Πληροφορίες για: Κάλυμνος

Σύντομη περιγραφή
Η Κάλυμνος είναι νησί των Δωδεκανήσων, στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. Η έκταση της είναι 110,581 τ.χλμ με αποτέλεσμα να είναι το 26ο μεγαλύτερο ελληνικό νησί. Βρίσκεται νότια της Λέρου από την οποία τη χωρίζει ομώνυμος στενός πορθμός (Λέρου), ή διώρυγα Καλύμνου, ή "Διαπόρι", έχοντας ΝΑ. την Κω και σε απόσταση 14 μίλια προς Α. τις τουρκικές ακτές της Μικράς Ασίας. Προς Ν. έχει το Κρητικό πέλαγος και προς Δ. και Β. το Ικάριο πέλαγος.

Ιστορικοί χώροι
Η Κάλυμνος κατοικείται από την προ-Μινωϊκή εποχή και γι’ αυτό άλλωστε έχει πλήθος ιστορικών χώρων και μνημείων που αξίζει να επισκεφθείτε. Τα σπήλαια Δασκαλιό, Αγίας Βαρβάρας, Στημενίων, ο Παλαιοχριστιανικός οικισμός της Ρίνας, ο Οικισμός του Κάστελλα, η Παλαιοχριστιανική νεκρόπολη, το Πέρα Κάστρο, το Κάστρο Χώρας, το Ιερό Δηλίου Απόλλωνα (Χριστός της Ιερουσαλήμ) είναι μερικά από αυτά.

Όμορφοι οικισμοί
Η Κάλυμνος έχει όμορφους οικισμούς, όπως : Η Πόθια, το λιμάνι του νησιού και η πρωτεύουσα της Καλύμνου, χτισμένη στις αρχές του 1850 όταν πλέον είχαν σταματήσει οι πειρατικές επιδρομές και οι κάτοικοι επέστρεφαν στις παραθαλάσσιες περιοχές από την Χώρα που ήταν και η πρώτη πρωτεύουσα της Καλύμνου. Εξαιρετικά γραφική, χτισμένη αμφιθεατρικά, πυκνοδομημένη, με τα σπίτια χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο και όλα στραμμένα προς τη θάλασσα, διατηρώντας τον τοπικό νησιώτικο της χαρακτήρα. Στην δυτική πλευρά του λιμανιού δεσπόζει το μοναστήρι του Αγίου Σάββα όπου η θέα του είναι μαγευτική. Στην Πόθια μπορείτε να επισκεφθείτε: Το Αρχαιολογικό Μουσείο Καλύμνου, το Ναυτικό Μουσείο Καλύμνου και το Αρχοντικό Βουβάλη. Το Χωριό ή Χώρα υπήρξε για πολλούς αιώνες η πρωτεύουσα του νησιού. Βρίσκεται χτισμένη στη μέση κοιλάδας, μακριά από τη θάλασσα λόγω των πειρατών. Είναι το μέρος όπου οι παραδόσεις του νησιού διατηρούνται ζωντανές. Πάνω στο λόφο στη δεξιά πλευρά του χωριού, βρίσκεται το Πέρα Κάστρο ή κάστρο της Χρυσοχεριάς που κτίστηκε τα χρόνια του Βυζαντίου και κατοικούνταν μέχρι και τον 18ο αιώνα.

Χώρα

Η Χώρα βρίσκεται 3 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Πόθιας και για πολλούς αιώνες υπήρξε η πρωτεύουσα του νησιού. Σήμερα η Χώρα ή Χωριό είναι προέκταση της Πόθιας. Είναι κτισμένη σε κοιλάδα μακριά από θάλασσα λόγω των πειρατών. Είναι ένα μέρος που ακόμα και σήμερα διατηρούν τις παραδόσεις ζωντανές. Στην περιοχή βρίσκονται τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Καλύμνου. Πάνω στον λόφο σε απόκρημνο βράχο βρίσκεται το Πέρα Κάστρο, ή Κάστρο της Χρυσοχεριάς, ή Κάστρο της Χώρας το οποίο κτίστηκε στα χρόνια του Βυζαντίου από τους Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη. Άλλο αξιοθέατο είναι τα μοναστήρια τα οποία είναι σκορπισμένα ανάμεσα στο Κάστρο και προσφέρουν πανοραμική θέα. Εκεί βρίσκεται και η πρώτη μητρόπολη της Καλύμνου η εκκλησία της Παναγιάς της Κεχαριτωμένης με το περίφημο επιχρυσωμένο τέμπλο της. Στα ερείπια του αρχαίου ναού του Δηλίου Απόλλωνα χτίστηκε η εκκλησία του Χριστού της Ιερουσαλήμ που κατά την αρχαιότητα ήταν ο προστάτης του νησιού. Διπλά ακριβώς από την εκκλησία του Χριστού της Ιερουσαλήμ υπάρχει το μικρό μοναστηράκι της Αγίας Σοφίας. Στην ψηλότερη κορυφή της Καλύμνου (670 μετρά) δεσπόζει ο προφήτης Ηλίας.

