Πληροφορίες για: Χιλή

Η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων
Η Χιλή εκτείνεται από την έρημο του Βορρά ως τις παγωμένες κοιλάδες του Νότου επί 4.000 χιλιόμετρα. Το κλίμα, οι διαφορετικές συνθήκες ζωής, οι φυλετικές και κοινωνικές διαφορές προσδίδουν στη χώρα αυτή μια ιδιόμορφη προσωπικότητα.

Μια ματιά στα γρήγορα
Στον Βορρά η πιο ξερή έρημος του κόσμου στο San Pedro de Atacama, στον Νότο τα παγωμένα φιορδ της Παταγονίας, στα σύνορα με την Αργεντινή η κορδιλιέρα των Ανδεων η φύση και η μορφολογία της χώρας αυτής διαφοροποιείται από ζώνη σε ζώνη με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο και επηρεάζει την αρχιτεκτονική και τη ζωή των ανθρώπων.

Ασφαλείς προορισμός
Η Χιλή μαζί με την Αργεντινή είναι για τη σωματική ακεραιότητα του ταξιδιώτη από τις πιο ασφαλείς χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η έρημος Ατακάμα

Κατεβαίνοντας γύρω στα 600 χλμ. Θα βρεθείτε στην έρημο του Σαν Πέντρο της Ατακάμα (San Pedro de Atacama). Ο δήμος του Σαν Πέντρο βρίσκεται στο κέντρο της ερήμου της Ατακάμα ¬ της πιο άγονης περιοχής του κόσμου όπου αναπτύχθηκε ο ατακαμένιος πολιτισμός εδώ και χιλιετίες κατά τη διάρκεια των οποίων δέχθηκε επιρροές από διαφορετικούς πολιτισμούς της Αμερικής, όπως από τους Ινδιάνους Tiahuanaku, Aymara, Inca και από τους Ισπανούς που κατέκτησαν και αποίκησαν όλη τη Λατινική Αμερική.

Το νησί Τσιλόε

Το Τσιλόε είναι ένα μεγάλο νησί συνδεδεμένο με ιστορικές παραδόσεις και άπειρους μύθους. Είναι ένα μέρος όπου επιβιώνει ένας πλούσιος λαϊκός πολιτισμός: παλιά έθιμα, κοστούμια, χοροί, μουσική, καθώς και αξιόλογη παραδοσιακή χειροτεχνία του ξύλου, όπως φαίνεται από τη διακόσμηση των εκκλησιών. Το Τσιλόε είναι επίσης γνωστό για τα μάλλινα πουλόβερ, τα σκουφιά, τα γάντια και το chaleco, ένα είδος πάντσο (κάπας) που φορούν στην περιοχή.

Το φολκλορικό φεστιβάλ

Στο φολκλορικό φεστιβάλ "costumbrista" που γίνεται τον Φεβρουάριο στο Castro γευόμαστε τοπικά εδέσματα, παίρνουμε μια ιδέα από τους χορούς και από τις παραδοσιακές στολές του νησιού, καθώς και από χιλιανό ροντέο, όπου ο επισκέπτης καλείται να δοκιμάσει την τύχη του στην πλάτη ενός ταύρου ή μιας εκνευρισμένης αγελάδας. Οι φιέστες αυτές είναι η μόνη ευκαιρία για τους Χιλιανούς να πιουν ελεύθερα, αφού απαγορεύεται η κατανάλωση οινοπνεύματος σε δημόσιο χώρο. Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι αν και δεν υπάρχει καθεστώς ποτοαπαγόρευσης ¬ μπορείς άνετα να πιεις την μπίρα σου σε ένα υπαίθριο καφενείο ¬ απαγορεύεται να την πιεις στο πάρκο ή στον δρόμο! Με την πρώτη λοιπόν ευκαιρία όλοι οι νέοι ρίχνονται μετά μανίας στα οινοπνευματώδη, κάνοντας μάλιστα στέκι τους το νεκροταφείο!

