Όσοι έχετε δει την ταινία-αριστούργημα του Τζουζέπε Τορνατόρε «Ο θρύλος του 1900», θα θυμάστε τη σκηνή όπου μια χιλιομετρική ουρά υποψήφιων εργατών περιμένουν να περάσουν από συνέντευξη για να πιάσουν δουλειά στο νεότευκτο υπερωκεάνειο «Virginia». Ξυλουργοί, μαραγκοί, τεχνίτες, μάγειροι, όλοι περιμένουν υπομονετικά τη σειρά τους για να δώσουν τα στοιχεία τους και ελπίζουν σε μια νέα ζωή. Όταν έρχεται η σειρά του άνεργου μουσικού Μαξ Τούνεϊ, εκείνος χωρίς να πει κουβέντα βγάζει την κορνέτα του από τη θήκη της και αρχίζει να παίζει μια μελωδία, που αναγκάζει δεκάδες ανθρώπους να παρατήσουν ό,τι κάνουν και αποσβολωμένοι να κάθονται να τον ακούν. Όταν τελειώσει, μέσα σε ένα χείμαρρο από χειροκροτήματα, ο υπεύθυνος προσωπικού του Virginia, τον ρωτάει ενθουσιασμένος: «τι ήταν αυτό;». «Δεν ξέρω», έκανε ο Τούνεϊ, σηκώνοντας τους ώμους, για να πάρει την ακόμα πιο ενθουσιώδη απάντηση του νέου του αφεντικού: «Αν δεν ξέρεις τι είναι, τότε είναι τζαζ!»
Αυτό ακριβώς είναι η τζαζ, η μουσική που γεννήθηκε και γιγαντώθηκε στις νότιες πολιτείες των ΗΠΑ για να κατακτήσει τον κόσμο. Χωρίς να είναι κάτι απόλυτα συγκεκριμένο, και την ίδια ώρα με το να είναι τα πάντα όσα θέλει με την ψυχή του να πει ο μουσικός που παρασύρεται από τη μελωδία, αλλά κι ο ακροατής που άθελά του βρίσκει το ιδανικό όχημα για να ντύσει μ’ αυτή την ακανόνιστη μουσική τα φτερά της ψυχής του.
Η τζαζ είναι αυτοσχεδιασμός, είναι η ζωή που συμβαίνει τώρα, είναι η στιγμή που ζεις και δεν επαναλαμβάνεται, είναι η έμπνευση που έρχεται χωρίς τυμπανοκρουσίες και δεν επαναλαμβάνεται στην ίδια μορφή ούτε και από τον ίδιο τον δημιουργό της.