Τον Μάιο του 1869, ο Τζον Γουέσλι Πάουελ και εννέα ακόμη άνδρες κατέβαιναν τον Green River μέσα σε ξύλινες βάρκες. Είχαν ξεκινήσει ένα ταξίδι, σε μεγάλο βαθμό, προς το άγνωστο, χαρτογραφώντας ποτάμια και φαράγγια της αμερικανικής Δύσης. Τρεις ημέρες μετά την αναχώρησή τους αντίκρισαν μπροστά τους έναν κόκκινο βράχο που έλαμπε κάτω από τον ήλιο. Από μακριά έμοιαζε να φλέγεται ολόκληρος. Ο Πάουελ τον ονόμασε Flaming Gorge, δηλαδή Φλεγόμενο Φαράγγι.


Περισσότερο από ενάμιση αιώνα αργότερα, το όνομα παραμένει κάτι περισσότερο από ακριβές. Οι βραχώδεις τοίχοι υψώνονται πάνω από το νερό σε βαθιές αποχρώσεις του κόκκινου, της σκουριάς και της ώχρας. Το χρώμα τους αλλάζει μέσα στην ημέρα. Το πρωί είναι πιο ψυχρό και αυστηρό, το μεσημέρι γίνεται εκτυφλωτικό και λίγο πριν από τη δύση βαθαίνει τόσο, ώστε το φαράγγι μοιάζει να φωτίζεται από μέσα.

Η περιοχή απλώνεται ανάμεσα στη βορειοανατολική Γιούτα και στο νοτιοδυτικό Ουαϊόμινγκ. Είναι ένας τόπος αντιθέσεων. Βουνά και έρημος, δάση και γυμνές πλαγιές, κόκκινη πέτρα και γαλαζοπράσινο νερό. Στη Γιούτα κυριαρχούν τα βαθιά φαράγγια και οι δασωμένοι όγκοι των Ούντα. Βορειότερα, προς το Ουαϊόμινγκ, το έδαφος χαμηλώνει και γίνεται πιο άνυδρο, με αραιούς θάμνους και εκτάσεις που μοιάζουν να συνεχίζονται χωρίς τέλος.

Το νερό που βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στους βράχους δεν ακολουθεί πλέον μόνο τη φυσική πορεία του ποταμού. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 άρχισε η κατασκευή του φράγματος Flaming Gorge πάνω στον Green River. Η αποθήκευση του νερού ξεκίνησε τον Δεκέμβριο του 1962 και πίσω από το τοξωτό φράγμα σχηματίστηκε μια τεχνητή λίμνη που εκτείνεται για περισσότερα από 140 χιλιόμετρα προς τον Βορρά.


Η ανθρώπινη παρέμβαση άλλαξε οριστικά το τοπίο. Εκεί όπου άλλοτε ο ποταμός κινούνταν ορμητικά ανάμεσα στα στενά περάσματα, δημιουργήθηκε μια απέραντη επιφάνεια νερού. Οι κόκκινοι βράχοι καθρεφτίστηκαν πάνω της και το φαράγγι απέκτησε τη σημερινή, σχεδόν παράδοξη εικόνα του. Ένα άγριο τοπίο με μια ασυνήθιστη ηρεμία στο κέντρο του.

Ωστόσο, η ιστορία της περιοχής δεν ξεκινά με τον Πάουελ, ούτε με το φράγμα. Για χιλιάδες χρόνια, αυτόχθονες πληθυσμοί κυνηγούσαν, συγκέντρωναν τροφή και χρησιμοποιούσαν τους φυσικούς πόρους της γης. Αργότερα ήρθαν παγιδευτές ζώων, εξερευνητές, κτηνοτρόφοι και άνθρωποι που αναζητούσαν ένα πέρασμα προς τη Δύση. Σήμερα ένας δρόμος διασχίζει την περιοχή, περνώντας από πεδιάδες, ορεινά  περάσματα και βραχώδεις σχηματισμούς εκατομμυρίων ετών. Η διαδρομή αποκαλύπτει το φαράγγι σταδιακά. Το κρύβει πίσω από στροφές και υψώματα, μέχρι τη στιγμή που το κόκκινο χάσμα ανοίγεται ξαφνικά μπροστά του αφήνοντας κυριολεκτικά τον επισκέπτη με το στόμα ανοιχτό.