Ταξίδι στην Παταγονία

Η Παταγονία είναι μία αχανής περιοχή με απέραντες πεδιάδες, επιβλητικά βουνά, δάση, λίμνες, παγετώνες, κανάλια και φιόρδ, που καταλαμβάνει το κωνικό νότιο τμήμα της αμερικανικής ηπείρου έως τη Γη του Πυρός. Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της άγονης περιοχής ανήκει στην Αργεντινή και εκτείνεται από τις Άνδεις μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό, ανάμεσα στον Rio Colorado στα βόρεια και τα στενά του Μαγγελάνου στα νότια. Το τμήμα της Παταγονίας που ανήκει στη Χιλή βρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό και εκτείνεται από την περιοχή των Λιμνών στα βόρεια μέχρι τα στενά του Μαγγελάνου στα νότια. Παταγονία σημαίνει «Μεγάλα Πόδια» και ο χαρακτηρισμός αυτός δόθηκε από το Μαγγελάνο στους ιθαγενείς κατοίκους της, τους Ινδιάνους Tehuelche, λόγω της ογκώδους σωματικής εμφάνισής τους και της συνήθειας που είχαν να τυλίγουν τα πόδια τους με δέρματα ζώων που έμοιαζαν με υπερμεγέθεις μπότες, αφήνοντας γιγαντιαία ίχνη.
Η Παταγονία είναι ένας τόπος αλλιώτικος. Ο ουρανός εκεί φαντάζει ατέλειωτος και η απλωσιά του χώρου κάνει την ψυχή και το πνεύμα να ανοίγουν. Το φως τονίζει τα περιγράμματα με τρόπο μοναδικό. Το χρώμα ακτινοβολεί. Η Γη του Πυρός, το «Τέλος του Κόσμου», δεν είναι ένα νησί, αλλά ένα ολόκληρο αρχιπέλαγος, μια νησιωτική ομάδα, μοιρασμένη ανάμεσα στη Χιλή (2/3) και την Αργεντινή (1/3). Το αρχιπέλαγος ανακαλύφθηκε το 1520 από το Μαγγελάνο, ο οποίος του έδωσε τη σημερινή ονομασία του από τις νυχτερινές φωτιές που άναβαν οι ιθαγενείς κατά μήκος της νότιας ακτής του στενού. Χωρίζεται από την ηπειρωτική Νότια Αμερική με τα Στενά του Μαγγελάνου, ένα κανάλι μήκους 595 τετρ. χλμ., το οποίο ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ένα ταξίδι στη Παταγονία και τη Γη του Πυρός κατέχει περίοπτη θέση στα όνειρα των ταξιδιωτών. Είναι ένα ταξίδι ζωής, ένα ταξίδι αναζήτησης στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής.
Μια συναρπαστική περιπέτεια που σας καλεί να τη ζήσετε!

...

