Χτισμένα στην κόψη της Ηπείρου, τα Γιάννενα είναι μια πόλη που δεν έχει την ανάγκη να σου αρέσει. Είναι ένας τόπος φτιαγμένος από μνήμες και στρώματα χρόνου. Ένας τόπος όπου η βυζαντινή σιωπή μπερδεύεται με την οθωμανική σκιά και η καθημερινότητα έχει πάντα τη γεύση της υγρασίας και της φθινοπωρινής μελαγχολίας. Εδώ, οι άνθρωποι ζουν με το βλέμμα πάντοτε στον υδάτινο ορίζοντα της Παμβώτιδας.


Αυτή η παράξενη ισορροπία έχει αφετηρία την καρδιά του Γιαννιώτη ασημουργού. Αυτός ο άνθρωπος δεν είναι ένας απλός τεχνίτης αλλά ένας μάγος που παλεύει με το καμίνι. Η ψυχή του είναι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό με το ασήμι του. Σκληρή, υπομονετική, με μια εσωτερική ματ λάμψη που αρνείται να ξεθωριάσει. Όλη μέρα σκυμμένος πάνω από το αμόνι, με τα δάχτυλα μαύρα από την κάπνα, παίρνει το ακατέργαστο μέταλλο και το κάνει κόσμημα. Δαχτυλίδι, κολιέ, μενταγιόν που φυλακίζει το χτες. Λεπτές, ασημένιες κλωστές που μπλέκονται η μία μέσα στην άλλη, όπως μπλέκονται και οι μοίρες των ανθρώπων σε τούτα τα σκοτεινά καλντερίμια.


Το ασήμι εδώ δεν είναι απλώς ένα υλικό. Είναι φως  και άμυνα απέναντι στις σκιές του παρελθόντος. Είναι τα μαύρα τείχη του Κάστρου, η βαριά κληρονομιά του Αλή Πασά και, τελικά, η ίδια η Παμβώτιδα.

Η λίμνη δεν έχει χρώμα, μόνο μνήμη. Είναι μια κλειστή μήτρα από γκρίζο νερό και καλάμια, ένα σεντόνι που σκεπάζει τα κρίματα της πόλης. Αυτό το νερό δεν είναι για να καθρεφτίζεσαι, είναι για να ακούς. Αν μείνεις στον μώλο, εκεί που τα πλατάνια γέρνουν σαν ρασοφόροι, θα ακούσεις τον λυγμό της. Είναι ένας λυγμός βαρύς, γεμάτος από το παράπονο της Κυρα-Φροσύνης.

Η ομορφιά εδώ πληρώθηκε με αίμα. Η Φροσύνη δεν είναι ακόμα μία ιστορία στο σχολικό βιβλίο, είναι η ψυχή της λίμνης. Μια γυναίκα που τόλμησε να έχει φως στα μάτια σε μια εποχή που όλα έπρεπε να σωπαίνουν. Δεκαεπτά γυναίκες δέθηκαν σε τσουβάλια αλλά το νερό κράτησε εκείνη, μετατρέποντάς την σε αθάνατο θρύλο. Το ρίγος που σε πιάνει όταν πέφτει το γιαννιώτικο πουσί, δεν είναι αποτέλεσμα του καιρού. Είναι η ανάσα της Φροσύνης που βγαίνει ακόμα από τον βυθό, γυρεύοντας δικαιοσύνη από τα κύματα που την κατάπιαν.


Αυτά είναι τα Γιάννενα. Μια πόλη που ακροβατεί ανάμεσα στον μύθο και τον ρεαλισμό. Από τη μια η φωτιά του τεχνίτη που δαμάζει το μέταλλο κι από την άλλη η υγρασία της λίμνης που παγώνει το αίμα. Και στη μέση, ο Γιαννιώτης, να περπατάει στη βροχή, κουβαλώντας μέσα του τη σιωπηλή περηφάνια του ασημιού και το βαρύ πένθος για τη γυναίκα που έγινε κύμα.

►  Ιωάννινα με διαμονή στο πολυτελές Grand Serai 5*