Αν ανήκετε σε εκείνους που βλέπουν στον ιπποπόταμο το χαριτωμένο, στρογγυλό ζώο των κινουμένων σχεδίων ή τη νωχελική φιγούρα που χασμουριέται στις όχθες του Νείλου, η πραγματικότητα θα σας διαψεύσει. Αν ο κίνδυνος είχε μορφή, δεν θα είχε λέπια ούτε και κοφτερά πτερύγια καρχαρία. Θα είχε το σχήμα ενός ιπποπόταμου.
Πίσω από τη βιβλική του εμφάνιση, κρύβεται ο πιο αποτελεσματικός και απρόβλεπτος φονιάς της Αφρικής. Ο ιπποπόταμος δεν είναι ένας ευγενικός γίγαντας αλλά ένας τεθωρακισμένος στρατός από μυς και θυμό.
Ο ιπποπόταμος είναι ένα παράδοξο της φύσης. Με βάρος που αγγίζει τους τρεις τόνους, το σώμα του θυμίζει δυσκίνητο βαρέλι. Όμως, κάτω από το παχύ, γκρίζο δέρμα του κρύβεται μια εκρηκτική δύναμη που του επιτρέπει να τρέχει στην ξηρά με ταχύτητα 30 χιλιομέτρων την ώρα, δηλαδή γρηγορότερα από τον μέσο άνθρωπο!
Το χασμουρητό του αντίστοιχα δεν είναι δείγμα νύστας, όπως εσφαλμένα πιστεύουμε. Είναι επίδειξη ισχύος. Τα δόντια του, ειδικά οι κάτω κυνόδοντες, είναι φτιαγμένα από ελεφαντόδοντο, φτάνουν σε μήκος τα 50 εκατοστά και είναι αιχμηρά σαν καλά ακονισμένα μαχαίρια. Δεν χρησιμεύουν στο φαγητό, αφού ο ιπποπόταμος είναι χορτοφάγος, χρησιμεύουν όμως για να διχοτομούν όποιον τολμήσει να παραβιάσει τον ζωτικό του χώρο.
Μια ακόμη ιδιαιτερότητα της φύσης του είναι ότι εκκρίνει ένα μοναδικό, κοκκινωπό υγρό, τον «ιδρώτα του αίματος». Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για αίμα αλλά για ένα φυσικό αντηλιακό και συνάμα αντιβιοτικό, μια χημική πανοπλία, που του επιτρέπει να επιβιώνει κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο και στα μολυσμένα νερά των βάλτων.
Στην Αφρική, οι ντόπιοι φοβούνται τον ιπποπόταμο περισσότερο από το λιοντάρι και όχι άδικα, καθώς ο ιπποπόταμος δεν προειδοποιεί. Επιτίθεται σε βάρκες, ανατρέπει κανό και συνθλίβει κροκόδειλους με μια μόνο κίνηση των σιαγόνων του, η πίεση των οποίων μπορεί να φτάσει τα 1.800 psi.
Κατά τη διάρκεια της ημέρας παραμένει βυθισμένος στο νερό, μια παρουσία που μόλις και διακρίνεται στην επιφάνεια. Τη νύχτα όμως, μεταμορφώνεται σε έναν οδοστρωτήρα που καταναλώνει σαράντα κιλά χλόης, χαράζοντας μονοπάτια στη ζούγκλα.
Υπάρχει κάτι μελαγχολικό και ταυτόχρονα επιβλητικό στη σιλουέτα του ιπποπόταμου. Είναι ένα ζώο που μοιάζει να ξέφυγε από την προϊστορία, ένας επιζών από μια εποχή όπου το μέγεθος και η βία ήταν οι μόνοι τρόποι επιβίωσης. Η δύναμή του δεν πηγάζει από την ομορφιά του αλλά από την αυθεντικότητα της μορφής του. Στέκεται εκεί, θυμίζοντάς μας ότι η φύση δεν είναι πάντα κομψή. Μερικές φορές είναι τραχιά, επικίνδυνη και απόλυτα αδιάφορη για τη δική μας παρουσία.
Ο ιπποπόταμος είναι η υπενθύμιση ότι η ζωή στην άγρια φύση δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ με όμορφα πλάνα αλλά μια διαρκής μάχη για την επικράτηση. Είναι ο αρχαίος φύλακας των ποταμών, που μας κοιτάζει με τα μικρά του μάτια πάνω από το νερό, περιμένοντας τη στιγμή που θα κάνουμε το λάθος να τον υποτιμήσουμε.
