Η φυλή Μπαταμαρίμπα κατοικεί στην περιοχή Κουταμακού, η οποία ονομάζεται και «η Γη των Μπαταμαρίμπα», και εκτείνεται στα σύνορα μεταξύ Τόγκο και Μπενίν. Τα χωριά των Μπαταμαρίμπα αποτελούν ένα από τα αναμφισβήτητα αξιοθέατα της περιοχής.
Η ομάδα που ζει στο Μπενίν προσδιορίζεται με το όνομα Σόμπα (Σόμπα), ενώ η ομάδα του Τόγκο είναι γνωστή ως Ταμπέρμα. Οι δύο ομάδες ανήκαν αρχικά στον ίδιο πληθυσμό και έτσι εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά, που διαφέρουν μόνο για ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: Οι Σόμπα, σε αντίθεση με τους Ταμπέρμα, έχουν δερματοστιξία και ουλές σε όλο το πρόσωπο, αλλά και στο σώμα, κυρίως στην κοιλιά, που είναι ένα είδος πλέγματος που σχηματίζεται από κάθετες και οριζόντιες γραμμές που θυμίζουν συμβολικά την χάραξη στο έδαφος για την σπορά και συμβολίζουν την ανάπτυξη και τη ζωή.
Τα ίδια μοτίβα είναι επίσης χαραγμένα στους εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών τους, των τάτα σόμπα. Η περιοχή Κουταμακού συμπεριλήφθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2004, λόγω του τρόπου με τον οποίο ο πληθυσμός των Μπαταμαρίμπα ζει σε αρμονία με την επικράτειά του και των τυπικών οχυρωμένων σπιτιών που χτίζουν.
Οι Μπαταμαρίμπα, ήταν κάποτε διάσημοι για το γυμνό τους, οι αυξανόμενες όμως εξωτερικές επιρροές συνέβαλαν στην κάλυψη τους σήμερα, αν και πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να φορούν παραδοσιακά στολίδια. Είναι κυνηγοί και αγρότες και δεν είναι ασυνήθιστο να συναντήσει κανείς ομάδες ανδρών να επιστρέφουν από κυνήγι με τα τόξα και τα βέλη τους, και να φορούν καλύμματα κεφαλής από κέρατα αντιλόπης και κόκαλα στα χείλη τους. Κέρατα αντιλόπης χρησιμοποιούν και οι γυναίκες στα καπέλα τους και επίσης τοποθετούνται πάνω από την εξώπορτα των σπιτιών.
Οι άνδρες της φυλής Μπαταμαρίμπα είναι ιστορικά γνωστοί για τις διαδικασίες μεγέθυνσης και αύξησης του πέους τους που χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία της ανδρικής μύησης στην ωριμότητα. Ένα αφέψημα αλεσμένων βοτάνων με κάλυμμα φύλλων ή ελεφαντόδοντου τοποθετείται στο πέος του μυημένου για αρκετούς μήνες μέχρι να φτάσει σε ένα συγκεκριμένο μέγεθος και μήκος της επιλογής του, οπότε μπορεί να το βγάλει. Στο τέλος των δημόσιων τελετουργιών της μύησης, οι μυημένοι είναι ντυμένοι με πολυτελή ρούχα, με κουκούλες κρεμασμένες στο λαιμό και τη μέση τους και με κέρατα καλύμματα κεφαλής στερεωμένα στην κορυφή του κεφαλιού τους.
