Η Βαυαρία γνωρίζει πολύ καλά ποια εικόνα έχει δημιουργήσει για τον εαυτό της: Βουνά με χιονισμένες κορυφές, κάστρα που μοιάζουν να ξεπήδησαν από κάποιο παραμύθι, ξύλινα σπίτια με λουλούδια στα μπαλκόνια και μεγάλα ποτήρια μπίρας. Το παράξενο είναι πως, όταν φτάσεις εκεί, ανακαλύπτεις ότι τα περισσότερα δεν αποτελούν τουριστική σκηνογραφία. Είναι απλώς η καθημερινότητά της, ίσως λίγο πιο τακτοποιημένη απ’ όσο έχουμε συνηθίσει.


Από το κοσμοπολίτικο Μόναχο μέχρι τις λίμνες και τα χωριά κοντά στις Άλπεις, η μεγαλύτερη περιοχή της Γερμανίας αλλάζει διαρκώς χαρακτήρα. Στις πόλεις συναντά κανείς μεγάλες πλατείες, παλάτια, μουσεία και ιστορικές μπιραρίες. Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, το τοπίο ανοίγει σε καταπράσινα λιβάδια, δάση και δρόμους που οδηγούν σε μικρές κοινότητες. Και κάπου ψηλότερα εμφανίζονται τα περίφημα κάστρα της, με γνωστότερο το Νοϊσβανστάιν, χτισμένο σε ένα σημείο όπου ακόμη και η υπερβολή μοιάζει απολύτως λογική.


^{Νοϊσβανστάιν}
Η Βαυαρία, όμως, δεν εξερευνάται μόνο περπατώντας. Το πετυχαίνει κανείς και καθισμένος σε ένα κοινό τραπέζι, κατά προτίμηση κάτω από τα δέντρα κάποιου υπαίθριου κήπου. Η κουζίνα της είναι απλή, δυνατή και φτιαγμένη για ανθρώπους που είχαν δουλειά στα χωράφια, στα δάση και τα βουνά. Κρέας, λουκάνικα, πατάτες, λάχανο, ζυμαρένια συνοδευτικά, ψωμί και τυριά συνθέτουν γεύματα που δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τις σύγχρονες συζητήσεις περί ελαφριάς διατροφής.

Η μπίρα αποτελεί μέρος αυτής της κουλτούρας αλλά κυρίως έναν τρόπο κοινωνικής συνύπαρξης. Οι βαυαρικοί κήποι μπίρας δεν δημιουργήθηκαν απλώς για την κατανάλωσή της. Είναι χώροι όπου ντόπιοι και επισκέπτες κάθονται δίπλα δίπλα, μοιράζονται τραπέζια και αφήνουν την ημέρα να εξελιχθεί χωρίς βιασύνη. Το φαγητό δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκο. Φρέσκο ψωμί, τυρί, αλλαντικά και ένα πρέτσελ αρκούν για να αποκτήσει το απόγευμα πρόγραμμα.


Προς τις Άλπεις κυριαρχούν περισσότερο τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα τυριά, ενώ βορειότερα, στη Φραγκονία, η μπίρα παραχωρεί συχνά τη θέση της στο κρασί. Αμπελώνες απλώνονται στις πλαγιές, μικρές πόλεις διατηρούν μεσαιωνικά κέντρα και η γαστρονομία ακολουθεί τον πιο ήσυχο ρυθμό της επαρχίας.


Η Βαυαρία δεν είναι μόνο ένας τόπος με εντυπωσιακά τοπία. Είναι μια περιοχή που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το φαγητό ως μέρος της φιλοξενίας και το τραπέζι ως προέκταση του ταξιδιού. Κι εδώ το τραπέζι σπάνια μένει άδειο. Όπως ακριβώς και το ποτήρι.