Κάτω από τον ήλιο του Ινδικού Ωκεανού, εκεί όπου το κύμα αγκαλιάζει την ακτή νωχελικά, υπάρχει μια πόλη που αρνείται πεισματικά να εκμοντερνιστεί. Στην καρδιά της Ζανζιβάρης, σε υποδέχεται η Πέτρινη Πόλη (Stone Town), ένας τόπος όπου ο χρόνος δεν μετριέται με ρολόι αλλά με τη σταδιακή διάβρωση των κοραλλιογενών τοίχων της.
Τα σοκάκια της είναι οι αρτηρίες ενός οργανισμού που σχεδιάστηκε για να παγιδεύει το αεράκι και να μπερδεύει τον εισβολέα, καθώς ψιθυρίζει γρίφους στο αυτί του. Τίποτα δεν είναι άψυχο εδώ. Οι τοίχοι είναι χτισμένοι από κοραλλιογενή λίθο, ένα υλικό πορώδες, που μοιάζει να αναπνέει την αλμύρα της θάλασσας. Καθώς ο σοβάς υποχωρεί από την υγρασία, αποκαλύπτονται τα σπλάχνα των κτιρίων: απολιθωμένα κοράλλια δεμένα με λάσπη. Και τότε ακριβώς συνειδητοποιείς πως ο κόσμος της στεριάς είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτόν του βυθού.
Μέσα σε αυτό το αρχιτεκτονικό χάος, το βλέμμα στέκεται μοιραία στις εισόδους των σπιτιών, εκεί όπου οι πόρτες στέκονται ως τα τελευταία οχυρά της κοινωνικής ιεραρχίας. Οι αραβικές, με τα γεωμετρικά σκαλίσματα και τις ρήσεις από το Κοράνι, μιλούν για πίστη, ενώ οι ινδικές, με τις ορειχάλκινες αιχμές, μαρτυρούν τη δύναμη του εμπορίου και επισημαίνουν τις αντιθέσεις. Αντιθέσεις που αποτυπώνονται σε κάθε γωνιά της πόλης και μέχρι σήμερα σοκάρουν με την αγριότητά τους.
Το 1832, ο Σουλτάνος του Ομάν μετέφερε εδώ την πρωτεύουσά του από το Μουσκάτ. Η Ζανζιβάρη έγινε μια παγκόσμια αποθήκη, ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, για δύο πολύτιμα αγαθά: μπαχαρικά και… ανθρώπους. Στο σημείο όπου σήμερα υψώνεται ο Αγγλικανικός Καθεδρικός Ναός, βρισκόταν κάποτε το τελευταίο ανοιχτό παζάρι δούλων στον κόσμο. Εκεί που κάποτε υπήρχε το «δέντρο της τιμωρίας», σήμερα βρίσκεται η Αγία Τράπεζα. Η πόλη κουβαλά αυτή τη συλλογική μνήμη στις σκιές της, ως ένα από τα πιο μελανά σημεία της, ενώ η ανθρωπότητα σκύβει το κεφάλι με ντροπή στη θύμησή της. Την ίδια στιγμή, ο αέρας μυρίζει γαρίφαλο και κανέλα, μια γλυκιά επικάλυψη πάνω σε μια σκληρή ιστορία βιαιότητας.
Όταν ο ήλιος αρχίζει να βυθίζεται, η Stone Town μοιάζει να βγαίνει από τη λήθη. Στην προκυμαία Forodhani, το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα υπαίθριο θέατρο επιβίωσης. Καπνός από ξυλοκάρβουνα, ήχος από σπάτουλες που χτυπούν το μέταλλο και φωνές εμπόρων που στύβουν ζαχαροκάλαμο. Την ίδια στιγμή, οι έφηβοι της πόλης συγκεντρώνονται στα τείχη. Με άλματα που αψηφούν τη βαρύτητα, βουτούν στα σκουρόχρωμα νερά του λιμανιού. Είναι μια επίδειξη θάρρους, μια στιγμή απόλυτης ελευθερίας σε μια πόλη που έχει μάθει να ζει ανάμεσα στα ερείπια.
Γιατί αυτός ο τόπος δεν είναι ένας τυπικός προορισμός αλλά ένας κόσμος που αψηφά το μέλλον και επιμένει να βυθίζεται στην αγκαλιά του χτες και τη φθορά του νερού με χάρη. Άλλωστε, τίποτα δεν είναι πιο ισχυρό από το αυθεντικό.
Ταξιδέψτε κι εσείς στην Πέτρινη Πόλη και ανακαλύψτε αυτή την ξεχωριστή κουλτούρα αλλά και τις θαυμαστές ακτογραμμές της Ζανζιβάρης με τα πακέτα του Versus ΕΔΩ!