Πόθια

Η Πόθια είναι η πρωτεύουσα και το λιμάνι της Καλύμνου. Μια πυκνό-κατοικημένη περιοχή χτισμένη στις αρχές του 1850 και στην οποία θα βρείτε ταβέρνες, καφετέριες, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια και ξενοδοχεία. Επίσης και όλες τις δημοτικές υπηρεσίες όπως αστυνομία, ταχυδρομείο, λιμεναρχείο κ.α. Νοτιοδυτικά της Πόθιας και σε μικρή απόσταση βρίσκονται τα Θέρμα μια περιοχή με θερμοπηγές που έχουν θεραπευτικές ιδιότητες. Στην Πόθια ο επισκέπτης συναντά μεγάλη ποικιλία παραδοσιακών σπιτιών με έντονα στοιχεία νεοκλασικού ρυθμού. Στις συνοικίες της Υπαπαντής, της Ευαγγελίστριας, του Αγίου Θεολόγου και στις Πατήθριες συναντάμε τα περισσότερα παραδοσιακά σπίτια. Έργα μεγάλων καλύμνιων ζωγράφων όπως του Μαγκλή, του Γεωργίου Οικονόμου, του Σακελλάρη, του Μιχαήλ Αλαχούζου, του Νικολάου Μάγκου, του Τιμόθεου Κουρούνη, του Εμμανουήλ Χούλη, του Θεόφιλου Μπιλλήρη, του Σακελάριου Πιζάνια και πολλών άλλων κοσμούν τις ενοριακές εκκλησίες της Πόθιας και γενικά της Καλύμνου. Από τις σημαντικότερες ενοριακές εκκλησίες είναι η Μεταμόρφωση του Σωτήρος με μαρμάρινο τέμπλο και ο Άγιος Νικόλαος επίσης με μαρμάρινο τέμπλο φτιαγμένο στη Σμύρνη. Στην πόλη λειτουργεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Καλύμνου, όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός από αρχαία χάλκινα και μαρμάρινα γλυπτά, εργαλεία, αγγεία, όπλα και νομίσματα τα οποία δείχνουν την εξέλιξη της Καλύμνου από τους Προϊστορικούς ως του Βυζαντινούς χρόνους. Στο Δημοτικό Ναυτικό Μουσείο ο επισκέπτης μπορεί να γνωρίσει την ναυτική παράδοση του νησιού και την ιστορία και τις μεθόδους της σπογγαλιείας. Επίσης εκτίθενται και αντικείμενα από ναυάγια αρχαίων πλοίων. Το Λαογραφικό Μουσείο λειτουργεί στο ίδιο κτήριο με δείγματα του λαϊκού πολιτισμού της Καλύμνου. Όποιος θέλει να γνωρίσει τη νησιωτική αστική αρχιτεκτονική της Καλύμνου μπορεί να επισκεφτεί το αρχοντικό της οικογένειας Βουβάλη το οποίο λειτουργεί σαν Μουσείο. Ένα ακόμα αξιοθέατο της Καλύμνου είναι ο Άγιος Σάββας που δεσπόζει στη δυτική πλευρά του λιμανιού όπου η θέα από εκεί είναι μαγευτική.