περισσότερα

Παταγονία - Νησί Τσιλοέ

Το μεγαλύτερο νησί στο Αρχιπέλαγος Τσιλοέ, κοντά στις ακτές της Χιλής, νότια, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Διοικητικά υπάγεται στην Περιφέρεια Λος Λάγος της Χιλής. Το όνομα του νησιού προέρχεται από τη λέξη «Τσιλουέ», που σημαίνει «τόπος των γλάρων». Το Τσιλοέ είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί από τα 2.300 περίπου της Χιλής, μετά τη Γη του Πυρός. 
Πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κάστρο, στην ανατολική ακτή, ενώ η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη είναι το Ανκούδ, στο βορειοδυτικό άκρο του νησιού.
Το Τσιλοέ έχει υγρό και δροσερό εύκρατο κλίμα. Η δυτική πλευρά είναι πιο βροχερή και γι αυτό αναπτύσσονται εύκρατα δάση βροχής. Εκεί βρίσκεται και το Εθνικό Πάρκο Τσιλοέ που αποτελεί ορόσημο για τους επισκέπτες του νησιού. Ένα άλλο φυσικό στοιχείο που μαγεύει, είναι οι πιγκουίνοι και οι γαλάζιες φάλαινες που ζουν στο βορειοδυτικό άκρο, το οποίο βρέχεται από τον Ειρηνικό.
Ωστόσο δεν είναι μόνο η φύση που συναρπάζει στο Τσιλοέ. Είναι επίσης η ιστορία και η αρχιτεκτονική. Η τελευταία συγκεντρώνει μεγάλο ενδιαφέρον παγκοσμίως λόγω της ιδιαιτερότητάς της.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Το νησί κατοικείται, σύμφωνα με τις αρχαιολογικές μελέτες από το 7000 π.Χ.. Ευρήματα δείχνουν ότι εκεί ζούσαν νομάδες οι οποίοι τρέφονταν με ψάρια και θαλασσινά. Μια βόλτα στα τοπικά μουσεία διδάσκει πολλά για τους προγόνους μας και τις φυλές που συγκροτήθηκαν ανά χιλιετίες και αιώνες. Και μετά ήρθαν οι ισπανοί κονκισταδόρες (16ος αιώνας). Ήρθε δηλαδή ο «πολιτισμός» ο οποίος γκρέμισε τις καλύβες και έχτισε σπίτια. Αυτά τα σπίτια χαρακτηρίζουν την περίεργη αρχιτεκτονική του Τσιλοέ. Ξύλινα, πλωτά, χρωματιστά, που αντέχουν και αντέχουν, σε έναν τόπο με παροιμιώδη υγρασία. Πώς δεν σαπίζουν; Διότι είναι κατασκευασμένα από το τοπικό «κόκκινο ξύλο» που αντέχει πιο πολύ κι από πέτρα. Πώς δεν βουλιάζουν; Διότι οι τεχνίτες ανέπτυξαν φόρμουλες αξεπέραστες και ανεξιχνίαστες στις μέρες μας. Όταν η παλίρροια μαζεύει το νερό φαίνονται οι πάσσαλοι που είναι μπηγμένοι γερά στον ωκεανό. Όταν το νερό ελευθερώνεται, τα σπίτια μοιάζουν σαν να επιπλέουν. Όσο για τα κεραμίδια τους; Κι αυτά από ξύλο, για χρόνια χρησιμοποιούνταν ως χρήματα για την τοπική οικονομία. Πλήρωνες με κεραμίδι και αγόραζες ψάρι…

...

περισσότερα

Νησί του Πάσχα, ένας τόπος αέναου μυστηρίου στο Περού

Είναι μια ηφαιστειογενής, μικροσκοπική κουκκίδα στεριάς μέσα στην απεραντοσύνη του Νότιου Ειρηνικού Ωκεανού. Υπάρχουν ορισμένοι τόποι πάνω στη Γη που αποπνέουν μια έντονη ατμόσφαιρα μυστηρίου και μια διάχυτη αίσθηση ιερότητας, εξάπτουν δημιουργικά τη φαντασία του ανθρώπου, προκαλούν δέος και φαίνονται να προσφέρουν επαφή με μια αδιόρατη ενεργειακή ποιότητα που ξεφεύγει από τα λόγια. Συχνά τέτοιοι τόποι χαρακτηρίστηκαν, διαχρονικά, ως «τόποι δύναμης» καθώς μπορούσαν να επηρεάζουν τους ανθρώπους με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Παραδοσιακά, τέτοιοι τόποι δύναμης συνδέθηκαν με την παρουσία αρχαίων μνημείων σε αυτά και, όπως φαίνεται, ένας τέτοιος τόπος είναι και το περίφημο Νησί του Πάσχα. Το Νησί αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αρχαιολογικά και ανθρωπολογικά αινίγματα και πλήθος υποθέσεων έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς σχετικά με τον πολιτισμό που κάποτε υπήρχε πάνω σε αυτό. Τα 887 μυστηριώδη πέτρινα αγάλματα που βρίσκονται εκεί αποτελούν επίσης ένα μεγάλο μυστήριο, καθώς δεν είναι γνωστό το πώς ακριβώς κατασκευάστηκαν, τι αναπαριστούν και κυρίως το πώς τοποθετήθηκαν στη θέση τους.
Οι κάτοικοί του το αποκαλούσαν σε παλαιότερες εποχές «Τε Πίτο Ο Τε Χένουα», που σημαίνει «Ομφαλός της Γης». Σήμερα το ονομάζουν Ράπα Νούι. Καλύπτει μια έκταση περίπου 170 τετρ. χλμ. και έχει μέγιστο υψόμετρο 540 μ. Βρίσκεται περίπου 3.800 χλμ. δυτικά της Χιλής (στην οποία και ανήκει) και 3.100 χλμ. ανατολικά της Ταϊτής. Το κλίμα του νησιού χαρακτηρίζεται ως υποτροπικό και υπάρχουν δύο κλιματολογικές περίοδοι, η υγρή και η ξηρή. Το έδαφός του είναι άγονο και διαβρωμένο, η βλάστηση λιγοστή, ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως κάποτε διέθετε πλούσια βλάστηση.

