fb

Πληροφορίες για: Νότια Αφρική

Νότιος Αφρική
"Όλος ο κόσμος σε μία χώρα" είναι το μότο που χρησιμοποιεί η χώρα για την προβολή της, κάτι που δεν απέχει βέβαια και πολύ από την πραγματικότητα. Το Kruger είναι το μεγαλύτερο πάρκο της Νοτίου Αφρικής, όμως υπάρχουν πολλά ιδιωτικά πάρκα τόσο κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ όσο και στη νότια ακτή, αλλά και κατά μήκος των δυτικών συνόρων του Κρούγκερ.

 

Ο πατέρας της δημοκρατίας, Νέλσον Μαντέλα
Για 20 χρόνια τέθηκε επικεφαλής στη μεγάλη εκστρατεία κατά της ρατσιστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής. Ήταν ο πρώτος έγχρωμος, δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής. Πριν εκλεγεί πρόεδρος, ήταν από τους επικεφαλής του κινήματος κατά του Απαρτχάιντ και ενεργό μέλος του ANC. Φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών. Ο Νέλσον Μαντέλα αποφυλακίστηκε το Φεβρουάριο του 1990, αφού ο πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ αναγνώρισε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο και ανέστειλε τις εκτελέσεις. Ο Νέλσον Μαντέλα αμέσως παρότρυνε τις ξένες δυνάμεις να μην ελαττώσουν την πίεση που ασκούσαν στη νοτιοαφρικανική κυβέρνηση για συνταγματική μεταρρύθμιση. Η απελευθέρωσή του το 1990 σημάδεψε την απαρχή θεμελιακών αλλαγών στο Νοτιοαφρικανικό κράτος, που οδήγησαν στην πτώση του ρατσιστικού του καθεστώτος. Το 1993 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης που το μοιράστηκε με τον τότε πρόεδρο Φρεντερίκ Ντε Κλερκ. Το 1994 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής σε εκλογές που επιτράπηκε να ψηφίσουν λευκοί και μαύροι.

Ιστορικά στοιχεία
Η Νότια Αφρική ως εθνική οντότητα βίωσε μια εντελώς διαφορετική εξελικτική πορεία από άλλα αφρικανικά έθνη, η οποία διαμορφώθηκε κυρίως στη βάση δύο βασικών παραγόντων:
• Η μετανάστευση από την Ευρώπη πλησίασε επίπεδα που ποτέ δεν εμφανίστηκαν σε άλλες αφρικανικές κοινότητες.,
• Γεωλογικά διακρίνεται για τον μεγάλο ορυκτολογικό πλούτο της, γεγονός που προσήλκυσε το ενδιαφέρον της Δύσης, ιδιαίτερα κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου.
Το αποτέλεσμα των παραπάνω υπήρξε η διαμόρφωση ενός πολυφυλετικού κράτους με τον μεγαλύτερο πληθυσμό Εγχρώμων, Ευρωπαίων και Ασιατών σε όλη την Αφρική. Οι μαύροι Νοτιοαφρικανοί διαμορφώνουν το 75% του συνολικού πληθυσμού. Οι φυλετικές διαμάχες μεταξύ της λευκής μειονότητας και της μαύρης πλειοψηφίας έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία και την πολιτική της Νότιας Αφρικής, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά στο απαρτχάιντ, που θεσμοθετήθηκε το 1948 από το νοτιοαφρικανικό Εθνικό Κόμμα, αν και οι φυλετικές διακρίσεις προϋπήρχαν. Οι νόμοι που καθόρισαν το απαρτχάιντ ως εσωτερική πολιτική του κράτους άρχισαν να φθίνουν το 1990,μετά από μακρό και βίαιο αγώνα της μαύρης πλειοψηφίας και ορισμένων, λευκών (π.χ. Αντρέ Μπρινκ και Λευκή Ξερή Εποχή) έγχρωμων και ινδών Νοτιοαφρικανών. Η Νότια Αφρική αναφέρεται συχνά ως Έθνος Ουράνιο Τόξο -όρος που επινοήθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Ντέσμοντ Τούτου και χρησιμοποιήθηκε από τον τέως πρόεδρο Νέλσον Μαντέλα ως μεταφορά για την περιγραφή της πολυπολιτισμικής απάντησης στον ρατσισμό και την ξενοφοβία της ιδεολογίας του απαρτχάιντ.


Ποικίλες ομορφιές, για όλα τα γούστα
Αντίθετα με το όνομά της, η Νότια Αφρική  είναι ίσως η λιγότερο "αφρικανική" χώρα από τις υπόλοιπες της «μαύρης» Ηπείρου. Οι πόλεις, μοντέρνες καθαρές με φαρδείς δρόμους και υπέροχα σπίτια αποικιακού ρυθμού θα ήταν ένας αστικός παράδεισος αν δεν περιβάλλονταν από τα townships, από τα χαμόσπιτα και ενίοτε παράγκες των λιγότερο ευνοημένων.  Το τοπίο και τα χρώματα μεσογειακά,   με αρχέγονα βουνά, πεπλατυσμένα στο επάνω μέρος τους από τη διάβρωση, να διατρέχουν  άλλοτε εύφορες εκτάσεις με αμπελώνες και οπορωφόρα και άλλοτε ερήμους  από πέτρα και άμμο.  Η ατελείωτη ακτογραμμή φλερτάρει με τους 2 ωκεανούς που βρυχώνται στα γρανιτένια βράχια της, αφήνοντας τεράστιες αμμώδεις παραλίες ανάμεσά τους.  Για τους δραστήριους υπάρχουν άπειρες δυνατότητες από (ασφαλή) πεζοπορεία στα εθνικά πάρκα, παρατήρηση ζώων και πουλιών, εκδρομές με άλογα, καταδύσεις (με ή χωρίς καρχαρίες), surfing, canoeing, rafting και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους σας. Οι λιγότερο δραστήριοι θα εκτιμήσουν τις δοκιμές κρασιών στις φάρμες, τα ατμοσφαιρικά καφέ κοντά στη θάλασσα και τα εξαιρετικά εστιατόρια.

Κέιπ Τάουν

Το Κέιπ Τάουν, η πόλη του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας, βρίσκεται στο νότιο άκρο της Αφρικής, στο σημείο όπου ο Ατλαντικός Ωκεανός συναντά τον Ινδικό και αποτελεί κορυφαίο προορισμό κάθε ταξιδιού στη Νότια Αφρική. Η φυσική ομορφιά του, το καθιστά ως μία από τις πιο ελκυστικές πόλεις του κόσμου, με εντυπωσιακές παραλίες, αμπελώνες, αλλά και με το βουνό Table, να δεσπόζει πάνω από την πόλη. Είναι μια από τις πιο πολυπολιτισμικές πόλεις στην Αφρική και φημίζεται για την κοινωνική ανοχή της. Το προστατευόμενο πάρκο του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας βρίσκεται 70 χλμ. νότια από το κέντρο της πόλης και αξίζει να το επισκεφτείτε.