Βαθύ

Το Βαθύ ή ο Βαθύς βρίσκεται 11 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Πόθιας και είναι το μόνο μέρος της Καλύμνου με τη μεγαλύτερη και περισσότερο γόνιμη κοιλάδα. Μια εντυπωσιακή και καταπράσινη κοιλάδα εντυπωσιάζει και γοητεύει τον επισκέπτη ξεκινώντας από το λιμανάκι της Ρίνας μέχρι την περιοχή Στημένια. Οι επισκέπτες μέσα από οδικές διαδρομές ή και περιπάτους μπορούν να απολαύσουν μοναδικές ομορφιές και σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους. Με μικρά θαλάσσια σκάφη πραγματοποιούνται επισκέψεις στο προϊστορικό σπήλαιο Δασκαλιό στην είσοδο του λιμανιού της Ρίνας. Λίγα μέτρα από το λιμάνι της Ρίνας υπάρχει ένα φυσικό ενυδρείο το οποίο αποτελεί μοναδικό αξιοθέατο. Στο λιμάνι της Ρίνας λειτουργεί ναυπηγείο σκαφών καθώς και ασφαλές αγκυροβόλιο για την υποδοχή τουριστικών σκαφών αναψυχής. Στη Ρίνα λειτουργούν ξενοδοχεία, παραδοσιακές ταβέρνες και καφετέριες προσφέροντας διάφορες γαστρονομικές απολαύσεις και παραδοσιακά φαγητά.

Πάνορμος

Ο Πάνορμος μια καταπράσινη τοποθεσία αποτελεί σήμερα πόλο έλξης για τους τουρίστες. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της κοιλάδας Πόθιας με μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Κατοικείται από τα αρχαία χρόνια σύμφωνα με τα αρχαία εργαστήρια αγγειοπλαστικής που έχουν βρεθεί στην θέση της Τσουκαλαριάς. Ο περισσότερος κόσμος επισκέπτεται το Πάνορμο κυρίως για της ωραίες του παραλίες. Το Καντούνι, τα Λινάρια και ο Πλατύς Γιαλός είναι οι τρεις από τις ομορφότερες παραλίες του οικισμού. Οι απότομες ορεινές πλαγιές με κατάλληλα διαμορφωμένες διαδρομές είναι ιδανικές για ορειβασία και αναρρίχηση

Μασούρι

9 χιλιόμετρα από την Πόθια στη δυτική μεριά της Καλύμνου βρίσκεται το Μασούρι ένα από τα δημοφιλέστερα τουριστικά θέρετρα της Καλύμνου. Θεωρείται μια από τις καλύτερες παραλίες του νησιού με θέα την Τέλενδο, πεντακάθαρα νερά και καλή οργάνωση. Την τουριστική περίοδο το Μασούρι χτυπάει σε εντόνους καλοκαιρινούς ρυθμούς με έντονη νυχτερινή ζωή. Γύρω από το Μασούρι υψώνονται επιβλητικοί βράχοι και θεωρείται παράδεισος αναρρίχησης. Υπάρχουν όλων των ειδών οι υπηρεσίες όπως ξενοδοχεία, καταστήματα, τράπεζες, γραφεία ενοικιάσεων αυτοκινήτων και ποδηλατών.

Πληροφορίες για τις Χώρες

Ελλάδα

Η Ελλάς είναι κράτος στο νότιο άκρο της Βαλκανικής ή χερσονήσου του Αίμου και αποτελεί επίσης τη νοτιοανατολική άκρη της Ευρωπαϊκής Ηπείρου, συνορεύοντας προς Βορρά με την Αλβανία, τη FYROM ή ΠΓΔM, τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την Βουλγαρία και προς Ανατολάς με την Τουρκία.

Γεωγραφία

Γεωλογική διαμόρφωση
Ο σημερινός ελληνικός χώρος διαμορφώθηκε ύστερα από σειρές γεωλογικών ανατροπών, ηπειρογενετικών και ορογενετικών κινήσεων της Πλειόκαινης εποχής. Τα γεωλογικά αυτά φαινόμενα, στην περιοχή της προϊστορικής "Αιγηίδος", προκάλεσαν κατακερματισμό και καταποντισμό διάφορων τμημάτων ξηράς, ενώ αλλού ανάδυση άλλων τμημάτων ξηράς από τη θάλασσα. Προηγουμένως, κατά την Ολιγόκαινη εποχή, με την αλπική πτύχωση σχηματίστηκαν με προέκταση των "Δειναρίδων" οροσειρών οι "Ελληνίδες" οροσειρές, οι οποίες σκέπασαν τον ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας, την Πελοπόννησο, την Κρήτη. Έτσι, η χώρα διαμορφώθηκε κυρίως σε ορεινή, με μέγιστο κατακόρυφο και οριζόντιο διαμελισμό και με πολλά ρήγματα (Κορινθιακός κόλπος, κοιλάδα Σπερχειού, Μαλιακός κόλπος, στενό Ευρίπου, ρήγμα Ιονίου πελάγους κ.λ.π.). Παράλληλα δημιουργήθηκαν πολυάριθμα νησιά, πολλά από τα οποία είναι ηφαιστειογενή, σκορπισμένα σε μια θαλάσσια περιοχή γεμάτη από υποβρύχιες τάφρους, φρέατα και βυθίσματα. Η γεωλογική διαμόρφωση δεν έχει ακόμα εντελώς οριστικοποιηθεί και γι` αυτό η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο σεισμογενείς χώρες του κόσμου, αν και η ηφαιστειακή δράση έχει ουσιαστικά ατονήσει και ελάχιστα είναι σήμερα τα ενεργά ηφαίστεια (Σαντορίνη, Νίσυρος).

