Όπως όλοι οι σπουδαίοι τόποι που σέβονται τον εαυτό τους, έτσι και η Κρακοβία έχει τον δικό της μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, στα χρόνια του βασιλιά Κράκους, στον οποίο η πόλη οφείλει το όνομά της, εμφανίστηκε ένας δράκος, ο οποίος άρχισε να αρπάζει ζώα και νεαρές κοπέλες. Απεγνωσμένοι οι κάτοικοι έτρεξαν στον βασιλιά, ο οποίος έστειλε στρατιώτες του να τον βρουν αλλά χωρίς επιτυχία. Ο καιρός περνούσε και ο δράκος εξακολουθούσε να σκορπά τον τρόμο στο βασίλειο. Έτσι, ο βασιλιάς, για να δελεάσει τους άντρες του τόπου να αναζητήσουν τον τρομερό δράκο και να τον σκοτώσουν, προσέφερε ως αμοιβή σε όποιον τα κατάφερνε το μισό του βασίλειο και την κόρη του για γυναίκα.
Και ενώ ήταν πολλοί εκείνοι που παρασύρθηκαν από τη γενναιόδωρη αμοιβή του άντρα, ο δράκος παρέμενε ζωντανός να λυμαίνεται το βασίλειο.
Ένα πρωί έφτιαξε στο κάστρο ένας τσαγκάρης. Σε αντίθεση με τους οπλισμένους ιππότες που κατέφταναν από κάθε γωνιά, εκείνος ήταν άοπλος. Υποσχέθηκε όμως πως σύντομα θα σκότωνε τον δράκο. Το μόνο που ζήτησε ήταν το δέρας μιας προβατίνας. Μόλις το πήρε, το γέμισε με θείο και το άφησε να το δει το θηρίο. Φυσικά, εκείνο το άρπαξε αμέσως. Το έφαγε και τότε άρχισε να διψάει και να διψάει, δίχως τίποτα να σβήνει τη δίψα του.
Σύμφωνα με τον θρύλο, για εφτά ολόκληρα χρόνια έπινε νερό από τον ποταμό Βιστούλα μέχρι που έσκασε και το βασίλειο γλίτωσε για πάντα. Όσο για τον τσαγκάρη, πήρε την κόρη του βασιλιά για σύζυγο και το μισό βασίλειο.
