Για τους αρχαίους Νορβηγούς, ο χορός ήταν άμεσα συνδεδεμένος με το Βόρειο Σέλας. Οι Βίκινγκς πίστευαν ότι το Βόρειο Σέλας ήταν η αντανάκλαση από τις ασπίδες που κρατούσαν οι Βαλκυρίες, που ήταν νεκρές παρθένες. Μία πολύ γνωστή Σκοτσέζικη έκφραση για το Βόρειο Σέλας είναι “Merry Dancers”, δηλαδή, «Χαρούμενοι Χορευτές» και συνδέεεται κυρίως με τις γυναίκες. Παρόμοια, κάποιες φυλές Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής περιέγραφαν το Βόρειο Σέλας ως χαρούμενους χορευτές. Στη φαντασία τους, το Σέλας ήταν θεοί που χόρευαν γύρω από το στερέωμα.

Για τους Ινουίτ (Εσκιμώους) της Γροιλανδίας και του Βόρειου Καναδά, το Βόρειο Σέλας ήταν οι ψυχές των νεκρών. Πίστευαν ότι όταν το Σέλας τρεμόσβηνε, αυτό σήμαινε ότι νεκροί τους φίλοι ή συγγενείς προσπαθούσαν να έρθουν σε επικοινωνία με τους ζωντανούς. Οι Ινδιάνοι Fox πίστευαν ότι μπορούσαν να καλέσουν πνεύματα και φαντάσματα, σφυρίζοντας προς το Βόρειο Σέλας.

Τελείως δικαιολογημένα, αποτελούσε κοινή πεποίθηση για πολλούς λαούς ότι το Βόρειο Σέλας ήταν κάποια φωτιά. Οι Μαορί, οι αυτόχθονες της Νέας Ζηλανδίας, πίστευαν ότι το Νότιο Σέλας (Aurora Australis) είναι αντανακλάσεις στον ουρανό από τεράστιες φωτιές που άναβαν οι πρόγονοι αυτών των αρχαίων ταξιδευτών προς το Νότιο Πόλο, προσπαθώντας να επικοινωνήσουν με αυτόν τον τρόπο με τους μακρινούς τους συγγενείς στα νησιά της Πολυνησίας, ελπίζοντας ότι θα έρθουν να τους διασώσουν από την παγωμένη τους κατοικία.