Όρη
Το ελληνικό ανάγλυφο έχει γενικά ως κύριο χαρακτηριστικό τη συσσώρευση πολλών ορεινών όγκων. Τα 3/5 της χώρας καλύπτονται από βουνά, με ψηλότερο τον Όλυμπο (2.904 μ.) (βλέπε πίνακα βουνών).

Πεδιάδες
Η Ελλάδα είναι ορεινή κυρίως χώρα, γι` αυτό και δεν έχει παρά λίγες και μέτριες σε έκταση πεδιάδες. Μόνο το 1/5 της ξηράς αποτελείται από πεδιάδες, που περιβάλλονται συνήθως από φραγμό ψηλών βουνών ή περιορίζονται από τη θάλασσα. Η μεγαλύτερη πεδινή έκταση της Ελλάδας βρίσκεται στην κεντρική Μακεδονία και απαρτίζεται από τις πεδιάδες της Θεσσαλονίκης, των Γιαννιτσών και της Κατερίνης, οι οποίες όμως αποτελούν ουσιαστικά ενιαίο σύνολο, με έκταση 2.616 τ.χλμ. (βλέπε πίνακα πεδιάδων). Από τις υπόλοιπες πεδιάδες της Κοζάνης-Καϊλαρίων και της Φλώρινας είναι υψίπεδα, που βρίσκονται σε ύψος 620-650 μ., του Δομοκού σε ύψος 300μ., των Φαρσάλων και Τρικάλων-Καρδίτσας με υψόμετρο 120μ., ενώ όλες οι άλλες βρίσκονται σε υψόμετρο κάτω από 100μ.

Ποταμοί
Οι ποταμοί της Ελλάδας είναι μικροί, ακολουθούν τη διεύθυνση των κοιλάδων και χύνονται στις ελληνικές θάλασσες. Γενικά αβαθείς και ορμητικοί, κανένας τους δεν είναι πλωτός και μόνο σε ορισμένα σημεία του Έβρου και του Λουδία μπορούν να κυκλοφορήσουν λέμβοι. Οι ελληνικοί ποταμοί μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες λάσπης και έτσι σχηματίζουν συχνά προσχώσεις και δέλτα στις εκβολές τους. Τα νερά τους όμως από το 1952 άρχισαν να χρησιμοποιούνται για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, όπως στον Αχελώο, στον Αλιάκμονα κ.ά. Επίσης αρδεύουν τις γύρω απ` αυτούς πεδινές εκτάσεις και καθιστούν γόνιμο το έδαφός τους. Οι μεγαλύτεροι ποταμοί που διαρρέουν την Ελλάδα είναι ο Έβρος και ο Αξιός. Και οι δύο όμως πηγάζουν έξω από την ελληνική επικράτεια, ο Έβρος από τη Βουλγαρία και ο Αξιός από τα Σκόπια (FYROM). Το μήκος τους μέσα στην Ελλάδα είναι περιορισμένο. Από τους ποταμούς που πηγάζουν μέσα στον ελληνικό χώρο ο μεγαλύτερος είναι ο Αλιάκμονας, που διασχίζει τη Δυτική Μακεδονία και χύνεται στο Θερμαϊκό κόλπο (βλέπε πίνακα ποταμών).

Λίμνες
Οι ελληνικές λίμνες είναι λίγες και μικρές, εκτός από τη Μεγάλη Πρέσπα, η οποία όμως δε βρίσκεται ολόκληρη μέσα στην ελληνική επικράτεια, καθώς μέρος της ανήκει στην Αλβανία και την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας. Η στάθμη των νερών τους δεν είναι σταθερή λόγω των υπόγειων ροών, ενώ πολλές δεν είναι πλωτές σε μεγάλη έκταση. Σε πολλές από αυτές λειτουργούν ιχθυοτροφεία, στα οποία εκτρέφονται κυρίως χέλια και πέστροφες. Οι περισσότερες και μεγαλύτερες βρίσκονται στη Μακεδονία, ενώ υπάρχουν και ορισμένες λιμνοθάλασσες (Αγουλινίτσας, Μεσολογγίου). Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει σοβαρά αποστραγγιστικά έργα στις ελληνικές λίμνες, δύο μάλιστα από αυτές, των Γιαννιτσών και η Κωπαΐδα, έχουν αποξηρανθεί και μεταβλήθηκαν σε καλλιεργήσιμες εκτάσεις. (βλέπε πίνακα λιμνών).

