Το κρασί είναι ο μόνος ζωντανός υγρός οργανισμός που μεταφέρει το DNA ενός συγκεκριμένου καλοκαιριού στο μέλλον. Όταν ανοίγεις ένα μπουκάλι, ελευθερώνεις μια χρονική κάψουλα.

Αν υπάρχει ένα σημείο στον πλανήτη όπου η γαστρονομία μετατρέπεται ταυτόχρονα σε επιστήμη, γεωλογία και ιστορία, αυτό είναι η Γεωργία με τα Qvevri της. Στους πρόποδες του Καυκάσου, εκεί όπου η Ευρώπη ακουμπά την Ασία, το κρασί δεν γεννήθηκε σε γυαλιστερές ανοξείδωτες δεξαμενές, ούτε σε γαλλικά δρύινα βαρέλια. Γεννήθηκε μέσα στην καρδιά της ίδιας της γης, πριν από οκτώ χιλιάδες χρόνια.


Τα Qvevri είναι τεράστιοι, χειροποίητοι πήλινοι αμφορείς, σε σχήμα δακρύου, που θάβονται ολοκληρωτικά μέσα στο έδαφος. Αυτή η μέθοδος, η οποία προστατεύεται πλέον από την UNESCO ως Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά της Ανθρωπότητας, συνιστά ένα πολύτιμο μάθημα από το παρελθόν.

Η γη διατηρεί σταθερή τη θερμοκρασία καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, επιτρέποντας στα σταφύλια να ζυμωθούν φυσικά, χωρίς καμία χημική παρέμβαση, μαζί με τα στέμφυλα, τα κοτσάνια και τα κουκούτσια τους.

Το αποτέλεσμα αυτής της αρχαίας γνώσης είναι το Amber Wine, το κεχριμπαρένιο κρασί. Όταν το σερβίρεις στο ποτήρι, το χρώμα του σε ξενίζει στην αρχή. Είναι βαθύ, χάλκινο, σχεδόν απόκοσμο. Η πρώτη γουλιά ανατρέπει όλα όσα ξέρεις για τη γεύση. Έχει τη δομή και τις τανίνες ενός στιβαρού κόκκινου κρασιού, αλλά τα αρώματα ενός ώριμου λευκού.


Αυτό το κρασί φτιάχτηκε για να στηρίξει το Supra, το παραδοσιακό γεωργιανό συμπόσιο, όπου ο Tamada, δηλαδή ο τελετάρχης, οδηγεί τους συνδαιτυμόνες σε μια σειρά από φιλοσοφικές προπόσεις για τη ζωή, τον θάνατο, την αγάπη και την πατρίδα.

Όλα ξεκίνησαν από μια ανάγκη επιβίωσης. Σε αυτή την πύλη των αυτοκρατοριών, όπου οι επιδρομείς περνούσαν διαρκώς ισοπεδώνοντας τα πάντα, οι ντόπιοι κατάλαβαν νωρίς πως ό,τι βρισκόταν πάνω από την επιφάνεια του εδάφους ήταν καταδικασμένο να χαθεί. Έτσι, έκρυψαν το πολυτιμότερο αγαθό τους μέσα στο χώμα. Το κρασί θάφτηκε για να σωθεί από τη φωτιά των πολέμων.


Σήμερα, οκτώ χιλιετίες μετά, οι Γεωργιανοί συνεχίζουν να σκάβουν. Όχι πια για να κρυφτούν από τους κατακτητές, αλλά για να μην ξεχάσουν ποιοι είναι. Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και τυποποιεί τα πάντα, το Qvevri παραμένει μια πράξη μνήμης και αποδοχής του παρελθόντος. Κάθε φορά που ανοίγει ένα σφραγισμένο Qvevri, η γη επιστρέφει στους ανθρώπους της τον ίδιο ακριβώς χυμό που έπιναν οι πρόγονοί τους. Δεν είναι απλώς παράδοση. Είναι η απόδειξη ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να θαφτούν στη λήθη.