Η πρώτη επαφή με τη Νεκρά Θάλασσα ανατρέπει όσα γνωρίζεις για το νερό. Μπαίνεις προσεκτικά, γέρνεις προς τα πίσω και, αντί να βυθιστείς, το σώμα ανεβαίνει μόνο του στην επιφάνεια. Για λίγα λεπτά αισθάνεσαι ότι νίκησες τη βαρύτητα. Στην πραγματικότητα, απλώς συνάντησες μια θάλασσα που δεν συμπεριφέρεται σαν τις άλλες.

Ακόμη και το όνομά της κρύβει μια μικρή απάτη. Δεν είναι θάλασσα αλλά υπεραλμυρή λίμνη, ανάμεσα στην Ιορδανία, το Ισραήλ και τη Δυτική Όχθη. Η επιφάνειά της βρίσκεται περισσότερα από 430 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας, στο χαμηλότερο εκτεθειμένο σημείο της Γης.


Η περιεκτικότητα του νερού σε αλάτι φτάνει περίπου το 34%, σχεδόν δεκαπλάσια από εκείνη των ωκεανών. Γι’ αυτό δεν ζουν εδώ ψάρια και μεγαλύτεροι υδρόβιοι οργανισμοί. Γι’ αυτό και το σώμα επιπλέει χωρίς προσπάθεια. Η εμπειρία, πάντως, απαιτεί λιγότερο ενθουσιασμό και περισσότερη προσοχή. Δεν βουτάς, δεν πιτσιλάς και σίγουρα δεν τρίβεις τα μάτια σου. Μια μικρή αμυχή αρκεί για να υπενθυμίσει πόσο αλάτι υπάρχει γύρω σου.

Στις ακτές, οι επισκέπτες καλύπτουν το σώμα τους με μαύρη λάσπη, πλούσια σε μέταλλα και περιμένουν να στεγνώσει κάτω από τον δυνατό ήλιο. Η Νεκρά Θάλασσα υπήρξε διάσημος τόπος θεραπείας και καλλωπισμού ήδη από την αρχαιότητα. Σήμερα πολυτελή ξενοδοχεία και κέντρα ευεξίας συνεχίζουν την παράδοση.


Πίσω, όμως, από την εικόνα του ανθρώπου που διαβάζει εφημερίδα επιπλέοντας, υπάρχει μια λιγότερο ανέμελη πραγματικότητα. Η στάθμη της λίμνης υποχωρεί περίπου ένα μέτρο τον χρόνο. Η εκτροπή των νερών του Ιορδάνη, η αυξημένη κατανάλωση και η βιομηχανική εκμετάλλευση επιταχύνουν τη συρρίκνωσή της. Σε αρκετά σημεία, η υποχώρηση του νερού έχει αφήσει πίσω της τεράστιες εκτάσεις γης και επικίνδυνες καταβόθρες.

Η Νεκρά Θάλασσα παραμένει ένα τοπίο καθηλωτικής ομορφιάς αλλά και εύθραυστης ισορροπίας. Μια βουτιά στα πυκνά της νερά δεν είναι απλώς μια ταξιδιωτική εμπειρία, αλλά μια σπάνια επαφή με ένα φυσικό θαύμα που αλλάζει δραματικά χρόνο με τον χρόνο, υπενθυμίζοντάς μας πόσο πολύτιμο και εφήμερο είναι.