Θάλασσες
Η Ελλάδα βρέχεται από τρία πελάγη της Ανατολικής Μεσογείου: το Αιγαίο, το Ιόνιο και το Κρητικό, σπουδαιότερο από τα οποία είναι το Αιγαίο, γιατί αποτελεί το δρόμο που συνδέει τον Εύξεινο Πόντο με τη Μεσόγειο, καθώς και την Ευρώπη με τη Μικρά Ασία, ενώ είναι διάσπαρτο από μικρά και μεγάλα νησιά. Το Κρητικό πέλαγος, καθώς και το Θρακικό και το Μυρτώο, αποτελούν τμήματα του Αιγαίου.
Το Ιόνιο πέλαγος είναι πιο ομαλό από το Αιγαίο. Τα λίγα νησιά του έχουν διάταξη παράλληλη προς τη δυτική ακτή της ηπειρωτικής Ελλάδας. Το βάθος του πελάγους μέχρι τα νησιά αυτά μόλις που ξεπερνά τα 200 μ. Πέρα όμως από τα νησιά ανοίγεται απότομη και εκτεταμένη υφαλολεκάνη με βάθη που διαρκώς αυξάνονται.
Παραθέτουμε τα μέγιστα βάθη των θαλασσών της Ελλάδας:
α) Φρέαρ Οινουσών: το μέγιστο βάθος 5.090 μ. σημειώνεται σε απόσταση 68 μιλίων νοτιοδυτικά του ακρωτηρίου Ταίναρου. Το βάθος αυτό είναι το μέγιστο της Ελληνικής Τάφρου και της Μεσογείου.
β) Τάφρος Καρπάθου: Μέγιστα βάθη 3.048 μ. και 2.532 μ. νοτιοδυτικά της βορειότερης άκρης της νήσου Καρπάθου. Είναι υφαλοχαράδρα με κατεύθυνση προς τη βορειοανατολική άκρη Σίδερο της Κρήτης και από εκεί προς το μεταξύ της Κρήτης και Θήρας διάστημα. Το μέγιστο βάθος 3.048 μ. βρίσκεται σε απόσταση 40 μιλίων νοτιοανατολικά της άκρης Σίδερο της Κρήτης, ενώ το βάθος των 2.532μ. βρίσκεται σε απόσταση 13 μιλίων βόρεια της νήσου Κάσου.
γ) Τάφρος Βόρειου Αιγαίου. Εκτείνεται μεταξύ Βόρειων Σποράδων και Χαλκιδικής, με μέγιστο βάθος 1.950 μ., 4 μίλια βορειοανατολικά της Σκοπέλου.
δ) Λεκάνη Ρόδου: Βρίσκεται ανατολικά-νοτιοανατολικά της Ρόδου και το μέγιστο βάθος 4.452 μ. σημειώνεται σε απόσταση 49 μιλίων ανατολικά της Ρόδου.

