Η Μεσόγειος δεν είναι θάλασσα, είναι ένας αρχαίος καθρέφτης. Και η Σαρδηνία είναι το σημείο όπου ο καθρέφτης ράγισε, αφήνοντας τις πιο άγριες, τις πιο όμορφες ακμές του να προεξέχουν.

Μην έρθετε εδώ ψάχνοντας την Ιταλία της dolce vita, των περιποιημένων αμπελώνων και της αναγεννησιακής αρμονίας. Είναι λες και η Σαρδηνία δεν της ανήκει, θαρρείς και το μόνο κοινό που μοιράζονται είναι η ίδια γεωγραφική μοίρα. Γιατί αυτό το νησί θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μια ήπειρος υπό κλίμακα, φτιαγμένη από γρανίτη, άνεμο και μια σιωπή που μετράει χιλιετίες.


Στο εσωτερικό της, στην άγρια καρδιά της Barbagia, τα βουνά ορθώνονται σαν πέτρινοι φρουροί, κρύβοντας χωριά όπως το Orgosolo, όπου οι τοίχοι δεν είναι βαμμένοι με ασβέστη αλλά με την ιστορία της αντίστασης και της απομόνωσης. Εδώ, η μυρωδιά του καμένου ξύλου και του τυριού pecorino, που ωριμάζει στο σκοτάδι, είναι πιο έντονη από την αλμύρα.

Όμως, ο άνεμος που ξυρίζει τους βράχους, σε σπρώχνει νομοτελειακά προς την άκρη, εκεί όπου η πέτρα βυθίζεται στο απόλυτο κενό. Ξεχάστε τις κοσμοπολίτικες μαρίνες της Costa Smeralda, η αληθινή μαγεία κρύβεται στο Golfo di Orosei, εκεί όπου οι κάθετοι ασβεστολιθικοί γκρεμοί σκίζουν το νερό, δημιουργώντας απομονωμένους κόλπους, προσβάσιμους μόνο με τα πόδια ή με βάρκα. Το νερό δεν είναι απλώς γαλάζιο, αλλά παραπέμπει σε ψευδαίσθηση, αφού είναι τόσο διαυγές που τα σκάφη μοιάζουν να αιωρούνται στο κενό.


Και όταν η νύχτα πέφτει στο Alghero, με τα καταλανικά τείχη του να κοκκινίζουν κάτω από το τελευταίο φως του ήλιου, καταλαβαίνεις τη γεύση αυτού του τόπου. Είναι η γεύση ενός ποτηριού Cannonau, δηλαδή ενός κρασιού μαύρου και πυκνού, γεμάτο τανίνες και μνήμες, που συνοδεύει το porceddu, το χοιρινό που μυρίζει σκοινί και δάφνη.


Κι αν περπατήσεις ανάμεσα στα nuraghe, τους προϊστορικούς πέτρινους πύργους που είναι διάσπαρτοι στο τοπίο, σπόροι ενός χαμένου πολιτισμού, θα νιώσεις το βάρος του χρόνου στους ώμους σου, σαν άλλος Άτλαντας. Δεν είναι η αρχαιότητα που θαυμάζεις σε ένα μουσείο, είναι η αιωνιότητα που πατάς με τα πόδια σου. Η Σαρδηνία δεν προσπαθεί να σε γοητεύσει. Ίσως και να της είναι αδιάφορο. Σε κοιτάζει στα μάτια ανέκφραστη και σε αφήνει να χαθείς στην περήφανη μοναξιά της, ξέροντας πως, όταν φύγεις, ένα κομμάτι από τον δικό σου γρανίτη, αυτόν της καρδιάς σου, θα έχει μείνει για πάντα εκεί. Αποτύπωμα σε έναν κόσμο που επιβιώνει αιώνες τώρα, δίχως να χρειάζεται κανέναν. Τόσο ισχυρός είναι.

Σαρδηνία - Κορσική, με το πανέμορφο Κάλιαρι