Η πρώτη περιγραφή του Βορείου Σέλαος στον Δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό στηριζόμενη σε επιστημονική παρατήρηση, αποδίδεται στον Αριστοτέλη (384 – 322 πΧ). Στο έργο του «Μετεωρολογικά», όπου περιγράφει φυσικά φαινόμενα και μετέωρα που παρατηρούνται στον ουρανό, περιγράφει για πρώτη φορά τις καιόμενες φλόγες. Στο βιβλίο Α των Μετεωρολογικών, στο κεφάλαιο 4,1 ο Αριστοτέλης αναφέρει τα εξής:
«Αφού θέσαμε τις αρχές αυτές, θα πούμε για ποια αιτία φαίνονται στον ουρανό οι πύρινες φλόγες, οι διάττοντες αστέρες και αυτά που οι άνθρωποι ονομάζουν δαυλούς ή αίγες». Στο κεφάλαιο 5,1 συνεχίζει με την εξής περιγραφή: «Κάποτε βλέπουμε κατά τις αίθριες νύχτες να εμφανίζονται στον ουρανό πολλά ουράνια φαινόμενα, όπως χάσματα, οπές και χρώματα που θυμίζουν αίμα. Η αιτία αυτών είναι η ίδια. Επειδή πράγματι, το ανώτερο στρώμα αέρα προφανώς συμπυκνώνεται μέχρι να πυρακτωθεί και αυτή η πυράκτωση έχει άλλοτε την εμφάνιση μιας πύρινης φλόγας και άλλοτε μετακινουμένων δαυλών ή άστρων, δεν είναι παράξενο ο ίδιος ο αέρας να παίρνει διάφορα χρώματα, καθώς συμπυκνώνεται». Σύμφωνα με τους Νορβηγούς φυσικούς και ερευνητές Asgeir Brekke και Alv Egeland, ο Αριστοτέλης χρησιμοποιεί κυρίως τη λέξη "χάσματα" για να περιγράψει το Βόρειο Σέλας, αλλά ανάλογα με τί του θύμιζε κάθε φορά, χρησιμοποιούσε μία μεγάλη γκάμα ονομασιών. Η πλέον αξιοσημείωτη έκφραση που έχει χρησιμοποιηθεί απ’ αυτόν είναι «αίγες».