Ακτογραφία
Οι ελληνικές ακτές σχηματίζουν μεγάλο αριθμό χερσονήσων και κόλπων.
α) Χερσόνησοι. Κυριότερη χερσόνησος είναι η Χαλκιδική στο Αιγαίο πέλαγος. Αυτή διαιρείται σε τρεις μικρότερες χερσονήσους: του Αγίου Όρους ή Άθωνος (αρχ. Ακτή), της Κασσάνδρας (αρχ. Παλλήνη) και της Λόγγου (αρχ. Σιθωνία). Η Πελοπόννησος ουσιαστικά είναι και αυτή χερσόνησος, γιατί συνδέεται με τον κορμό της ηπειρωτικής Ελλάδας με τον Ισθμό της Κορίνθου.
β) Κόλποι. Πολυάριθμοι και βαθείς κόλποι σχηματίζονται κατά μήκος των ακτών. Κυριότεροι από αυτούς κατά σειρά από τα ανατολικά όρια της χώρας (Θράκη) είναι ο κόλπος της Αλεξανδρούπολης (Δεδέ Αγάτς), κόλπος που σχηματίζεται στις εκβολές του ποταμού Έβρου, ο κόλπος της Καβάλας, ο Στρυμονικός (Κόλπος Ορφανού) ανάμεσα στη Χαλκιδική και την Ανατολική Μακεδονία, ο κόλπος του Αγίου Όρους (αρχ. Σιγγιτικός) και της Κασσάνδρας (αρχ. Τορωναίος), ανάμεσα στις χερσονήσους της Χαλκιδικής, ο Θερμαϊκός ανάμεσα στη Χαλκιδική και στην Κεντρική Μακεδονία, στον οποίο εκβάλλουν οι ποταμοί Αξιός, Αλιάκμονας, Γαλλικός και Λουδίας, ο Παγασητικός, απέναντι από τη Βόρεια Εύβοια, ο Ευβοϊκός, ανάμεσα στην Εύβοια και τη Στερεά Ελλάδα, ο Μαλλιακός, στο μυχό του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, ο Σαρωνικός μεταξύ Στερεάς και Βορειοανατολικής Πελοποννήσου, ο Κορινθιακός, που αποτελεί θαλάσσια διαχωριστική ζώνη μεταξύ Στερεάς και Πελοποννήσου και επικοινωνεί με το Ιόνιο πέλαγος με τον πορθμό του Ρίου (ελάχιστο πλάτος 1.850μ.) και με το Αιγαίο με τη διώρυγα της Κορίνθου, που ανοίχτηκε το 1893. Η νότια ακτή του Κορινθιακού κόλπου είναι ομαλή, η βόρεια όμως σχηματίζει τρεις μικρότερους κόλπους, της Ιτέας, των Αντικύρων και των Αιγοσθένων.
Η Πελοπόννησος από ανατολικά προς δυτικά επίσης σχηματίζει τους εξής κόλπους: τον Αργολικό, το Λακωνικό, το Μεσσηνιακό, τον Κυπαρισσιακό και τον Πατραϊκό.
Στη Δυτική ηπειρωτική Ελλάδα κυριότερος κόλπος είναι ο Αμβρακικός, ανάμεσα στην Ήπειρο και τη Στερεά. Συνδέεται με το Ιόνιο πέλαγος διαμέσου του πορθμού της Πρέβεζας, που έχει ελάχιστο πλάτος 400μ.
Στην Κρήτη σχηματίζονται τρεις μεγάλοι κόλποι, της Σούδας, του Μιραμπέλλου και της Μεσσαράς. Στη Λέσβο σχηματίζεται ο κόλπος της Καλλονής, στην Κεφαλονιά του Αργοστολίου και στη Ζάκυνθο ο ομώνυμος κόλπος.
Στους κόλπους αυτούς πρέπει να προστεθούν ορισμένα φυσικά λιμάνια και όρμοι, όπως του Πειραιά, του Βαθέος Σάμου, της Μήλου, του Μούδρου και της Πύλου.
γ) Λιμάνια. Από άποψη εμπορικής κίνησης, αλλά και συγκοινωνιακής, τα σημαντικότερα λιμάνια της Ελλάδας είναι i. Του Πειραιά: Είναι ευρύτατο και βαθύ και έχει κατάλληλη είσοδο, ώστε εύκολα να προσορμίζουν σ` αυτό κάθε είδους πλοία, χωρίς να επηρεάζονται από θαλασσοταραχές. Αποτελεί συγχρόνως συγκοινωνιακό κόμβο με πολλά λιμάνια της Ευρώπης και άλλων ηπείρων. ii. Της Θεσσαλονίκης: Είναι το μεγαλύτερο της Βαλκανικής και εξυπηρετεί τις θαλάσσιες συγκοινωνίες πολλών βαλκανικών χωρών, καθώς αποτελεί τη μοναδική έξοδό τους στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Άλλα μεγάλα λιμάνια της χώρας είναι του Βόλου, του Ηρακλείου, της Ρόδου, της Σύρου, της Ελευσίνας, της Καλαμάτας, της Μυτιλήνης, της Καβάλας, της Πρέβεζας κλπ.
δ) Ακρωτήρια. Τα μεγαλύτερα ακρωτήρια είναι το Ρίο, ο Ακρίτας, το Ταίναρο και ο Μαλέας στην Πελοπόννησο, το Άκτιο απέναντι από την Πρέβεζα, το Σούνιο στην Αττική, το Αρτεμίσιο και ο Καφηρέας στην Εύβοια, το Τρίκερι στη Θεσσαλία και ο Άθως στη Χαλκιδική.
ε) Πορθμοί, διώρυγες κ.τ.λ. Οι σημαντικότεροι πορθμοί και διώρυγες είναι οι εξής: ο πορθμός του Ευρίπου με ελάχιστο πλάτος 40 μ., το Στενό του Ρίου-Αντιρρίου με ελάχιστο πλάτος 1.920 μ., η διώρυγα της Λευκάδας με ελάχιστο πλάτος 20 μ. και μήκος 3,4 μίλια, η διώρυγα της Κορίνθου με ελάχιστο πλάτος 21 μ. και μήκος 6,3 χλμ., ο δίαυλος Ηγουμενίτσας με ελάχιστο πλάτος 70 μ. και μήκος 920 μ., ο δίαυλος της Πρέβεζας με ελάχιστο πλάτος 60 μ. και μήκος 2.650 χλμ., ο δίαυλος Ναυστάθμου Σαλαμίνας με ελάχιστο πλάτος 240 μ. και μήκος 1.020 μ. και ο δίαυλος Πόρου Μεγάρων με ελάχιστο πλάτος 200 μ. και μήκος 2.400 μ.