Γιοχάνεσμπουργκ

Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι η μεγαλύτερη και πλέον πυκνοκατοικημένη πόλη στη Νότια Αφρική. Η πόλη ονομάζεται και "Jo'burg", "Jozi" η "JHB" από τους Νοτιοαφρικανούς , το δε Πατριαρχείο Αλεξανδρείας , προκειμένου να ονομάσει τη Μητρόπολη της περιοχής χρησιμοποιεί τον όρο Ιωαννούπολις . Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Γκαουτένκ η πλουσιότερη επαρχία της Νότιας Αφρικής, και η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή νότια της Σαχάρας. Η πόλη είναι μια από τις 40 μεγαλύτερες μητροπολιτικές περιοχές στον κόσμο. Το Γιοχάνεσμπουργκ δεν ειναι πρωτεύουσα της χώρας αλλά στεγάζει το νοτιοαφρικανικό συνταγματικό δικαστήριο - το ανώτατο δικαστήριο της Νότιας Αφρικής. Το Γιοχάνεσμπουργκ είναι το κέντρο του εμπορίου χρυσού και διαμαντιών. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ο πληθυσμός της πόλης είναι περισσότερο από τρία εκατομμύρια. Μεγάλος αριθμός Ελλήνων υπάρχει στην πόλη από το 1895. Σημαντικά αξιοθέατα στην περιοχή είναι τα:

  • Εμπορικό Κέντρο Carlton
  • Πλατεία Νέλσον Μαντέλα
  • Πύργος Hillbrow
  • Περιοχή Hillbrow
  • Μουσείο του Άπαρτχαιντ
  • Πάρκο των Λιονταριών
  • Εθνικό Πολεμικό Μουσείο

 

Νησί Robben

Το νησί Robben αποτελεί μία από τις σημαντικότερες σελίδες στην Ιστορία της χώρας. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός ανεφοδιασμού από την Ολλανδική Εταιρία των Ανατολικών Ινδιών, στη συνέχεια έγινε άσυλο για λεπρούς και, τέλος, τόπος εξορίας και φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους. Εδώ έμεινε φυλακισμένος 27 χρόνια ο Νέλσον Μαντέλα, πριν απελευθερωθεί και γίνει πρόεδρος της χώρας. Μικρά τουριστικά πλοιάρια (Robben Island ferries) συνδέουν το Κέιπ Τάουν με το «Αλκατράζ της Νοτίου Αφρικής», όπου πραγματοποιούνται οργανωμένες ξεναγήσεις στους χώρους των φυλακών από πρώην πολιτικούς κρατούμενους. Το νησί Robben περιλαμβάνεται από το 1999 στη λίστα των Μνημείων της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO.

Ντουρμπάν

Μαζί με τα προάστια της αποτελεί το μητροπολιτικό δήμο του eThekwini, έναν από τους 11 που αποτελούν την επαρχία KwaZulu-Natal. Η πόλη είναι γνωστή σαν το πιο πολυσύχναστο λιμάνι στην Αφρική αλλά και ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός χάρη στο θερμό, υποτροπικό κλίμα και τις παραλίες της. Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 η πόλη έχει πληθυσμό 3,2 εκατομμύρια κατοίκους. Η περιοχή που καλύπτει η πόλη είναι 2.292 km² και είναι σχετικά μεγαλύτερη από την περιοχή που καλύπτουν οι άλλες Αφρικανικές πόλεις, με αποτέλεσμα μια συγκριτικά χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού (1.460 κάτοικοι ανά τετρ.χιλιόμετρο). Οι ινδικές και αποικιακές επιρροές είναι έκδηλες σε αυτήν την παραθαλάσσια πόλη της Νότιας Αφρικής. Αυτό το κράμα πολιτισμών και αρχιτεκτονικής κάνει το Ντουρμπάν να ξεχωρίζει σε ολόκληρη την ήπειρο. Η περιοχή Γκόλντεν Μάιλ στο Ντουρμπάν είναι ένας προορισμός ιδανικός για οικογένειες, σέρφερ και λάτρεις του ψαρέματος, αφού προσφέρει φυσική ομορφιά αλλά και μοντέρνες ανέσεις. 

Πρετόρια

Η Πρετόρια είναι πόλη στη Νότιο Αφρική, στην επαρχία Γκάουτενγκ στην περιοχή Τράνσβααλ. Αποτελεί μια από τις τρεις πρωτεύουσες της Ν. Αφρικής και συγκεκριμένα την εκτελεστική και de facto πρωτεύουσα της χώρας. Η Πρετόρια ανήκει διοικητικά στον μητροπολιτικό δήμο Τσβέιν. Ιδρύθηκε το 1855 από τον Μαρτίνους Πρετόριους και το αρχικό της όνομα ήταν Πρετοριάνα Φιλαδέλφεια. Η πόλη έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια του πολέμου των Μπόερς. Τα κτήρια της Πρετόρια αντικατοπτρίζουν ποικίλες αρχιτεκτονικές επιρροές και στυλ, δημιουργώντας ένα μοναδικό αστικό τοπίο. Στην Πρετόρια ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει το μνημείο  Voortrekker, τον εθνικό ζωολογικό κήπο με την άγρια πανίδα του , καθώς και τον εθνικό βοτανικό κήπο με την σπάνια χλωρίδα του. Τέλος, για τους λάτρει των τεχνών , υπάρχει η γκαλερί τέχνης που φιλοξενεί μοναδικά αριστουργήματα.

Τανζανία, θάλασσες από γρασίδι, νησιά από κοράλλια

Το Serengenti είναι το μεγαλύτερο και διασημότερο για τα αεικίνητα κοπάδια μεταναστευτικών άγριων ζώων, για τις ζέβρες, τα λιοντάρια και πολλά άλλα είδη της άγριας πανίδας. Η απόδραση στο Serengeti μπορεί εύκολα να συνδυαστεί με επισκέψεις σε τρία υπέροχα πάρκα: της Λίμνης Manyara (ελέφαντες, φλαμίνγκο και λιοντάρια που σκαρφαλώνουν στα δέντρα), του διάσημου Ngorongoro, στον κρατήρα του ομώνυμου ηφαιστείου (λιοντάρια, μαύροι ρινόκεροι και οι μεγαλύτεροι ελέφαντες με δύο χαυλιόδοντες που έχετε δει) και του Terangire (ένα τεράστιο πάρκο γεμάτο με δέντρα μπαομπάμπ και πάρα πολλούς ελέφαντες).

 

Ζάμπια, η Αφρική όπως ήταν στο παρελθόν

Πολύ διαφορετική είναι η Ζάμπια. Μαζί με τη γειτονική Ζιμπάμπουε μοιράζεται την άγρια ζωή της κοιλάδας του ποταμού Ζαμβέζη και το εντυπωσιακό θέμα των καταρρακτών Βικτώρια. Το καλύτερο σαφάρι στη Ζάμπια είναι στην περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Luangwa, με ιπποπόταμους, βουβάλια, ελέφαντες, λιοντάρια και καμηλοπαρδάλεις, ενώ στις οι όχθες του υπάρχει πυκνή βλάστης. Στα πάρκα της περιοχής αυτής γίνονται περιπατητικά σαφάρι. Υπάρχουν λόντζ βαθιά στη χώρα των λιονταριών, στο νότιο Luangwa, εκεί που βρίσκεται η πραγματική Αφρική, η Αφρική όπως ήταν στο παρελθόν, άγρια και αχαρτογράφητη.

 

Μποτσουάνα: όαση για όλα τα πλάσματα, μικρά ή μεγάλα

Το Εθνικό Πάρκο Chobe, στη βόρεια Μποτσουάνα, έχει όλα χρειάζονται οι ελέφαντες: πολλά δέντρα, πολύ χώρο και πολύ νερό από τον όμορφο ποταμό Τσόμπε.

Αλλά το πιο εντυπωσιακό από όλα τα πάρκα της Αφρικής είναι αυτό του Δέλτα του ποταμού Okavango. Ο ποταμός αυτός δεν εκβάλει σε κάποια θάλασσα, αλλά δημιουργεί το Δέλτα του καθώς σβήνει στην έρημο Καλαχάρι, δημιουργώντας μια θαυμάσια όαση από φοινικόδεντρα, κρινάκια του νερού, εκτενείς κοιλάδες και κρυστάλλινα κανάλια, που εκτείνονται σε περισσότερα από 20.000 km2.

Εδώ θα θαυμάσετε λιοντάρια, λεοπαρδάλεις, λεοπαρδάλεις, τσιτάχ, άγρια σκυλιά κλπ. Άλλες διαδρομές γίνονται με αυτοκίνητο, άλλες με τα πόδια και άλλες με τα mokoros - τα παραδοσιακά κανό για τη διάσχιση του ποταμού.

