Η Επαρχία Τερουέλ, χαμένη στα νότια βάθη της Αραγονίας, είναι μια γη τραχιά, φτιαγμένη από πέτρα, σιωπή και άγρια φαράγγια που χαράζουν το άνυδρο τοπίο της. Εδώ η Ισπανία επιστρέφει στις αρχέγονες ρίζες της, μακριά από τα κοσμοπολίτικα θέρετρα και τις θορυβώδεις, κοσμοπολίτικες ακτές της Μεσογείου. Αυτός ο τόπος δεν σου χαρίζεται εύκολα. Απαιτεί τη μύησή σου σε έναν ρυθμό ζωής που μοιάζει να έχει σταματήσει αιώνες πριν.
Στην κωμόπολη Sarrión, η γη κρύβει καλά τον δικό της πολύτιμο «μαύρο» χρυσό. Η αναζήτηση της μαύρης τρούφας στα δάση της περιοχής είναι μια αρχαία, ιερή συμφωνία ανάμεσα στον άνθρωπο και τον εκπαιδευμένο σκύλο. Το βαρύ άρωμα που αναδύεται καθώς ο μύκητας βγαίνει από το παγωμένο χώμα είναι η αυθεντική μυρωδιά του ισπανικού χειμώνα. Λίγο πιο ψηλά, στα ορεινά και παραδοσιακά ξηραντήρια, το διάσημο Jamón της περιοχής ωριμάζει αργά, εκτεθειμένο στον παγωμένο αέρα που κατεβαίνει ορμητικός από τις κορυφές. Η γεύση του είναι μεστή, αλμυρή, ενώ αφήνει για πάντα αποτύπωμα στον ουρανίσκο.
Αυτό το τραχύ όσο και απαιτητικό έδαφος διαμόρφωσε τον χαρακτήρα των ανθρώπων της από την πρώιμη αυγή της Ιστορίας. Πριν από χιλιάδες χρόνια, ζούσαν εδώ οι Κελτίβηρες. Ήταν οι πρώτοι κάτοικοι, μια φυλή πολεμιστών και κτηνοτρόφων, που έγιναν ένα με την αδάμαστη φύση της. Όταν οι ρωμαϊκές λεγεώνες εισέβαλαν στην Ιβηρική, συνάντησαν σε αυτά τα βουνά μια λυσσαλέα, όσο και μυθική αντίσταση. Οι Κελτίβηρες προτιμούσαν να κάψουν τις οχυρωμένες πόλεις τους και να πεθάνουν, παρά να παραδοθούν στον κατακτητή.
Την ίδια στιγμή, η Αραγονία κουβαλάει μια μοναδική μεσαιωνική ιστορία επιβίωσης. Είναι η πατρίδα της αρχιτεκτονικής Mudéjar, ενός ιδιαίτερου παντρέματος ανάμεσα στον χριστιανικό και τον ισλαμικό κόσμο. Οι πλίνθινοι πύργοι και τα περίπλοκα γεωμετρικά κεραμικά που κοσμούν τα χωριά, όπως το Albarracín, μαρτυρούν μια εποχή όπου οι διαφορετικοί πολιτισμοί έπρεπε να συνυπάρξουν. Αυτά τα οχυρωμένα χωριά, σκαρφαλωμένα στους βράχους, μοιάζουν με φυσική συνέχεια του βουνού.
Albarracín
Οι άνθρωποι της Αραγονίας είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό με τη γη τους. Υπάρχει ωστόσο μια ισπανική λέξη που τους χαρακτηρίζει απόλυτα: noblesse (ευγένεια). Οι Aragoneses είναι περήφανοι, λιγομίλητοι, αλλά ιδιαίτερα φιλόξενοι. Θα σου μιλήσουν με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες της αγροτικής ζωής, για τα χωριά τους που ερημώνουν, αλλά και για την άρνησή τους να εγκαταλείψουν τη γη των προγόνων τους. Η ζωή τους είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις εποχές του χρόνου και τις σοδειές.
Όταν η μέρα τελειώνει και ο ήλιος κρύβεται πίσω από τους πέτρινους όγκους, η Αραγονία αποκαλύπτει το μεγαλύτερο και πιο καλά φυλαγμένο μυστικό της. Η σχεδόν καθολική έλλειψη φωτορύπανσης μετατρέπει τον νυχτερινό ουρανό σε έναν τεράστιο μαύρο βελούδινο καμβά. Ο Γαλαξίας εδώ παύει να είναι μια αφηρημένη έννοια. Γίνεται ένα φωτεινό μπουκέτο από εκατομμύρια αστέρια, ένας ουρανός που σε κάνει να νιώθεις μικρός, αλλά ταυτόχρονα απίστευτα ζωντανός καθώς τον ατενίζεις.
Σε αυτή την άγνωστη γωνιά της Ισπανίας, κάτω από αστερισμούς, νεφελώματα και πλανήτες που φαίνονται ολοκάθαρα τις νύχτες, ο κόσμος διατηρείται στην πιο αυθεντική μορφή του. Κι εσύ μπορείς σχεδόν να ακούσεις τις πιο μύχιες σκέψεις σου. Ανενόχλητος από τη βουή του κόσμου που δεν φτάνει ποτέ εδώ.
