Μάντρες από λάσπη, χαμόσπιτα με μικροσκοπικά παράθυρα, ετοιμόρροπες ξυλοκατασκευές, δρομάκια στενά και δαιδαλώδη. Τις ώρες της προσευχής όλος ο κόσμος συγκεντρώνεται στο κεντρικό τζαμί και ένα πλήθος ανθρώπων ξεχύνεται στους δρόμους. Πριν προλάβουμε να χαθούμε στο επόμενο στενό μυρωδιές, μπαχάρια, αρωματικές εκρήξεις διάχυτες έρχονται από παντού. Γυναίκες με μαύρα τσαντόρ να ανεμίζουν στην πρωινή αύρα και άνδρες μεσήλικες ντυμένοι με την επίσημη εθνική περιβολή (σαλβάρι και πουκαμίσα φαρδιά μέχρι το γόνατο) κατευθύνονται με έναν τρόπο μαγικό, μιλώντας και χειρονομώντας σε μικρή αλάνα-σταυροδρόμι.


Τα στέκια τους, παραδοσιακά τεϊοποτεία, καλαίσθητες κατασκευές με καφασωτά παράθυρα και ξυλοκολόνες στο αίθριο με σκαλιστά κιονόκρανα. Το δε ταβάνι ξύλινο, με σκαλιστούς ρόμβους, κατάμαυρο από την καπνιά, και ένα πελώριο καζάνι στο κέντρο από όπου αχνίζει το τσάι, ενώ γραφικές φιγούρες συνωστίζονται στη σειρά, γέροι ξερακιανοί, με γενειάδες βιβλικές, πρόσωπα σκοτεινά, αυλακωμένα, αυθεντικά μέσα στη σκόνη των υψιπέδων. Ασκητικές μορφές που είναι εικόνες ελκυστικές. Γίνεται πλέον φανερό ότι εδώ κυριαρχούν άλλοι κανόνες και ρυθμοί.Για τους Έλληνες τρέφουν μια συμπάθεια, όχι ανεξήγητη, ίσως για λόγους ιστορικούς. Τον Σκαντέρ, έτσι αποκαλούν τον Μέγα Αλέξανδρο, κάποιοι κολακεύονται να τον θεωρούν γενάρχη τους.