Για αλλαγή του σκηνικού, κατευθυνθείτε σε μια όαση της ερήμου, για απολιθώματα, ύπνο κάτω από τα αστέρια και οδήγηση ποδηλάτων πάνω στα "τηγάνια αλατιού", σε τεράστιες αλυκές, που φθάνουν σε μέγεθος την Ελβετία.

Ναμίμπια: η γη των μεγάλων εκτάσεων

Το μεγαλύτερο μέρος της χώρας είναι έρημος. Η Ναμίμπια μοιάζει περισσότερο με τον Άρη παρά με τον δικό μας, υδάτινο πλανήτη. Στο Damaraland μπορεί κανείς να ανακαλύψει σπάνιους ελέφαντες της ερήμου και μαύρους ρινόκερους. Στο Εθνικό Πάρκο Etosha θα θαυμάσετε τα "Μεγάλα Πέντε", αλλά και καμηλοπαρδάλεις, ζέβρες και κόκκινες αντιλόπες, ενώ σε κανένα άλλο μέρος δεν θα βρεθείτε τόσο κοντά σε τσιτάχ. Στη Ναμίμπια ωστόσο, περισσότερο εντυπωσιάζει και ξεχωρίζει το τοπίο παρά στα ζώα. Στο ορεινό καταφύγιο Sossusvlei Mountain Lodge ξυπνάς για να θαυμάσεις δίνες, σωρούς άμμου σε χρώμα κόκκινο, ενώ στην ακτή των Σκελετών (Skeleton Coast), φώκιες κυλιούνται στην παραλία που είναι διάσπαρτη από ναυάγια πλοίων και οι καφέ ύαινες αφήνουν τις πατημασιές τους σε βυσσινί αμμουδιές, όπου ο κάθε κόκκος άμμου είναι μια μινιατούρα βαθυκόκκινου πολύτιμου λίθου.

Κένυα: η γη των Μασάι

Στην Κένυα υπάρχουν πολλά πάρκα που μπορεί να κανείς επισκεφθεί, όπως

  • Το πάρκο της Λίμνης Νακούρου, στις όχθες της οποίας βρίσκουν καταφύγιο τα περίφημα ροζ φλαμίνγκο.
  • Το πάρκο Maasai Mara, που αποτελεί προέκταση του εθνικού δρυμού Σερενγκέτι, το σκηνικό όπου γυρίστηκε η κινηματογραφική επιτυχία "Πέρα από την Αφρική". Εδώ πρωταγωνιστούν καμηλοπαρδάλεις, που παρά το ύψος τους, τρέχουν σα να χορεύουν, ζέβρες, γαζέλες, ελέφαντες και βουβάλια που απολαμβάνουν τη λάσπη στο βάλτο Musiara, λιοντάρια και τσιτάχ, αλλά και σπάνιοι λευκοί ρινόκεροι. Εδώ βρίσκεται και η ξεχωριστή φυλή των Masai Mara, με τους ανεξάρτητους και περήφανους ανθρώπους της, που τηρούν με αυστηρότητα τα τελετουργικά της φυλής τους.
  • Άλλα πολύ σημαντικά πάρκα στο δρόμο για τη Μομπάσα είναι το Αμποσέλι και το δυτικό και ανατολικό Τσάβο.
Εμπειρίες ζωής
  • Κάντε White water rafting ή bungee jumping στους καταρράκτες Βικτόρια καθώς και πτήση με αεροπλάνο πάνω από τους καταρράκτες αυτούς, απολαμβάνοντας τα άγρια ζώα να τρέχουν σε κοπάδια.
  • Κάντε πτήση με αερόστατο πάνω από τις πανέμορφες εκτάσεις της ερήμου της Ναμίμπια, κάντε κατάβαση του ποταμού με κανό, πλάι στους ελέφαντες που παίρνουν το μπάνιο τους στη Μποτσουάνα και διανυκτέρευση σε πολυτελείς σκηνές με θέα τους ιπποπόταμους.
  • Κάντε σαφάρι με καμήλες στην έρημο της Κένυας και στα όρη Matthews και Ndoto.

 

Ειδικά Λοντζ

Εκτός από τα κλασσικά λόντζ των πάρκων της Αφρικής, υπάρχουν και ιδιαίτερα που προτείνει το Versus Exclusive, όπως:

Το Swala Lodge, με 9 σουίτες και βιβλιοθήκη, σε μια απομακρυσμένη γωνιά του πάρκου Tarangire της Τανζανίας.

Το Selati Camp στη Νότια Αφρική με 8 σουίτες - ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο. Το Earth Lodge στη Νότια Αφρική με 13 σουίτες, στο μεγάλο εθνικό πάρκο Shabi Shabi, το πιο οικολογικό και ταυτόχρονα το πιο σύγχρονο και πολυτελές, σε όλη την Αφρική.

Το Chiefs Camp στη Μποτσουάνα, στο Moremi Park, όπου οι ελάχιστοι επισκέπτες έχουν την αίσθηση της πραγματικής απομόνωσης, καθώς η κοντινότερη ανθρώπινη παρουσία είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά.

Το Kusini Lodge στην Τανζανία, με 9 σουίτες, στο εθνικό πάρκο Serengeti, είναι μοναδικό, ενσωματωμένο με το περιβάλλον - ένα από τα ομορφότερα στον πλανήτη μας.

Το Olonana Lodge στην Κένυα, ταυτόσημο της κομψότητας, στις όχθες του ποταμού Mara κοντά σε χωριά της φυλής Masai.

Το Stanley Camp στη Μποτσουάνα, στο Δέλτα του Οκαβάνγκο, με πολυτέλεια και σημασία στη λεπτομέρεια.

 

Ναμίμπια

• Η Ναμίμπια είναι μια χώρα πολύ ασφαλής. Δεν υπάρχουν επικίνδυνες ζώνες και δεν χρειάζεται να κάνετε εμβόλια. Αυτά και μόνο την καθιστούν έναν ιδιαίτερα ελκυστικό προορισμό.

• Διαθέτει τουριστικές υποδομές που θα ζήλευαν πολλές χώρες. Μπορεί να ζήσεις ένα σαφάρι 4x4 ή μια ατελείωτη χωμάτινη διαδρομή, το γνωστό και ως αφρικανικό μασάζ, μπορεί να αναμετριέσαι με τα όριά σου, στο τέλος της ημέρας όμως στο λοντζ σε περιμένει ένα δείπνο-γαστριμαργική πανδαισία και ένα αποικιακού στυλ διακοσμημένο δωμάτιο, με σεντόνια που τρίζουν από καθαριότητα.

• Eco paradise. Το 40% της Ναμίμπια έχει επισήμως ανακηρυχθεί προστατευόμενη περιοχή, ενώ η ακτογραμμή του Ατλαντικού θεωρείται το μεγαλύτερο Εθνικό Πάρκο της Αφρικής και το όγδοο μεγαλύτερο στον κόσμο!

• Έχει μόνο δύο εκατομμύρια κατοίκους. Δεν είναι περίεργο ότι μπορεί να οδηγείς επί ώρες χωρίς να δεις ούτε ένα αυτοκίνητο, έναν άνθρωπο ή έστω κάποιο σημάδι ανθρώπινης ζωής.

• Ναμίμπια στη γλώσσα των Βουσμάνων σημαίνει «Η χώρα όπου δεν υπάρχει τίποτα».

• H περιοχή Σοσουσβλέι είναι η πατρίδα των πιο υψηλών ανάγλυφων αμμόλοφων στον κόσμο που μπορεί να φτάνουν και τα 400 μ.

• Άλλο μοναδικό φαινόμενο που απαντάται εδώ είναι η τοπική ομίχλη πάνω από τις θίνες της άμμου.

• Το επόμενο μέρος που μπορεί να συναντήσει κανείς ομίχλη πάνω από μία έρημο είναι... ο πλανήτης Άρης!