Θαλάσσια ρεύματα
Μεγάλα θαλάσσια ρεύματα δεν παρουσιάζουν οι ελληνικές θάλασσες. Τα κυριότερα από αυτά είναι τα εξής: α) Το ψυχρό ρεύμα του Εύξεινου Πόντου, που προχωρεί κατά μήκος των ανατολικών ακτών της ηπειρωτικής Ελλάδας και εξαφανίζεται στο νότιο Αιγαίο. Από το ρεύμα αυτό επηρεάζεται το κλίμα των ακτών προς το ψυχρότερο και ξηρότερο. β) Το θερμό ρεύμα της Μεσογείου, που διακλαδίζεται προς το Ιόνιο και το Αιγαίο πέλαγος και καθιστά το κλίμα της Νότιας Ελλάδας θερμό και υγρό.

Νησιά
Πολλά νησιά, μεγάλα, μέτρια, μικρά, καθώς και ερημονήσια και βραχονησίδες περιβάλλουν την Ελλάδα. Η συνολική τους επιφάνεια είναι 25.484 τ.χλμ. Το μήκος των ακτών κατανέμεται ως εξής: Ηπειρωτική Ελλάδα 2.699,3 χλμ., Πελοπόννησος 1.378,7 χλμ., Νησιά 10.943 χλμ. Το συνολικό μήκος ακτών είναι 15.021 χλμ.
Το μεγαλύτερο ελληνικό νησί είναι η Κρήτη, που έχει έκταση 8.336 τ.χλμ., όση δηλ. περίπου και η Θράκη.

Θερμές πηγές
Αφθονούν στην Ελλάδα οι θερμές ιαματικές πηγές. Οι σπουδαιότερες απ` αυτές είναι: α) Στη Μακεδονία: των Ελευθερών, της Καβάλας (οξυανθρακικές, αλκαλικές), του Λαγκαδά Θεσσαλονίκης (αλκαλικές, ραδιενεργές), της Νιγρίτας Σερρών (αλκαλικές, ραδιενεργές), του Σέδες Θεσσαλονίκης (θειούχες), του Βελβενδού Κοζάνης (θειούχες), του Σιδηρόκαστρου Σερρών (αλκαλικές, δισανθρακικές), του Ξυνού Νερού Φλώρινας (οξυανθρακικές, αλκαλικές). β) Στη Θράκη: της Σαμοθράκης (θειούχες). γ) Στην Ήπειρο: των Καβασίλων Ιωαννίνων (θειούχες), του Βρωμονερίου Κόνιτσας (θειούχες). δ) Στη Στερεά Ελλάδα: της Βουλιαγμένης Αττικής (χλωρονατριούχες, θειούχες, οξυανθρακικές), της Υπάτης (θειούχες), του Πλατύστομου Φθιώτιδας (οξυανθρακικές, αλκαλικές, σιδηρούχες, θειούχες), των Καμένων Βούρλων Λοκρίδας (ραδιενεργές), της Αιδηψού Εύβοιας (οξυανθρακικές θερμές αλιπηγές), της Αίγινας (αλκαλικές), των Θερμοπυλών Φθιώτιδας (θειούχες) κ.λ.π. ε) Στη Θεσσαλία: του Τσάγεζι (σιδηρούχες, οξυανθρακικές), της Δρανίτσας (θειούχες), του Σμοκόβου Καρδίτσας (αλκαλικές). στ) Στην Πελοπόννησο: των Μεθάνων (οξυανθρακικές, θειούχες), του Λουτρακίου Κορινθίας (αλκαλικές), της Κυλλήνης Ηλείας (θειούχες), του Καϊάφα Ολυμπίας (θειούχες) κ.ά. ζ) Στην Κρήτη: της Λέντας Ηρακλείου (αλκαλικές). η) Στα νησιά του Αιγαίου: της Θερμής Λέσβου (αλκαλικές, θειούχες, σιδηρούχες), του Πολυχνίτου Λέσβου (αλκαλικές), της Κεράμου Χίου (θειούχες, αλκαλικές), της Κουρνού Λήμνου (θειούχες). θ) Στις Κυκλάδες: της Κύθνου (θερμές, σιδηρούχες και ιωδοβρομιούχες αλιπηγές), της Σάριζας Άνδρου (οξυανθρακικές, χλωρονατριούχες).
Οι θερμότερες απ` αυτές είναι του Πολυχνίτου Λέσβου (87° C). Της Αιδηψού κυμαίνονται μεταξύ 65°C-78° C. Οι πιο ραδιενεργές είναι των Καμένων Βούρλων.