...

περισσότερα

Πληροφορίες για τις Χώρες

Χιλή

Ανεξάρτητο κράτος της Λατινικής Αμερικής. Έχει μέγιστο μήκος από το βορρά, στα σύνορά της με το Περού, προς το νότο, στο ακρωτήριο Χορν, 4.270 χλμ., ελάχιστο πλάτος από τα ανατολικά προς τα δυτικά 15,5 χλμ. και μέγιστο πλάτος που δεν ξεπερνάει τα 350 χλμ. Η συνολική επιφάνεια της Χιλής ανέρχεται σε 756.626 τ. χλμ. και σ` αυτήν περιλαμβάνονται, εκτός από την ηπειρωτική χώρα, τα νησιά που εκτείνονται στα χιλιανά παράλια του Ειρηνικού ωκεανού: το νησί του Πάσχα, οι ηφαιστειογενείς νησίδες Σάλα υ Γκόμες, Σαν Αμπρόσιο, Σαν Φελίξ του Ειρηνικού και το αρχιπέλαγος Χουάν Φερνάντες. Ακόμη διεκδικεί από την Αργεντινή και τη Μεγάλη Βρετανία μια θαλάσσια ζώνη πλάτους 200 μιλίων, η οποία εκτείνεται στην παράκτια ζώνη της, καθώς και ένα τμήμα της Ανταρκτικής, επειδή η νοτιότερη απόληξη της χώρας (το ακρωτήριο Χορν) απέχει μόνο 640 χλμ. από την Ανταρκτική.
Σύμφωνα με στοιχεία του 2002 ο πληθυσμός της ανέρχεται σε 15.498.930 κατοίκους.
Καταλαμβάνει μια μακρόστενη λωρίδα γης στο νοτιοδυτικό τμήμα της Νότιας Αμερικής και βρίσκεται σε νότιο γεωγραφικό πλάτος από 17° μέχρι 56°. Ορίζεται στα βόρεια από το Περού σε μήκος 200 χλμ., στα ανατολικά από την Αργεντινή και τη Βολιβία σε συνολικό μήκος 4.800 χλμ., στα δυτικά βρέχεται από τον Ειρηνικό ωκεανό και στα νότια από τον πορθμό Ντρέικ. Ελέγχει τον πορθμό του Μαγγελάνου, που της επιτρέπει την έξοδο προς τον Ατλαντικό ωκεανό.