• Siloh Wildlife Sanctuary ονομάζεται το υπέροχο καταφύγιο για την περίθαλψη και προστασία τραυματισμένων ρινόκερων και ελεφάντων που ίδρυσε το 2017 η Αντζελίνα Τζολί προς τιμήν της κόρη της Σιλό (Siloh), η οποία γεννήθηκε στη Ναμίμπια.

• Μόλις το 1990 η Ναμίμπια απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Νότια Αφρική.

Επιπλέον γνώσεις:

Βιβλία:
• «Africa, Sebastiao Salgado», εκδόσεις Taschen.
• «Tippi: My book of Africa», της Τιπί Ντεγκρέ, το κορίτσι των Γάλλων κινηματογραφιστών, που μεγάλωσε στη ζούγκλα της Ναμίμπια σαν θηλυκός Μόγλης, μοιράζεται τις σκέψεις και τα συναισθήματά της για τα ζώα και την Αφρική. Εκδόσεις Amazon.
• «The sheltering desert», του Χένο Μάρτιν.
• «A history of Namibia», της Μάριον Γουάλας.
• «Namibia: The beautiful landscape», του Μάριο Βιδόρ.

 

Η έρημος, η Ακτή των Σκελετών, οι Χίμπα, η άγρια αφρικανική ζωή… και εσείς!

Στο καψαλισμένο τοπίο της ερήμου Ναμίμπ, το χρυσαφένιο φως της αυγής φωτίζει πρώτα τις κορυφές των νεκρών αλωνίδων που τα σκελετωμένα κλαδιά τους δείχνουν τον ουρανό. Στη συνέχεια κατεβαίνει στους κορμούς τους και συνεχίζει όπως κάθε πρωί στα 600 χρόνια της ύπαρξής τους μέχρι να φτάσει στη σκαμμένη από την ανομβρία νεκρή επιφάνεια της «Νεκρής Όασης» (Deadvlei) και τότε, καθώς το φως του ήλιου παραμερίζει το πέπλο της σκιάς και σαρώνει τη λεκάνη της αλλοτινής λίμνης, τα πάντα μοιάζουν να επιταχύνουν. Η αντίθεση ανάμεσα στο ραγισμένο λευκό του της «Νεκρής Όασης» και στις κόκκινες αμμοθίνες που την περιβάλλουν είναι απόλυτη. Υπάρχει πράγματι μια ευδιάκριτη γραμμή, εκεί που τελειώνει το ένα και αρχίζει το άλλο…
Ο ανήσυχος ταξιδευτής θα μαγευτεί δίχως αμφιβολία από τη μαύρη αυτή «καλλονή» με τις άφθονες αποχρώσεις της άμμου. Ηθελημένα θα του κοπεί η ανάσα όταν αντικρίσει το υπαίθριο… ατελιέ της σκληρής ερήμου που ρούφηξε τα πάντα και μας έδωσε τη «Νεκρή Όαση». Θα αποκωδικοποιήσει τον ήχο που κάνει ο αέρας όταν σφυρίζει μέσα από τις θίνες. Θα ζυγίσει μέσα του την παγωμένη δροσιά του Ατλαντικού που φιλά ηδονικά τη φλογισμένη έρημο Ναμίμπ σε μια συνεύρεση μοναδική....
Υπνωτισμένοι από την απόκοσμη ομορφιά, παίρνουμε κιάλια και φωτογραφικές μηχανές για να «αποθηκεύσουμε» για πάντα στον σκληρό δίσκο της μνήμης μας τους πραγματικούς πρωταγωνιστές αυτού του ταξιδιού, μία από τις αρχαιότερες φυλές του πλανήτη, τους περήφανους Χίμπα, που βάφουν πρόσωπα και μαλλιά με κόκκινο πηλό και που μας τιμούν βάζοντάς μας έστω και για λίγες ώρες μέσα στη ζωή τους, ενώ με τα τζιπ οργώνουμε τις ατέρμονες εκτάσεις του Πάρκου Ετόσα: λιοντάρια, ελέφαντες, τσίτα, γκνου, γαζέλες, ζέβρες, καμηλοπαρδάλεις, φλαμίνγκο μάς γνέφουν αφήνοντάς μας να διασχίσουμε την άγονη γη τους. Ζώα και πουλιά που δεν τα χωρά ο νους.

Και η σουρεάλ περιπέτεια συνεχίζεται… Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που ανακάλυψαν τη χώρα στις αρχές του 19ου αι. ήταν Γερμανοί ιεραπόστολοι. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί δρόμοι έχουν γερμανικά ονόματα, ενώ δίπλα στις τσίγκινες καλύβες μπορείς να βρεις αυθεντικές βαυαρικές μπιραρίες με λουκάνικα bratwurst και ξινολάχανο.
Οι περισσότεροι ταξιδιώτες δεν γνωρίζουν πολλά για αυτό το νοτιοδυτικό άκρο της Αφρικής. Αν πεις Ναμίμπια, μπορεί να μη θυμούνται ούτε πού βρίσκεται στον χάρτη. Τρίτη πιο αραιοκατοικημένη χώρα του πλανήτη, περίμενε καρτερικά τη σειρά της, αρκούμενη σε ρόλο κομπάρσου ως συνοδευτικό διήμερο ταξίδι δίπλα στις ναυαρχίδες του τουρισμού: Νότια Αφρική και Μποτσουάνα. Κάπως έτσι πρόλαβε να γλιτώσει από το αδηφάγο στόμα του μαζικού τουρισμού. Στο μεσοδιάστημα γιόρτασε την ανεξαρτησία της, το 1990, ωρίμασε κοινωνικά και οικολογικά.
Και ό,τι της λείπει σε ανθρώπους και νούμερα, τα καλύπτει με τον υπερπληθυσμό των άγριων περήφανων ζώων, τη θερμή φιλοξενία και τα ζεστά χαμόγελα των κατοίκων της. Αν φέτος θέλετε να κάνετε ένα ταξίδι που θα το θυμάστε σε όλη σας τη ζωή, καλώς ήρθατε στη Ναμίμπια!

...

περισσότερα

Μποτσουάνα, η Ελβετία της Αφρικής

Αραιοκατοικημένη από ανθρώπους, αλλά με έναν ασύλληπτο συνωστισμό άγριων ζώων, παραμυθένιων ψαριών και πτηνών, η Μποτσουάνα βρίσκεται σφιχταγκαλιασμένη γεωγραφικά με τη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε και τη Νότια Αφρική. Προτεκτοράτο της Βρετανίας μέχρι το 1885, τραβάει πλέον τον δικό της δρόμο ανάπτυξης, βασισμένη στα διαμάντια και στον τουρισμό, και θεωρείται ως μία από τις πλέον εύπορες χώρες του αφρικανικού κόσμου.
Έχει μέγεθος όσο και η Γαλλία, μόνο που το 85% της χώρας καλύπτεται από την έρημο Καλαχάρι. Στο υπόλοιπο 15% ζουν ειρηνικά μόλις 2,3 εκατομμύρια άνθρωποι διαφορετικών φυλών. Αυτό το ειρηνικά έχει πραγματικά τεράστια σημασία για μια αφρικανική δημοκρατία. Τα τύμπανα του πολέμου έχουν πολύ καιρό να ηχήσουν στη χώρα αυτή, γι’ αυτό και πολλοί τη συγκρίνουν με την Ελβετία.
Ένα ταξίδι-σταθμός στη γνωριμία μας με τη φύση και το αυθεντικό αφρικανικό στοιχείο. Ο μεγάλος ποταμός Οκαβάνγκο δεν εκβάλλει στον ωκεανό όπως οι περισσότεροι ποταμοί, αλλά διεισδύει μέσα στην έρημο Καλαχάρι και απλώνεται σε μια τεράστια επίπεδη περιοχή, όπου το νερό του σκορπίζεται σαν ιστός αράχνης προς όλες τις κατευθύνσεις και απορροφάται σιγά σιγά από τη γη, δημιουργώντας μια όαση που λέγεται δέλτα του Οκαβάνγκο.
Η βλάστηση οργιώδης, ενώ μέσα στο δέλτα υπάρχουν δεκάδες νησιά, χωριουδάκια, κανάλια και λίμνες, όπου ζουν ασύλληπτα για τη φαντασία πουλιά, ψάρια και ζώα. Η στάθμη του αυξομειώνεται σε εξαμηνιαίους κύκλους, κάνοντας τα νησιά να εξαφανίζονται κάτω από τα νερά κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και να επανεμφανίζονται τον χειμώνα προκαλώντας την αντίστοιχη μετανάστευση των ζώων. Ας γνωρίσουμε όμως από κοντά το σμαραγδένιο αυτό κόσμημα στο αφρικανικό ανάγλυφο, πραγματικό θαύμα της φύσης.