Χλωρίδα
Χαρακτηριστικά μεσογειακή χώρα η Ελλάδα, είναι πλούσια σε αειθαλή και σκληρόφυλλα δέντρα και θάμνους και σε αρωματικά φυτά. Το σύνολο του φυτικού κόσμου της ανέρχεται σε 4.045 είδη, από τα οποία κυριαρχούν η ελιά, η λεύκα, ο πλάτανος, το κυπαρίσσι, η συκιά, η δάφνη, το πεύκο, το έλατο, η δρυς, η καστανιά, τα εσπεριδοειδή, η άμπελος, η χαρουπιά κ.ά. Πολυάριθμα είναι τα είδη των λουλουδιών, από τα οποία τα περισσότερα καλλωπιστικά, ανθοκομικά και καρποφόρα έχουν εισαχθεί από άλλες χώρες, όπως ο λωτός (Ν Ασία), η αροκάρια (Νήσοι Νόρφολκ), το γιασεμί (Μαλαισία), η ορτανσία (Κίνα), ο υάκινθος (Κεντρική Αμερική), ο βασιλικός, η μαντζουράνα κ.ά. Τέλος στη χώρα φύονται πάνω από 1.200 συνολικά ενδημικά είδη, τα περισσότερα από τα οποία στην Κρήτη, τις Κυκλάδες και το Άγιο Όρος.

Πανίδα
Ο ζωικός κόσμος της Ελλάδας έχει μεσογειακό χαρακτήρα, με πολυπληθέστερα τα παραθαλάσσια και θαλάσσια ζώα. Έχουν καταμετρηθεί 50 είδη θηλαστικών, 362 πτηνών, 300 είδη ψαριών και πολλά άλλα θαλάσσια είδη και ερπετά. Γενικά έχουν καταγραφεί 1.500 είδη ζώων.
Η επέκταση της ανθρώπινης δραστηριότητας έχει περιορίσει πολύ την άγρια πανίδα: τα άγρια ζώα, όπως ο λύκος, η αρκούδα, το αγριογούρουνο, το ελάφι, το αγριοκάτσικο και το τσακάλι, είναι σπάνια σήμερα. Από τα ήμερα συνήθη είναι τα πρόβατα, τα ιπποειδή, τα βοοειδή, οι κατσίκες και διάφορα άλλα κατοικίδια.
Τα πτηνά είναι κυρίως αποδημητικά (χελιδόνια, αγριόπαπιες, ερωδιοί, πελαργοί, ορτύκια, τρυγόνια κ.α.). Υπάρχουν όμως και ενδημικά αρπακτικά (γύπας, αετός, γεράκι, κουκουβάγια) και αλεκτοροειδή. Ιδιαίτερα αφθονούν τα είδη των ερπετών.

περισσότερα

Παρόμοιοι Προορισμοί

Με μια ματιά

Αναρρίχηση σε πανύψηλα επιβλητικά βράχια· καταδύσεις σε έναν βυθό που αποκοιμούνται πανάρχαια ναυάγια· μαγευτικά σπήλαια· υπέροχες παραλίες· γραφικοί νησιώτικοι οικισμοί… Αυτή είναι η Κάλυμνος: ένας συναρπαστικός προορισμός που προσφέρει περισσότερα από όσα φαντάζεστε!

Χάρτης Ταξιδιού Κάλυμνος