Γεωγραφία

Μορφολογία εδάφους
Το μεγάλο μήκος της χώρας αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα της πολυμορφίας του εδάφους. Η Χιλή διακρίνεται σε τρεις μεγάλες ζώνες από βορρά προς νότο: τη βόρεια, την κεντρική και τη νότια, που περιλαμβάνουν στα ανατολικά της Άνδεις, στο κέντρο το μεσημβρινό ή ενδιάμεσο βαθύπεδο και στα δυτικά τις οροσειρές που υψώνονται κατά μήκος των παραλίων.
Η βόρεια Χιλή με νότιο πλάτος από 30° μέχρι 18° χαρακτηρίζεται από την έρημο Ατακάμα, μια από τις ερήμους με τις δυσμενέστερες συνθήκες επιβίωσης στον κόσμο. Η Ατακάμα διαμορφώνεται από το φυσικό φράγμα που σχηματίζουν οι Άνδεις και επηρεάζεται από τα ψυχρά ρεύματα του Ειρηνικού. Οριοθετείται από τις Άνδεις και τον Ειρηνικό και εκτείνεται από τη Χιλή ως το Περού φτάνοντας σε μήκος 900 περίπου χλμ. Η Ατακάμα έχει πλουσιότατο υπέδαφος, δεν επιτρέπει όμως την ανθρώπινη διαβίωση, με αποτέλεσμα η εκμετάλλευση των ορυκτών της να παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες. Στη βόρεια Χιλή συναντούνται οι Άνδεις, που φτάνουν σε μεγάλο ύψος και, όσο προχωρούν προς το νότο, μειώνεται το πλάτος τους. Τα υψίπεδα των Άνδεων ανήκουν στο εκτεταμένο οροπέδιο που συναντάται και σε άλλες λατινοαμερικανικές χώρες, όπως τη Βολιβία και το Περού. Η πιο ψηλή κορυφή των Άνδεων, στη βόρεια Χιλή, είναι η Σέρο Όχιος ντελ Σαλάντο, ύψους 6.863 μ. Λίγο νοτιότερα το ηφαίστειο Λιουλιαϊλιάκο φτάνει τα 6.723 μ. Γενικά, οι Άνδεις είναι άνυδρες, με υψόμετρο που κυμαίνεται από 5.000 με 6.000 μ. Οι πιο ψηλές κορυφές ανήκουν σε σβησμένα ηφαίστεια, όπως το Λικανκάμπουρ με ύψος 5.882 μ. Στο θαλάσσιο χώρο της βόρειας Χιλής εμφανίζονται βυθίσματα στην τάφρο της Ατακάμα, βάθους ακόμη και 8.050 μ. Έτσι η διαφορά ύψους ανάμεσα στη θάλασσα και την ξηρά μπορεί να φτάνει τα 15.000 μ.
Η κεντρική Χιλή, με νότιο πλάτος 30° ως 40° περίπου, έχει γεωμορφολογία παρόμοια με εκείνη του βόρειου τμήματος της χώρας. Οι κορυφές των Άνδεων στην περιοχή αυτή καλύπτονται από χιόνι κατά τη διάρκεια ολόκληρου του έτους και εμφανίζουν μεγάλο ύψος, όπως αυτή του βουνού Τουπουνγκάτο με 6.800 μ. και του ηφαιστείου Μάιπο με 5.323 μ. Η πλειονότητα των ψηλών βουνών της κεντρικής Χιλής είναι ηφαίστεια, κάποια από τα οποία είναι ακόμη ενεργά. Το πιο ψηλό είναι το Τροναδόρ με ύψος 3.554 μ. Η κοιλάδα που απλώνεται στο κεντρικό τμήμα της Χιλής είναι γόνιμη και προσφέρεται για αγροτικές καλλιέργειες.
Η νότια Χιλή έχει διαφορετική μορφολογία εδάφους από ό,τι η βόρεια και η κεντρική. Ιδιαίτερα το υψόμετρο της οροσειράς των Άνδεων είναι χαμηλότερο, περιορίζεται στα 2.500 με 3.000 μ. και ξεπερνά μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις τα 3.500 μ. Οι νότιες Άνδεις έχουν μόνο μια σειρά βουνών και ακολουθούνται από τη χιλιανή Παταγονία, που περιλαμβάνει την περιοχή γύρω από τον πορθμό του Μαγγελάνου και χιλιανό τμήμα της Γης του Πυρός. Το ψηλότερο σημείο της είναι η κορυφή του βουνού Σαν Βαλεντίν ή Αρενάλες με 4.058 μ. και του Ντάργουιν με 2.438 μ.
Στο νότιο άκρο της Χιλής οι προεκτάσεις των Άνδεων βυθίζονται στον Ειρηνικό και οι κορυφές τους που υψώνονται πάνω από την επιφάνεια του νερού αποτελούν πολυάριθμα νησιά. Νοτιότερα του γεωγραφικού πλάτους των 42° ο διαμελισμός των ακτών είναι τόσο έντονος, ώστε να σχηματίζονται φιορδ, παρόμοια με τα νορβηγικά, και μεγάλος αριθμός συστάδων νησίδων που περιβάλλουν τις χιλιανές ακτές. Ειδικότερα η Γη του Πυρός, την οποία μοιράζονται η Χιλή και η Αργεντινή, είναι ένα ευρύ οροπέδιο, που σχηματίζεται από ένα συγκρότημα νησιών, το οποίο χωρίζεται από την Παταγονία με τον πορθμό του Μαγγελάνου.