...

περισσότερα

Κέιπ Τάουν, ένα ταξίδι φετίχ!

Σύμφωνα με τους New York Times είναι ο Νο 1 ταξιδιωτικός προορισμός παγκοσμίως τον οποίο πρέπει να επισκεφθείς. Και όχι άδικα. Το Κέιπ Τάουν είναι μια πανέμορφη πόλη, χτισμένη πάνω στη θάλασσα, με εντυπωσιακή φύση και με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Επίσης φημίζεται για την καταπληκτική κουζίνα της (ψάρια, ψητά κρεατικά, λαχταριστά φρούτα και λαχανικά), για το κρασί της (οι αμπελώνες στη γύρω περιοχή είναι περίφημοι και οι τιμές πολύ λογικές) και για τη διασκέδαση πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Ο κόσμος είναι κεφάτος και πολύ ευχάριστος, ίσως σ’ αυτό βοηθάει και το εξαιρετικό κλίμα.
Ας πούμε όμως λίγα λόγια για το μοναδικό αυτό ακρωτήρι της Νοτιονατολικής Αφρικής. Κατ’ αρχάς είναι η πρώτη πόλη που καταλήφθηκε από αποίκους κάτω από τη Σαχάρα. Ιδρύθηκε από τους Ολλανδούς το 1652 ως σταθμός ανεφοδιασμού για τα πλοία τους που μετέβαιναν στην Ανατολική Αφρική, τις Ινδίες και την Άπω Ανατολή. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πάτησε το πόδι του εκεί, ο ολλανδός Γιαν βαν Ρίμπεκ, ήταν υπάλληλος της Εταιρείας των Ηνωμένων Ανατολικών Ινδιών και με την ίδρυση της πόλης έγινε και ο κυβερνήτης της. Η ανέγερση των πρώτων κτιρίων (πολλά από τα οποία υπάρχουν ακόμη) υπήρξε δύσκολη υπόθεση, διότι δεν υπήρχαν εργατικά χέρια. Η περιοχή ήταν ακατοίκητη. Έτσι μεταφέρθηκαν σκλάβοι από την Ινδονησία και τη Μαδαγασκάρη. Αρχικώς η πόλη προοριζόταν να λειτουργήσει ως ένα απλό λιμάνι. Ωστόσο λόγω της τοποθεσίας, του ευχάριστου κλίματος και της εύφορης φύσης αναπτύχθηκε και έγινε η μεγαλύτερη στη Νότια Αφρική μέχρι τη δημιουργία του Γιοχάνεσμπουργκ και του Ντέρμπαν.
Το Κέιπ Τάουν πέρα από την εκπληκτική χλωρίδα και πανίδα φημίζεται και για δύο μοναδικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά: το Τραπεζοειδές Όρος που δεσπόζει πάνω από την πόλη (ανεβαίνεις με τελεφερίκ), και το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, περί τα 30 χιλιόμετρα νότια. Εξαιτίας και αυτών των χαρακτηριστικών έγινε τελικά ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στη Νότια Αφρική.
Κατά τα άλλα η πόλη διαθέτει πολλούς σημαντικούς ιστορικούς χώρους και μουσεία που σχετίζονται τόσο με την Αφρική όσο και με την αποικιοκρατία. Κομβικό σημείο είναι το λιμάνι, αλλά και το εξαιρετικό ενυδρείο «Των Δύο Ωκεανών» (Ατλαντικός, Ινδικός). Επίσης έχει απίθανες, ατελείωτες παραλίες, ειδικά από την πλευρά του Ατλαντικού. Σε ειδικές θαλάσσιες εκδρομές μπορεί κανείς να δει φώκιες, πιγκουίνους, φάλαινες, δελφίνια και καρχαρίες. Εννοείται ότι «παίζει» και το σαφάρι στα τεράστια πάρκα όπου προστατεύονται τα άγρια ζώα. Όταν λέμε σαφάρι δεν εννοούμε κυνήγι φυσικά… Εννοούμε βόλτα για να δεις από ασφαλή απόσταση την αληθινή άγρια ζωή.
Όμως η αγριότητα δεν είναι τελικά μονοπώλιο της φύσης. Το Νο 1 σύμβολο της μαύρης ιστορίας του απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική βρίσκεται στο Κέιπ Τάουν μπροστά στα μάτια μας: η φυλακή του Νέλσον Μαντέλα, σήμερα είναι μουσείο. Και πριν γίνει φυλακή ήταν το κτίσμα όπου πραγματοποιούνταν το σκλαβοπάζαρο…

...

