Για αιώνες, το Στόουνχεντζ είναι ο απόλυτος πόλος έλξης για εκατοντάδες ανθρώπους, ένας μαγνήτης που εξάπτει τη φαντασία του επισκέπτη, ο οποίος στέκεται μικροσκοπικός μπροστά στους όγκους του. Δεκαετίες ολόκληρες, οι άνθρωποι έκλειναν τα μάτια και φαντάζονταν δρυΐδες με λευκούς χιτώνες να ψιθυρίζουν ξόρκια κάτω από το σεληνόφωτο, υποτάσσοντας τον χρόνο και τη βαρύτητα με τρόπους που η λογική αδυνατούσε να συλλάβει. Έβλεπαν στις πέτρες πύλες για άλλους κόσμους ή αστρικά ημερολόγια σκαλισμένα από γίγαντες. Όμως, πίσω από το πέπλο του μυστικισμού, η αλήθεια είναι ακόμα πιο συγκλονιστική, γιατί είναι… ανθρώπινη. Άλλωστε, όταν η σκόνη των θρύλων κατακάθεται, ό,τι απομένει είναι η τραχιά πραγματικότητα του ψαμμίτη.
Το Στόουνχεντζ δεν είναι δημιούργημα απόκοσμης μαγείας, αλλά αποτέλεσμα μιας πρωτόγονης επιμονής. Είναι ο ιδρώτας που πότισε το χώμα του Wiltshire, οι παλάμες που μάτωσαν πάνω στους λίθους, οι ώμοι που λύγισαν από το ασήκωτο βάρος, περνώντας στην αιωνιότητα.
Ο σύγχρονος κόσμος βλέπει το Στόουνχεντζ ως τέχνη ή ως επιστήμη αλλά για τους ανθρώπους του χτες η ύπαρξή του ήταν κάτι περισσότερο από αναγκαία. Συνιστούσε έναν χάρτη επιβίωσης. Για την ακρίβεια, έναν πέτρινο υπολογιστή ακριβείας.
Πρόσφατες αναλύσεις έδειξαν ότι η διάταξη των λίθων λειτουργούσε ως ηλιακό ημερολόγιο. Κάθε πέτρα στον κύκλο αντιπροσώπευε μια ημέρα του μήνα, επιτρέποντας στους ανθρώπους να παρακολουθούν τον χρόνο. Ήταν ο τρόπος τους να προβλέπουν το μέλλον. Πότε να σπείρουν, πότε να αποθηκεύσουν, πότε να προετοιμαστούν για το σκοτάδι.
Η κύρια λεωφόρος του μνημείου είναι προσανατολισμένη στην ανατολή του ηλίου κατά το θερινό ηλιοστάσιο και στη δύση του κατά το χειμερινό. Όταν η πρώτη αχτίδα του ήλιου διαπερνούσε τις πέτρες, η κοινότητα ήξερε ότι η φύση τηρεί την υπόσχεσή της και η ζωή θα συνεχιστεί αγόγγυστα.
Οι κατασκευαστές του φοβερού αυτού μνημείου χρησιμοποίησαν τεχνικές που χρησιμοποιούμε σήμερα στην ξυλουργική, ντυμένες με την επιβλητικότητα της πέτρας. Πέρα όμως από την όραση, το Στόουνχεντζ λειτουργούσε και ηχητικά. Η διάταξη των ογκολίθων δημιουργούσε ένα φαινόμενο αντήχησης. Οι ήχοι που παράγονταν στο εσωτερικό – ψίθυροι, κρούσεις ή ρυθμικές αναπνοές – ενισχύονταν και παρέμεναν μέσα στον κύκλο, ενώ ο θόρυβος του εξωτερικού κόσμου έσβηνε.
Ποιοι ήταν όμως οι αρχιτέκτονες αυτού του ευρήματος; Η επιστήμη πλέον απορρίπτει τους Δρυΐδες, καθώς εμφανίστηκαν χιλιάδες χρόνια αργότερα. Οι πρώτοι άνθρωποι ξεκίνησαν πριν από περίπου 5.000 χρόνια (3.000 π.Χ.), χαράσσοντας αρχικά μια κυκλική τάφρο. Ήταν νεολιθικοί κτηνοτρόφοι και γεωργοί της Βρετανίας, άνθρωποι που η γενετική τους καταγωγή έφτανε μέχρι την Ανατολία. Κι αν πιστεύετε πως πρόκειται για κάτι που ολοκληρώθηκε από τη μια στιγμή στην άλλη, οι επιστήμονες και πάλι θα σας διαψεύσουν, μιας και πρόκειται για μια «εργασία» που διήρκησε περίπου 1500 χρόνια. Εν ολίγοις, ήταν ένα είδος κληρονομιάς που περνούσε από γενιά σε γενιά.
Το Στόουνχεντζ παραμένει μέχρι και σήμερα η μεγαλύτερη απόπειρα του ανθρώπου να προβλέψει τη συνέχιση της ζωής στον πλανήτη. Σήμερα, καθώς οι επισκέπτες σηκώνουν τα κινητά τους για μια φωτογραφία, οι πέτρες παραμένουν παγερά αδιάφορες. Έχουν δει τον ήλιο να ανατέλλει χιλιάδες φορές από το ίδιο ακριβώς σημείο, έχουν δει πολιτισμούς να γεννιούνται και να σβήνουν. Η πραγματική τους δύναμη δεν βρίσκεται στο μυστήριο της κατασκευής τους, αλλά στο γεγονός ότι, παρά τις βροχές, τους πολέμους και την ανθρώπινη ματαιοδοξία, αρνούνται να μετατραπούν σε σκόνη, επιμένοντας να ψιθυρίζουν τις αλλαγές στη φύση.
Ταξίδι σε Ουαλία και Κορνουάλη