Υδρογραφία
Το περιορισμένο πλάτος του χιλιανού εδάφους και οι Άνδεις που διαμορφώνονται σε λόφους, πριν κατακρημνιστούν στον Ειρηνικό, δεν ευνοούν τη ροή σε μεγάλο μήκος των πολυάριθμων ποτάμιων υδάτων της χώρας. Οι ποταμοί, με κατεύθυνση από βορρά προς νότο, δεν είναι πλωτοί, παρά σε περιορισμένο μήκος λόγω των καταρρακτών, ζωτική όμως είναι η προσφορά τους για την υδροηλεκτρική ενέργεια. Ο Μπίο - Μπίο είναι ο πιο πλούσιος σε ποσότητα νερού, ο πιο μεγάλος όμως σε μήκος είναι ο Λόα, που φτάνει τα 440 χλμ. Γενικά οι ποταμοί της βόρειας Χιλής Ακονκάγκουα, Μάιπο, Μάουλε και Μπιόμπβο αρδεύουν την κεντρική κοιλάδα, στα νότια της πρωτεύουσας.
Οι ποταμοί της νότιας Χιλής πηγάζουν από τις τοπικές λίμνες, τροφοδοτούνται από τους παγετώνες που διατηρούνται στην περιοχή και δεν ξεπερνούν σε μήκος τα 300 ως 350 χλμ. Ο ποταμός Τολτέν πηγάζει από τη λίμνη Βιλιαρίκα των νότιων Άνδεων και ο Μπουένο από τη λίμνη Ράνκο. Άλλα σημαντικά ποτάμια είναι ο Έλκι και ο Ραπέλ.
Οι λίμνες είναι πολλές, αλλά έχουν μικρή έκταση. Στις βόρειες περιοχές, που έχουν χαμηλό υψόμετρο, συναντιούνται λίμνες αλμυρού νερού, οι λεγόμενες "σαλάρες", όπως η Μπέλα Βίστα, η Λιαμάρα και η Πιντάδος. Νοτιότερα βρίσκονται συγκεντρωμένες πολλές από τις μεγαλύτερες λίμνες της χώρας. Αυτές προέκυψαν από τη συγκέντρωση υδάτων σε λεκάνες, που σχηματίστηκαν από παγετώνες στην περιοχή των Άνδεων. Οι πιο μεγάλες είναι η Λανκουίουε, η Χενεράλ Καρέρα και η Ο` Χίγκινς, που εκτείνονται και στο κράτος της Αργεντινής, όπου ονομάζονται Μπουένος Άιρες και Σαν Μαρτίν αντίστοιχα.

περισσότερα

Με μια ματιά

Καλοκαιρινό θέρετρο, ατελείωτες παραλίες, νυχτερινά ξεφαντώματα και πλούσια παζάρια. 

Χάρτης Ταξιδιού Χιλή

Προτεινόμενα Ομαδικά Ταξίδια