περισσότερα

Η μαύρη σελίδα του Απαρτχάιντ...Νότια Αφρική

«Απαρτχάιντ» σημαίνει διαχωρισμός. Είναι όρος που προέρχεται από τη γλώσσα αφρικάανς την οποία μιλάνε οι Αφρικάνερς ή Μπόερς δηλαδή οι πρώτοι λευκοί άποικοι της Νοτίου Αφρικής που έφτασαν εκεί τον 17ο αιώνα. Αυτοί ήταν κυρίως Ολλανδοί, Γερμανοί και Γάλλοι οι οποίοι ασχολήθηκαν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία και θεωρούσαν εαυτούς ανώτερη φυλή από τους μαύρους γηγενείς. Ωστόσο οι Μπόερς αντιτάχθηκαν και πολέμησαν τους Βρετανούς τον 19ο αιώνα όταν εκείνοι δημιούργησαν το κράτος της Νοτίου Αφρικής. Άρα καταλαβαίνουμε ότι η έννοια του διαχωρισμού (απαρτχάιντ) ουσιαστικά υπήρχε ήδη με το που πάτησαν λευκοί το πόδι τους στη μαύρη ήπειρο…
Ως επίσημη πάντως κρατική πολιτική εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1948 και καταργήθηκε το 1991. Όσο ίσχυσε καθόριζε και επέβαλλε τη διάκριση των ανθρώπινων ομάδων (λευκών, κούληδων δηλαδή Ασιατών, μιγάδων και Μπαντού δηλαδή μαύρων) μέσα σε καθορισμένες γεωγραφικές περιοχές. Ο σκοπός του ήταν βασικά να σταματήσουν οι γάμοι μεταξύ λευκών και μη λευκών, καθώς ένα σημαντικό ποσοστό της χώρας ήταν μιγάδες.
Οι νόμοι του απαρτχάιντ ήταν στυγνοί και άδικοι. Προκάλεσαν για χρόνια αντιδράσεις και εξεγέρσεις κάποιες από τις οποίες βαφτίστηκαν «κομμουνιστικές» από τη συντηρητική εξουσία προκειμένου να πληγεί το Δημοκρατικό Κόμμα της αντιπολίτευσης… Ενδεικτικά αναφέρουμε ορισμένους από αυτούς:
- Νόμος απαγόρευσης των μεικτών γάμων (1949)
- Νόμος ανηθικότητας (1950), που τιμωρούσε τη σεξουαλική επαφή μεταξύ λευκών και μη-λευκών
- Νόμος κατηγοριοποίησης του πληθυσμού ανάλογα με τη φυλή (1950)
- Νόμος καταστολής του κομμουνισμού (1950), που επέτρεπε στην κυβέρνηση να απαγορεύσει την ύπαρξη κομμουνιστικού πολιτικού κόμματος
- Νόμος ξεχωριστών κατοικιών (1950), που καθόριζε τις αστικές ζώνες κατοίκησης στις πόλεις
- Νόμοι του «Πάσου» (1952), οι οποίοι υποχρέωναν τους μαύρους άνω των 16 ετών να έχουν πάντοτε μαζί τους ένα έγγραφο σαν πάσο/διαβατήριο, που όριζε αν είχαν κυβερνητική άδεια να βρίσκονται σε συγκεκριμένες συνοικίες
- Νόμος για ξεχωριστή χρήση των δημοσίων χώρων (1953), π.χ. δημόσιες τουαλέτες, πλατείες, σιντριβάνια κτλ.
- Νόμος για την εκπαίδευση Μπαντού (1953), που αφορούσε το σχολικό πρόγραμμα των μαύρων
- Απαγόρευση των απεργιών και της παθητικής αντίστασης στους μαύρους εργάτες (1953)
- Νόμος μετεγκατάστασης γηγενών πληθυσμών (1954), που επέτρεπε την εκδίωξη μαύρων που ζούσαν σε περιοχές οι οποίες είχαν παραχωρηθεί στους λευκούς
- Νόμος περί Εργασίας και Ορυχείων (1956), που επισημοποιούσε τις φυλετικές διακρίσεις στον χώρο εργασίας
- Νόμος προώθησης αυτόνομων μαύρων κυβερνήσεων. Με αυτόν τον νόμο κατά δημιουργήθηκαν μπαντουστάν υπό διοίκηση μη-λευκών. Τα μπαντουστάν ήταν εθνικά κρατίδια που αφορούσαν το 13% του συνολικού εδάφους της χώρας. Επρόκειτο για μικρές νησίδες γης απομονωμένες, άγονες και υποβαθμισμένες βιομηχανικά, που λειτουργούσαν ως γκέτο και στις οποίες στοιβάζονταν υποχρεωτικά όλοι οι μη λευκοί…
- Νόμος περί ιθαγένειας των μαύρων, που τους αφαιρούσε τη νοτιοαφρικανική ιθαγένεια εφόσον ζούσαν στα μπαντουστάν
- Διάταγμα περί αφρικάανς (1974), το οποίο υποχρέωνε όλα τα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να διδάσκουν στη γλώσσα αφρικάανς τα μαθηματικά, τις κοινωνικές επιστήμες, την ιστορία και τη γεωγραφία
- Νόμος απαγόρευσης της επαγγελματικής κατάρτισης των μαύρων (1976)
Εννοείται πως όποιος μη λευκός αντιδρούσε στα παραπάνω φυλακιζόταν ή εκτελούνταν. Ο Νέλσον Μαντέλα, κατοπινός πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής (1994-1999), φυλακίστηκε για 27 χρόνια από το καθεστώς των λευκών λόγω της αντιστασιακής δράσης του κατά του απαρτχάιντ.
Οι λευκοί που έπαιρναν το μέρος των μαύρων συνήθως ελάμβαναν υποχρεωτική διάγνωση ανισόρροπου και κλείνονταν στα τρελοκομεία. Κάτι τέτοιο συνέβη στον έλληνα από τη Μοζαμβίκη Δημήτρη Τσαφέντα, ο οποίος το 1966 δολοφόνησε μέσα στη Βουλή τον αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ, εθνικιστή πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής Χένρικ Φέρβερντ. Ο Φέρβερντ, ήταν ο πρώτος αφρικανός πρωθυπουργός που δεν καταγόταν από Μπόερς. Ο Τσαφέντας πέθανε απομονωμένος μέσα σε ψυχιατρική κλινική-φυλακή από πνευμονία το 1999.
Παρόλα αυτά, μετά τη συμβολική αυτή πράξη του Τσαφέντα που έλαβε διεθνείς διαστάσεις και έθεσε παγκοσμίως το θέμα του φυλετικού διαχωρισμού, στη Νότια Αφρική άρχισαν σταδιακά να γίνονται κάποιες διορθωτικές μεταρρυθμίσεις. Το 1989, την εξουσία ανέλαβε ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ, ο τελευταίος λευκός πρόεδρος της χώρας ο οποίος απελευθέρωσε τον Νέλσον Μαντέλα το 1990 και με τον οποίο μοιράστηκε το 1993 το Νομπέλ Ειρήνης «για τη συνεισφορά τους στον ειρηνικό τερματισμό του απαρτχάιντ και για τη θεμελίωση μιας νέας δημοκρατικής Νότιας Αφρικής». Τελικά η πλειονότητα των νόμων του απαρτχάιντ καταργήθηκαν μεταξύ 1989 και 1991, ωστόσο ακόμα διακρίνονται κατάλοιπα, τόσο στην πολιτική όσο και στην κοινωνία της χώρας. Σήμερα ο όρος απαρτχάιντ χρησιμοποιείται πλέον για να υποδηλώσει κάθε πολιτική φυλετικού διαχωρισμού σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου.

...