Το μεγάλο ενδιαφέρον ωστόσο είναι η φανταστική αρχιτεκτονική των σπιτιών της περιοχής. Κάθε σπίτι είναι χτισμένο σαν ένα φρούριο, ικανό να αμυνθεί ενάντια στις επιδρομές των εμπόρων σκλάβων και ικανό να θωρακίσει μια ολόκληρη οικογένεια και τα ζώα της από τους εισβολείς Παρόμοια σε μορφή με τα μεσαιωνικά κάστρα, λόγω των επικλινών πυργίσκων, είναι από τα πιο όμορφα δείγματα αφρικανικής αρχιτεκτονικής. Το στυλ τους εντυπωσίασε τον αρχιτέκτονα πρωτοπορίας Le Corbusier που τα περιγράφει ως «γλυπτική αρχιτεκτονική». Τα σπίτια έχουν ξεχωριστούς περιβόλους για ανθρώπους, ζώα και σιτηρά, πηγάδια, πράγμα που σημαίνει ότι μια οικογένεια θα μπορούσε να παραμείνει εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα, ωθώντας τους επιδρομείς να τα παρατήσουν και να αναζητήσουν ευκολότερη λεία. Η παραδοσιακή κατοικία Takyenta (Takienta), συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Tata Σόμπα, είναι συνήθως χτισμένη από λάσπη, κλαδιά και άχυρο. Ένα είδος αισθησιακής χειρονομίας που συνδυάζει δύναμη, φροντίδα και ομορφιά. Μεγάλα ιερά - φαλλικής μορφής - στην είσοδο των σπιτιών τους δείχνουν τις ανιμιστικές τους πεποιθήσεις.
Ως ένας πληθυσμός που ασκεί ανιμιστική θρησκεία, οι Μπαταμαρίμπα προστατεύουν τα σπίτια τους με φετίχ και βωμούς στους οποίους κάνουν θυσίες στα πνεύματα. Πιστεύουν επίσης σε έναν θεό του ήλιου και μια θεά της γης υπεύθυνη για τη γονιμότητα.
Με την άδεια των γερόντων θα μπούμε στα σπίτια τους για να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο ζωής τους.
Στο Τόγκο, οι Ταμπέρμα εκτελούν περίτεχνες τελετές κηδείας, ιδιαίτερα τον χορό Tibent, ή τον χορό των τυμπάνων, έναν χορό θανάτου που έχει σκοπό να τιμήσει τους νεκρούς. Αυτοί που εκτελούν αυτόν τον περίτεχνο χορό είναι μια ομάδα ανθρώπων που ασχολείται ειδικά με αυτό το περίπλοκο τελετουργικό με φώτα, θέματα και έναν τέλειο συγχρονισμό. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού των κηδειών, το σπίτι του νεκρού ντύνεται και η κυκλική επίπεδη πέτρα στο κέντρο της βεράντας, που συνήθως χρησιμοποιείται ως τραπέζι, αφαιρείται και χρησιμοποιείται ως ταφόπλακα.
Η ομάδα που ζει στο Μπενίν προσδιορίζεται με το όνομα Σόμπα (Σόμπα), ενώ η ομάδα του Τόγκο είναι γνωστή ως Ταμπέρμα. Οι δύο ομάδες ανήκαν αρχικά στον ίδιο πληθυσμό και έτσι εμφανίζουν παρόμοια χαρακτηριστικά, που διαφέρουν μόνο για ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό: Οι Σόμπα, σε αντίθεση με τους Ταμπέρμα, έχουν δερματοστιξία και ουλές σε όλο το πρόσωπο, αλλά και στο σώμα, κυρίως στην κοιλιά, που είναι ένα είδος πλέγματος που σχηματίζεται από κάθετες και οριζόντιες γραμμές που θυμίζουν συμβολικά την χάραξη στο έδαφος για την σπορά και συμβολίζουν την ανάπτυξη και τη ζωή.
Τα ίδια μοτίβα είναι επίσης χαραγμένα στους εσωτερικούς και εξωτερικούς τοίχους των σπιτιών τους, των τάτα σόμπα. Η περιοχή Κουταμακού συμπεριλήφθηκε στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 2004, λόγω του τρόπου με τον οποίο ο πληθυσμός των Μπαταμαρίμπα ζει σε αρμονία με την επικράτειά του και των τυπικών οχυρωμένων σπιτιών που χτίζουν.
Οι Μπαταμαρίμπα, ήταν κάποτε διάσημοι για το γυμνό τους, οι αυξανόμενες όμως εξωτερικές επιρροές συνέβαλαν στην κάλυψη τους σήμερα, αν και πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να φορούν παραδοσιακά στολίδια. Είναι κυνηγοί και αγρότες και δεν είναι ασυνήθιστο να συναντήσει κανείς ομάδες ανδρών να επιστρέφουν από κυνήγι με τα τόξα και τα βέλη τους, και να φορούν καλύμματα κεφαλής από κέρατα αντιλόπης και κόκαλα στα χείλη τους. Κέρατα αντιλόπης χρησιμοποιούν και οι γυναίκες στα καπέλα τους και επίσης τοποθετούνται πάνω από την εξώπορτα των σπιτιών.
