Ο Βραζιλιάνος Όσκαρ Νιεμάιερ είναι ένας από τους σημαντικότερους αρχιτέκτονες του 20ου αιώνα. Τελειώνοντας τις σπουδές του στην Εσκουέλα Νασιονάλ ντε Μπέλας Άρτες στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, συμμετείχε (1936-1943) στον σχεδιασμό  του νέου οικήματος του Υπουργείου Υγείας και Παιδείας, του πρώτου (και πρότυπου) σύγχρονου αρχιτεκτονικού έργου της Βραζιλίας. Ο Λε Κορμπιζιέ, ο οποίος συμμετείχε επίσης στο έργο αυτό, προσέλαβε ως βοηθό του τον νεαρό αρχιτέκτονα. Τα επόμενα χρόνια, ο Νιεμάιερ αποστασιοποιήθηκε σταδιακά από τις αυστηρές γραμμές του δασκάλου και μέντορά του και ανέπτυξε ένα δικό του στυλ, όπου ενέταξε και πιο ρέουσες γραμμές και πιο καμπύλες φόρμες. Το 1956, ο Νιεμάιερ έλαβε τη θέση του συμβούλου και το 1957 του εποπτεύοντος αρχιτέκτονα στις εργασίες οικοδόμησης της νέας πρωτεύουσας Μπραζίλια. Ο ίδιος σχεδίασε τα σημαντικότερα κτήρια για τη Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη και τον Πολιτισμό, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η έδρα του προέδρου της Δημοκρατίας Παλάσιο ντα Αλβοράδα (1957-1959), το ανώτατο Δικαστήριο (1958-1960), ο Καθεδρικός Ναός (1960-1969), καθώς και η πλατεία των Τριών Εξουσιών, με τα δημόσια κτήρια που την πλαισιώνουν (1958-1972).
Μεταξύ των νεότερων έργων του ξεχωρίζουν το Μουσείο Όσκαρ Νήμαγερ στη Κουριτίμπα (2002), ένα περίπτερο της Λονδρέζικης Σέρπεντιν Γκάλερυ (2003), και η αίθουσα συναυλιών στο Σάο Πάολο (2004). Βραβεύτηκε για το πρωτοποριακό του έργο με το βραβείο Πρίτσκερ και το 2004, με το ιαπωνικό βραβείο Πρέμιουμ Ιμπριάλε. Ο καθεδρικός ναός της Μπραζίλια, Νόσα Σενιόρα Απαρεσίδα, συγκαταλέγεται στα αριστουργήματα του Όσκαρ Νιεμάιερ. Δεκαέξι καμπύλοι στήλοι από μπετόν, οι οποίοι ενώνονται σε μια στέγη, συγκρατούν τον εξωτερικό σκελετό. Τρεις τεραστίων διαστάσεων άγγελοι μοιάζουν να αιωρούνται κάτω από τη στέγη του  απέριττου εσωτερικού στρογγυλού ναού.