fb

Κιριμπάτι

Οι αιώνες που πέρασαν είχαν ελάχιστες επιπτώσεις στα νησιά του Κιριμπάτι, όπου οι άνθρωποι τρέφονται ακόμα με καρύδες και θαλασσινά. Η χώρα έχει συνολική έκταση 800 τετραγωνικά χιλιόμετρα (310 τετραγωνικά μίλια), αλλά είναι πραγματικά απίστευτο πως οι 33 ατόλες και τα νησιά της βρίσκονται σε απόσταση 3.5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων (1.350.000 τετραγωνικά μίλια) ωκεανού.

Στην πραγματικότητα, το Κιριμπάτι είναι η μόνη χώρα στον κόσμο εντός των τεσσάρων ημισφαιρίων, διασχίζοντας τον ισημερινό, ενώ παράλληλα εκτείνεται στα ανατολικά και δυτικά ημισφαίρια. Το επίπεδο της θάλασσας όμως ανεβαίνει εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, οπότε ο ωκεανός δεν θα αργήσει να σκεπάσει τα πάντα έως το τέλος του αιώνα...

Το Κιριμπάτι έχει κατοικηθεί από Μικρονησίους που μιλάνε την ίδια διάλεκτο, ήδη από το 3000 π.Χ. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας, οι αφίξεις από τη Σαμόα, την Τόνγκα και τα Φίτζι έχουν επηρεάσει κατά κόρον το πολιτιστικό σκηνικό.

Η επιμειξία είχε την τάση να κατευνάζει τις πολιτισμικές διαφορές και να οδηγεί σε σημαντικό βαθμό πολιτιστικής ομοιογενοποίησης. Μέσα σε αυτά τα νησιά αναπτύχθηκε μια Μικρονησιακή κουλτούρα σε συνδυασμό με στοιχεία από τις Πολυνησιακές και Μεληνισιακές κοινωνίες. Eπισκέψεις των ευρωπαϊκών πλοίων σημειώθηκαν τον 17ο και 18ο αιώνα, καθώς αυτά τα πλοία επιχειρούσαν την περιπλάνηση του κόσμου ή αναζητούσαν διαδρομές ιστιοπλοΐας από το νότο έως το βόρειο τμήμα του Ειρηνικού Ωκεανού. Το Κιριμπάτι έγινε ανεξάρτητο από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1979 και σήμερα είναι μέλος της Κοινοπολιτείας Εθνών, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ενώ έγινε πλήρες μέλος των Ηνωμένων Εθνών το 1999.

Ο πληθυσμός είναι λίγο πάνω από 130.000, από τους οποίους 2/3 ζουν στην ατόλη Ταράουα. Στην ουσία πρόκειται για μία από τις φτωχότερες και λιγότερο αναπτυγμένες χώρες του κόσμου, με ελάχιστους φυσικούς πόρους. Οι εμπορικά βιώσιμες αποθέσεις φωσφορικών αλάτων εξαντλούνταν κατά τη στιγμή της ανεξαρτησίας, και σήμερα η ψύχα ινδικής καρύδας και τα ψάρια αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής και των εξαγωγών. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, το Κιριμπάτι κερδίζει μεγάλο μέρος του εισοδήματός του από το εξωτερικό (άδειες αλιείας, αναπτυξιακή βοήθεια και εμβάσματα εργαζομένων).