Οι άνδρες της φυλής Μπαταμαρίμπα είναι ιστορικά γνωστοί για τις διαδικασίες μεγέθυνσης και αύξησης του πέους τους που χρονολογούνται χιλιάδες χρόνια πίσω. Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται κατά τη διαδικασία της ανδρικής μύησης στην ωριμότητα. Ένα αφέψημα αλεσμένων βοτάνων με κάλυμμα φύλλων ή ελεφαντόδοντου τοποθετείται στο πέος του μυημένου για αρκετούς μήνες μέχρι να φτάσει σε ένα συγκεκριμένο μέγεθος και μήκος της επιλογής του, οπότε μπορεί να το βγάλει. Στο τέλος των δημόσιων τελετουργιών της μύησης, οι μυημένοι είναι ντυμένοι με πολυτελή ρούχα, με κουκούλες κρεμασμένες στο λαιμό και τη μέση τους και με κέρατα καλύμματα κεφαλής στερεωμένα στην κορυφή του κεφαλιού τους.
Το μεγάλο ενδιαφέρον ωστόσο είναι η φανταστική αρχιτεκτονική των σπιτιών της περιοχής. Κάθε σπίτι είναι χτισμένο σαν ένα φρούριο, ικανό να αμυνθεί ενάντια στις επιδρομές των εμπόρων σκλάβων και ικανό να θωρακίσει μια ολόκληρη οικογένεια και τα ζώα της από τους εισβολείς Παρόμοια σε μορφή με τα μεσαιωνικά κάστρα, λόγω των επικλινών πυργίσκων, είναι από τα πιο όμορφα δείγματα αφρικανικής αρχιτεκτονικής. Το στυλ τους εντυπωσίασε τον αρχιτέκτονα πρωτοπορίας Le Corbusier που τα περιγράφει ως «γλυπτική αρχιτεκτονική». Τα σπίτια έχουν ξεχωριστούς περιβόλους για ανθρώπους, ζώα και σιτηρά, πηγάδια, πράγμα που σημαίνει ότι μια οικογένεια θα μπορούσε να παραμείνει εκεί για κάποιο χρονικό διάστημα, ωθώντας τους επιδρομείς να τα παρατήσουν και να αναζητήσουν ευκολότερη λεία. Η παραδοσιακή κατοικία Takyenta (Takienta), συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Tata Σόμπα, είναι συνήθως χτισμένη από λάσπη, κλαδιά και άχυρο. Ένα είδος αισθησιακής χειρονομίας που συνδυάζει δύναμη, φροντίδα και ομορφιά. Μεγάλα ιερά - φαλλικής μορφής - στην είσοδο των σπιτιών τους δείχνουν τις ανιμιστικές τους πεποιθήσεις.
Ως ένας πληθυσμός που ασκεί ανιμιστική θρησκεία, οι Μπαταμαρίμπα προστατεύουν τα σπίτια τους με φετίχ και βωμούς στους οποίους κάνουν θυσίες στα πνεύματα. Πιστεύουν επίσης σε έναν θεό του ήλιου και μια θεά της γης υπεύθυνη για τη γονιμότητα.
Με την άδεια των γερόντων θα μπούμε στα σπίτια τους για να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο ζωής τους.
Στο Τόγκο, οι Ταμπέρμα εκτελούν περίτεχνες τελετές κηδείας, ιδιαίτερα τον χορό Tibent, ή τον χορό των τυμπάνων, έναν χορό θανάτου που έχει σκοπό να τιμήσει τους νεκρούς. Αυτοί που εκτελούν αυτόν τον περίτεχνο χορό είναι μια ομάδα ανθρώπων που ασχολείται ειδικά με αυτό το περίπλοκο τελετουργικό με φώτα, θέματα και έναν τέλειο συγχρονισμό. Κατά τη διάρκεια του εορτασμού των κηδειών, το σπίτι του νεκρού ντύνεται και η κυκλική επίπεδη πέτρα στο κέντρο της βεράντας, που συνήθως χρησιμοποιείται ως τραπέζι, αφαιρείται και χρησιμοποιείται ως ταφόπλακα.