περισσότερα

Δημήτρης Τσαφέντας, ο Έλληνας που νίκησε το Απαρτχάιντ, Νότια Αφρική

«Κάθε μέρα βλέπεις κάποιον που ξέρεις ότι διαπράττει ένα σοβαρό έγκλημα, το οποίο πλήττει εκατομμύρια άλλους ανθρώπους. Δεν μπορείς να τον δικάσεις ούτε να τον καταγγείλεις στην Αστυνομία επειδή αυτός είναι ο ίδιος ο νόμος της χώρας. Θα παραμείνεις σιωπηλός και θα τον αφήσεις να διαπράττει το έγκλημά του ή θα κάνεις κάτι για να τον σταματήσεις;». Αυτά είπε ο Δημήτρης Τσαφέντας όταν συνελήφθη για τη δολοφονία του αρχιτέκτονα του απαρτχάιντ, πρωθυπουργού της Νοτίου Αφρικής Χέντρικ Φέρβερντ, στις 6 Σεπτεμβρίου του 1966.
Λίγο νωρίτερα, εκείνη την ημέρα, ο Φέρβερντ, ο πρώτος μη Μπόερ πρωθυπουργός, είχε ανέβει στο βήμα της Βουλής. Ο Τσαφέντας, ως κλητήρας του κτιρίου (προσλήφθηκε λίγους μήνες νωρίτερα, μάλλον γι αυτόν τον σκοπό), πήγε να του αφήσει ένα ποτήρι νερό. Μόλις άφησε το ποτήρι πάνω στο βήμα, έβγαλε από την κάλτσα του ένα μαχαίρι και δολοφόνησε με τέσσερα χτυπήματα τον πρωθυπουργό. Αρχικό σχέδιο ήταν να τον πυροβολήσει με περίστροφο και μετά να διαφύγει. Ωστόσο δεν κατάφερε να βάλει το περίστροφο μέσα στο κτίριο κι έτσι ακολούθησε το δεύτερο πλάνο που ήταν τον μαχαιρώσει και να παραδοθεί.
Ο Δημήτρης Τσαφέντας γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1918 στη Μοζαμβίκη. Πατέρας του ήταν ο Μιχάλης Τσαφέντας ή Τσαφεντάκης από τα Χανιά της Κρήτης και μητέρα του ήταν η Αμέλια Γουίλιαμς, μιγάδα από την Μοζαμβίκη. Από τα δεκάξι του άρχισε να δουλεύει όπου έβρισκε για τα προς το ζην. Τη δεκαετία του 1930 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Νοτίου Αφρικής. Περίπου τότε μπάρκαρε σε υπερωκεάνια αλλά άρχισε να εμφανίζει ψυχωτικά επεισόδια, με αποτέλεσμα, για σύντομα χρονικά διαστήματα, να νοσηλεύεται σε διάφορες χώρες. Μεταξύ άλλων έμεινε για έξι μήνες στη Νήσο Έλις στη Νέα Υόρκη όπου του διαγνώστηκε σχιζοφρένεια. Όταν εν συνεχεία εγκαταστάθηκε και πάλι στη Νότια Αφρική μιλούσε ήδη οκτώ γλώσσες οπότε εργάστηκε ως μεταφραστής.
Σύμφωνα με τους φυλετικούς νόμους του Απαρτχάιντ, ο Τσαφέντας ήταν λευκός. Όμως επειδή είχε σκούρο δέρμα αντιμετώπιζε συνεχώς ρατσιστικά σχόλια και κοροϊδίες. Ως λευκός απαγορευόταν να παντρευτεί γυναίκα μη λευκή, έτσι κάποια στιγμή ο Τσαφέντας ζήτησε να καταχωρηθεί ως «έγχρωμος», προκειμένου να παντρευτεί τη μιγάδα φίλη του, ωστόσο η αίτησή του απορρίφθηκε. Το γεγονός αυτό μάλλον τον κλόνισε ιδιαίτερα και σε συνδυασμό με την άθλια κατάσταση που έβλεπε γύρω του στη χώρα λόγω του απαρτχάιντ άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να αναλάβει μία κάποια δράση… με τη γνωστή τελικά κατάληξη της 6ης Σεπτεμβρίου 1966.
Αμέσως μετά τη σύλληψή του εκείνη την ημέρα, άρχισαν οι ανακρίσεις. «Ήθελα να δω μία κυβέρνηση που να εκπροσωπεί όλο τον λαό της Νότιας Αφρικής. Η Εθνικιστική Κυβέρνηση δεν το κάνει αυτό και ήθελα να δω μια αλλαγή. Δεν σκέφτηκα τις συνέπειες για μένα, δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά. Ήμουν τόσο αηδιασμένος από τη ρατσιστική πολιτική που απλώς αποφάσισα να δολοφονήσω τον πρωθυπουργό» δήλωσε στους ανακριτές.
Φυσικά δεν έλειψαν και τα βασανιστήρια. Καθημερινά ηλεκτροσόκ. Απομόνωση χωρίς κρεβάτι και ρούχα, ξαπλωμένος στο τσιμέντο και με τα χέρια δεμένα με χειροπέδες. Ξύλο και κλωτσιές. Πλαστική σακούλα στο κεφάλι και ταυτόχρονη ρήψη νερού για να δημιουργείται το αίσθημα της ασφυξίας. Μετά την πρώτη εβδομάδα εφαρμόστηκε και η εικονική κρεμάλα. Με κλειστά μάτια και χειροπέδες τον έβαζαν να πατήσει σε μια καρέκλα, του περνούσαν μια θηλιά και έσπρωχναν την καρέκλα. Ο Τσαφέντας έμενε για λίγο κρεμασμένος αλλά προτού εκπνεύσει έκοβαν τη θηλιά και έπεφτε στο πάτωμα… Δεν άλλαξε όμως ποτέ την αρχική ομολογία του.
Στο δικαστήριο αστυνομικοί κατέθεσαν πως κατά την ανάκριση είχε αναφέρει ότι μέσα στη κοιλιά του είχε ένα σκουλήκι που του μιλούσε... Με βάση αυτή τη μαρτυρία, ο δικαστής αποφάνθηκε πως ο Τσαφέντας ήταν σχιζοφρενής και θεωρήθηκε αθώος για το έγκλημα της δολοφονίας. Φυλακίστηκε με έναν νόμο που επέτρεπε μόνο στον πρόεδρο της χώρας να διατάξει την απελευθέρωσή του, κάτι που δεν έγινε ποτέ. Έτσι πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του έγκλειστος παρόλο που δεν είχε καταδικαστεί ως εγκληματίας. Το κελί του βρισκόταν ακριβώς δίπλα από ένα δωμάτιο ομαδικών εκτελέσεων δι’απαγχονισμού. Οι κραυγές και ο ήχος της κρεμάλας κλόνισαν τα νεύρα του, με αποτέλεσμα να μπαινοβγαίνει διαρκώς στα ψυχιατρεία των φυλακών.
Ο ίδιος δεν μετάνιωσε ποτέ για την πράξη του. Το 1994 φέρεται να είπε σε δύο έλληνες ιερείς που τον επισκέφθηκαν: «ένοχος είσαι όχι μόνο όταν διαπράττεις ένα έγκλημα, αλλά και όταν δεν κάνεις τίποτα για να το εμποδίσεις εφόσον σου δίνεται η ευκαιρία».
Πέθανε στην ψυχιατρική κλινική-φυλακή Στέρκφονταϊν στις 7 Οκτωβρίου 1999 από πνευμονία. Κηδεύτηκε παρουσία ελάχιστων δημοσιογράφων και 4 Ελλήνων. Ακόμα και οι συγγενείς του όλα αυτά τα χρόνια τον θεωρούσαν τρελό. Ωστόσο, μετά τη δολοφονία που διέπραξε, είχαν αρχίσει σταδιακά να γίνονται θετικές μεταρρυθμίσεις στους νόμους του απαρτχάιντ, μέχρι που το 1991 η ρατσιστική νομοθεσία καταργήθηκε οριστικά. Το 1994 ο Νέλσον Μαντέλα έγινε ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.

...

