Οι Μαορί προέρχονταν από την Πολυνησία. Η έλευσή τους με τα ωκεάνια κανό (waka) στην Αοτεαρόα, τη «Χώρα του Μεγάλου Λευκού Νέφους» σύμφωνα με την πολυνησιακή ονομασία της Νέας Ζηλανδίας, κυμαίνεται μεταξύ 9ου και 13ου μ.Χ. αιώνα.
Οι πρόγονοί τους οργανώθηκαν σε χαπού (φυλετικές υποδιαιρέσεις), που αποτελούσαν οι χουανάου (εκτεταμένες οικογένειες) και καθοδηγούνταν από τον αρίκι (ανώτερο αρχηγό), η ισχύς του οποίου ελεγχόταν από τους μεγαλύτερους σε ηλικία από κάθε οικογενειακή ομάδα.
Ανέπτυξαν μια πολεμοχαρή κοινωνία, πιστεύοντας ότι ο πόλεμος ενίσχυε τη δύναμη και το κύρος της φυλής και ότι ο κανιβαλισμός έναντι των εχθρών διαπότιζε αυτόν που έτρωγε το θύμα του με τη ζωτική ενέργεια του νεκρού. Κάθε φυλή είχε τα δικά της χάκα (πολεμικό χορό και πολεμικό τραγούδι), τα οποία εκτελούνταν πριν από τη μάχη. Αντικειμενικός σκοπός του χάκα είναι ο εκφοβισμός του αντιπάλου με κραυγές και άγριους μορφασμούς. Οι άρχουσες τάξεις συνήθιζαν να στολίζουν το πρόσωπο και το σώμα τους με πολύπλοκα μόκο (τατουάζ). Στις γυναίκες τα τατουάζ περιοριζόταν στα μάγουλα, αλλά οι σημαντικότεροι άνδρες μπορούσαν να διακοσμήσουν ολόκληρο το κορμί τους. Για τους Μαορί, το τατουάζ είναι θέμα αισθητικό και τελετουργικό, με την έννοια ότι καταγράφονταν μυστήρια και ορισμένα σημαντικά γεγονότα στη ζωή ενός ατόμου.
Η κατάληψη της χώρας από τους πακέχα (Ευρωπαίους αποίκους) προκάλεσε σφοδρές συγκρούσεις με τους Μαορί, αλλά ο γηγενής λαός αποδεκατίστηκε κυρίως από τα πυροβόλα όπλα και τις ασθένειες που έφεραν οι λευκοί. Όσοι Μαορί διασώθηκαν δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να μετακινηθούν σε πιο απομονωμένες περιοχές της χώρας.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 οι Νεοζηλανδοί άρχισαν να ενδιαφέρονται για τη γλώσσα, τις τέχνες και τις παραδόσεις της ξεχωριστής αυτής φυλής, ενώ παράλληλα οι ίδιοι οι Μαορί, που αποτελούν το 15% του πληθυσμού της χώρας, προσπαθούν να ενισχύσουν την εθνική και πολιτιστική τους κληρονομιά μεταδίδοντας τις προγονικές παραδόσεις τους στις νεότερες γενεές.