Στα υψίπεδα του Καυκάσου, εκεί που οι κορυφές αγγίζουν τον ουρανό, βρίσκεται η Γεωργία, η πατρίδα των Σβαν, ένας τόπος μακραίωνων παραδόσεων. Εδώ, η πέτρα έχει τιμή και αποτελεί μόνιμη κατοικία για δεκάδες οικογένειες. Οι πύργοι που χτίστηκαν πριν από χίλια χρόνια αφηγούνται ιστορίες τιμής και αγώνων, αθόρυβοι μάρτυρες μιας κοινότητας που αρνείται να υποκύψει στον χρόνο.


^{Χωριό των Σβαν με τους χαρακτηριστικούς Πύργους}
Η γλώσσα τους παραμένει ζωντανή μόνο στα βουνά και είναι κυρίως προφορική. Κουβαλά τους θρύλους των περασμένων εποχών, το πνεύμα των βουνών και γίνεται φυλακτό ώστε να μη χαθεί η ταυτότητά της σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται διαρκώς.

Τους ίδιους λόγους εξυπηρετούν και τα μοτίβα που υφαίνουν οι γυναίκες στα υφάσματα. Κατσίκες που περπατούν στις πλαγιές, ήλιοι που φωτίζουν τα χειμωνιάτικα τοπία, πνεύματα που φυλάνε τις κοιλάδες. Τα κεντήματά τους δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία, αλλά συνθέτουν μια ιδιαίτερη γλώσσα συμβόλων, απαρτιζόμενη από ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά.


Η γη τους τους είναι δύσκολη, με σκληρούς χειμώνες και σύντομα αλλά δροσερά καλοκαίρια. Η γεωργία είναι περιορισμένη, ενώ κυριαρχούν η κτηνοτροφία και η χειροτεχνία. Τα χωριά απομονώνονται για μήνες κάτω από το χιόνι, όμως οι άνθρωποι παραμένουν δεμένοι με τον τόπο τους και δεν τον αποχωρίζονται.

Παρά τον ορθόδοξο χριστιανισμό που είναι η επικρατούσα θρησκεία, οι Σβαν κρατούν μέσα τους τις παλιές πεποιθήσεις. Τελετές προς τιμή των πνευμάτων της φύσης, ιστορίες για υπερφυσικά όντα που ζουν στα βουνά και μικρές εκκλησίες, γεμάτες με εικόνες που μοιάζουν να κοιτούν πίσω, σε ένα παρελθόν παγανιστικό.


Σήμερα η γη των Σβαν αποτελεί προορισμό για ταξιδιώτες που αναζητούν την αυθεντικότητα και την άγρια ομορφιά. Άλλωστε, δεν φτάνει κανείς εδώ μόνο για να θυμηθεί το παρελθόν αλλά και για να γνωρίσει τις βάσεις πάνω στις οποίες φτιάχνεται το μέλλον..