περισσότερα

Ντόχα, η πρωτεύουσα του Κατάρ και του AlJazeera

Ιδρύθηκε μόλις το 1820, όταν το Κατάρ ανήκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, σαν επέκταση της κοντινής πόλης Αλ Μπίντα και λειτουργούσε περίπου για έναν αιώνα ως λιμάνι αλίευσης μαργαριταριών. Μη φανταστείτε όμως τίποτα μεγαλειώδες. Ας πούμε ότι ήταν κάτι σαν ψαροχώρι, που δεν ξεχώριζε καν από την γειτονική Αλ Μπίντα στις χαρτογραφήσεις της εποχής. Σε πρωτεύουσα αναδείχθηκε πρόσφατα, το 1971, όταν το Κατάρ έπαψε να είναι αγγλικό προτεκτοράτο.
Θεωρητικά η πόλη θα μπορούσε να είναι ένα σημαντικό λιμάνι της αραβικής χερσονήσου, ωστόσο τα πολύ ρηχά νερά δυσκόλευαν τα πλοία να ελλιμενιστούν. Έτσι το ψάρεμα και τα μαργαριτάρια αποτελούσαν την κύρια πηγή εσόδων των κατοίκων της. Το 1907 υπήρχαν 350 καΐκιααλίευσηςμαργαριταριώνκαι 6.300 ψαράδες. Οι τιμές του πολύτιμου κοσμήματος ήταν διπλάσιες σε σχέση με τον προηγούμενο αιώνα και όλα έδειχναν να πηγαίνουν καλά. Όμως εκείνη τη χρονιά έγινε το μοιραίο – οι τιμές έπεσαν με την ανάπτυξη της καλλιέργειας μαργαριταριών. Ο εμίρης Τζασίμ Αλ Θανί αναγκάστηκε να πουλήσει μισοτιμήςόλη τη σοδειά και η κατάσταση άρχισε να πιέζει. Τότε ιδρύθηκε και το πρώτο τελωνείο του Κατάρ, στο λιμάνι της Ντόχας.
Η οικονομία της πόλης και συνακολούθως της χώρας ξαναείδε μία σχετική ανάκαμψη τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Ήτανμετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Οθωμανοί παρέδωσαν το Κατάρ στους Βρετανούς και άρχισε να γίνεται εκμετάλλευση των πετρελαιοπηγών. Τα μαργαριτάρια είχαν πλέον βγει από τον οικονομικό χάρτη των κρατικών εσόδων – το τελικό χτύπημα το έδωσε το κραχ. Η Ντόχα ως εκ τούτου δεν μπορούσε να συντηρήσει τους ψαράδες κατοίκους της και άρχισε να αδειάζει. Μέχρι τις δεκαετίες 1960 και 1960 που εντατικοποιήθηκε η εξόρυξη πετρελαίου. Τότε, προκειμένου να μπορεί να γίνει ελεύθερα το εμπόριο του πολύτιμου καυσίμου, άρχισαν και οι εργασίες κατασκευής του λιμανιού. Τη δεκαετία 1970 ήταν πια αρκετά βαθύ για να υποδέχεται τα μεγάλα φορτηγά πλοία. Και ήδη από το 1971 η Ντόχα είχε γίνει η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου πλέον Κατάρ. Όλα τα άλλα είναι ιστορία.
Το παλιό ψαρολίμανο με τα ρηχά νερά μετατράπηκε αστραπιαία σε μία υπερσύγχρονη πόλη. Τα παραδοσιακά δίχωρα σπίτια που ήταν χτισμένα με λάσπη, πέτρα και κοράλλια έδωσαν τη θέση τους σε θεαματικούς ουρανοξύστες. Έγινε αποστράγγιση τμημάτων της παραλίας και κατασκευάστηκαν παραλιακές οδοί, συνοικίες και τεχνητά νησιά. Οι πολυεθνικές έρχονταν η μία μετά την άλλη. Οι κατασκευαστικές έκαναν διαγωνισμού μεγαλείου. Και το 1996 εξέπεμψε για πρώτη φορά το παναραβικό δορυφορικό τηλεοπτικό κανάλι AlJazeeraως το αντίπαλον δέος του αμερικανικού CNN.
Η Ντόχα σήμερα, πέρα από μία εξωπραγματική μητρόπολη, που συνδυάζει το παραδοσιακό στοιχείο με τον φουτουρισμό, αποτελεί και ισχυρότατο επιχειρηματικό κέντρο στον Περσικό Κόλπο και στον αραβικό κόσμο εν γένει. Ως εκ τούτου, ο πληθυσμός της είναι κυρίως αλλοεθνής. Οι κάτοικοι αυτής της μεγαλούπολης έρχονται από την Ινδία, το Πακιστάν, τη Σρι Λάνκα, το Νεπάλ, τις Φιλιππίνες, το Μπαγκλαντές, το Ισραήλ, τη Συρία, την Παλαιστίνη, την Τουρκία, τον Λίβανο, την Ιορδανία, τη Βόρεια και Νότια Αφρική, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ευρώπη και την Αυστραλία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ζουν και εργάζονται στην Ντόχα, σε όλες τις επαγγελματικές κατηγόριες – από υψηλόβαθμα στελέχη μέχρι βαστάζοι και θυρωροί. Και συνεννοούνται στα αγγλικά, που είναι η δεύτερη επίσημη γλώσσα της χώρας. Ηπρώτηείναιτααραβικά. Οι επαγγελματικοί μετανάστες μέχρι το 2004 απαγορευόταν να έχουν ιδιοκτησία γης στην Ντόχα. Σήμερα μπορούν να αγοράσουν ακίνητα, σε κάποιες μεμονωμένες περιοχές όπως το Περλ, η Δυτική Όχθη της Λίμνηςκαι η Λουσαΐλ. Τα πράγματα έχουν πλέον αλλάξει. Μέχρι  νεωτέρας.

...

περισσότερα

Πληροφορίες για τις Χώρες

Νότια Αφρική

Η Δημοκρατία της Νότιας Αφρικής είναι χώρα που τοποθετείται γεωγραφικά στο νότιο άκρο της αφρικανικής ηπείρου. Έχει πληθυσμό 54.956.900 κατοίκους[1]. Συνορεύει με τις χώρες Ναμίμπια, Μποτσουάνα, Ζιμπάμπουε, Μοζαμβίκη και Σουαζιλάνδη. Το Λεσότο είναι περίκλειστο έδαφος, περιβαλλόμενο πανταχόθεν από περιοχές της Νότιας Αφρικής. Τον Ιούνιο του 2010 η Νότια Αφρική διοργάνωσε το Μουντιάλ 2010 όπου νικήτρια ήταν η Ισπανία.Πριν διοργανωθούν οι αγώνες χτίστηκαν καινούργια κτήρια όπως το αεροδρόμιο OR Tambo ένα από τα πιο σύγχρονα καθώς και δρόμοι με πέντε λωρίδες στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Γεωγραφία

Στο νοτιοαφρικανικό έδαφος δεσπόζει η γεωμορφή ενός μεγάλου οροπεδίου με υψόμετρο από 600 ως 1800 μ. Το οροπέδιο διαχωρίζεται από την παράκτια ζώνη από τον Μεγάλο Κρημνό, ο οποίος τοπικά λαμβάνει διάφορες ονομασίες. Ο Μεγάλος Κρημνός στα βορειοανατολικά της χώρας παρουσιάζει υψόμετρο 2.120 μ. και έχει την ονομασία Ντράκενσμπεργκ του Τράνσβααλ. Στη νότια προέκτασή του λαμβάνει το όνομα Ντράκενσμπεργκ του Νατάλ και εμφανίζει την ψηλότερη κορυφή της χώρας, Κάστρο της Σαμπάνιας (Champagne Castle), που ανέρχεται στα 3.375 μ. Νοτιότερα, στην περιοχή Σνέιμπερχ, το υψόμετρο μειώνεται σταδιακά στα 2.420 μ. για να φτάσει στην περιοχή Νούβεφελντμπερχε στα 1.820 μ. και να καταλήξει στην περιοχή Ρόχεφελντμπερχε στα 1.510 μ. Στη δυτική προέκταση του Μεγάλου Κρημνού σχηματίζονται τα βουνά Κάμισμπερχ και Μπόκεφελντμπερχε. Στα νοτιοδυτικά της χώρας απλώνονται οροσειρές με ύψος από 1.510 μ. ως 2.300 μ. Οι σημαντικότερες από αυτές είναι οι οροσειρές: Χρόοτ - Σβάρτμπερχε, Τσίτσακαμαμπέρχε, Σέντερμπερχε, Λάνχεμπερχε, Ντράκενστέινμπερχε, Χόλαντσμπερχε των Οτεντότων, Χέξριφιρμπερχε και Αουτέμεκβαρμπερχε.
Τα ψηλότερα σημεία της νοτιοδυτικής Νότιας Αφρικής είναι οι κορυφές: Σνιούμπεργκ με 2.502 μ. και Μάτρουσμπεργκ με 2.249 μ. Στα νότια της χώρας συναντάται η λεκάνη Καλαχάρι, που περιβάλλεται από οροπέδια και όρη και ένα τμήμα της προς τις νοτιοδυτικές ακτές του Ατλαντικού είναι ερημικό.
Ανάμεσα στην παράκτια ζώνη και στην ενδοχώρα απλώνονται σειρές λόφων, που σχηματίζουν ένα είδος φυσικού φράγματος. Στα δυτικά της Νότιας Αφρικής εκτείνονται τα οροπέδια του Ναμάκαλαντ και του Νάμαλαντ, το υψόμετρο των οποίων υπερβαίνει τα 2.000 μ., στα νότια παράλια απλώνεται το υψίπεδο Νότιο Καρού και βορειότερα το Μεγάλο Καρού με ύψος από 600 ως 900 μ. και μέγιστο μήκος 560 χλμ. περίπου και στα δυτικά της Νατάλ, επαρχία στις ακτές του Ινδικού ωκεανού, το οροπέδιο του ποταμού Οράγκη με ύψος 1200 - 1500 μ., του οποίου η έκταση φτάνει τα 130.000 τ. χλμ.

περισσότερα

Με μια ματιά

Μια χώρα με ιδιαίτερη φυσική κληρονομιά, γεμάτος αντιθέσεις, που συνδυάζει το μεσογειακό κλίμα, τις θαυμάσιες παραλίες, τους αμπελώνες της επαρχίας του Ακρωτηρίου με το ξερό και άνυδρο τοπίο της σαβάνας.

Χάρτης Ταξιδιού Νότια Αφρική

Προτεινόμενα Ομαδικά Ταξίδια