.

^{Pointe du Raz}
Μα η Βρετάνη έχει και άλλη μνήμη, αρχαιότερη. Στο Carnac, χιλιάδες όρθιοι λίθοι σχηματίζουν σειρές που ξεκινούν από τη Νεολιθική Εποχή. Δεν εξηγούνται εύκολα. Και ίσως αυτή να είναι η γοητεία τους, σε μια εποχή που απαιτεί απαντήσεις για τα πάντα, εκείνοι εξακολουθούν απλώς να στέκονται.


Στο τραπέζι, η γη και η θάλασσα συμφιλιώνονται. Στρείδια, μύδια και ψάρια συναντούν το αλατισμένο βούτυρο, τη γλυκιά crêpe και την αλμυρή galette από φαγόπυρο. Ο μηλίτης σερβίρεται παραδοσιακά σε μικρό κεραμικό μπολ. Η κουζίνα δεν είναι περίτεχνη. Είναι χορταστική, γενναιόδωρη και απολύτως προσαρμοσμένη σε έναν τόπο όπου η βροχή μπορεί να εμφανιστεί πριν ακόμη φτάσει το επιδόρπιο.

Η Βρετάνη δεν είναι η ρομαντική Γαλλία των λεωφόρων και των κομψών καφέ. Είναι πιο τραχιά. Πιο αλμυρή. Λιγότερο πρόθυμη να σε γοητεύσει. Ωστόσο, τα καταφέρνει περίφημα.