Στις παρυφές της Σιέρα Νεβάδα, εκεί που οι χιονισμένες κορυφές της καθρεφτίζονται στον ήλιο της Ανδαλουσίας, η Γρανάδα στέκεται ως αιώνιο πολιτισμικό παλίμψηστο. Δεν είναι απλώς μια πόλη, αλλά ένας τόπος όπου η ισλαμική λεπτομέρεια και ο χριστιανικός δυναμισμός συγκρούστηκαν και τελικά συγχωνεύτηκαν, δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα που αντανακλάται σε κάθε γωνιά της.
Το όνομά της, αν και ταυτίστηκε με το ρόδι, πιθανότατα έλκει τις ρίζες του από το αραβικό Gar-anat ή το εβραϊκό Karnattah. Όπως και το φρούτο - σύμβολό της, η πόλη αποκαλύπτει την ομορφιά της σταδιακά. Τραχιά στις ανηφόρες της, αλλά γεμάτη από «ζουμερούς» θησαυρούς στο εσωτερικό της.
Η καρδιά της Γρανάδας χτυπά στην Αλάμπρα, το «Κόκκινο Κάστρο» που δεσπόζει επιβλητικό πάνω από την πόλη. Χτισμένη από τη δυναστεία των Νασριδών, είναι μια πολιτεία που σχεδιάστηκε για να αποτελέσει τον «παράδεισο επί γης». Η αρχιτεκτονική της είναι ένας θρίαμβος των Μαθηματικών και της Γεωμετρίας.
Οι Μαυριτανοί τεχνίτες χρησιμοποίησαν το φως και το νερό ως δομικά υλικά. Καθώς περπατά κανείς στις αυλές, ο ήχος του νερού που κελαρύζει δίνει μια εξωπραγματική διάσταση στον χώρο. Η γνώση εδώ είναι κρυμμένη στις οροφές muqarnas, δηλαδή στους σταλακτίτες από γύψο που μοιάζουν με τον έναστρο ουρανό, θυμίζοντας στον επισκέπτη ότι η ομορφιά ήταν ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσουν το θείο οι άνθρωποι του χτες.
Η ιστορία της πόλης άλλαξε ριζικά το 1492. Ήταν τότε που ο τελευταίος σουλτάνος παρέδωσε τα κλειδιά της στους Καθολικούς Βασιλείς, Φερδινάνδο και Ισαβέλλα. Λέγεται ότι καθώς έφευγε, στάθηκε στον λόφο που σήμερα γνωρίζουμε ως «Στεναγμός του Μαυριτανού» και έκλαψε. Αυτή η μετάβαση άφησε παρακαταθήκη στην πόλη τον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό και το Βασιλικό Παρεκκλήσι, όπου αναπαύονται οι δύο βασιλείς, δημιουργώντας μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στην αραβική φινέτσα και το ισπανικό μπαρόκ.
Περπατώντας απέναντι από την Αλάμπρα, ο επισκέπτης χάνεται στα στενά του Albayzín. Η παλιά αραβική συνοικία διατηρεί την αυθεντική της ρυμοτομία, με τα «cármenes», τα σπίτια με τους κρυφούς κήπους, να αναδύουν μυρωδιές από γιασεμί και πορτοκάλι. Εδώ, η ζωή κυλά πιο αργά.
Στο Mirador de San Nicolás, το ηλιοβασίλεμα βάφει τα τείχη της Αλάμπρα με ένα βαθύ πορφυρό χρώμα, προσφέροντας ένα θέαμα που θεωρείται ένα από τα ομορφότερα στον κόσμο.
Sacromonte
Λίγο πιο πέρα, οι σπηλιές του Sacromonte αφηγούνται μια άλλη ιστορία, αυτή των τσιγγάνων της Ισπανίας. Εκεί, ανάμεσα στους λευκούς βράχους, γεννήθηκε η Zambra, μια παθιασμένη μορφή φλαμένκο.
Η Γρανάδα δεν είναι πόλη της σιωπής, το αντίθετο. Είναι η πόλη των ήχων, της κιθάρας που αντηχεί στα καλντερίμια και των ανθρώπων που γεμίζουν τα μπαρ για την ιεροτελεστία των tapas. Εδώ, προσφέρεται δωρεάν με κάθε ποτό, μια κίνηση φιλοξενίας που αποδεικνύει ότι η γενναιοδωρία είναι μέρος του DNA της. Πάνω από όλα, η Γρανάδα είναι η ζωντανή απόδειξη πως ακόμη κι όταν οι αυτοκρατορίες πέφτουν, η ανάγκη του ανθρώπου να δημιουργήσει ομορφιά επιβιώνει ανάμεσα στις πέτρες και τον χρόνο..
Δείτε ΕΔΩ όλα τα πακέτα του Versus για τη φλογερή Ισπανία!
